bazbo – de wereld van Bas Langereis

Bas Langereis leest u voor!

13-08-2022

B-log: 13 t/m 19 augustus 2022

Filed under: B-log 2022 — bazbo @ 18:58

In dit B-log lees je mijn avonturen, invallen, toevallen, aantekeningen, overpeinzingen, paniekbuien, angstaanvallen en ander engs.

Bas
4 maart 2022



Zaterdag 13 augustus:
Ik ben rond half zeven echt wakker en sta op om een ronde te gaan hardlopen. Het is redelijk koel buiten, dus ik kies een langere route. Na een tijdje is het niet meer zo koel en moet ik een paar korte wandelpauzes houden. Koffie met De Vrouw op het balkon. Om tien uur ben ik in Gigant voor de repetitie van het stuk Living History. Dit keer zijn we met een grotere groep en we spelen de drie scènes door. De tweede – waarin ik een kleine rol heb – gaat zeer vloeiend en kunnen we met één keer spelen af; de andere scènes zijn complexer en vragen wat meer tijd. Ik doe wat stand-in-werk en tijdens de derde (en belangrijkste) scène speel ik een tekstloze, maar wel prominent in beeld zijnde rol, dus daar moet ik even op concentreren. Het vraagt de komende weken nog wat studeren. Als het goed is volgt er de komende week nog een extra repetitie, dus dat is fijn (voor mij, niet-acteur). Drie uur ben ik weer thuis. Ik loop nog even snel naar een super voor een klein boodschapje. Bijpraten en krant op het balkon. Dan maak ik avondeten. Ik kook aardappel, ui en bataat. Ondertussen maak ik een salade van bosui, komkommer en kerstomaat. Ik stamp de groenten tot een puree en roer daar kerrie en repen eikenbladsla doorheen. Voor De Vrouw bak ik een runderschnitzel. Ik zet alles op tafel, met een bak grof gehakte noten ernaast. We eten er fiks van en er blijft nog voldoende over voor De Vrouw op het werk morgen. Toe is er galiameloen. Afwas. Webstek. Restant krant op het balkon.
Muziek vandaag: Prelude To A Century (Rick Wakeman), Joe’s Corsage (Frank Zappa), het tweede plaatje van The Sky Moves Sideways (2004 remaster) (Porcupine Tree), Silhouettes (Klaus Schulze)

• • •
 

06-08-2022

B-log: 6 t/m 12 augustus 2022

Filed under: B-log 2022 — bazbo @ 07:09



Vrijdag 12 augustus:
Kwart voor zeven (pas) wakker. Koffie. Lezen. Meer koffie met De Vrouw op het balkon. Half tien ga ik de deur uit. Ik bezoek een van de spelers van Theater Wirwar en help haar met het maken van wat filmpjes voor een project rond een mogelijk komende documentaire over de theatergroep. Na een uurtje wandel ik naar de super en vervolgens de slager. De Vrouw is de deur uit. Thuis koffie en dan lunch. Afwasje. Ik wandel door de hitte en haal het groentepakket op. Lezen op het balkon. De Vrouw is weer terug om half vier. We praten bij. Eind van de middag maak ik avondeten. Ik verwarm de oven voor op 190C. Ondertussen vul ik een restantje salade van gisteren aan met komkommer, mango en vijg. Dan snijd ik rode ui en courgette en die doe ik in de braadslede waar nog het restant spitskool met tomaat van gisteren zit. Ook doe ik er gehalveerde kerstomaat bij. Dat schuif ik dan vijfentwintig minuten de oven in. Voor De Vrouw bak ik lamsfilet. Aan het eind strooi ik nog babyspinazie over de groenteschotel. Dit keer eten we alles op. Toe is er ijs. Afwas. Webstek. Lezen op het balkon.
Muziek vandaag: Deus Arrakis (Klaus Schulze), Rams (Brian Eno), On The Sunday Of Life… (Porcupine Tree), Up The Downstair (Porcupine Tree), Tonight (David Bowie), het eerste plaatje uit de set The Sky Moves Sideways (2cd remaster) (Porcupine Tree), Auri (Auri), Solace (Held By Trees)



