bazbo – de wereld van Bas Langereis

Bas Langereis leest u voor!

02-02-2023

Zitplaats (#zkv)

Filed under: Publicaties voor FOK! - 2023 — bazbo @ 01:00

De man wisselt nu voor de derde keer van zitplaats. Hij snuift, graait in zijn rugzak zonder iets eruit te halen en staat dan voor de zoveelste keer op. Hij laat zij tas op de bank staan en baant zich een weg naar voren. Zachtjes bespreekt hij iets met de buschauffeur. Dan gaat hij weer terug naar achteren. Hij heeft de capuchon van zijn hoodie over het hoofd. Het wit van zijn grote ogen steekt af bij de glimmend donkerbruine huid in zijn gezicht. Hij pakt zijn rugzak van de bank en gaat op weer een andere plek zitten. Daar haalt hij een laptop uit de rugzak, die hij open klapt en vervolgens weer dicht en weer open. Onrustig schuift hij heen en weer op zijn plek.
Ik wil wil van alles van hem weten, maar de bus stopt bij mijn halte en ik stap uit.


Apeldoorn, januari 2023

Hier lees je ‘m op FOK!.

• • •
 

26-01-2023

Perfect (#zkv)

Filed under: Publicaties voor FOK! - 2023 — bazbo @ 01:00

‘Lieverd,’ begon hij, toen hij de kamer binnenkwam.
Ze zuchtte, keek even op en ging toen verder met scrollen op haar telefoon
Zorgvuldig koos hij zijn woorden. Het kwam erop neer: of ze de gootsteen niet vol wilde zetten met vaat. Dat vond hij niet zo handig bij het afwassen.
‘Ik doe het niet gauw goed, hè?’ zei ze. ‘Alsof jij zo perfect bent in deze relatie. Vraag jij je wel eens af wat jij eigenlijk bijdraagt aan ons geluk?’
Hij draaide zich hoofdschuddend om en liet zijn vierde grote wind van die dag.


Apeldoorn, januari 2023

Hier lees je ‘m op FOK!.

• • •
 

19-01-2023

Hoog tijd voor een kroegverhaal (32)

Filed under: Publicaties voor FOK! - 2023 — bazbo @ 01:00

Het leek wel of de drank gratis was, zo druk was het in café De harde lul. Ik ging er liever niet naar binnen, maar ik had nu eenmaal een afspraak. Op het moment dat ik de deur probeerde open te duwen – hetgeen erg moeilijk ging, want het stond er propvol met luid pratende lui -, bedacht ik me nog dat ik die afspraak ook had kunnen afzeggen, maar dat leek me te laat. Als ik Pjotr nu nog zou bellen, zou hij mij nooit kunnen verstaan, want ik was een paar minuten te laat en hij was vast al binnen in de rumoerige ruimte. Appen zou een optie kunnen zijn als ik verbinding met het internet zou hebben en dat had ik niet, want een prepaid en afhankelijk van wifi. Aan de andere kant: Pjotr was vaak ook niet op tijd en dus zat de kans erin dat hij ook nog niet binnen was. Dan zou bellen of appen toch wel zin hebben. ’t Is toch allemaal wat.

Ik wurmde me dan toch maar door de mensenmeute heen in de richting van waar ik vermoedde dat de toog nog altijd was. Gelukkig, dat was hij nog. Ik wuifde naar de pief die erachter stond. Het duurde even, maar toen zag hij mij.
‘Wat mag het zijn?’ vroeg hij met luide stem.
‘Dag pief achter de toog,’ zei ik. ‘Weet jij of Pjotr er al is?’
Hij zei iets.
‘Wat zei je?’ vroeg ik. ‘Ik kan je niet zo goed verstaan. De mensen praten zo hard, hè.’
‘Dat is waar! Zo horen ze de muziek helemaal niet. Moment.’ Hij draaide zich om naar de stereo en zette het volume nog wat hoger. Een of andere Nederlandstalig levenslied knalde door het café. Toen draaide hij zich weer naar mij en zei iets.
‘Wat zeg je?!’
‘Kan ik wat inschenken?!’
‘Doe maar water!’
‘Wat?’
‘WATER! UIT DE KRAAN!’
Ik kreeg het. Hij gebaarde vragend dat hij het op een bon ging opschrijven. Ik knikte. Nu nog Pjotr zien te vinden.

