Bas Langereis leest u voor!

De mok met verse koffie zette hij op het bureau. Hoe of het met hem was en of hij goede dagen had gehad. Ze had hem begroet in het voorbijgaan. Voor hij het wist was ze uit zijn zicht verdwenen; toch zei hij iets terug. Nog geen twee tellen later was ze zijn kamer binnengelopen. Hij draaide zijn bureaustoel naar haar toe en loog dat het goed ging.
Terwijl hij iets over de afgelopen dagen vertelde, gingen zijn gedachten verder terug. Bijna drie jaar geleden was ze zijn collega geworden, ze werkten nu op dezelfde afdeling. Hij bewonderde haar om hoe snel ze zich zaken eigen had gemaakt, hoe ze nu het voortouw nam in complexe projecten. Ze was een intelligente jonge vrouw en hij had inmiddels diep respect voor haar gekregen. Haar lach was zo meisjesachtig, zo misleidend, zo bakvis – hij had haar vader kunnen zijn -, maar wat ze zei zo verstandig.
Hij stelde de vraag terug. Hoe of het met haar ging, wat zij de afgelopen tijd had meegemaakt en gedaan. Ze begon te vertellen. Al pratende keek ze iets van hem weg, alsof ze zich moest concentreren op wat ze wilde zeggen. Met ieder klein stapje in haar verhaal glimlachte ze iets breder. Ze keek hem niet aan, maar hij wist dat haar ogen glommen.
Hij vond haar innemend, lief, op de bijna vaderlijke manier hád hij haar ook lief. Hij vond haar ook mooi, aantrekkelijk en stelde zich van alles voor. Haar zachte handen aanraken met de zijne, zijn vinger over haar lachende lippen, zijn hand door haar lange haren. Hoe graag wilde hij haar in zijn armen nemen en toch was het geen lust of iets sensueels wat hij voor haar voelde. Hij wilde haar slechts vasthouden, dicht tegen zich aan klemmen, haar beschermen tegen alles, tegen de boze wereld en de slechte mensen met de kwade bedoelingen, tegen iedereen behalve hemzelf, dat was alles. Meer niet.
Plots betrok haar gezicht. Wat of er was, vroeg hij haar verschrikt. Ze deed een stap naar hem toe en boog bijna over hem heen. Hij rook haar parfum, hij hield er niet van, nee hij hield van… verder kwam hij niet. Ze reikte naar zijn telefoon die op zijn bureau lag. Met een snelle beweging drukte ze op de powerknop. Hij hield zijn adem in. Intiem voelde het, dat hij het oplichtende vergrendelscherm met haar deelde. Ze zag hoe laat het was, zei dat ze te laat zou komen voor haar volgende overleg en rende bijna weg.
Hij snoof haar warme geur na, wist dat ze zijn bescherming helemaal niet nodig had en wat kende hij haar nou helemaal? Maar toch: toen ze zijn kantoor uit was en ook uit zijn zicht was verdwenen, ging hij een heel klein beetje dood. De koffie was koud geworden.

–
Apeldoorn, januari 2026

–

Een zkv is een zeer kort verhaal, ook wel ‘flitsverhaal’ genoemd.
A.L. Snijders (pseudoniem van Peter Cornelis Müller, 1937-2021) was de ware ambassadeur van het genre.

Hier lees je ‘m op FOK!.

Lees hier mijn avonturen, fouten, misstappen, paniekbuien, angstaanvallen en ander engs.

Bas
maart 2024

–

Donderdag 26 februari:
Op tijd op de werkplek. Redelijk goed geslapen. Veel werk. Tussen de middag wandel ik door bos. In de middag veel werk. Kwart over vijf thuis.
Muziek vandaag:

–

Woensdag 25 februari:
Kwart voor zes. Ik loop een ronde hard om het centrum. Zwaar, maar het lukt uiteindelijk goed. Begin van de ochtend wandel ik naar de super. Koffie. Dan fiets ik naar Onze Vader. Ik wissel was, even later is De Zus er ook en we drinken koffie. Na een half uur rijd ik weer terug. Koffie met De Vrouw. Lunch. Afwasje en huishoudelijks. De zon schijnt, het is zeer zacht en ik wandel een klein rondje langs het kanaal en door park. Uitrusten. Eind van de middag maak ik avondeten. Venkel, regenboogpeen, paprika en courgette uit de oven, met ernaast geroosterde kikkererwten en een salade van bosui, bleekselderij, koolrabi, rode kool en komkommer. Voor De Vrouw bak ik kogelbiefstuk. We eten de hoofdschotel op, van de salade blijft nog flink wat over. Natafelen. Afwasje. Krant. Lezen. Webstek. Toneeltekst. Lezen.
Muziek vandaag: Alone In The Universe (Jeff Lynne’s ELO), Firebrand (Ring van Möbius), Earthrise – Live At The Marquee 1974 (Camel)

