Bas Langereis leest u voor!

–

bazbo 0534: Yes – Tales From Topographic Oceans
Jawel. Het kon nóg gekker in 1973. Wat dacht je van een dubbelelpee met slechts één stuk erop, onderverdeeld in vier delen, ieder op een plaatkant? Anderson vond de inspiratie in een voetnoot (!) van het boek Autobiography Of A Yogi (Paramahansa Yogananda) en prepareerde tijdens de wereldtour van 1973 in hotelkamers samen met Howe de basis van dit monstrueuze werk. Je houdt ervan of je haat het. Ik houd ervan. Het is niet mijn favoriete Yesplaat, maar er staat veel prachtigs op. De eerste plaatkant, The Revealing Science Of God (Dance Of The Dawn) is in zijn geheel redelijk representatief. Wakeman komt vooral aan bod op plaatkant 2 (al is zijn moogsolo op 1 legendarisch), Howe op 3 en de ritmetandem Squire en White op 4. Wakeman vond het allemaal niet zo sterk, saboteerde de opnamesessies nogal en verveelde zich te pletter. Probleem was dat hij tijdens de tour wel aan de bak moest en het weinige werk dat hij had (de band speelde de gehele dubbelelpee van voren naar achteren) ergerde hem dusdanig, dat hij besloot de band vaarwel te zeggen. Oei. Ik kocht de plaat tweedehands op 17 mei 1983 (ik was op mijn achttiende verjaardag in Concerto), een tweedehands originele Duitsche versie uit 1973.

–

bazbo 0533: Yes – Yessongs
Legendarisch livealbum dat bekend staat als een van de beste liveplaten aller tijden. Driedubbelaar. Gekker moest het toch niet worden in 1973. Anderson, Howe, Squire en Wakeman hadden kort voor de tour een nogal groot probleem: drummer Bruford stapte uit de band om zich aan te sluiten bij Fripp en King Crimson. Alan White bleek snel gevonden en had nog sneller het hele oeuvre onder de knie. Bruford is hier nog slechts op drie stukken te horen, waaronder een fenomenale versie van Perpetual Change (met drumsolo); verder dwingt White respect af met zijn wat rockier manier van spelen. Opener Siberian Khatru is representatief voor wat gaat komen: niet de allerbeste geluidskwaliteit en wat rauw, maar eerlijk en recht-voor-z’n-raap. Heart Of The Sunrise is hemels, vooral de hoge uithalen van Anderson. De toetsensolo van Wakeman is meesterlijk, de meebrulversie van I’ve Seen All Good People is heerlijk aanstekelijk, Squire’s bassolo’s in The Fish zijn indrukwekkend, het plaatkantlange Close To The Edge laat horen dat het stuk live ook heel goed uit de verf kwam, Howe ragt er fijn op los in het geluidstechnisch belabberde Yours Is No Disgrace en het absolute hoogtepunt is afsluiter Starship Trooper, met de snijdende moogsolo als ultraklapper. Het zou nog drie jaar duren voordat de gelijknamige filmregistratie van deze tour uitkwam. Ik kocht deze zware jongen op 7 september 1983, een Europese heruitgave uit een onbekend jaar. Het is niet de 4-panelen-uitklapper, maar de ‘simpele’ 3-paneelshoes. Grijsgedraaid.

–

bazbo 0532: Yes – Close To The Edge
Nog geen jaar later, in 1972, gaat de band nog een stapje verder. Slechts drie composities op deze plaat, die velen zien als het ultieme Yesalbum. Wakeman is volledig geïntegreerd in de groep en mag al zijn kunde en kennis uit de kast halen. Anderson weet zijn stem en zweefteksten uit te buiten en onderdeel van het instrumentarium te maken (want waar gáát het allemaal eigenlijk over? geen idee!). Het titelnummer beslaat de hele eerste plaatkant en is met zijn vier delen een soort progsymfonie. And You And I start als het rustpunt van de plaat, maar blijkt toch complexer uit te vallen. Een van mijn persoonlijk favoriete Yesstukken. Rocker Siberian Khatru (zeg het maar, waar gáát het allemaal eigenlijk over?) kent gave riffs en een legendarische solo van Howe. Wat Squire op zijn bas doet op deze plaat, doet niemand hem na en drukt, samen met de ragfijne drumpartijen van Bruford, een geweldige stempel op het groepsgeluid. Meesterwerk. Misschien ook wel mijn favoriete Yesplaat. Onlangs kwam ik erachter dat er echter een ding zo gruwelijk fout is aan dit album en dat is: de volgorde. Stonden de drie stukken in omgekeerde volgorde, dan was het waarschijnlijk een van de allerbeste platen aller tijden. Met een cd programmeer je dat zo, maar ondertussen ben ik zo verknocht aan de ‘oude’ volgorde, dat ik niet langer zeik. Ik kocht mijn plaat op 9 mei 1983, een Canadese heruitgave uit 1977.

–

bazbo 0531: Yes – Fragile
In 1971 staat de band onder druk om snel een opvolger van The Yes Album te maken. Probleempje: toetsenist Tony Kaye was net uit de band gezet en ene meneer Rick Wakeman repeteerde nog maar pas mee. Oplossinkje: we nemen de vier stukken die we hebben op en vullen die aan met vijf solostukjes, voor ieder bandlid één. Wakeman komt met Cans And Brahms (een deel uit Brahms’ vierde symfonie, waarin ieder toetsenapparaat een partij speelt), Anderson zingt alles uit het veelstemmige We Have Heaven, Bruford levert het korte maar krachtige Five Percent For Nothing aan, Squire dubt allerlei baspartijen over elkaar in The Fish en Howe speelt zijn solostuk Mood For A Day. De vier groepsstukken zijn stuk voor stuk krachtig en zeer goed. Opener Roundabout is de grote hit van de band, South Side Of The Sky de rocker (met het mooie piano-interlude in het midden), Long Distance Runaround het zo typische Andersonliedje en afsluiter Heart Of The Sunrise is een van de sterkste stukken van de band. Het resultaat is een wat fragmentarische en gespleten plaat, maar behoort tot een van de vele hoogtepunten in het Yesoeuvre. Ik kocht ‘m op 4 augustus 1983, een Nederlandse heruitgave uit een onbekend jaar. En ik heb nog een tweede exemplaar. Geen idee meer hoe ik eraan kom, maar het is een Spaanse heruitgave uit 1982 met de titels van de nummers in het Spaans.

–

bazbo 0530: Yes – The Yes Album
Kijk, dit lijkt er veel meer op! Dit was de eerste Yeselpee die ik ooit hoorde. In 1981 probeerde ik mijn vriendjes ervan te overtuigen hoe goed Emerson Lake & Palmer zijn. Het lukt niet. Als ik bij Ruud ben, neemt hij me mee naar de slaapkamer van zijn broer. Hij zet een elpee op en zegt: ‘Moet je dít eens horen.’ Ik hoor de virtuositeit van ELP, de mooie melodieën en samenzang van Electric Light Orchestra, de hoge stem van Roger Hodgson in Supertramp. En ik hoor iets nieuws: gitaarsolo’s die me wél iets doen. Wat hoor ik in hemelsnaam? Ik hoor The Yes Album. Ruud zet hem op een cassettebandje. Omdat het een C60 is krijg ik alleen de eerste vier stukken; op de andere tig bandjes staan meer Yesalbums. Zelf koop ik The Yes Album op 2 oktober 1983, een tweedehands Amerikaanse versie. In 1971 heeft gitarist Peter Banks plaats gemaakt voor ene Steve Howe. Howe is van wat meer markten thuis en heeft een veel diverser geluid dan Banks. De band sluit zichzelf op in een landhuis ergens in de Britse weilanden en komt op de proppen met dit album. Slechts zes nummers staan erop. Opener Yours Is No Disgrace zet de toon: afwisselend, melodieus, meerdere lagen en veel ruimte voor de solo’s van Howe. Howe krijgt een soloplekje en mag zijn indrukwekkende Clap spelen. Starship Trooper is de voorbode van de lange stukken die nog gaan komen; het valt in drie delen uiteen. Op de tweede plaatkant publiekslieveling I’ve Seen All Good People (dat als studioversie lang niet zo spectaculair is als tijdens concerten), het niemendalletje A Venture en het indrukwekkende Perpetual Change. Velen zien het als de eerste echte Yesplaat, maar dat vind ik oneerlijk. Het is wel een heel goede. Dat wel.