Het was niet alleen een lawaaiige boel in café De harde lul; het stonk er ook nog eens naar mensen die al tijden veel te dicht op elkaar stonden. Dat was alle vorige keren dat ik hier in dit café was ook al zo, dus ik vermoedde dat al deze mensen er de vorige keren ook waren of nooit waren weggeweest. Ik kwam nauwelijks door de mensen heen; het was alsof ze als een rugbyscrum de ruimte verdedigden. Dan maar met ellebogen. ‘Sorry!’ riep ik, als ik weer iemand een beuk tegen de arm of in de zij had gegeven. Zowaar, ze gingen opzij.
Wie hadden we daar? Geen idee. Ze kwam op me af.
‘BAS!’ gilde ze.
Ik deed of ik iets terug zei. Pleebekken, daar ben ik verdomde goed in.
‘WAT ZEG JE?!’
‘HOE HEET JIJ OOK WEER?’
‘PATRICIA!’
‘Nooit van gehoord.’
‘WAT ZEG JE?!’
‘LEUK JE TE ZIEN!’
‘JE ZAG ME ANDERS HELEMAAL NIET. IK MOEST NAAR JOU TOE KOMEN!’
‘Ik zoek Pjotr.’
‘WAT ZEG JE?!’ gilde ze in mijn oor.
‘Wat zeg je?’ wilde ik vragen, maar ik deed het niet. Daar verderop, daar tussen verschillende andere mensen, daar zag ik een flits van Pjotr. Ik gebaarde verontschuldigend dat ik weer verder moest.
Patricia glimlachte en gaf me plots een kus op mijn mond. ‘JIJ BENT ZO LEUK, HÈ?’ Het deed pijn in mijn oor. Daar had je mijn tinnitus ook weer.
Ik probeerde haar dankbaar aan te kijken en zwaaide en deed een poging om verder te lopen.

Het was Pjotr niet. Waar hing die uit? Terug naar de bar.
‘PIEF ACHTER DE TOOG!’ riep ik. ‘HEB JIJ PJOTR BINNEN ZIEN KOMEN?’
‘WAT ZEG JE?!’
Ik herhaalde mijn vraag, maar nu nog luider. Naast me stond een stel ontzettend hard te brullen om met elkaar een gesprek te voeren.
‘IK KAN JE NIET VERSTAAN!’ De pief achter de toog boog helemaal over diezelfde toog heen. ‘NOG EENS!’
‘WEET JE, ALS IK HIER EEN VERHAAL OVER MOET MAKEN, DAN KAN IK DE CAPSLOCKTOETS AAN LATEN STAAN! DE MENSEN HIER MAKEN ZO VEEL LAWAAI!’
‘INDERDAAD! ZO HOREN ZE DE MUZIEK NIET!’ Hij draaide zich weer om naar de stereo en zette het kreng nóg harder. Op elf, dus.
Ik ging weg van de toog en worstelde me naar de uitgang.

Toen ik de deur probeerde open te trekken, kreeg ik die bijna tegen mijn neus. Er kwam iemand binnen.
‘O, IS HET WEER ZO LAAT?’ krijste Pjotr.
Ik knikte en ging naar huis.


Apeldoorn, januari 2023

Hier lees je ‘m op FOK!.

