–
–
Setlist:
Don’t Eat The Yellow Snow
Peaches En Regalia
Willie The Pimp
Son Of Mr. Green Genes
Little Umbrellas
The Gumbo Variations
It Must Be A Camel
Montana
Teen-Age Wind
I’m Not Satisfied
Bogus Pomp
Penis Dimension
My Sharona
Who Needs The Peace Corps?
Bamboozled By Love
Brown Moses
Heavenly Bank Account
I’m A Beautiful Guy
Beauty Knows No Pain
Charlie’s Enormous Mouth
Any Downers?
Pick Me, I’m Clean
Here Lies Love
Twinkle Tits
Dupree’s Paradise
Cletus Awreetus-Awrightus
Carolina Hard-Core Ecstasy
Encore:
I’m The Slime
Tears Began to Fall
–
bazbo 0851: Peter Gabriel – Rated PG (RSD2019)
Record Store Day 2019. Ik ben als eerste mijn lokale platenwinkel binnen. ‘Ja, hij is er,’ riep de jongeman van de lokale platenwinkel uit de verte tegen me. ‘We hebben er volgens mij eentje binnen gehad.’ Ik blader snel alle bakken door, maar helaas is iemand anders me voor. Twee dagen later probeer ik het in een andere plaats bij een andere lokale platenwinkel: helaas. Dit weekend van 29 november t/m 1 december ben ik in Heerlen (vraag me niet waarom, gaat je geen bal aan, waarom vraag je het tóch?) en ik bezoek de lokale platenwinkel aldaar. Ik heb mijn handen al vol en sta bij de kassa. Er is iemand voor mij, ik draai mij nog een keer om en dan pas valt mijn ook op een kratje met daarop de tekst: ‘Record Store Day’. Voor de grap blader ik per twee of drie platen de bak door en tamelijk snel valt mijn oog op…: verroest. Inpakken en wegwezen. Vooruit, tussendoor heb ik nog afgerekend. Op deze plaat staan tien stukken die Gabriel allemaal ooit heeft ingeleverd voor filmsoundtracks. Ik heb geen enkele film gezien en van de tien stukken ken ik er drie. The Book Of Love stond op Scratch My Back, Walk Through The Fire weet ik terug te vinden op de 12″ maxisingle van Red Rain en In Your Eyes kennen we natuurlijk van het album So en alle daarop volgende concerten. Ha, op Discogs zijn er gasten die er al meer dan vijftig ballen voor durven te vragen. Mooie plaat, eigenlijk wel. De meegeleverde downloadcode zal ik zo ’s verzilveren en een cd’tje branden, zodat ik niet na een twintigtal minuten op hoef te staan om de plaat om te draaien en het vinyl veilig in de hoes in de kast kan blijven staan. Nerd.
–
Vrijdag 6 december: The Flower Kings, iamthemorning en Rikard Sjöblom in Burgerweeshuis, Deventer
Kwart voor acht op. Koffie. Eerst wat thuiszaken, dan ga ik aan het werk. Koffie met De Vrouw. Zij gaat boodschapjes doen; ik werk verder. Meer koffie met De Vrouw. Lunch. Afwas. En weer verder werken. Vier uur stop ik. Veel gedaan. Het is even genoeg. Krant. Half zes sta ik op de parkeerplaats en pikt De Zoon me op. We reizen naar Deventer, vinden een parkeerplaats in de buurt van het Burgerweeshuis. In diezelfde buurt vinden we een grillroom en daar eten we. Broodje falafel. Half acht kunnen we de zaal in en een half uurtje later trapt Rikard Sjöblom af. Hij brengt Beardfish- en Gungfly-stukken, merendeels op een kleine akoestische gitaar, plus eentje (Routine) op piano. Hij is goed bij stem en hij speelt gedreven. Zes stukjes krijgen we maar, met Roulette als afsluiter. Veertig minuten, maar zeer krachtig. De pauze is heel kort. iamthemorning komt met een drummer en een cellist. Gleb Kolyadin speelt piano als een waanzinnige en het is Marjana Semkina die de show steelt. Ze kondigt schuchter en op aandoenlijke wijze de liedjes aan: ‘En dan nu nog een liedje over een dood meisje.’ ‘Een liedje over hoe je van je vervelende buren af kunt komen door hun huis in brand te steken.’ Dat werk. Ze zingt heel mooi en de band zet in veertig minuten tijd iets adembenemends neer. Dan weer een korte pauze en vervolgens komen de helden van The Flower Kings. We krijgen de set die we ook al tijdens het Midsummer Progfestival in juni hoorden, aangevuld met drie stukken van de nieuwe plaat én de klassieker The Flower King. Roine Stolt heeft niet een heel goede avond: ten eerste moet hij zitten omdat hij zijn sleutelbeen heeft gebroken en hij zijn rechterarm met moeite kan bewegen, ten tweede is hij (daardoor?) wat gitaarlicks en teksten kwijt. Toch is het een uitstekend concert. Hoogtepunten zijn de twee lange knallers The Truth Will Set You Free en Stardust We Are. Het geluid is zeer goed, niet te hard en ik kan alles prima horen. Pas om half twaalf is het afgelopen. Zelfs De Zoon heeft het leuk gevonden. Ik doe boodschappen (shirtjes, cd’tje, pins) en dan gaan we naar huis. Buiten regent het enorm. Kwart voor een zijn we thuis. Heel even napraten en dan ga ik slapen.