–

bazbo 0529: Yes – Time And A Word
Tweede album, uit 1970. De groep zoekt naar een verbreding van het geluid en schakelt een heus orkest in. Dat levert geweldig materiaal op. Van de Big Country-achtige cowboyriedel in opener No Opportunity Necessary, No Experience Needed (een cover van Ritchie Havens) tot de tetterdetetriffs in het fenomenale Then. Ook interessant: de cover van Steven Stills Everydays en het proggy The Prophet. Rockers zijn er ook: Sweet Dreams en Astral Traveller. Clear Day is het lieflijke liedje en het titelnummer is het titelnummer. Verder valt vooral het baswerk weer op: loeihard in de mix. Fijn! Kortom: goede plaat. Nog altijd is hét geluid er nog nét niet, maar het scheelt niet veel. Ik kocht deze heruitgave uit een onbekend jaar op 29 augustus 1983, vrij kort voor Owner Of A Lonely Heart uitkwam.

–

bazbo 0528: Yes – Yes
Een interessante sectie in de platenkast breekt aan. Nogal een grote sectie ook. Debuutplaat van deze band uit 1969. Het zo karakteristieke geluid moet zich nog ontwikkelen, maar toch zijn er al heel wat elementen: de samenzang, de ronkende bas, het ragfijne drumwerk, de kenmerkende zangmelodiën, noem het maar op. Ik vind het ruwe Hammondgeluid van Tony Kaye ook erg aardig. De composities zijn evenzo aardig, maar moeten nog wat groeien. Toch staat er goed spul op. Naast de twee covers (I See You van The Byrds en Every Little Thing van The Beatles) zes eigen composities. Opener Beyond And Before is oorspronkelijk nog ouder, Squire schreef het toen hij nog in Mabel Greer’s Toy Shop zat, Looking Around is een speelse rocker, Harold Land heeft dat leuke Hammondin- en outro, Sweetness was het eerste liedje dat Jon Anderson en Chris Squire samen schreven en waardoor ze besloten samen een band te beginnen en het hoogtepunt van de plaat is het afsluitende Survival. Kortom: zeer aardige plaat die al heel wat laat horen van wat voor groots er later nog staat te gebeuren. Het is niet mijn eerste Yesplaat; ik kocht deze op 29 augustus 1983 en toen had ik na een jaar verzamelen de Yescollectie tot dan toe compleet. Het is een Nederlandse heruitgave uit 1981. Niet erg. De Amerikaanse versie had destijds in 1969 een heel andere hoes met een bandfoto erop in plaats van dit eerste Yeslogo.

–

bazbo 0527: Yellow Magic Orchestra (Y.M.O.) – Naughty Boys
YMO! Die had ik ook. Slechts één elpee op vinyl. Dit is een leuke, maar niet echt een representatieve plaat van Ryuichi Sakamoto en zijn twee medespleetogen. Deze komt uit 1983 en ik heb een Europese versie, die pas een jaar later verscheen. Ik kocht hem op 27 augustus 1990. Heerlijk dansbare faute Japanse elektropop. Toch verbaas ik me iedere keer weer hoe geweldig het eigenlijk in elkaar zit en hoe ver ze hun tijd vooruit waren. Het haalt het allemaal niet bij de klassieker Firecracker en dergelijke, maar toch een leuke plaat dit.

–

bazbo 0526: Erik van der Wurff – Heimwee Naar De Herfst
Geen idee wanneer ik hieraan ben gekomen. Ook deze heb ik afgepakt van iemand die de hele platencollectie weg wilde mieteren. Van der Wurff was jarenlang de vaste componist van Herman van Veen en deze soloplaat verscheen dan ook op Veenlabel Harlekijn. In 1976. Ik zie dat er maar één persing van is. Dat maakt deze plaat bijzonder. Wat is er te horen? Beeldende composities, mooi gearrangeerd en georkestreerd. Filmmuziek van de betere soort, zeg maar. Klein pareltje. Van der Wurff is overigens al meer dan vier jaar overleden, dat wist ik geeneens.

–

bazbo 0525: Steve Winwood – Roll With It
In 1988 verfijnde Winwood het geluid van Back In The High Life. Weg elektronische drums en het Hammond krijgt weer een prominentere rol. Probleem met deze plaat is dat de composities niet zo heel sterk zijn. Tenminste, wat mij betreft springt er niet echt iets uit. Sowieso spettert het niet zo. Het lijkt allemaal wat vlakker, lijkt het wel. Ondanks dat scoort hij twee hits. Het titelnummer is best aanstekelijk en ik koop de elpee op 9 december 1988. Ik heb een Europese versie. Geen spektakel. Hierna (in 1991) kwam Refugees Of The Heart en die is weer heel goed te pruimen. Maar die heb ik op cd. Alle andere Winwood ook.

–

bazbo 0524: Steve Winwood – Freedom Overspill (12″ single)
De Europese versie van deze maxisingle kocht ik op 18 oktober 1989, ergens in de uitverkoopbakken. Dit is een nummer van Back In The High Life en kant één bevat een belachelijke en dus overbodige dansmix. Op kant twee de albumversie plús een geremixte versie van Spanish Dancer, een nummer van Arc Of A Diver zes jaar eerder. Juist dat nummer vond ik op die plaat niet zo veel aan, maar hier klinkt het dieper, met meer laagjes en andere accenten en gaat het een heel ander en interessanter leven leiden. Leuk hebbedingetje, dus.

–

bazbo 0523: Steve Winwood – Back In The High Life
Metamorfose in 1986. Plots klinkt Winwood uitbundig, jong, energiek. Wat is er met hem gebeurd? Hij zit in Amerika. En zo klinkt zijn nieuwe plaat ook. Hij doet ook niet langer alles alleen; nee, in plaats daarvan huurt hij vele grootheden in. Joe Walsh, bijvoorbeeld. En, niet onbelangrijk: Winwood scoort hits. Megahits. Ik koop de plaat op 13 maart 1987, een Europese versie. Nu, bijna tweeëndertig jaar later, vind ik het allemaal wat gladjes, maar gelukkig zijn er de uitstekende composities en is er nog altijd die stem.

–

bazbo 0522: Steve Winwood – Arc Of A Diver
De tweede soloplaat van Steve Winwood mag echt een soloplaat genoemd worden. Alles, maar dan ook alles deed Winwood zelf. Hij sloot zichzelf een fikse tijd op in zijn thuisstudio, speelde alle instrumenten in, zong alle partijen, mixte de boel af en leverde in 1980 een compleet werkstuk af bij de platenmaatschappij. Alleen het hoesontwerp moet hij aan een ander overlaten. Wat we te horen krijgen, zijn zeven pareltjes van muziekvakmanschap. Zeven fantastische composities, mooi gearrangeerd, vol rijke laagjes en het is die wonderschone stem die alles bijeen houdt. Doordat Winwood alles zelf heeft gedaan, is er een risico van eenvormigheid en ik moet zeggen dat ik eigenlijk alleen Spanish Dancer iets minder vind. Voor de rest: topplaat. Van opener en hit While You See A Chance tot afsluiter Dust. Zelf vind ik Night Train er uitspringen. Ik kocht hem op 19 mei 1987. Precies, twee dagen na de vorige plaat. Het is een Duitse variant uit 1980.