–

Dinsdag 24 februari:
Redelijk geslapen. Op tijd op de werkplek. Wederom veel. Tussen de middag wandel ik door bos. In de middag wederom veel. Kwart over vijf thuis. De Vrouw serveert een mooie soep van pompoen, tomaat en wortel, met ernaast het restant eierovenschotel van gisteren. We eten er fiks van, want smakelijk. Natafelen. Afwasje. Half zeven naar Peter-Jan. We werken het programma van Helemaal stuk (uitverkocht, overigens) verder uit en repeteren een boel scènes. Er is nog veel werk, maar het krijgt mooi vorm. Tien uur thuis.
Muziek vandaag: geen

–

Maandag 23 februari:
Wat onrustig geslapen. Op tijd op de werkplek. Veel. Tussen de middag wandel ik door veld en bos. Ik ben niet in balans. In de middag veel. Kwart over vijf thuis. De Vrouw serveert een eiergerecht met groenten uit de oven en het restant salade van gisteren. Smakelijk. Natafelen. Afwasje en afval. Krant. Lezen. Webstek. Toneeltekst en lezen.
Muziek vandaag: Live At The Marquee 1974 (Camel), Live In Stockholm 2025 (The Flower Kings)

–

Zondag 22 februari:
Zes uur. redelijk geslapen. Ik probeer een ronde hardlopen langs het kanaal en zowaar, het lukt redelijk goed. Thuis nog terug in bed. Kwart voor tien staan we op. Koffie. Meer koffie met De Vrouw. De Zoon is er na half een voor lunch. Afwasje en stofzuigen. Ik wandel een rondje langs het kanaal. Even uitrusten. Vier uur is er de zondagmiddagluistersessie met de Duitsche vrienden (Les Big Byrd). Erna maak ik avondeten: een zondagrisotto met shiitake, ui, pompoen, een restant sla en feta. Ernaast een salade van bosui, koolrabi, bleekselderij, rode kool en komkommer. Voor De Vrouw bak ik steak bavette. We eten alles op. Natafelen. Afwasje. Krant. Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: Woodcut (Big Big Train), The Whorl (Judy Dyble)

–

Zaterdag 21 februari:
Pas om kwart voor zeven wakker en op. Ik zal het nodig hebben. Dikke bek. Koffie, ontbijt, allerlei. Begin van de ochtend loop ik de gebruikelijke zaterdagmorgenronde langs slager en super. Erna nog naar de Syrische winkel. Koffie met De Vrouw. Ik fiets naar Onze Vader. We wisselen de was, ik help hem met wat dingen en we drinken koffie. Thuis koffie met De Vrouw. Lunch. Afwasje en huishoudelijks. Ik ben vermoeid. Lezen. Uitrusten. Eind van de middag maak ik avondeten: aardappel, wortel en met feta gevulde portabello uit de oven. Ook warm ik het restant pasta van gisteren. Voor De Vrouw bak ik steak bavette. Het restant salade van gisteren zet ik eveneens op tafel. We eten alles op. Afwasje. Lezen. Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: Live At The NCH (The Gloaming), Live (Electric Light Orchestra), Heaven And Earth (Yes), 50 Years Of Phaedra – Live At The Barbican (Tangerine Dream)

Renaissance – Live At The BBC – Sight And Sounds 1977
Yellow Magic Orchestra – Live At The Greek Theatre 1979