Muziek vandaag: Munich 2016 (Keith Jarrett), Meu Sambo Torto (Clara Moreno featuring Celso Fonseca & Joyce), Memories Are New (Supersister), From Out Of Nowhere (Jeff Lynne’s ELO), Rated PG (Peter Gabriel), Waiting For Miracles (The Flower Kings), Friendship (Rikard Sjöblom’s Gungfly), The Bell (iamthemorning)
–
Donderdag 5 december: Supersister Project in Luxor, Arnhem
Alles wel, wel. Op de werkplek van alles wel. Tussen de middag wandel ik door bos. In de middag ook veel wel. Kwart voor vijf tref ik De Vrouw op het Willemsplein. We lopen naar Luxor om alvast een zitplaats voor De Vrouw te organiseren, maar ontdekken dat het concert vanavond helemaal niet plaats vindt in Luxor zelf, maar in Luxor Musis. Aha. We lopen naar Musis. We kunnen het theater nog niet in, dus gaan we een hapje eten in het aanpalende restaurant. Bietencarpaccio met brokkelkaas en olijven, gevolgd door parelgort met paddenstoelen en aardappel. Reuze smakelijk allemaal. Half acht kunnen we dan wel naar binnen. Al snel hebben we een zitplaats voor De Vrouw op het balkon; ik neem positie dicht voor het podium. Half negen begint Robert-Jan Stips in zijn eentje op een piano, maar al snel krijgt hij gezelschap van een heel arsenaal aan muzikanten: het Supersister Project kan beginnen! We krijgen een prachtige dwarsdoorsnede van het oude oeuvre en bijna de gehele dit jaar verschenen plaat te horen. De inbreng van twee trombones en twee violen geven het geheel een bijzonder geluid. Hoogtepunten niet te benoemen. Alles lijkt heel spontaan, misschien wat ondergerepeteerd. Als Stips zijn verhalen vertelt, is hij wat schuchter en onzeker, maar zo gauw hij speelt, is dat allemaal weg en zit hij er helemaal in. Veel mensen op het podium: drie drummers waaronder Rob Kloet en Ceasar Zuiderwijk, twee bassisten waaronder Rinus Gerritsen, de toetsenist van Gruppo en Joke Geraerts die zingt. Mooi orkest. Kwart over elf hebben we onze jas weer gevonden en snellen we naar de bushalte. Half een thuis en naar bed.
Muziek vandaag: verder geen
–
Woensdag 4 december:
Kwart over zes wakker en op. Koffie, wat werkzaamheden voor de Kap. Kwart over acht wandel ik ernaartoe. Ik doe er een paar kleine dingen en om tien uur loop ik via de biowinkel weer naar huis. Koffie met De Vrouw. De Vrouw gaat boodschappen doen. Ik lunch. Iets na een uur ben ik opnieuw in de Kap. Nu is Ank er ook en we praten met Greta, die een mooi netwerk heeft en ons wil helpen de toekomst van Kunst-Zinnig-Brein te waarborgen. We hebben een mooi gesprek en gaan in januari met een derde partij om de tafel zitten. Ank en ik praten nog wat op stapel staande zaken door. Half vijf scheiden onze wegen en ga ik naar huis. Daar maak ik avondeten: een stoofschotel van runderreepjes, ui, peper, paprika, boerenkool en pompoen. Erbij een salade van bosui, komkommer, kerstomaat en appel en toe is er kefir. Uiterst smakelijk, allemaal. De afwas is zo klaar. Dan ga ik hardlopen in de mist. Dat lukt goed, ook al heb ik sinds vrijdagmorgen niet gelopen. Thuis werk ik de webstek bij en lees en luister ik.
Muziek vandaag: Last Dance (Keith Jarrett & Charlie Haden), Somnium (Jacco Gardner), Retsis Repus (Supersister Project 2019), Rated PG (Peter Gabriel), Ocean Sounds (iamthemorning), The Bell (iamthemorning), 5 Klavierstücke (Irmin Schmidt)
–
Dinsdag 3 december:
Minder koud vanmorgen. Op de werkplek veel. Tussen de middag wandel ik door veld en bos en zon. Ook in de middag veel. Half zes thuis. De Vrouw serveert bamisoep. De Zoon eet mee. Afwas. Webstek. Lezen. Luisteren.
Muziek vandaag: Lighthouse (iamthemorning), ((speak)) (no-man), Silhouettes (Klaus Schulze)
–
Maandag 2 december:
Redelijk geslapen, toch lastig om op te staan, maar het lukt. Oponthoud op de snelweg, daardoor ben ik een half uur later op de werkplek. Tussen de middag wandel ik niet door veld en bos, maar door een woonwijk en langs een veld naar een eetgelegenheid. Daar lunch ik met (oud-)collega’s. Voor mij een salade geitenkaas met biet en pompoenpitten. Ook in de middag werk ik op de werkplek. Half zes thuis. De Vrouw serveert een schotel van ui, paprika en Chinese kool, met varkenslapjes en een salade van ui, wortel en puylinzen. Ik was af. Buiten regent het fiks, dus sla ik helaas een hardloopronde over. Ik werk de webstek bij, sorteer de foto’s en plaats ze op de webstek, lees en luister.