• • •
 

12-01-2023

Strepen (#zkv)

Filed under: Publicaties voor FOK! - 2023 — bazbo @ 01:00

De glazenwasser kwam en lapte de ramen. Helaas was ik niet zo tevreden over zijn werk en bij het afrekenen ging ik met hem in gesprek. Ik wilde wat van de prijs af hebben. Onderhandelen is echter niet mijn sterkste kant. De glazenwasser was het absoluut niet met mij eens en ging op zijn strepen staan. De schade was aanzienlijk.


Apeldoorn, november 2022

Hier lees je ‘m op FOK!.

• • •
 

05-01-2023

Apart (2) – Lotgenoten (0048)

Filed under: Publicaties voor FOK! - 2023 — bazbo @ 01:00

De grote zwarte man sprak iedereen aan die bij hem in de buurt kwam. Dat waren niet veel mensen; het was nog vroeg. Maar als er wel iemand hem tegemoet liep, dan galmde zijn luide stem door de stationshal. Een stukje van hem af, naast de witte piano, stonden twee grote plastic tassen. Af en toe liep hij ernaar terug en bleef hij er even bij staan. Tot er weer iemand langs hem heen liep. Dan kwam hij weer in beweging en liet hij de tassen achter. De meeste mensen ontweken hem, gaven geen antwoord of stapten in een wijde boog om hem heen. De man riep hen verward iets na.

Zijn luide stem deed pijn aan mijn oren. Het duurde nog even voor mijn bus kwam. Als ik gespannen ben, dan komen geluiden anders bij mij binnen. Dan kan ik niet te veel verschillende geluiden door elkaar aan; het wordt al gauw lawaai. Het is het gevolg van de fikse tik die mijn hersenen hebben gekregen, hoe lang is dat nu al geleden? Ik houd het niet meer bij en om mijn hoofd ermee te pijnigen, dat heeft nu geen zin. Feit is dat ik drukke of rumoerige ruimtes liever niet op zoek. Een feest is voor mij doorgaans geen feest. Een gezellig avondje in een restaurant of café duurt voor mij niet lang. Afhankelijk van de akoestiek houd ik het na enige tijd voor gezien. Het ligt ook niet aan de omgeving; het zegt alles over mij.

Maar deze meneer was anders. Hij brulde onsamenhangend, nu weer tegen de mevrouw die de vloer schoonhield met een bezem en een klein opveegblik met een lange steel. Met wild zwaaiende bewegingen probeerde hij haar iets duidelijk te maken en nu pas zag ik dat hij een zwarte cape of dergelijke droeg. Toen de schoonmaakster geen reactie gaf, draaide de donkere man zich om, riep nog iets onverstaanbaars en leek weg te lopen, maar keerde toch weer terug. Met weidse gebaren verkondigde hij iets. Iets wat ik niet verstond, maar in alle hevigheid door mijn hoofd sneed. Waarom was er niemand om hem naar buiten te begeleiden?

Ik probeerde me ervoor af te sluiten en richtte me op de aankomende bussen, iets verderop. Die maakten sinds enige tijd ook weer meer geluid. Eerder waren de stinkende streekbussen vervangen door stille elektrische exemplaren, maar nu was de aanbesteding naar een ander vervoersbedrijf gegaan en die had de voertuigen niet overgenomen. Op het traject naar het werk rijden ze weer, de ronkende en riekende diesels. Schandelijk, vind ik het.

Plots was het stil. Ik draaide me om en keek. Was hij weg? Het leek erop. Ik hoorde geluid van een zware motor. Kwam mijn bus er al aan? Het was een bus, maar deze moest ik niet hebben.
Toen klonk er een ander geluid. Ik keek weer. De man zat achter de piano en speelde. IJle tonen, ondersteund door warme akkoorden. Hij kon het.
Daar was de bus. Ik liep erheen en passeerde de piano. ‘Mooi,’ zei ik tegen hem. ‘Dank je.’
Hij keek op onder het spelen. De verbeten trek verdween en er verscheen een glimlach op zijn gezicht. Hij boog.

Wat een avonturen weer.


Apeldoorn, december 2022

Hier lees je ‘m op FOK!.

• • •