Donderdag 11 augustus:
Slapen lukt weer heel redelijk en ik sta vroeg op om een ronde te gaan hardlopen. Buiten is het nog fris en zeer aangenaam en het lopen gaat ook vrij soepel. Zeven uur aan het werk. Er ligt van alles en in alle rust doe ik van alles. De Vrouw is even de deur uit. Tussendoor wandel ik naar de biomarkt voor kaas en brood en drink ik koffie. Meer koffie met De Vrouw op het balkon. We lunchen. Afwasje. Ik wandel een rondje vlak buiten het centrum in de zon. Nu wordt het warm. Thuis weer verder aan het werk. Half vijf is het klaar. Krant op het balkon. Dan maak ik avondeten. Ik kook vier parten spitskool in bouillon. Ondertussen maak ik een salade van bosui, komkommer, olijf, mango en noot. Ik leg champignons, courgette en rode ui in een braadslede en schuif die twintig minuten de oven in (190C). Als de kool zeven minuten heeft gekookt, leg ik de parten bij de groenten in de braadslede. Daaroverheen giet ik een blik tomatenblokjes en strooi ik peper en zout. De braadslede gaat nog eens een kwartier de oven in. Na dat kwartier strooi ik er geraspte kaas overheen en zet ik de slede weer terug de oven in. Voor De Vrouw bak ik een rundertartaar. We eten er flink van. Natafelen. Afwas. Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: God Save The Queen / Under Heavy Manners (Robert Fripp), The Turning Year (Roger Eno), de vier plaatjes uit Message In A Box (The Complete Recordings) (The Police), Tumbling Through The Floativerse (Ed Wynne & Gre Vanderloo), Auri II – Those We Don’t Speak Of (Auri), Crossroads (David Cross & Peter Banks)



Woensdag 10 augustus:
Goed geslapen en pas om kwart voor zeven wakker en op. Koffie. Koffie met De Vrouw op het balkon. Ik wandel door de zon naar de super. Het is buiten nog redelijk aangenaam. Erna ga ik het centrum in en haal ik nog de laatste dingen bij een andere super. Meer koffie met De Vrouw op het balkon. Dan lunch. Afwas. De Vrouw gaat naar het werk. Huishoudelijks. In wandel een rondje langs het kanaal en door de zon. Nu is het zeer warm en minder aangenaam. Thuis allerlei. Krant op het balkon. Tegen vijf uur maak ik avondeten. Eerst leg ik repen zoete bataat in een ovenschaal en die zet ik in de oven (190C). Na twintig minuten doe ik daar champignon, paprika, bosui en courgette bij. Na nog weer vijfentwintig minuten doe ik er zout overheen en hussel ik het goed door elkaar. Vervolgens doe ik het in een bord en ten slotte eet ik het op, hetgeen vanaf het begin de bedoeling was. Afwasje. Afval. Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: Let The Power Fall (Robert Fripp), The Sane Day (Beardfish), Tumbling Through The Floativerse (Ed Wynne & Gre Vanderloo), het tweede plaatje van Butterfly Mind (Tim Bowness), The Ludwigsburg Concert (Lyle Mays Quartet)



Dinsdag 9 augustus:
Redelijk geslapen, maar kan beter. Op tijd weer op de werkplek. Daar in alle rust zeer veel werkzaamheden verrichten. Tussen de middag wandel ik door bos en veld. Half zes thuis. Krant op het balkon. De Zoon is er om zes uur. De Vrouw serveert een ovenschotel van aardappel, pastinaak, paprika, courgette en kaas. Zeer smakelijk. Ernaast een salade van de schotel die ik zondagavond maakte, aangevuld met bosui, kerstomaat en mango. We eten alles op. Toe is er meloen. Die ene. Hoe heet-ie ook weer? Charentais, dat is het. Mooi oranje vruchtvlees en zoet van smaak. Tenminste, als hij mooi rijp is. Deze is mooi rijp. Afwas. Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: Scary Monsters (And Super Creeps) (David Bowie), het eerste plaatje uit Butterfly Mind (Tim Bowness), Deus Arrakis (Klaus Schulze)



Maandag 8 augustus:
Vroeg uit de veren. Niet bijzonder. Op tijd op de werkplek. Ook niet bijzonder. Allerlei te doen en te overleggen. Eveneens niet bijzonder. Tussen de middag wandel ik door bos. Doodgewoon. Half zes thuis. Mooi op tijd. De Vrouw is naar het werk. Ik maak avondeten. Eerst spaghetti koken, dan champignon bakken, rode ui erbij, paprika en kerstomaat. Dan de gekookte pasta een een fikse kwak kruidenroomkaas erbij. Opeten. Afwassen. Webstek. Krant op het balkon. Lezen.
Muziek vandaag: Live At The Budokan Tokyo 1983 (Asia), Butterfly Mind (Tim Bowness), Tumbling Through The Floativerse (Ed Wynne & Gre Vanderloo)