Muziek vandaag: Now We Have Light (Sanguine Hum), Wild Opera (remastered) (no-man)
–
Zondag 1 december: van Heerlen naar Apeldoorn
Ik heb een wekker gezet om half negen, maar we zijn eerder wakker en op. Goede nacht gehad, beter dan de vorige. Ontbijt in het hotel. Afscheid van Len en Sabine en iets voor half elf wandelen we naar het station. We hebben een trein van kwart voor elf. Er zijn werkzaamheden op het spoor in de buurt van Eindhoven, dus reizen we via Roermond, Nijmegen en Zutphen. Twee uur staan we bij de Turkse bakker in de straat verschillende börek te bestellen. We eten het thuis op. De koffer is snel uitgepakt. Ik wandel naar een supermarkt voor wat sla voor morgen. Het is koud buiten. Binnen duurt het even voor het warm is. Ik lees kranten en hoor vinyl. Na half zes maak ik avondeten: ik warm het restant soep en ovenschotel van donderdag op. Dat eten we. Afwas. Ik werk de webstek bij, bewerk de foto’s, lees en luister en ga om tien uur weer naar bed.
Muziek vandaag: Rated PG (Peter Gabriel), Now We Have Light (Sanguine Hum), Scenes From The Flood (Bryan Beller)
–
Zaterdag 30 november: Mosae Zappa festival, Heerlen
Half negen zijn we wakker, ook al hebben we weinig geslapen. Nog geen uurtje later zitten we aan het ontbijt in het hotel. Niet onaardig. Erna wandelen we een rondje door het centrum en rond half twaalf zitten we in koffietent Coasters. Daar speelt het akoestische duo Miserabeler Huhrensohnen: hoogst vermakelijk, met mooie versies van onverwachte liedjes. Na een uurtje krijgen we buiten nog een herhaling van het carrillonconcert van vorig jaar: het blijft bijzonder om de muziek van Zappa over een marktplein te horen. Twee uur zijn we bij het theater. In een aparte ruimte zijn we getuige van een Vraag-en-Antwoordsessie met Dweezil. Tim doet het uitstekend, vraagt mooie vragen zonder de ondervraagde in verlegenheid te brengen en we horen mooie uitspraken van De Zoon Van. Twintig minuten krijgen we. Dan gaan we terug naar het Bongerdplein. Bij een café speelt Jeff Silvertrust, het eenmansorkest dat we kennen van Zappanalefestivals van tijden geleden. Hij zingt in de kou allerlei foute kerstliederen en her en der wat Zappastukken. Zeer onderhoudend. Tegen vijven gaan we met een ploegje naar een lokaal Indiaas restaurant. We eten verschillende curry’s (voor mij samosa en paneer) en rond half acht zijn we terug in het theater. De Vrouw vindt een zitplaats boven op de tweede ring; ik denk aanvankelijk te gaan staan op de eerste ring, maar het is nog leeg voor het podium, dus ik heb nu nog de gelegenheid me aan te sluiten bij de ploeg bekenden die toch de hele tijd bier gaat halen waardoor er veel ruimte vooraan blijft. Ik vind dan ook een perfecte plek, nog geen anderhalve meter van het podium vandaan. Half negen begint het concert. Tijdens de eerste twee stukken hoor ik geen gitaar, maar dan barst het geweld los in volle glorie. We krijgen de gehele plaat Hot Rats, die dit jaar de vijftigste verjaardag viert, en de gitaargeluiden klinken griezelig dicht bij het origineel. Daarna een mooie dwarsdoorsnede van verder oeuvre, waarbij vooral obscure stukjes uit 200 Motels, heel oud Mothersmateriaal en een fijne suite uit You Are What You Is indruk maken. De lange gitaarsolo in Montana grenst aan het maniakale, Twinkle Tits en Cleetus Awreetus-Awrightus zijn de verrassingen en toegiften I’m The Slime en Tears Began To Fall vormen de prettige uitzwaaiers. (Maar wat is die lick waarmee Dweezil de gitaarsolo in Carolina’s Hard-Core Ecstasy begint en eindigt?) Na afloop drinken we nog iets in de foyer en spreken we kort Len en Sabine. Fijn concert, is de gezamenlijke conclusie. Gaan we nog naar de afterparty? Nee, we houden het gezien voor vandaag. Het is kwart voor twaalf en we kunnen dus wat tekortgekomen slaap inhalen. Door de kou lopen we de paar honderd meter naar het hotel.
De vaart zat er aardig in. Met gezwinde pas liep hij door de drukke straten van de stad. Toch schoot hij niet op. Het winkelend publiek liep hem voortdurend voor de voeten. Deed hij een stap opzij en passeerde hij een stel slenterende dikkerds, dan botste hij bijna tegen de mensen aan die voor hen uit liepen. Hij zuchtte diep, probeerde zich zo min mogelijk te ergeren en zette een nieuwe slalombeweging in.
Dit groepje mensen liepen met z’n vieren naast elkaar en namen bijna de gehele straat in de breedte in bezit. Hij wurmde zich tussen hen door en stuitte op tegenliggers. Een nogal grote man botste bijna tegen hem op. Hij duwde zijn elleboog in de fikse buik van de man en wilde zich erlangs wrikken.
‘Wat dacht jij?’ vroeg het gevaarte dat hem tegenhield. ‘Ik beuk me er even doorheen?’
‘Sorry. Ik heb een afspraak.’
‘Een afspraak als excuus om een ander te slaan. Zal ik jou eens…?’ De man stokte, keek in het gezicht van de figuur in de lange regenjas die tegenover hem stond en leek zich rot te schrikken.