–

Vrijdag 20 februari:
Zes uur wakker en op. Ik loop een ronde hard langs Grift en als ik bijna bij het kanaal ben, struikel ik en val ik met mijn gezicht op het asfalt. Oei. Mijn gebit is gelukkig onbeschadigd, maar veel bloed uit bovenlip en kin. Ik wandel naar huis. Daar maak ik alles schoon. Zwelling op mijn bovenlip en nu beginnen mijn knieën pijn te doen. Schrijfwerk voor Helemaal stuk. Koffie. Kranten. Meer koffie met De Vrouw. Dan fiets ik naar de huisartsenpraktijk; voor de zekerheid krijg ik een tetanusinjectie. Thuis lunch. Afwasje. Ik wandel een klein rondje langs het kanaal. Lezen en uitrusten. Eind van de middag maak ik avondeten. Eerst een volle salade van bosui, bleekselderij, koolrabi, komkommer, rode kool en kaki. Daarnaast een linzenpasta met ui courgette kastanjechampignon en knolflookkruidenroomkaassaus. Voor De Vrouw en De Zoon bak ik runderschnitzel. De Zoon is er na half zes en we eten er fiks van. Afwasje. Krant. Lezen. Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: de twee cd’s uit Union Live (Yes), 2 (The Gloaming), Greasy Love Songs (Frank Zappa), We Can Fly (promo cd single) (Yes), In The Present – Live In Lyon (Yes)

–

Donderdag 19 februari:
Onrustig geslapen. Uit balans? Op tijd op de werkplek, ondanks sneeuw. Veel werk. Tussen de middag wandel ik door bos. Werk. Kwart over vijf thuis. De Vrouw serveert de restanten van de ovenschotels van maandag- en dinsdagavond met een restant salade van gisteren ernaast. We eten alles op. Afwasje. Krant. Half zeven lopen we naar de Galerie Ateliers Apeldoorn in de Oranjerie. Peter-Jan en Aad doen daar nog een keer hun presentatie van onzijnen bij schilderijen uit het Groeningemuseum en van hun bewerkingen van Beatlessongs voor akoestische gitaar. Hoewel ik alles al wel eerder heb gezien en gehoord, is het toch genoeglijk om weer mee te maken. Nogal wat bekenden in het weinige publiek. Even na negen zijn we weer thuis. Even lezen, dan slapen.
Muziek vandaag: geen

–

Woensdag 18 februari:
Half zeven wakker. Ik loop een ronde hard buiten het centrum. Het gaat zeer moeizaam, maar het lukt toch redelijk. Begin van de ochtend wandel ik naar de super. Koffie met De Vrouw. Ik fiets naar Onze Vader. Hij is opgewekt, maar lijkt tam. Hij vergeet echt veel en lijkt niet meer te beseffen waarom hij in de herstel- en revalidatieafdeling is. Bij vlagen is hij helderder en dan komt er weer een ouderwetse blik in zijn ogen. Ik ben er niet lang. Thuis koffie met De Vrouw. Lunch. Afwasje en huishoudelijks. Ik wandel een klein rondje langs het kanaal en haal mijn nieuwe paspoort op. We kunnen op vakantie. Lezen. Eind van de middag maak ik avondeten: een Thaise gele curry met ui, bindsla, bataat, paprika en boterbonen. Ernaast een fikse salade van bosui, koolrabi, rode kool, bleekselderij, komkommer en kaki. Voor De Vrouw bak ik biefstuk. We eten de curry op en er blijft voldoende salade over voor morgen. Afwasje. Lezen. Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: het tweede plaatje van Live At Montreux 2003 (Yes), Zoom (Electric Light Orchestra), David Bowie – Space Oddity (David Bowie), Fly From Here (Yes)

–

Dinsdag 17 februari:
Weer op tijd op de werkplek. Werk. Veel werk. Tussen de middag wandel ik door bos. In de middag werk. Veel werk. Kwart over vijf thuis. Krant. De Vrouw serveert een mooie stoemp van aardappel, ui, wortel en pompoen uit de oven, met ernaast het restant salade van gisteren. We eten er goed van. Afwasje. Ik fiets naar Peter-Jan (De Vrouw heeft vanmiddag mijn gerepareerde fiets opgehaald) en samen met Aad bepalen we de (voorlopige) inhoud en volgorde van de voorstelling Helemaal stuk van 15 maart. Het wordt weer een mooie, met wederom het risico op nogal uitlopen. Tien uur thuis.
Muziek vandaag: geen