Zondag 7 augustus:
Ik slaap redelijk, maar ben wel om half zes wakker. Dan maar een ronde hardlopen. Het is fris buiten en ik kies een langere route. Dat gaat niet zonder een korte wandelpauze. Niet erg. Thuis nog uitgebreid terug in bed. Koffie met De Vrouw op het balkon. Restje krant. Meer koffie met De Vrouw op het balkon. De Zoon is er om half een voor lunch. Afwas en stofzuig. De Vrouw gaat naar het werk. Ik wandel een kort rondje langs het kanaal. Dan bereid ik de zondagmiddagluistersessie voor (Solution). Erna maak ik avondeten voor mijzelf en voor De Vrouw morgen. Ik kook noedels en bak vervolgens champignon, bosui, paprika, courgette en zoete aardappel. Daar roer ik linzen, mango, de noedels en sojasaus doorheen. Gelukt. Afwasje en afval. Webstek. Lezen op het balkon. De Vrouw is er om half negen. Bijpraten, verder lezen en slapen.
Muziek vandaag: Music Of The Sphinx (Valentina Ciardelli & Alessandro Viale), Foxlight (Iarla Ó’Lionáird), Sunir (IANAI), Solution (Solution), Washington Square Church (Robert Fripp), Från En Plats Du Ej Kan Se (Beardfish), Rams (Brian Eno)



Zaterdag 6 augustus:
Op om half zeven. Koffie en Eno (Roger). Ik wandel naar de super. Aanvankelijk is het fris, maar op de terugweg loop ik in het zonnetje. Heel fijn. Koffie met De Vrouw op het balkon. Huishoudelijks. Ik ga nog naar een andere super in het centrum. Meer koffie met De Vrouw op het balkon. De Zoon is er om half een voor lunch. Afwasje. Kwart voor twee loop ik naar het station. Daar tref ik Mark en niet veel later is Cherany er en Aad ook. Cherany rijdt ons naar een plek in het bos tussen Ugchelen en Beekbergen. Aad laat ons de plekken zien waar we in het weekend van 27 en 28 augustus ons Living History-stuk over de Klaarbank op Herenhul gaan spelen. We repeteren onze scène nog een paar maal en het gaat echt heel vloeiend. Het is echt mooi om te doen en ik kijk mijn ogen uit naar hoe natuurlijk en bijna achteloos Mark en Cherany hun rol spelen. Daar kan ik veel van leren. Vier uur zijn we al klaar en Cherany rijdt ons terug naar het station. Vandaag over een week doen we nog een grote repetitie met alle drie de scènes dus dan zien we elkaar weer. Thuis even bijpraten en dan ga ik avondeten maken. Eerst een salade van bosui, koolrabi, komkommer, kerstomaat en vijg. Dan bak ik champignon, rode ui, risottorijst en stokbonen. Daar giet ik bouillon bij en laat dat in vijfentwintig minuten gaar worden. Ondertussen leg ik een moot kabeljauwfilet in folie in de oven voor De Vrouw. We eten er fiks van. Afwas. Krant op het balkon. Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: The Turning Year (Roger Eno), What’s The Ugliest Part Of Your Body? (The Works Of Frank Zappa Circa 1965-’69) (Jon Poole), Lodger (David Bowie), The Montreux Years (John McLaughlin), October Is Marigold (David Cross & Andrew Keeling)

• • •
 

04-08-2022

Gesloten – Lotgenoten (0043)

Filed under: Publicaties voor FOK! - 2022 — bazbo @ 01:00

Lotgenoten,

Met die aanhef open ik zo goed als alle optredens die ik doe. Ik sta nogal eens op de planken. Dan lees ik voor uit eigen werk. Tijdens die voorleesvoorstellingen kan ik putten uit een rijk oeuvre aan verhalen en gedichten. Maar, zelden kies ik ouder werk. Eerder zorg ik ervoor dat het publiek iets unieks meemaakt: de première van een nieuw verhaal of gedicht. Ik denk niet dat ik dit werk ooit ga voorlezen op de planken.
In veel gevallen zorg ik ervoor dat er iemand is die foto’s maakt van mijn optreden. Niet omdat ik mijzelf zo graag zie op foto’s, maar ik gebruik ze om te delen op enkele sociale media en om reclame te maken voor een volgende voordracht. Echter, de meeste foto’s van mijn optredens gebruik ik niet en dat komt zo: ik sta erop met mijn ogen gesloten.