Hij zag een bleek gelaat, helemaal wit rond de neus, de slapen trilden. Was het woede, verrassing, angst? Hier wilde hij niet over nadenken. Niet nu. Snel was hij langs de trillende grote man heen geglipt. Hij was nog geen twee stappen verder of hij
– slaan, huilen, knij – ze – mag niet te – berei – voor wat het w – trakker – evig, nog stevi – uw uiteen, alsof het sti – maaiend, – maar dan wel uitgebreid, niet zo vluchtig als je zou verwachten – met voorbedac – tot ze niet langer – veruit de meesten hadden beter moete – ik, ik was mijn handen i – oord op de prost – ttere noodzaak d – olang ze definitief zwijgen, zal niema – til, doodst –
stuitte op iemand anders. Hij schrok. Herkende hij haar? Ze leek op iemand. Had hij haar eerder gezien? En waar dan? Een vermoeden bekroop hem. Ze droeg een dikke jas, die haar ranke gestalte verborg. De kraag ervan had ze hoog opgestoken, bijna tot onder haar neus. Een gebreide muts bedekte haar haren. Maar die ogen, die herkende hij. Maar waarvan?
De ogen keken hem strak aan en werden groter. Zag hij angst? Ze zei iets, maar hij kon haar stem niet horen. De vrouw draaide zich snel weg van hem en ging hem voorbij.
Heel even bleef hij staan. Zijn hart bonkte in zijn keel en de rillingen liepen over zijn lijf. Toen zuchtte hij diep en liep hij verder.
Een moeder met een kinderwagen week voor hem opzij. Hij haalde een man in. Een groepje jongelui dat bij een winkelpui stond, staakte het gesprek en keken hem na. Hij botste tegen een mevrouw die een zware tas voortsleepte. Er viel iets op de grond. De mevrouw bukte, maar hij liep door. Iemand riep, maar hij hoorde geen geluid. Waarheen? Daarheen.
Een verkeerslicht. Hij wachtte.
Wie was ze en waar kende hij haar van? Wat was er nu anders dan die keer of keren dat hij haar voor zich had gezien? Hij haalde zich haar gezicht voor de geest, haar gezicht zonder kraag en sjaal over haar kin en mond, haar haren onbedekt. Was ze blond of juist donker, had ze steile of krullende haren, lang of kort? En wat droeg ze die keer dat hij haar zag? Een jas, een jurk, een broek of …
– od moet ze, – ver weg in de mist, waardoor ik nauwelijks zicht had o – cht knijpen, tot ze ophield met bew – ergens zijn m – ergeven, voor zo’n belachelijk bedrag! Geen prijs is hoog genoeg v – schaduw over het lichaam, een smet op – t kunnen we – rgelding door de verhevene, ze zal zich moeten verantw – chuwd, maar ze – ij bent slechts de boodsc –ient niet b – htgever zal eveneens b – len van de deadline die we je hebb – aak je geen zorgen, ik doe het zware wer – etje lucht haar lijf verli – vanwaar de onrust, de – ittekens – open, – weld, tot bloedens toe, medogenl –
… een nieuwe rilling door zijn lijf. Hij wist het. Tegelijkertijd draafde hij verder, door het rode licht. Aan de overkant van de straat dook hij een smalle weg in. Ze was zwaar opgemaakt, terwijl ze zichzelf liet zien. Aan haar voeten rode naaldhakken. Verder droeg ze weinig tot niets.
Langs de hoge huizen, voorbij het park. Lang zou het niet licht meer blijven. Een straat oversteken, nog een. Dan links, vervolgens rechts, weer oversteken en lange tijd rechtdoor. Daar was de dijk. Hij ging omhoog en voelde de kramp in zijn knieën en kuiten. Hij vond de kracht om door te gaan. Bovenop was hij nu. Iets links. Daar was een opening in het hek. Hij sloeg rechtsaf, liep het bemodderde pad af naar beneden en bleef daar staan.
Roland Haamschaar tuurde door de opkomende mist het water in en absorbeerde de rust die opsteeg uit de vaart.
–
Apeldoorn, november 2019
Benodigdheden voor één persoon
1 el olijf- of zonnebloemolie
handje kastanjechampignons, in vieren gesneden
2 grote bosuien of 3 kleinere, in ringetjes, de witte gescheiden van de dunne groene