–

bazbo 0521: Steve Winwood – Steve Winwood
In 1974 was het echt gedaan met Traffic. Winwood was moe, ziek en wilde het liefst de hele muziekbusiness de rug toe keren. Pauze, dus. Pas in 1977 verscheen dit album, zijn eerste echte soloplaat. Niet dat hij het helemaal alleen deed, verre van dat. Allerlei muzikanten zijn er te horen: natuurlijk is er zijn Trafficmaatje Jim Capaldi, maar ook Willy Weeks en Andy Newmark. Toch klinkt de plaat opvallen intiem. Landelijk, ruimtelijk, organisch. Bij vlagen is het zelfs swingend. Winwood doet zelf alle toetsen en gitaren en gelukkig horen we heel veel zijn almachtige stem. De hele eerste plaatkant is heeeerlijk! Hold On is een fijne opener, daarna komt het reteswingende Time Is Running Out en de plaatkant eindigt met het intieme Vacant Chair, waarin Winwood alle instrumenten bespeelt (een beetje een voorproefje van wat we op zijn volgende plaat te horen zouden krijgen). Ik kreeg deze op 17 mei 1987 van twee vrienden voor mijn tweeëntwintigste verjaardag, een Amerikaanse persing uit 1977. Heb de plaat nooit op cd gevonden en ik hoor hem nu na meer dan twintig jaar weer eens terug. Wat een geweldig album is dit!

–

bazbo 0520: Steven Wilson – How Big The Space (12″ single)
Record Store Day 2018 koop ik deze maxisingle. Blauw vinyl. Ziet er niet uit, klink niet heel goed, maar toch heel leuk om te hebben. Twee versies van het titelnummer (een outtake van Wilson’s 2017 album To The Bone) op kant A, op kant B een versie van People Who Eat Darkness (ook van To The Bone), hier gezongen samen met Ninet Tayeb. Nog geen twee weken geleden zag ik Wilson spelen in Cirque Royal in Brussel, maar dit rauwe nummer was uit de setlist verdwenen. Het moge duidelijk zijn: er is maar één versie van deze RSD-uitgave, slechts 2500 van gedrukt. Ben blij dat ik er eentje heb.

–

bazbo 0519: Steven Wilson – Transcience
Kijk, een gesigneerd exemplaar van de enige versie van dit verzamelalbum uit 2015. Ik kocht hem op maandag 28 september 2015 bij de merchandise stand van Wilson’s tweedaagse in de Royal Albert Hall. Waanzinnige shows ter ere van de Hand.Cannot.Erase.-tour, overigens. Er zit een downloadcode bij het album. Ik heb de plaat nog nooit gedraaid! Vandaag dus de ontmaagding. Twee jaar terug of zo verscheen de plaat alsnog op cd en die kocht ik wel gelijk; er staat nog wat extra’s op. Deze dubbelelpee heeft drie kanten; op kant vier staat een ets. Leuk, maar wat heb je eraan? Toch een mooi hebbeding. Deze verzamelplaat richt zich op het wat toegankelijkere werk van Steven Wilson en er staat prachtig materiaal op. Drie stukken van zijn debuutsoloplaat, drie van zijn (in mijn ogen) meesterwerk Grace For Drowning, twee van The Raven That Refused To Sing And Other Stories, drie van Hand.Cannot.Erase. en eentje van Cover Version (Alanis Morisette’s Thank You). Voor de die-hard-verzamelaars is er een opnieuw opgenomen versie van Lazarus (oorspronkelijk een Porcupine Treenummer). Mooi werk!

–

bazbo 0518: Steven Wilson – Unreleased Electronic Music
Ik heb hier een heruitgave uit 2014 op het ToneFloat-label van dit dubbelalbum uit 2005. Eerder verscheen het op een cdr in 2004. Het is bijzonder werk: zoals de titel doet vermoeden horen we elektronische muziek die Wilson maakte ergens tussen 1990 en 2003. Weird shit, wel. En lekker. Gigantisch dik vinyl, ik heb bijna een heftruck nodig om de plaat van de kast naar de draaitafel te vervoeren. Ik kocht deze op 10 april 2017 bij Record Palace aan de Weteringschans in Amsterdam. Monsterlijk fijne plaat; ideaal om je woonkamer dusdanig mee te terroriseren, zodat je hem helemaal voor jezelf hebt.

–

bazbo 0517: The Who – Quadrophenia
Weer zo’n plaat die ik afpakte van iemand die zijn gehele collectie wilde weggooien. Het is een nogal afgeragd exemplaar, die de vorige eigenaar met plakband bij elkaar probeerde te houden; om de tweede plaat van deze dubbelaar zit niet eens een binnenhoes, zie ik nu. Ik heb de elpee ook nog nooit gedraaid. Hij blijft her en der hangen, merk ik nu. Het is overigens een Duitsche versie uit het jaar van verschijnen 1973, nog op Track Records, en de hoes bevat het megadikke fotoboek. Leuk hebbeding dus. Wat erop te horen is, is geweldig. Mijn oudste broer was helemaal lijp van The Who, dus toen ik zelf muziek ging luisteren, nam ik wat van zijn platen op. Pas heel veel later ging ik het zelf kopen (op cd). Dit is dus mijn enige Who op vinyl. Het is ook het laatste écht goede album van The Who. The Real Me en Doctor Jimmy zijn prachtstukken, maar afsluiter Love Reign O’er Me is wat mij betreft de klapper.

–

bazbo 0516: Roger Whittaker – In Concert
Goedezondagmorgen. Met deze Keniaans-Britse bard. Deze plaat is van De Vrouw. Het betreft een Nederlandse versie uit 1980 van een plaat die al in 1976 verscheen. Alle grote bekende liederen van deze pief komen voorbij, van covers tot zijn bekende I Don’t Believe In If Anymore. Anderhalf uur duurt deze plaat. Doorbijten, dus.

–

bazbo 0515: Alan White – Ramshackled
Alan White is de drummer van Yes en deze plaat komt uit 1976, het jaar dat alle leden van de band een soloplaat uitbrengen. Die van Howe (Beginnings) viel wat tegen of daarvan had ik hogere verwachtingen; die van Anderson (Olias Of Sunhillow), Moraz (The Story Of I) en Squire (Fish Out Of Water) zijn zeer de moeite waard, zo niet fenomenaal (Anderson, Squire). Dit is dan die van White. Ik had hem tot 18 april 2009 nooit gehoord. Op die dag kocht ik hem ergens voor tien Britse ponden. Althans, er zit een prijsstickertje op met dat bedrag erop. Die dag was ik op de platenbeurs in Utrecht en daar kocht ik dus dit album. (Ik heb mijn fotoarchief erop na moeten slaan.) Het blijkt een originele Britse persing uit 1976 te zijn, compleet met de fotobinnenhoes en het kleurrijke inlegvel en de dikke buitenhoes met embossing erin. Op zich is de plaat niet zo zeldzaam, maar in vrij ongeschonden staat (zoals die ik hier heb) levert hij toch enkele tientallen euro’s op. Verkopen doe ik hem toch niet, want ook al klinkt de plaat totaal niet als een van die van White’s Yescollega’s of van Yes zelf, hij valt me niet tegen. Het zijn meer liederen in de rhythm & blues stijl en de drums spelen niet eens de hoofdrol, ook al is er veel percussie te horen en die bespeelt White niet eens zelf. De composities zijn stuk voor stuk van de andere muzikanten op deze plaat. Geinige liedjes, leuk om af en toe eens te horen. Echte uitschieter is Spring – Song Of Innocence, dat dan wel wat atmosferischer of proggy lijkt; het is het enige nummer waarop we de stem van ene Jon Anderson horen. Kortom: geen hoogvlieger, maar heul aardig. Paar jaar geleden vond ik hem op cd (in de merchandisestand tijdens een nogal slecht Yes-concert in Tivoli Vredenburg Utrecht) en naderhand heb ik hem door meneer White laten signeren.