‘Waarom praat jij met je ogen dicht?’ vroeg een of ander rotjong dat samen met mij in de derde klas van de middelbare school zat, toen ik hem antwoord gaf op zijn vraag of hij mijn huiswerk mocht overschrijven. Ik schrok ervan dat hij dat vroeg. Dat van die ogen dicht, niet dat hij mijn huiswerk wilde kopiëren. Het was ook niet dat ik me ervoor schaamde dat ik met gesloten ogen sprak; het was meer de venijnige en boosaardige toon in zijn stem. Hij herhaalde zijn vraag luid en de halve klas moest lachen. Toen hij ook nog eens al pratend heen en weer door het lokaal ging lopen en theatraal met zijn ogen dicht tegen de schoolbanken, stoelen en lessenaar aan botste, wist ik genoeg: dat schooljaar was ik het doelwit van ongenadige pesterijen.
Sindsdien ben ik me veelal bewust van het doen en laten van mijn ogen als ik spreek, maar het lukt niet altijd. Het voelt krampachtig als ik omstandig met grote ogen een gesprek voer. Alsof ik iets te veel heb gesnoven of gespoten. Bovendien, ik kan geen twee dingen tegelijk: nadenken over wat ik zeg én om me heen koekeloeren. Als ik me moet concentreren op wat ik ga zeggen, gaat het bijna automatisch: hoppa, de luiken toe.
Maar als ik op het podium sta, dan lukt het me wél om én geconcentreerd voor te lezen én af en toe de zaal aan te kijken. Het zal een vorm van zelfverzekerdheid zijn die zich op dat moment meester van mij maakt. Misschien klinkt het arrogant, maar ik weet dat het kwalitatief goed is wat ik op de planken breng.

Onlangs vroeg iemand – met wie ik regelmatig op die planken sta – of ik mee wil spelen in een toneelstuk dat hij heeft geschreven en dat binnenkort een paar maal zal worden uitgevoerd.
Ik schrok. Wie? Ik? Toneelspelen? Waarom? Hij, de theaterschrijver, theaterdocent en theaterregisseur, hij zal in zijn netwerk toch wel voldoende acteurs hebben die én ervaring hebben met spelen én het ook daadwerkelijk kunnen?

(‘Jij moet naar de toneelschool!’ roepen de mensen al mijn hele leven lang, als ik weer eens iets grappigs uitbeeld of speel of nadat ik op het podium een verhaal heb voorgelezen. ‘Jij kunt je zo goed enorm kwaad maken,’ zeggen ze er dan bijvoorbeeld achteraan. Maar ik denk: Naar de toneelschool? Ik? Moet ik dat als een compliment beschouwen? Of doe ik het zó slecht dat ik naar de toneelschool moet? Daar komt bij: ik speel mijn hele leven al toneel. Al dik zevenenvijftig jaar doe ik net alsof ik dit leven aankan. Eigenlijk heb ik geen zin om het ook nog eens professioneel te moeten gaan leren.)

‘Zou ik dat kunnen, denk je?’ was mijn tegenvraag.
‘Als ik jou zo bezig zie op het podium, dan denk ik van wel, ja.’
‘Maar ik lees mijn verhalen voor van papier. Dat is bij toneel toch anders. Ik ben niet goed in lappen tekst onthouden.’
‘De rol die ik voor je in gedachten heb, is een kleine. Je krijgt een paar regels. Dat gaat vast lukken.’
‘Ik weet het niet,’ twijfelde ik.
Toch zei ik ja.

De nachten erna sliep ik slecht. Wat had ik me nu weer op de hals gehaald? Om wat voor rol ging het eigenlijk? Het was toch niet zo’n modern stuk waarin de spelers de meest mallotige absurditeiten uitbraakten en ook nog eens in hun blote reet? Waarom had hij mij verkozen? Toch niet vanwege mijn goddelijke lichaam of mijn lange, wilde en grijze haren? En wat is een kleine rol? Hoe veel regels zijn ‘een paar’? Over een maand moest het stuk op de planken, dus heel veel tijd om mijn tekst te leren had ik niet. Hoe kreeg ik dat voor elkaar in deze hectische tijden? Ik heb een bijna-voltijds-baan, heb daarnaast mijn vaste dingen in en om huis, er liggen wat eigen voorleesoptredens in het verschiet, ik moet ook nog regelmatig een stukje schrijven en … Badend in het zweet werd ik niet wakker, want slapen lukte niet en sprake van wakker worden was er dus al helemaal niet.

Een week later kreeg ik een mail met het script. Snel bladerde ik de tekst door. Drie bedrijven. De persoon die ik speel zit slechts in het tweede bedrijf, zag ik al gauw. Sterker nog: het tweede bedrijf start met de scène waarin ik al op het podium sta. En tjonge, ik mag gelijk handtastelijk met een vrouw zijn. Het is wederzijds, want ik lees in de toneelaanwijzingen: ‘Zij staan voorover gebogen tegenover elkaar, elkaars handen teder vasthoudend, met getuite lippen en …’ Aha, gelukkig. Dit gaat me lukken. Ik lees verder: ‘… en met gesloten ogen.’

Wat een avonturen weer.


Apeldoorn, juli 2022

P.S. Ik houd u op de hoogte. Help me onthouden.

Hier lees je ‘m op FOK!.

• • •