1 gekookte biet, ontveld, in blokjes
50g risottorijst
150g groentebouillon
peper en zout
dille
parmesan
Bereidingswijze
1 Verhit de olie in een pan.
2 Roerbak de champignons tot ze bruin zijn.
3 Voeg dan de witte delen van de bosui toe. Laat even meebakken.
4 Doe de risottorijst in de pan. Schep om, zodat de olie zich om de korrels heen kan mengen.
5 Doe de rode biet erbij en roer om.
6 Schenk de bouillon erbij, roer om en laat 25 minuten koken met de deksel op de pan. Roer af en toe om.
7 Breng op smaak met peper, zout en dille.
8 Roer wat geraspte parmesan door de risotto heen.
9 Schep de risotto op een bord en bestrooi met de groene bosuiringen en de rest van de parmesan.
–
bazbo 0850: Chris Squire & Alan White – Run With The Fox
De Sint is weer in het land; tijd voor een kerstplaat. In 1981 was Yes op sterven na dood. Twee jaar ervoor hadden Jon Anderson en Rick Wakeman de band verlaten, het achtergebleven drietal lijfde The Buggles in en tourden met hun album Drama de wereld rond. Het werd geen succes. Steve Howe en Geoffrey Downes gingen samen met Carl Palmer en John Wetton een bandje beginnen (Asia), Trevor Horn ging zich volledig toeleggen op produceren en Chris Squire en Alan White bleven achter, niet wetende wat ze moesten doen. Om een beetje in beeld te blijven namen ze dit plaatje op. Het is een fijn landelijk lied, waarin vooral opvalt hoe mooi Squire eigenlijk zingt. Op de B-zijde een soort instrumentale reprise, waarschijnlijk omdat ze niets anders wisten. Niet veel later begonnen Squire en White samen te werken met ene Jimmy Page onder de naam XYZ (eX-Yes-Zeppelin), maar dat werd niets. Toen kwamen ze in contact met Trevor Rabin met wie ze wat demo’s maakten en toen Trevor Horn als producer toe trad, duurde het niet lang voordat mevrouw Jon Anderson de vraag kreeg om te komen zingen. Resultaat: Owner Of A Lonely Heart. Maar voor nu: nog even meezingen met dit feestnummer, dat afkomstig is van de Britse versie, die ik kocht op 18 april 2009 op de platenbeurs in Utrecht.
–
bazbo 0849: Grace Slick – Seasons
Soms had mijn grote broer smaak. Dat was in ieder geval wel het geval toen hij deze single kocht, ergens in 1980. Toen ik negen jaar later het ouderlijk huis verliet, jatte ik dit singletje dan ook gewoon mee. Nooit gewetensbezwaren gehad. Hij had het plaatje niet voor niets achtergelaten in dat ouderlijk huis toen hij het in 1982 gedag zwaaide. Het zal u niet verbazen dat ik hier nu de Nederlandse uitgave draai. Seasons is nog steeds een leuke deun, misschien een beetje te feelgood, maar B-kant Angel Of Night zet alles weer fijn in rockperspectief. Die Grace. Zou ze nog leven?
–
bazbo 0848: Sandy Shaw – Puppet On A String
Over klassiekertjes gesproken. Het meisje Sandy Shaw (enorme bos haar, heel kort glitterjurkje en blote voeten, had iemand ooit van haar gehoord?) zong in 1967 tijdens het Songfestival in Wenen een zeker liedje de onvergetelijkheid in. Dit liedje, welteverstaan. Ze won. Dat jaar kwam de single uit en ik heb hier een Britse versie. Er is geen hoesje. Denk dat ook deze bij een beurs vandaan komt. B-kantje Tell The Boys is ook zo’n lieflijk liedje, maar haalt het (natuurlijk) niet bij de voorkant.
–
bazbo 0847: Nancy Sinatra – These Boots Are Made For Walkin’
Klassiekertje weer. 1966! We hebben hier een Nederlandse versie uit dat jaar en kochten hem op een of andere platenbeurs. Op de B-zijde staat The City Never Sleeps At Night en dat is ook al zo’n mooie deun. Ooit heeft iemand dit plaatje gekocht bij Radio van Geet, gevestigd op het Mercatorplein nummer 24 in ons zo majestueuze Apeldoorn. Ik kan mij niet heugen dat daar ooit een radio- c.q. muziekzaak heeft gezeten, maar ik ben dan ook opgegroeid in een ander deel van de metropool. De zaak was te bereiken onder telefoonnummer 05760-15543 en dat lijkt vreemd, aangezien het kengetal van Apeldoorn 055. Echter, tot 24 september 1975 was het 05760; toen pakten we 055 van Beilen af. Niet dat ik me daar iets van kan herinneren, overigens. Geile clipjes maakten ze in 1966, zeg.
–
bazbo 0846: Peter Schilling – Major Tom (Völlig Losgelöst)
‘Maar die had je toch al gedraaid?’ hoor ik de oplettende lezer/kijker vragen. Jazeker, maar dat was de 12″ maxisingle en die stond in de platenkast bij alle elpees en maxisingles. Hier gaat het om een 7″ single. Die maxisingle is van De Vrouw en deze single hebben we volgens mij later pas gekocht op een beurs of dergelijke. Het is een Duitsche uitgave uit november 1982. Hard meezingen, weer. Dat kunnen we niet zeggen van de B-kant Ich Hab’ Keine Lust. Wat kan mij het kleine libido van meneer Schilling schelen?
–
bazbo 0845: Salt-n-Pepa – Push It (Remix)
Dit kocht ik op 25 juli 1988. Ook die zomer was ik een begeleider tijdens een vakantieweek voor kinderen die niet op vakantie gingen en dit was zo’n beetje de hit van de week. Niet omdat ik het plaatje nou zo heel goed vond, maar meer uit nostalgische overwegingen – want wat was het een mooie week – kocht ik de single. Als een herinnering. Veel heb ik hem niet gedraaid. Nu ik het zo terug hoor, vind ik ‘m ook niet eens zo heel bijzonder. Op de achterkant van deze Nederlandse versie staat I’ll Take Your Man en behalve de faute tekst (als ik ‘m goed begrijp) valt mij het schaamteloze gebruik van samples uit Owner Of A Lonely Heart (Yes) op. Niet dat die sample nou zo origineel was (Yes en Trevor Horn hadden ‘m ook gejat), maar daar gaat het nou niet om. Waar het om gaat is dat ik weer even terug denk aan een mooie week die ik mocht doorbrengen met een boel goede mensen.