–

bazbo 0514: Roger Waters – The Tide Is Turning (After Live Aid) (12″ single)
Tweede single van het album Radio K.A.O.S.. Dit is een meer gedragen lied, mooie melodie, toch wat cynische tekst. Ik kocht deze op 4 februari 1988. Ik zie op Discogs dat het nogal een unieke 12″ is. Er is er maar eentje van verschenen en ik schijn er tientallen pleuro’s voor te kunnen vragen. Gaan we niet doen; ik houd hem lekker zelf. Op kant 1 het titelnummer, op kant 2 nog een demo van een lied dat niet op het album verscheen (Get Back To Radio) én een geweldige liveversie van Money, uitgevoerd door ‘Roger Waters and The Bleeding Heart Band’ met ene Paul Carrack die zingt. Mooie versie!

–

bazbo 0513: Roger Waters – Radio Waves (12″ single)
Eerste single van de Radio K.O.A.S.-plaat. Naast een remix en een 7″-versie staat er een demo op van Going To Live In LA, een song die niet op de elpee terecht kwam. Ik heb een Franse versie, die ik kocht op 4 februari 1988.

–

bazbo 0512: Roger Waters – Radio K.A.O.S.
Het onderliggende verhaal van deze opvolger (van Pros) is heel wat minder vaag, eerder geniaal. ‘The album follows Billy, a mentally and physically disabled man from Wales, forced to live with his uncle David in Los Angeles after his brother Benny was sent to prison after an act intended to support striking coal miners results in the death of a taxi driver, following his dismissal from his mining job due to “market forces.” The album explores Billy’s mind and view on the world through an on-air conversation between him and Jim, a disc jockey at a local fictitious radio station named Radio KAOS.’ Een echte Waters dus, vol cynisme en duistere achterdocht. De muzikale uitwerking is helaas een stuk minder. Niet dat het slecht is, maar niet veel van de acht nummers blijft lekker hangen. Er spelen geweldige muzikanten, maar ik hoor het er niet aan af. Het is ook geen plaat die ik eens fijn opzet en waarbij ik ondertussen wat anders ga doen; het vraagt de nodige aandacht om het verhaal en de verschillende dialogen te volgen. Dan is-ie ook wel intrigerend. Nou ja. Ik kocht de Nederlandse versie van de plaat op 25 januari 1988, toen hij net uit was. Destijds was ik er nogal gek mee; nu vind ik hem zelfs wat vlak.

–

bazbo 0511: Roger Waters – The Pros And Cons Of Hitch Hiking
Deze (de Europese versie uit 1984) koop ik op 8 juni 1988 en dat terwijl de plaat dan al vier jaar uit is. In 1978 bood Waters zijn band Pink Floyd twee concepten aan om een volgende plaat mee te vullen. De band koos de ene en dat werd The Wall. Waters stopte het andere concept in een laatje, om het een paar jaar later eruit te halen voor deze debuutsoloplaat. Hij klinkt helemaal Pink Floyd, alleen het gitaargeluid is heel anders. Dat kan ook niet anders, want voor de gitaar had Waters ene meneer Clapton gevraagd. Het onderliggende verhaal is wat vaag, maar klinkt als een echte nachtmerrie. Aan het eind lijkt het wat luchtiger te worden met het titelnummer. Mooie plaat, heel lang niet gehoord.

–

bazbo 0510: Joe Walsh – Got Any Gum?
Een nog leukere verrassing is deze plaat uit 1987. Ik koop hem op 11 november 1988, toen de Europese versie net in Nederland uit was. De plaat staat vol aanstekelijke deunen in een heerlijke ragcontext. Opener The Radio Song is nog wat luchtig, Fun zit al vol fijne riffs, In My Car brul je zo mee en ga zo maar door! In Half Of The Time trekt meneer zowaar zijn talkboxgitaar weer eens onder de mottenballen vandaan. Halverwege de tweede plaatkant neemt Walsh wat gas terug. Fijn werk, dit. ’t Is dat ik geen auto heb, anders: keihard draaien terwijl ik met open ramen over de boulevard van Malibu rijd.

–

bazbo 0509: Joe Walsh – The Confessor
In 1985 komt Walsh met een verrassend sterke plaat, vol stevige rocksongs. Ik kocht hem overigens pas op 8 juni 1989, een Europese versie. Problems, 15 Years, Good Man Down: prachtstukken. Rosewood Bitters is dan weer een vreemde eend in de bijt, want nogal huppelig niemendalletje. Absolute top is het titelnummer, dat dreigend begint en uitmondt in een geweldige gitaarriff. Monsterlijk.

–

bazbo 0508: Joe Walsh – You Bought It – You Name It
Dit album komt uit 1982 en kocht ik op 2 december 1988. Het is een verzameling serieuze, melige, luchtige en melodieuze liederen. Opener I Can Play That Rock And Roll zet behoorlijk de toon, al was het maar vanwege de beroemde videoclip, waarin Walsh nogal geïnspireerd lijkt op het hotelimago van ene Keith Moon. Verder is er rauwe rock in I Told You So (met mede-Eagle Don Felder), het tongue-in-cheek The Worry Song, de jeugdparodie Space Age Whiz Kids (ook weer met geinig clipje) en het dromerige instrumentale Theme From Island Weirdos. Verhaal gaat dat Walsh zijn plaat compleet af bij de platenmaatschappij inleverde. Die liet hem fabriceren en tijdens een eerste luistersessie met de hoge omes erbij riepen die tijdens het nummer ILBT’s: ‘Hey, you can’t sing that on your record!’ Walsh lachte zich een breuk, want hij wist dat de plaat al in de winkels lag en dat geen enkele hoge ome ooit de moeite had genomen om te luisteren naar wat hij had ingeleverd. ILBT’s was een afkorting in de titel, maar in het lied zelf zong hij het voluit. Hoor hieronder. Geinig en afwisselend album.

–

bazbo 0507: Joe Walsh – “But Seriously, Folks…”
Alleraardigste plaat van Walsh. Ik kocht hem pas ‘laat’, zeker als je weet dat zijn grote, grote solostuk erop staat. Het was 5 oktober 1989, dat ik deze Nederlandse versie uit 1978 tweedehands ergens kocht. Volop aardige songs op deze plaat, van opener Over And Over tot At The Station en van Tomorrow tot het instrumentale Theme From Boat Weirdos. Maar de grootste klapper is zijn satirische Life’s Been Good. Wat zal ik erover zeggen? Ik vind het nog altijd een geweldig stuk. Mooie plaat, dit.

–

bazbo 0506: Joe Walsh – You Can’t Argue With A Sick Mind
Dit was mijn eerste Walshplaat die ik kocht. Gelijk wel een heul goeie! Nadat ik dus de liveplaat van de Eagles had gehoord en ontdekte dat de sterkste stukken van Walsh waren, ging ik op 29 maart 1982 naar de platenwinkel en ik kwam terug met dit livealbum uit 1976, een heruitgave uit datzelfde jaar. Er zat geen binnenhoes bij met informatie en ik had dus enkel de titels van de songs (die me niets zeiden) toen ik de plaat opzette. Ik wist niet wat ik hoorde! Opener Walk Away is een puntige en poepswingende rocksong met een geweldige riff (uit het oeuvre van The James Gang, maar dat wist ik toen nog niet), Meadows een mooi gedragen nummer (waarvan het outro later afkomstig bleek van een heel ander stuk, ook weer van The James Gang), Time Out een knallende rocker en Help Me Thru The Night een lieflijk liedje (met samenzang van twee/drie Eagles). Klappers zijn de overige twee stukken: Rocky Mountain Way, met de gierende talkboxslidegitaarsolo (!) en een megaversie van Turn To Stone (allemensen, dat meandere intro en dan die fenomenale riff die erin ramt! aan het eind van het nummer komt een wat atmosferisch/jazzy intermezzo, dat uitmond in een knallende finale). Potver, nu ik het allemaal weer terughoor na meer dan twintig jaren, vind ik het weer retegeil. Gave plaat!

