Het is al heel benauwd. Het is ook al bijna zeven uur. In de ochtend, ja. Gisterenavond liepen we na een etentje om half tien over straat en we passeerden een display met de temperatuur: 41°C. Het is vannacht nauwelijks afgekoeld.
De wekker ging om kwart voor vijf en na wat koffie, koffers inpakken en ontbijt zijn we om 06.45 op pad gegaan. Ruim op tijd. We doen een half uurtje over de voettocht naar het station Santa Justa. Daar hebben we een dik uur om uit te zoeken van welk perron onze trein vertrekt, om koffie te leuten en om door de bagagecontrole te komen.
We hebben een reservering voor de trein van 08.36 naar Barcelona en om 08.00 uur staan we in de rij in de grote centrale stationshal. De juffrouw scant onze reserveringsticket en we lopen naar de bagagecontrole. Koffers, tassen, riem en riembuidel gaan op de band. Een medewerker wil eerst nog een keer onze stoelreservering zien en scannen en alles is in orde. Dat is fijn. De eerste hobbel lijkt genomen. Beneden op het perron moeten we nogal een eindje lopen tot we plots bij wéér een balie staan en daar zit iemand die voor de derde keer onze tickets gaat controleren.
Piep. Rood. Nogmaals. Piep. Rood.
‘I’m sorry, sir, but your tickets are canceled.’
‘Excuse me? Canceled? But … howcome? Can you please explain? Why are the tickets canceled?’
Hij weet het niet, maar we kunnen de trein niet in.
‘Maar we moeten met de trein mee. We hebben betaald, zijn twee keer goed door de scanner heen gekomen en als we de trein niet halen, dan missen we zo goed als zeker de aansluiting in Barcelona.’
‘I’m sorry sir, but you can’t take this train.’
We kijken elkaar nerveus aan.
‘Wat adviseert u ons om te doen?’
De beambte glimlacht begrijpend. Hij raadt ons vriendelijk aan om terug naar de kaartverkoopbalie te gaan en daar reserveringen te kopen voor een trein later, die van 09.36.
Ach zo. We zien onze geplande trein wegrijden. Ik krijg een vlaag van paniek.
De medewerker achter de kaartverkoopbalie is uiterst behulpzaam. Er is nog plek in de trein van een uur later, maar alleen in de stiltecoupé. Die nemen we maar al te graag. In Barcelona zouden we twee uur overstaptijd hebben, maar onze aansluiting wordt daar nu dus krapper.
De trein van 09.36 uur vertrekt op tijd uit Sevilla. We zuchten van opluchting.
‘Gaat dit goed?’ vraag ik me na een half uur hardop af. Oeps, we zitten in de stiltecoupé. Gelukkig kijkt niemand op of om.
Het eerste uur rijden we zeer langzaam en we staan ook een paar keer lang stil.
‘Als we maar niet nóg meer vertraging krijgen,’ word ik weer bang. ‘Anders wordt het te krap. Dat betekent een nieuw probleem.’ Ik kijk op allerlei apps en zie dat deze trein een iets andere route rijdt. ‘In Madrid hebben we een stop van dik een kwartier, misschien valt er wat in te halen?’
Helaas. De stop in Madrid duurt geen kwartier, maar vijfentwintig minuten.
‘We hebben inmiddels al meer dan veertig minuten vertraging,’ piep ik. ‘Het lijkt erop dat we in Barcelona de laatste trein van vandaag naar Montpellier missen.’
‘Och jee,’ zegt De Vrouw.
‘Gestrand in Barcelona.’
Dat zal betekenen dat we een nieuwe route voor morgen moeten plannen, dat we in Barcelona nieuwe stoelreserveringen moeten kopen voor een rit van Barcelona naar Apeldoorn voor morgen (als die er zijn), dat we ons hotel in Montpellier moeten annuleren (geen geld terug) en dat we voor vannacht een hotel in Barcelona moeten zoeken. En dan hopen dat we morgen geluk hebben met de aansluitingen en ’s avonds thuis komen.