–
bazbo 0844: Rubberen Robbie – Het Slurvenlied
Van de LP Rubberen Robbie 3. Niet dat ik die heb. Ik heb alleen deze single, verschenen in 1982 en ik kocht hem op 7 april van dat jaar. Mijn zus had een jaar of wat daarvoor de grote hit van Vader Abraham gekregen en die jengelde nogal eens door het ouderlijk huis. Groot was dan ook mijn vreugde toen ik Het Slurvenlied op de radio hoorde. Het is een melige parodie op alle Wuppies, Smurfen en wat al dies meer. Op de achterkant staat Als Een Kroket In Zijn Kadet en waarom had die Rubberen Robbie zo’n jaje Engelse ‘r’? Zo’n ‘ej’? Leuk om het titellied weer te horen, ik brul alle teksten en kreten tussendoor zo weer mee.
–
bazbo 0843: Queen – Somebody To Love
Mooiste liedje van Queen ooit, vind ik. Ik ken niet zo veel van Queen. Heb er geen platen van, al heb ik Day At The Races en Night At The Opera wel gehoord, ooit. Deze single komt van een platenbeurs of dergelijke en hij is eerder geweest van iemand die Lya heet of zich zo noemde. Volgens Discogs zijn er maar 46 versies van de single en als ik even puzzel ontdek ik dat ik een Nederlandse heb uit 1976. Die versie brengt trouwens ook nog rond de twintig ballen op als ik hem verkoop. Op de B-kant staat White Man en kan zo’n titel nog wel vandaag de dag?
–
Vrijdag 29 november: Mosae Zappa festival, Heerlen
Half zeven wakker en op. Wat eten en dan buiten hardlopen. Lang niet gedaan, lijkt het. Toch gaat het redelijk en zonder pauzes. Koffie met De Vrouw. We pakken een koffertje in, brengen afval naar containers, kopen brood bij de nieuwe Turkse bakker in de straat, drinken meer koffie en lunchen. Kwart over twaalf wandelen we naar het station. Daar treffen we Heidi en Auke. Gezamenlijk gaan we op reis. Die reis verloopt voorspoedig en rond half drie arriveren we op het station Heerlen. Wij lopen naar ons hotel, zij gaan naar hun jeugdherberg. Het hotel is op het Pancratiusplein, midden in het centrum, dus. We checken in, zetten het koffertje op de kamer en wandelen een rondje door het centrum. Natuurlijk komen we langs de leuke lokale platenwinkel en daar weet ik boodschappen te doen. Niet veel. Ik vind Now We Have Light (Sanguine Hum) en als ik bij de kassa sta en me al wachtende nog een keer omdraai, valt mijn oog op het kratje met ‘Record Store Day’. Voor de grap blader ik en jawel, hoor: Rated PG (Peter Gabriel) van dit jaar. Zelf in Apeldoorn en Arnhem aan mijn neus voorbijgegaan, maar hier heb ik hem dan. Blij lopen we verder naar café De Kromme Toeter. Daar treffen we al veel vrienden: Luuk, twee Duitschers, Jessica en Jean-Paul, Aad, later ook Peter en Inge, enzovoorts. Met een ploegje (Peter, Inge, Luuk, Danny) gaan we een hapje eten in het Indonesisch restaurant en met Peter en Inge rijden we daarna mee naar de Oefenbunker in Landgraaf. Mosae Zappa kan beginnen. Wan en Marco zetten met hun Zappa Talks iets heel interessants neer. Aan de hand van interviewfragmenten weten zij allerlei Zappamelodieën en ritmes aan elkaar te vlechten. Er is veel voorgeprogrammeerd, maar steeds net als ik denk dat het me te synthetisch wordt, komt er weer wat heel anders. Zo vallen we van de ene atmosfeer in de andere. Het honderdkoppige publiek is er stil van, maar na drie kwartier barst het applaus los. Mooi! Traditiegetrouw is er een non-Zappaband en dit keer is dat Vlamp. Dit drietal weet allerlei reclamemelodieën uit te bouwen tot rauwe gitaarjams en ik vind het nogal briljante shit. De lokale carnavalskraker met Frank Oan De Geng en de melige fratsen van een kostuumkikker vind ik minder geslaagd, maar de vele gitaarerupties maken alles goed. Fijn miniconcertje, dit. Laatste act van vanavond is The Dangerous Kitchen. Ze komen me bekend voor en het blijkt dat we ze in 2013 op Zappanale hebben gezien (hetgeen ik me niet kan herinneren). Grote band met blazers erbij, die het prettig in het gehoor liggende materiaal spelen op een 88tourmanier. Fijn werk. Wel een lang concert: twee sets van ieder een uur. Pas om een uur is het afgelopen. Buiten wachten we korte tijd in de kou op een taxi en pas rond twee uur zijn we terug in het hotel.
Muziek vandaag: Equatorial Stars (Fripp & Eno), Hot Rats (Frank Zappa)
–
Donderdag 28 november:
Redelijk geslapen. Beter dan gisteren. Regen buiten. Op de werkplek weer van alles. Tussen de middag wandel ik door veld en bos en regen. Fijn. Ook in de middag van alles. Kwart voor zes thuis. De Vrouw serveert preisoep, een ovenschotel van portabello, pompoen, spek en ei, plus het restant van mijn salade van gisteren. We eten er veel van, maar laten voldoende over voor zondagavond. Natafelen. Afwas. Webstek, luisteren, lezen. Rond kwart over tien weer slapen.