–

bazbo 0505: Joe Walsh – So What
Joe Walsh! Ik had in de jaren tachtig niet zo veel gitaarhelden, maar Walsh waardeerde ik toen al zeer. Ik leerde hem kennen toen hij bij de Eagles (Hotel California en The Long Run) speelde. Mijn broer had de liveplaat uit die tijd en de twee sterkste songs van dat dubbelalbum bleken twee Walshsolonummers te zijn: Life’s Been Good en All Night Long. Dus ging ik op zoek naar zijn solowerk. Dit is zijn tweede soloplaat – nadat hij uit The James Gang was gestapt en ook Barnstorm niet goed van de grond kreeg – uit 1974 en ik kocht op 8 juni 1989 een Duitsche herdruk uit 1975; tweedehands, volgens mij. Er staat verschrikkelijk goed spul op. De plaat begint ijzersterk met Welcome To The Club, later op kant 1 horen we het lekkere Time-Out en op kant twee klinkt een goede versie van Turn To Stone (dat ook al op de Barnstorm-plaat stond). De eerste plaatkant blijf ik van voor naar achter een mooie rij pakkende stukken vinden; op kant twee wordt het na een nummer wat zoetsappig, al is Help Me Thru The Night (met zang van Eagles) wonderschoon en het afsluitende Emma (een eerbetoon aan zijn overleden dochtertje) erg indrukwekkend. Jarenlang vond ik het melige All Night Laundry Mat Blues het leukste stukje, maar ik ben wat volwassener geworden.

–

bazbo 0504: Rick Wakeman – Time Machine
En dan halverwege 1988 komt Wakeman ineens weer met een rockalbum. Bedoeling was een film, een theaterproductie, iets enorms weer, maar het kwam ook weer eens niet van de grond. Wat overbleef was deze elpee. Een verbazingwekkend aardige plaat ook nog. Opener Custer’s Last Stand begint bijna provocerend met dat typische Wakemangeluid en loopje. En ja, het is de legendarische Roy Wood die zingt. Later op de plaat horen we ook John Parr, Tracey Ackerman en Ashley Holt. Dave Paton op bas, Tony Fernandez op drums en ene John Knightsbridge op gitaar (op twee stukjes). Pakkende songs hier alom, zij het geen hoogvliegers. Grote uitzondering mijn inziens Ice: echt heel sterk. Schijnt dat Wakeman het zelf ook als een van zijn beste stukken ziet/hoort. Hoogst aangename plaat, die ik kocht op 31 augustus. Een van de weinige vinyluitgaven (uit Groot-Brittannië) heb ik en hij klinkt nog haarscherp. Er verscheen ook een cd-versie met ‘extended’ uitvoeringen van twee stukken en die ‘extensions’ voegden weinig toe, want ik heb die natuurlijk ook. Net zoals al het andere werk van Wakeman dat hierna verscheen. Dit is dus mijn laatste Wakeman op vinyl.

–

bazbo 0503: Rick Wakeman & Ramon Ramedios – A Suite Of Gods
Wat krijgen we nu? De hoes van deze is groen uitgeslagen! En dat terwijl ik heel zuinig ben op mijn vinyl en deze al meer dan twintig jaar niet uit de kast heb gehad. Ik kocht deze op 28 maart 1988. De samenwerking met klassieke tenor Ramedios beviel Wakeman kennelijk zo goed, dat hij nog een plaat met hem maakte. Deze dus. Het is een plaat over de Griekse mythologie. Geen orkesten, koren en rockbands: alleen toetsen en de zang. En in een enkel stuk wat spaarzame drums, gelukkig niet voorgeprogrammeerd uit de computer, maar levend ingespeeld door Tony Fernandez. De combi toetsen en stem pakt verbazingwekkend goed uit, moet ik zeggen. Hoogtepunt is het lange Hercules, waarin alles samen komt. Ik heb een van de weinige uitgaven op vinyl, dit is een Britse uit het jaar van verschijnen. Mooi om weer te horen!

–

bazbo 0502: Rick Wakeman – The Gospels
Het kan nog veel debieler. In 1987 brengt Wakeman zelfs zijn eigen kerkmuziek uit. Kerkorgel, synthesizer, piano, koorknapenkoor, klassiek geschoolde tenor Ramon Ramedios en verteller Robert Powell: alles lijkt te kloppen. Alleen de computerdrums klinken nergens naar. De platenmaatschappij die het dubbelalbum uitbracht deed niets aan promotie, zodat hij al snel in de obscuriteit verdween. Mij verbaasde het ook niet dat er al snel een compleet opnieuw opgenomen versie kwam van een andere maatschappij, die wél een en ander aan reclame deed. The New Gospels deed het dan ook veel beter. Toch is deze versie wat intiemer. Lang niet gehoord. Ik kocht hem op 21 april 1987 en heb de enige uitgave op vinyl. Best bijzonder.

–

bazbo 0501: Rick Wakeman – The Family Album
We blijven nog even in de stemmige sfeertjes van meneer Wakeman. Na Country Airs verscheen deze, onder de noemer ‘The Rick Wakeman New Age Collection’. Ik hield mijn hart vast, toen ik hem op 9 september 1987 kocht. Ook weer bij Free Record Shop. Thuisgekomen bleek het een verzameling instrumentale stukjes te zijn, ieder geïnspireerd door een gezinslid of huisdier. Aan de binnenkant van de klaphoes staan er daadwerkelijk foto’s van die gezinsleden en huisdieren. We zien zijn zoveelste vrouw, zijn ouders, zijn vijf kinderen (waaronder de twee zoontjes die later ook toetsen gingen spelen, al dan niet in Yes), de honden, de katten en de konijnen. Een bijzondere inkijk in het gezinsleven van een muzikant. De muziekjes zelf zijn net zo hartverwarmend en rustgevend, zonder dat het tenenkrommend wordt. Er staan waarlijk mooie melodietjes op, soms zelfs springerig vrolijk! Er zijn maar twee vinylversies van dit album (bedenk: rond 1987 was de cd definitief aan het doorbreken) en ik heb een Britse.

–

bazbo 0500: Rick Wakeman – Country Airs
De vijfhonderdste plaat! En het is een bijzondere. In 1986 brengt Wakeman plots een plaat met tien akoestische pianostukken uit. Tien klankschilderijtjes, geïnspireerd op een wandeling door de natuur. Op een New Age-label. Het idee is niet zo sterk, maar de tien stukken zijn prachtig: melodieus, sfeervol en onmiskenbaar vol typische Wakemanwendingen, melodieën en tegenmelodieën. Ik kocht een Nederlandse versie op 25 februari 1987 (bij Free Record Shop!) en deze plaat heb ik heel veel gedraaid. Op cd vond ik ‘m nooit, al is er wel een versie met alle stukken opnieuw opgenomen in 1992/1993, maar in een afwijkende volgorde en op een nogal digitaal klinkend mormel van een piano. Pas onlangs kwam een herdruk van het originele werk op cd uit en die heb ik gelijk aangeschaft. De plaat blijkt achteraf een soort ommekeer in het oeuvre van Wakeman te zijn: naast de rock- en projectplaten verschijnen er nu ook regelmatig werken met rustgevender piano- of synthesizermuziek erop.