Vanaf Madrid maken we een alternatief reisplan voor morgen. De hoofdconducteur komt door het gangpad.
‘Excuse me,’ zeg ik in mijn beste Spaans, dat nog steeds veel op Engels lijkt. ‘We willen graag in Barcelona de aansluiting halen op de laatste trein naar Montpellier. Kunt u iets voor ons regelen?’
De conducteur kijkt op zijn telefoon, scrolt wat en schudt zijn hoofd. ‘I’m sorry, sir. Die trein is van een andere vervoersmaatschappij en dan kan ik niets voor jullie doen.’
‘Oei. Hoe moet dat nu? Dan gaan we stranden in Barcelona.’
‘Maar er is hoop,’ weet hij. ‘Het laatste uur hebben we geen tussenstops en doorgaans kunnen we daar flink tempo maken en halen we daar veel tijd mee in. Wie weet…’
Hij zegt nogmaals ‘I’m sorry’, knikt ons vriendelijk toe en loopt door.
We hebben de alternatieve route voor morgen al uitgestippeld en een eventueel hotel voor vannacht in Barcelona gevonden dat én betaalbaar is, én niet al te gek ver weg van het station is én nog plek heeft ook. Pfff. Klauwen met geld gaan we weggeven, maar dan hebben we een hoge hobbel genomen.
Toch blijven we rillen van de zenuwen.
Maar! De trein haalt langzaam iets van de achterstand in en we zijn om vier uur in Barcelona.
‘We hebben twintig minuten om bij de aansluitende trein te komen,’ zeg ik als we uitstappen.
De Vrouw heeft de afgelopen dagen veel pijn in haar voet en ze loopt niet gemakkelijk. We zijn aangekomen helemaal aan het eind van het perron en de roltrappen zijn nog niet in beeld.
‘We gaan rustig aan lopen,’ zeg ik. ‘Als we het halen, is het fijn. Als we het niet halen, dan hebben we ons alternatieve plan.’
De tocht over het perron naar de roltrap kost ons meer dan tien minuten.
‘We hebben nog krap acht minuten,’ concludeer ik overbodig.
Als we boven in de hal aankomen, zie ik gelijk een overzichtsbord met de vertrekkende treinen. ‘Spoor 6 moeten we hebben,’ zeg ik.
Zoals we weten is het station van Barcelona nogal onoverzichtelijk en enorm druk, dus we zijn bang. Heel bang.
‘Waar is spoor 6?’ roep ik uit, wild om mij heen kijkend. ‘Wacht!’
Nog geen twintig meter verderop staat een grote meute te wachten bij een poortje. Er hangt een bordje boven dat poortje. Het is de toegang tot het perron 6. Wat een mazzel. We redden het! En die trein vertrekt ook weer wat later dan gepland. De opluchting is groot.
Het hotel in Montpellier ligt nog geen honderd meter van het stationsplein vandaan. Het blijkt een superklein en knullig hotel te zijn: de administratie is op losse vellen half afgescheurd papier, de dienstdoende medewerker schrijft onleesbaar onze namen op een snipper papier en op een ander mijn pasnummer. De hotelkamer is op de eerste verdieping, maar als we daar met de lift aankomen moeten we een lange gang door en dan een trap af en dan komen we bij de kamer. Het toilet doet het niet. Het deert ons allemaal niet, want we zijn blij dat we vandaag op de geplande plek zijn beland. We installeren ons en gaan naar het ons bekende dichtbijgelegen Indiaas restaurant om wat te eten: pakora, samosa, paneer palak en kipcurry. Smakelijk, zeer smakelijk. Dan wandelen we nog even naar het Place de la Comédie, daar kijken we wat rond en eten we ijs en vervolgens gaan we terug naar het hotel. We lopen langs een display met de tijd en de temperatuur. Het is half elf geweest en met dik 32°C is het hier heerlijk koel. Morgenavond zijn we thuis.
Wat een avonturen toch weer.
–
Apeldoorn, augustus 2025
Hier lees je ‘m op FOK!.