Muziek vandaag: David Byrne’s American Utopia On Broadway (David Byrne), Christmas Portraits (Rick Wakeman), Ends (Giancarlo Erra)
–
Woensdag 27 november:
Kwart over zes op. Ik wil gaan lopen, heb mijn hardloopkleding al aan, maar ontdek dat het buiten echt hard regent. Dan niet. Koffie. Ik wil wat werk voor de Kap doen, maar kan niet inloggen. Iets met wachtwoorden, weet ik veel. Als ik even voor half negen naar kantoor loop, is het droog. Zul je altijd zien. Ook op de werkplek kan ik niet inloggen, maar de technische collega is zoals altijd behulpzaam en na een half uur lukt het wel. Ik maak een artikeltje voor een online krant en ga om tien uur weer weg. Via de biowinkel wandel ik naar huis. Koffie met De Vrouw, daarna lunch. Half twee hebben we de bus naar Voorthuizen en gaan we op bezoek bij de Zwager. Het gaat redelijk goed met hem, ondanks dat Gerda nog maar kort is overleden en hij zelf twee weken geleden een fikse knieoperatie heeft ondergaan. Mooi om te zien en te horen dat hij zichzelf goed redt en dat hij veel mensen om zich heen heeft. Kwart over vijf zijn we terug in Apeldoorn en lopen via een supermarkt terug naar huis. Daar maak ik avondeten: ik maak knoflookyoghurtmayo, een salade van bosui, komkommer, tomaat en saladekaas, ik prepareer rodelinzencouscous, maak een schotel van rode ui, kastanjechampignons, courgette en aubergine, plus bak panchettaschijven. Het is snel klaar en nog sneller op. Afwas ook gauw af. Nog heel even iets doen voor de Kap. Dan webstek, luisteren en lezen tot tien uur.
Muziek vandaag: The Wine Of Silence (Robert Fripp, Andrew Keeling & Metropole Orkest), NYC (Blackfield), Tango 3.0 (Gotan Project), Belighted (iamthemorning), het tweede en derde plaatje uit de set Oxygene (Jean Michel Jarre)
–
Dinsdag 26 november:
Alles oké. Op de werkplek veel. Tussen de middag wandel ik door bos. In de middag nog veel meer, waardoor ik een bus later heb. Kwart over zes thuis. De Vrouw serveert een schotel van mie, ui, wortel en Chinese kool met een restje salade van gisteren. De Zoon helpt mee opeten. Afwas. Webstek, lezen, luisteren. Tien uur. Heel moe.
Muziek vandaag: het vierde en vijfde plaatje uit de set The Virgin Years 1977-1978 (Tangerine Dream), het eerste plaatje uit de set Oxygene Trilogy (Jean Michel Jarre)
–
Maandag 25 november:
Redelijk geslapen. Werkplek van alles. Tussen de middag wandel ik door bos en veld en zon. In de middag verder. Half zes thuis. De Vrouw heeft vakantie. Ik maak avondeten: een stoemp van aardpeer, pompoen, pastinaak, ui en andijvie. Ernaast bak ik runderbraadworsten en maak ik een salade van bosui, komkommer, tomaat en saladekaas. We eten het op. Natafelen duurt even. Dan was ik af. Ik werk de webstek bij. Lezen en luisteren en om tien uur klaar.
Muziek vandaag: de rest van het tweede, plus het derde plaatje uit de doos The Virgin Years 1977-1983 (Tangerine Dream)
–
Zondag 24 november: Zappa Talks try out
Kwart voor acht op. Koffie. Krant. Koffie met De Vrouw. Meer koffie met De Vrouw. Kwart voor een is De Zoon er voor lunch. Afwas. Iets na drie uur fietsen we naar Orden. Bij Marco in de huiskamer krijgen we een try-out van het concert door Zappa Talks, dat Marco en Wan vrijdagavond aanstaande gaan spelen tijdens het festival Mosae Zappa. Zal ik er wat over zeggen? Ik vind het mooi. Het zal zeker een waardevolle aanvulling zijn op het programma van het festival. Na afloop blijven nog iets drinken en napraten. Half zeven stappen we op. We dineren bij de overburen: gegrilde kip en falafel. Acht uur zijn we weer thuis. Webstek, luisteren en om tien uur slapen.
Muziek vandaag: At The End Of Time – Churchscapes Live in England & Estonia 2006 (Robert Fripp), Munich 2016 (Keith Jarrett), Sibelius (Leif Ove Andsnes), Love You To Bits (no-man), Sayonara (cd-single) (Ryuichi Sakamoto), het eerste en een groot deel van het tweede plaatje uit de doos The Virgin Years 1977-1983 (Tangerine Dream)
–
Zaterdag 23 november:
Zeven uur wakker en op. Hardlopen gaat goed. Op de markt koop ik fruit en groente en vis. Dan naar de bioslager en biowinkel. Koffie met De Vrouw. En vinyl. Meer koffie met De Vrouw. De Zoon is er om half een voor lunch. Afwas. De Vrouw gaat naar het werk. Ik ga naar een pakketafhaalplek en haal een pakket af. Het is de cd-speler. Een Yamaha. Hij doet het. Ik doe huishoudelijke dingen en maak eten voor mijzelf. Bietenrisotto. Goed gelukt. Afwas. Afval. Webstek. Lezen en luisteren. Half elf slapen.