–

bazbo 0499: Rick Wakeman – Live at Hammersmith
Liveplaat uit 1985, die ik kocht op 1 maart in het jaar erop. Wakeman speelt hier met zijn English Rock Ensemble en helaas is de zang van Roger Newell zeer zwak. Gelukkig is het merendeel van de stukken instrumentaal. Wat we horen zijn uittreksels van de drie ‘grote’ platen Six Wives, Journey en Arthur. Bij tijd en wijle zijn de toetsengeluidjes ook nogal cheesy en plastic en goedkoop. De geweldige synthesizersolo’s in Merlin komen bijvoorbeeld helemaal niet uit de verf. Muziektechnisch staat het allemaal als een huis, alleen klinkt het gewoon niet goed. Eigenlijk is alleen het stuk Three Wives echt helemaal dikke prima. Nou ja.

–

bazbo 0498: Rick Wakeman – Silent Nights
Hoppa, de volgende Wakeman. Deze verscheen in 1985 en ik kocht een originele eerste Britse versie op 14 mei 1985. Deze vind ik iets minder sterk dan de voorganger. Een zwik aardige rocksongs en twee instrumentaaltjes. Die instrumentaaltjes schieten er dan ook gelijk bovenuit. Van de rocksongs blijven vooral The Opera, Glory Boys (net geen hitje) en That’s Who I Am hangen. De zang door Roger Newell is niet zo krachtig, dat zal er ook mee te maken hebben. The Dancer is een cabaretesk lied, waarin Wakeman zelf ‘zingt’. Het instrumentale Elgin Mansions is een klein meesterwerkje.

–

bazbo 0497: Rick Wakeman – Cost Of Living
In 1983 komt Wakeman met een sterke plaat. Ik koop hem op 16 februari 1984, de Europese versie. Er staat divers spul op. Deels vocaal, voorzien van teksten door Tim Rice, deels instrumentaal. Opener twij is een geinig piano-introotje, Pandemonium, One For The Road en Happening Man zijn krachtige rocksongs, Monkey Nuts is een melige meebruller en Bedtime Stories is een slaapliedje. Hoogtepunten zijn het schitterende Gone But Not Forgotten (dat Wakeman tot aan de dag van vandaag tijdens pianoconcerten speelt), het complexe Shakespeare Run en het lange en indrukwekkende Elegy – Written In A Country Churchyard, het gedicht van Thomas Gray met orkestrale muziek van Wakeman. Ook al heel lang niet gehoord, deze. Fijne plaat.

–

bazbo 0496: Rick Wakeman – Rock n’ Roll Prophet
In 1982 brengt Wakeman een plaat uit die al drie jaar op de planken lag. Allerlei gedoe met platenmaatschappijen maakte het hem onmogelijk ‘m eerder te laten verschijnen. Er is meer gedoe: er is geen vocalist beschikbaar voor de zangpartijen van de drie liedjes die erop staan. Noodgedwongen zingt Wakeman ze zelf in. Het zijn tamelijk melige liederen. Voor één lied laat hij een heuse videoclip maken, maar die raakt zoek ergens in een studioarchief om pas dertig jaar later ergens boven water te komen. Wakeman, ook nog eens net gescheiden, legt het aan met een van de dames die op de voorkant van de hoes te zien is, maar het huwelijk strandt binnen een jaar. Dan maar de dame van de achterzijde van de hoes, moet hij hebben gedacht. Op de achterzijde staat model Nina Carter, bekend van niet heel nette films. Met haar begint hij zijn derde of vierde huwelijk, weet ik ook veel. Tot overmaat van ramp heeft platenmaatschappij Moon Records die het album wél uitbrengt helemaal niets over voor promotie van de plaat, zodat hij al snel in de obscuriteit verdwijnt. Er zijn ook maar drie vinylversies van verschenen en ik vind de allereerste Britse persing toevallig in de winkel op 17 mei 1984, de dag dat ik negentien jaar oud word. Op het album dus drie melige liedjes en vijf instrumentaaltjes, waarvan er enkele zeer de moeite waard zijn. Een jaar of twintig geleden verscheen het album in een uitgebreidere versie op cd; vier instrumentale giermoogstukken staan kriskras tussen de nummers van het originele album, waardoor de logische volgorde van de plaat compleet verstoord is. Het origineel blijft alles bij elkaar een bijzondere pretplaat.

–

bazbo 0495: Rick Wakeman – G’olé!
Oja! Ook al meer dan twintig jaar niet gehoord. Op 4 maart 1987 kocht ik de eerste Nederlandse versie van dit album uit 1983. Dit is de officiële soundtrack bij de officiële film over de 1982 World Cup voetbal. Geinig project. Het resultaat: twaalf luchtige instrumentale stukjes met piano en vaak nogal kitscherige toetsengeluidjes. Compositorisch zeer aangenaam, dat wel. Leuk zondagmuziekske.

–

bazbo 0494: Rick Wakeman – 1984
27 oktober 1983. Nog twee maanden en vier dagen te gaan. Dan is het 1984. Ik koop alvast dit album, een eerste Britse versie uit het jaar van verschijnen: 1981. Het is het zoveelste grote project van Wakeman. Er zou een film en een enorme tour met toeters en bellen komen, maar dat lukt niet. Wat overblijft, is dit album en het is een bijzonder sterke plaat. Gastrollen voor Chaka Khan, Steve Harley, Tim Rice (die ook de teksten schreef) en ene meneer Jon Anderson. De openingssuite scheurt lekker met dat geweldige Hammond en de finale – het titelnummer – is het absolute hoogtepunt. Deze plaat heb ik nooit op cd gevonden (of idioot duur) en deze elpee heb ik al meer dan twintig jaar niet gehoord, dus ik zit hier waarlijk te smullen. Mooi werk, dit.

–

bazbo 0493: Rick Wakeman – Rhapsodies
Aha! Wakemans verzameling domme deunen! In 1979 had Wakeman alweer vaarwel gezegd tegen Yes (het was pas de tweede keer en er zouden nog minstens drie keer volgen) en dus had hij alle tijd om zich toe te leggen op zijn solocarrière. Nog steeds wonend in Zwitserland maakte hij deze collectie met zeer gemakkelijk in het gehoor liggende stukjes. Bij vlagen is het nogal melig en niet alles is even geslaagd. Toch staat er geinig spul op deze dubbelaar. Een discoversie van Rhapsody In Blue? Yep. Bombay Duck, Big Ben, het mooie Sea Horses, een dronken Swan Lager, de Wooly Willy Tango, een prachtversie van Summertime: Wakeman is van allerlei markten thuis. Ik kocht de plaat op 17 mei 1983, de dag dat ik achttien jaar werd. Denk dat ik hem dus kreeg voor mijn verjaardag. En ik heb er nóg eentje, jaren later gekregen van iemand en ik kan me niet meer herinneren van wie. Mijn eigen plaat is een Europese uitgave uit 1979 en de gekregen plaat is een Amerikaanse, ook uit dat jaar. Bizarre boel, dit.

–

bazbo 0492: Rick Wakeman – Rick Wakeman’s Criminal Record
Op 19 mei 1983 kocht ik deze elpee, een Amerikaanse versie uit het jaar van verschijnen, 1977. Op deze plaat staan Yesmaatjes Chris Squire en Alan White de heer Wakeman bij. Het album gaat over allerlei verschijningen van overtredingen, rechtspraak en criminaliteit. Van The Statue Of Justice tot Crime Of Passion, van The Chamber Of Horrors tot The Birdman Of Alcatrazz en van Judas Iskariot tot The Breathalizer. Vooral plaatkant 1 vind ik geweldig; plaatkant 2 is meer akoestisch met het enorme kerkorgelstuk Judas als indrukwekkende apotheose. Dit is wel een van mijn favoriete Wakemanplaten.