Muziek vandaag: verschillende 45-toerenplaatjes (zie Twitterberichten hieronder), Love You To Bits (no-man), From Out Of Nowhere (Jeff Lynne’s ELO), Beyond Even 1992-2006 (Eno & Fripp), Live at WOMAD 1985 (Nusrat Fateh Ali Khan and Party), 2 (The Gloaming)
–
bazbo 0842: Procol Harum – A Salty Dog
Over klassiekers gesproken. Prachtstuk, dit. Nederlandse versie van deze single uit 1969. Niet heel bijzonder, maar toch bijzonder genoeg. Op de achterzijde staat Long Gone Geek, een nogal felle rocker, zeker afgezet tegen de ballad van de A-kant. Titelnummer komt van de gelijknamige elpee, ook al zo’n prachtplaat, al vind ik de voorganger Shine On Brightly een tikkie beter. Maar wie ben ik? Vooralsnog ben ik iemand die A Salty Dog traag mee zingt. Mooi lied.
–
bazbo 0841: Elvis Presley – Wooden Heart
‘Dit zou ik nooit kopen!’ roept De Vrouw, tussen de regels die ze mee zingt door. ‘Ik ook niet, maar toch hebben we het,’ zeg ik. Vast weer iets op een platenbeurs. B-kantje Tonight Is So Right For Love is eigenlijk te slecht voor een B-kantje. Heel even dacht ik een origineel singletje uit 1960 in handen te hebben, maar met een paar klikjes ontdek ik dat het hier gaat om de Nederlandse heruitgave uit 1977. Maakt het uit. Want zeg nu zelf: altijd fijn om de warme stem van The King eens te horen. Daarna moet het weer afgelopen zijn.
–
bazbo 0840: (Philips) – Rhythm Record – Philicorda
Deze moet ik uitleggen. Lees eerst dit stuk. Ik had dus een Philicorda. En ergens vond ik dus ook dit plaatje. Geen flauw idee meer waar, maar ik vermoed platenbeurs. Op dit singletje staan zes ritmetracks. Meer niet. Ik kan niet dansen, maar weet voldoende van muziek om de quickstep, de foxtrot, de cha-cha-cha, de wals en de tango te herkennen. De Vrouw zit hier al enige tijd met grote ogen tegenover mij aan tafel. Wat of dít nu weer is! Ik leg het uit. Discogs kan me niet vertellen uit welk jaar het plaatje komt, maar ik weet dat Philips het orgeltje in productie had slechts in de eind jaren zestig, dan kunnen we wel een schatting maken. Lang daarover doen hoeft niet, want de site 45cat weet dat het plaatje in 1970 op de markt kwam. Oké. Nog een geinig weetje: dit plaatje moet je draaien op 33 toeren. Ik vond al dat ik zo snel moest dansen…
–
bazbo 0839: Frans Peters en het Sterrenteam – Het Grote Reclamelied
Het is 12 februari 1985 en op de radio hoor je allerlei carnavalsplaten. Die vind ik doorgaans geen zak aan en ik luister zelden radio. Op een onbewaakt moment hoor ik dit lied. Mijn oren zijn gespitst. Dit is leuk! Grappig, melig, cabaretesk, zeg het maar. Aan het eind hoor je een heleboel verschillende reclamedeuntjes uit die tijd, maar dan met malle tekst. Een parodie! Daar houd ik van. Ik houd er zo veel van, dat ik ‘m op 12 februari 1985 koop. Het is een Nederlandsche (goh) uitgave uit 1985 (goh). Kant B bevat de stamper Het Is Weer Feest en dat is een magistraal domme deun. Zeker dertig jaar niet gehoord, dit. Heerlijk.
–
bazbo 0838: Osibisa – The Coffee Song
Verroest, zeg. Dat we dit hebben. De Vrouw heeft het nooit gekocht, zegt ze. Ik ook niet. Platenbeurs, dus. Ooit. We draaien hier een Duitsche uitgave uit 1976. Blijft een fantastische deun, maar niet echt representatief voor de band. Al moet ik eerlijk zijn: ik ken alleen het album Woyaya. Op de achterkant staat Sunset, een instrumentaaltje dat er ook mag zijn. Leuk weetje: het ‘logo’ van de band is ontworpen door Roger Dean, de man die ook de legendarische hoezen voor o.a. Yes maakte.
–
bazbo 0837: Roy Orbison – Pretty Woman
Klassiekertje! Nederlandsche heruitgave uit 1964, heb ik. Op de hoes heet het lied Pretty Woman; op het label staat Oh, Pretty Woman. Tureluurs word je ervan! Verder natuurlijk heerlijk om de heer Orbison te horen grommen. Op de achterkant staat Yo Te Amo Maria, eveneens zo’n typische Orbisonkweler. Iemand – ikke niet – heeft dit plaatje ooit gekocht bij Radio Pracht, gevestigd aan de Langestraat 10-12 te Amersfoort, destijds te bereiken onder telefoonnummer 14340. Dat lijkt me enige tijd geleden. Voor nu: ik draai het volume hoger.
–
bazbo 0836: Normaal – Mama Woar Is Mien Pils
Hier zit geen hoesje omheen. Kan dus nooit van mij zijn. Ik zou ook nooit Normaal kopen, maar dat is een andere zaak. De Vrouw ontkent ook dat dit singletje van haar is. ‘Rommelmarkt,’ ben ik bang. Samen bang zijn, dat is fijn. Plaatje komt uit 1981. Ik ben te onbekend met het werk met de band, maar vermoed dat het een poging tot carnavalsdeun is. Het nogal hoempapa-gehalte is me te hoog voor de boer’nrock waar de band beroemd om is geworden. Tekstueel is het ook al geen hoogstandje. Op de b-zijde staat Oh, Oh, Bennie Wat Dom en dat is eveneens geenszins een werk dat zou vallen onder de Kunst met de grote K.