–

bazbo 0491: Rick Wakeman – White Rock
Op 8 augustus 1983 was ik in Concerto, Amsterdam. Daar kocht ik deze plaat tweedehands. De buitenhoes ontbrak en ik kreeg hem voor een paar gulden mee. Het blijkt een originele Nederlandse versie te zijn uit 1976. In dat jaar was Wakeman terug in Yes. Hij woonde op dat moment tijdelijk in Zwitserland om de muziek te maken voor de officiële documentaire over de Olympische Winterspelen van dat jaar. Het resultaat staat op deze plaat. Typische Wakemanmuziek: instrumentaal, veel Moog, af en toe een klassiek koor, prachtmelodieën en voor die tijd opzienbarende nieuwe geluiden. Het geïmproviseerde After The Ball speelt Wakeman nog altijd tijdens zijn akoestische pianoconcerten.

–

bazbo 0490: Rick Wakeman and the English Rock Ensemble – No Earthly Connection
Na The Six Wives, Journey en Arthur vroeg de muziekpers zich af wat het volgende megaproject van Wakeman zou worden: de Tweede Wereldoorlog? de bijbel? Wakeman genoot: ‘Ik had meer het complete werk van Shakespear in gedachten, maar ik vind de teksten niet zo goed.’ En dus kwam hij in 1976 op de proppen met deze plaat. Opnieuw iets concepterigs, zij het wat vaags over muziek, leven en het verband daartussen. Geen koor en orkest dit keer, maar een rockband met twee blazers erbij. Dat geeft een geheel ander geluid. Het half uur durende Music Reincarnate beslaat tweederde van de plaat en daarna volgen nog twee kortere stukken: The Prisoner en The Lost Cycle. Ik kocht mijn plaat tweedehands op 16 februari 1984 en het is een Europese heruitgave uit 1978. Alleraardigst is dat het originele hoesontwerp erin zit, dus met bedrukte binnenhoes en met het zilverfolie, dat je in een koker moet draaien en op de hoes moet zetten, zodat je Wakeman via de koker kunt zien. Een zeer sterk album in het immense oeuvre van Wakeman.

–

bazbo 0489: Rick Wakeman – The Myths And Legends Of King Arthur And The Knights Of The Round Table
Welja. Een plaat over het heldenepos van Koning Arthur, waarom ook niet? Grotendeels met hetzelfde bandje en orkest en koor opgenomen als Journey, maar nu in de studio. De plaat verscheen in 1975; ik kocht hem op 8 augustus 1983. Tweedehands en ik blijk een originele Nederlandse versie uit 1975 te hebben, compleet met het uitgebreide boek dat er toen bij zat. Veel ‘klassiekers’ op deze plaat. De openingsmaten van opener Arthur zijn jarenlang de herkenningstune van een radioprogramma geweest (en het is me compleet ontschoten hoe dat programma heette. ‘Gaten graven!’ Het Stenen Tijdperk, kan dat?), maar de absolute klapper is het instrumentale Merlin The Magician, met de spectaculaire Moogsolo’s en het razendsnelle piano-outro. Toen de hele plaat voor het eerst live uitgevoerd moest worden, huurde Wakeman het Wembley stadion af. Waar hij geen rekening mee had gehouden, was dat het stadion op zijn gehuurde dagen voorzien was van ijs voor een of ander schaatsevenement. Dat ijs kon niet weg. En dus zijn er tijdens het optreden ijsdansende ridders te paard te zien. Nogal hilarisch en uiteindelijk legendarisch.

–

bazbo 0488: Rick Wakeman – Journey To The Centre Of The Earth
Toen deze plaat uit kwam in 1974, was Wakeman alweer uit Yes gestapt. Tijd genoeg dus om zijn droom uit te werken: een groot muziekstuk, geïnspireerd op het boek van Jules Verne. Voor dit ambitieuze project kreeg hij het voor elkaar een heel orkest en koor zijn werk te laten spelen, twee keer op een dag. Vreemd genoeg koos hij voor de rockband-partijen geen gelouterde muzikanten, maar een zootje kroegtijgers uit zijn stampub. Het klinkt ook een beetje zo. Niet dat het slecht is, maar de zang is soms nogal vals en de enige virtuoos is meneer Wakeman zelf. Wat houd ik toch van die snijdende Moog van ‘m. Om het hele project uit te kunnen voeren en op te kunnen nemen, nam Wakeman een tweede hypotheek op zijn huis en verkocht hij een paar van zijn verzamelde oldtimers. Niet veel later kreeg hij zijn eerste hartaanval. Daarvan herstellende in het ziekenhuis schreef hij alweer aan zijn volgende megaproject. Daarover straks meer. Ik kocht de plaat op 9 juni 1983 en het blijkt een Nederlandse versie uit 1974 te zijn.

–

bazbo 0487: Rick Wakeman – The Six Wives Of Henry VIII
Volgende uitgebreide sectie. Deze kocht ik op 28 augustus 1982. Een jaar ervoor had ik kennisgemaakt met de muziek van de band Yes. Een vriendje had een heleboel elpees van die band van zijn grote broer geleend en voor mij op cassettebandjes opgenomen. Ik draaide die cassettes compleet stuk en ging toen de elpees maar zelf kopen. Al snel ontdekte ik dat ik het werk van de toetsenist Rick Wakeman erg goed vond en ik begreep dat hij ook soloplaten had gemaakt. Dit was een van de eerste die ik kocht. Tweedehands. Toen ik thuis kwam, zag ik dat er enorme krassen en deuken op de eerste plaatkant stonden. Ik durfde er niet mee terug. Jarenlang kende ik van deze plaat alleen het eerste stuk van kant 1. Kant 2 was gelukkig ongeschonden. Het is wel een eerste Britse persing, dat dan weer wel. Het was de officiële solodebuutplaat van Wakeman uit 1973 en er zouden er nogal wat volgen. Toen het vriendje een keer bij mij was, liet ik hem het solowerk van Wakeman horen. ‘Ik vind er niets aan,’ zei hij. ‘Het enige goede toetsenstukje dat ik ken, dat staat op die liveplaat van Yes.’ Ik greep in de kast, haalde Yessongs tevoorschijn en draaide de toetsensolo. ‘Ja, dat!’ gilde het vriendje. ‘Dus van mij mag je de boom in met je Wakeman.’ Ik zei: ‘De toetsenist van Yes was toen Rick Wakeman en zijn livestukje is een uittreksel van zijn eerste soloplaat. Kijk maar op de hoes, het heet Excerpts from The Six Wives Of Henry VIII.’ Vriendje droop af. Werd vage kennis.

–

bazbo 0486: Tom Waits – Franks Wild Years
Toen deze uitkwam, ik hem kocht (op 15 april 1988) en de Europese versie uit 1987 voor het eerst hoorde, dacht ik: Hm, meer van hetzelfde. Al snel dacht ik daar heel anders over. Deze klinkt nog filmischer en theatraler dan voorganger Rain Dogs. Waits presenteert zijn plaat als een theaterproductie in twee bedrijven en zichzelf als incarnatie van Weil en Brecht ineen, of iets dergelijks. Allerlei prachtstukken op deze plaat, weer. Voor mij is Yesterday Is Here het mooiste lied van de plaat, maar eigenlijk moet je ‘m weer als een geheel zien horen. Hij bouwde er een bizarre show omheen en trok er de hele wereld mee over. Er verscheen een live album van (Big Time) en dat heb ik niet op vinyl. Wel op cd, net als alle daarop volgende Waitsalbums. Einde sectie Waits, dus.

–

bazbo 0485: Tom Waits – Rain Dogs
Mijn allereerste Waitsplaat! Ik kocht hem op 14 juli 1986, toen de plaat net was verschenen. Waarom? Lees hier maar. Ik was gelijk om. Stuk voor stuk schitterende songs, gegoten in een rammelpottenjas. Ik heb de eerste Europese versie. Singapore, Jockey Full Of Bourbon, Tango Till They’re Sore, Time, Downtown Train: er staat gewoon te veel te goed spul op deze plaat. Over legendarisch gesproken.

–

bazbo 0484: Tom Waits – Swordfishtrombones
Legendarisch album. Een soort ommekeer in het oeuvre van Waits, al vind ik dat hij met Blue Valentine al een aardige hint heeft gegeven. Piepjanknor van de betere soort, dit. De plaat is van 1983, maar ik heb een heruitgave uit 1986, die ik kocht op 30 mei 1988. Opener Underground zet gelijk de toon: donker, naargeestig en vooral raar. Hoogtepunten noemen vind ik lastig, want voor mij luistert de plaat als één geheel. Vooruit: Johnsburg, Illinois, 16 Shells From A Thirty-Ought-Six en In The Neighborhood (met clipje).

–

bazbo 0483: Tom Waits – Blue Valentine
Dit is mijn favoriete Waitsplaat. Mooie mix van jazzy en bluesy liederen en de aangrijpende melancholie, plus de nog-net-niet-over-de-top-scheurstem. Ik kocht de Europese versie uit 1978 van deze plaat op 1 juli 1988. Hoogtepunten te over: opener Somewhere is fenomenaal, maar vergeet ook niet Whistlin’ Past The Graveyard en het meesterlijke $29.00. Het album was een mooie voorbode van de waanzinnige shit die nog moest komen. De hoes heeft jarenlang ingelijst in de woonkamer van ons vorige huis aan de muur gehangen.

–

bazbo 0482: Tom Waits – Bounced Checks
Hier ontbreken er wat in de Waitschronologie. Small Change heb ik niet op vinyl; het was mijn eerste Waitscd. Ook Heartattack And Vine en Foreign Affairs kocht ik veel later pas op cd. Bounced Checks is een bijzonder verzamelaartje uit 1981 en ik kocht een Europese herdruk op 16 november 1989. Er staan niet alleen grote ‘hits’ op, maar ook wat alternatieve en live-versies. Small Change was nog zeer jazz, daarna ging het meer de Beefheartachtige weird-kant op. Jersey Girl, later gecovered door meneer Springsteen, kent bijvoorbeeld al die maniakale whiskyraspstem die vanaf halverwege de jaren tachtig zo kenmerkend waren voor Waits. Leuk plaatje dit, al was het maar vanwege de vermakelijke livedronkenmansuitvoering van The Piano Has Been Drinking.

–

bazbo 0481: Tom Waits – Nighthawks At The Diner
Legendarisch album, live opgenomen in een studio met een uitgenodigd publiek, ergens in 1975. De plaat verscheen ergens later dat jaar en ik kocht een Europese heruitgave op 7 juli 1988. We horen hier Waits in een wat melige, zogenaamd halfdronken bui. De aankondigingen van de jazzy nieuwe liedjes zijn bij vlagen hilarisch, met als hoogtepunt Better Off Without A Wife. Maar er staat verder ook verschrikkelijk goed spul op. De band is lekker op dreef en dit is dus gewoon anderhalf uur genieten geblazen.

–

bazbo 0480: Tom Waits – The Heart Of Saturday Night
Opvolger uit 1974 van Closing Time. Ik kocht mijn Europese heruitgave op 12 januari 1989. Nog steeds fantastische ambachtsliederen, zij het hier nu een heel stuk jazzier. Aardig om te weten is dat Waits in dat jaar nogal eens het voorprogramma verzorgde van de concerten rond LA van een meneer Frank Zappa. Zappa’s manager, Herb Cohen, was betrokken bij deze eerste twee platen van Waits. Fijn luisterpul hier.

–

bazbo 0479: Tom Waits – Closing Time
Aha, weer een interessante en uitgebreide sectie. Dit is de debuutplaat van meneer Waits uit 1973. Ik kocht een Europese heruitgave op 20 november 1989. Twaalf prachtige melodieuze ambachtsliederen, stuk voor stuk pakkend. Instrumentale afsluiter is de enige vreemde eend in de bijt en vreemd genoeg daarmee voor mij het absolute hoogtepunt. Vele klassiekers op dit album.

–

bazbo 0478: Andreas Vollenweider – Down To The Moon
14 augustus 1986 kocht ik de opvolger van White Winds. Net zo wonderschoon, de ploeg muzikanten lijkt wat uitgebreider en geluid is kamerbreder. Verder een beetje meer van hetzelfde. Heerlijk voortkabbelende sfeerklanken. Soms swingend, soms dreigend en uiteindelijk positief stemmend. Of zo. Mijn versie is een Nederlandse uit 1986.

–

bazbo 0477: Andreas Vollenweider – White Winds (Seeker’s Journey)
De eerste twee (bekende) soloplaten van Vollenweider heb ik niet (op elpee). Dit was mijn eerste en ik kreeg hem op 5 december 1984. Hij ligt erg in het verlengde van de twee beroemde platen. Sfeervolle, instrumentale muziek, met een hoofdrol voor de (soms elektrische) harp van Vollenweider. Mooi, ruimtelijk. Hoog niveau. Ik heb een Duitse versie uit het jaar van verschijnen 1984.

–

bazbo 0476: Vollenweider, Bardet & Valentini – Heinrich Heine: Ich Kann Nicht Mehr Die Auge Schliessen
Een soortgelijke plaat als hierboven, maar dit keer uit 1977 en met teksten van Heinrich Heine. Da’s een Duitscher, dus klinken de teksten ook wat natuurlijker. In het Duits. Muziek is ook wat afwisselender, omdat er naast akoestische bas, gitaar en harp ook mondharmonica, fluit en saxofoon klinken. Ook hier: muziek wonderschoon, dat Duitse gedrein wat op de zenuwen werkend. Ik kocht deze ook op 4 maart 1987 en deze is een originele Zwitserse uitgave.

–

bazbo 0475: Vollenweider, Bardet & Valentini – Poesie und Musik – Francois Villon
Op 4 maart 1987 kocht ik deze plaat, in de veronderstelling dat ik van die typische Andreas Vollenweidermuziek zou horen. Het is een folkplaat, waarop René Bardet de gedichten van Francois Villon voordraagt. In het Duits. Dit album verscheen in 1976, dus nog voordat Vollenweider beroemd werd met zijn sfeermuziek. Ik heb een Zwitserse herdruk. De muziek is akoestisch: gitaar, harp en wat percussie. Mooie muziek, maar het Duitse gedreutel komt me snel de keel uit.

–

bazbo 0474: Velvet Underground – Andy Warhol’s Velvet Underground featuring Nico
Dubbelaar met het beste van Velvet Underground. Ik heb een Nederlandse versie uit 1983, die ik kocht op 15 augustus 1988. Het contrast tussen de gierende gitaren en de lieflijke liedjes kan niet groter zijn. Mijn favoriet blijft All Tomorrow’s Parties. Mooi spul, dit.

–

bazbo 0473: Herman van Veen – In Vogelvlucht – 20 Jaar – Zijn Mooiste Liedjes
Oei, een dubbelaar zelfs. Mooie stem, maar het repertoire spreekt me helemaal niet aan. Deze plaat is van De Vrouw.

–

bazbo 0472: Herman van Veen – Signalen
Oei, meer van dit. Mooie stem, maar het repertoire spreekt me helemaal niet aan. Deze plaat is van De Vrouw

–

bazbo 0471: Herman van Veen – Zolang De Voorraad Strekt
Oei. Dit kwam ook nog, herinner ik me nu. Mooie stem, maar het repertoire spreekt me helemaal niet aan. Deze plaat is van De Vrouw.