–

Maandag 16 februari:
Redelijk geslapen. Op tijd op de werkplek. Werk. Tussen de middag wandel ik door bos en veld. In de middag werk. Kwart over vijf thuis. Krant. De Vrouw serveert een mooie dis van pompoen uit de oven, gebakken linzen, geroosterde pijnboompitten, parmesan en een dressing van honing met cajunkruiden. Ernaast een salade van witlof, augurk, rode kool en kaki. Zeer smakelijk allemaal en we eten er fiks van. Natafelen. Afwasje en afval. Lezen. Webstek. Toneeltekst.
Muziek vandaag: David Bowie (David Bowie), The Gloaming (The Gloaming), de eerste helft van Live At Montreux 2003 (Yes)

–

Zondag 15 februari:
Kwart over zes. Ik loop een ronde hard langs het kanaal en buiten het centrum en door barre koude. Thuis nog terug in bed. Tien uur staan we op. Koffie. Lezen. Meer koffie met De Vrouw. De Zoon is er om half een voor lunch. Afwasje en stofzuigen. Ik wandel een rondje langs het kanaal en door barre koude. Lezen. Vier uur is er de zondagmiddagluistersessie met de Duitsche vrienden (Renaissance). Erna maak ik avondeten: een zondagrisotto met shiitake, ui, bindsla en het restant van de tomaten-spruitenschotel van donderdag. Ernaast zet ik het restant salade van gisteren. Voor De Vrouw bak ik steak bavette. We eten alles op. Natafelen. Afwasje. Krant. Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: het tweede en derde plaatje uit de box Flashback (Electric Light Orchestra)

–

Zaterdag 14 februari:
Kwart voor zeven. Redelijk geslapen. Koffie, ontbijt. Begin van de morgen loop ik de gebruikelijke zaterdagmorgenronde langs slager en super. Dan nogmaals het centrum in voor een bezoek aan de Syrische winkel. Koffie met De Vrouw. Lezen. Meer koffie met De Vrouw. Lunch. Afwasje en huishoudelijks. Ik wandel een rondje langs kanaal en door park. Thuis uitrusten. Eind van de middag maak ik avondeten. Zaterdaggroenten in de oven: aardappel, bataat, pastinaak, wortel en met feta gevulde kastanjechampignon. Salade van bosui, bleekselderij, koolrabi, rode kool, komkommer en kaki. Voor De Vrouw bak ik steak bavette. We eten de groenten op en het restant salade is voor morgen. Natafelen. Afwasje. Lezen. Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: That Which Passes – 1995 Soundscapes – Live Volume 3 (Robert Fripp), November Suite – Soundscapes – Live At Green Park Station 1996 (Robert Fripp), Philly ’76 (Frank Zappa), het eerste plaatje uit Flashback (Electric Light Orchestra)

Als je kijkt naar hoe veel woorden ik nodig had om ze te vertellen, dan waren het helemaal geen anekdotes. De serie had beter kunnen heten: Acht Andalusische avonturen. De avonturen liggen inmiddels alweer dik een half jaar achter ons. Nog altijd kijken we terug op een schitterende reis door Andalusië. ‘Reis door Andalusië’, dat klinkt alsof we alles hebben gezien, maar dat is natuurlijk niet zo. Dat kán ook helemaal niet in krap drie weken. Nee, onze treinreis begin juni 2025 voerde langs slechts drie Spaanse steden, maar het waren drie totaal van elkaar verschillende steden.

Granada ligt in een bergachtig gebied. Toen we de trein uit stapten, zag ik in de verte bergen met toppen vol eeuwige sneeuw, terwijl het op het perron zo’n vierendertig graden was.
Het centrum van Granada staat bol van de Moorse invloeden en die hebben we dan ook volop gezien en ervaren. We slenterden langs de witte huizen en door de smalle straatjes op de heuvelhelling van de wijk Albacaín, bezochten het Alhambra en snuffelden in de kleine winkeltjes vol Arabische meuk in de steegjes in het centrum rond de Catedral. Het kleine Monasterio de Cartuja vonden we het mooist; met open mond staarden we naar de uitbundig barokke plafonds, beelden en schilderingen.
Daar waar je in de rest van Andalusië struikelt over de tapasbars (net zoals hier in Nederland over de kebabzaken), daar puilt Granada uit van de Arabische mezzetenten. Nu vind ik – mits goed bereid – falafel best eens aardig, maar iedere avond hetzelfde frituurfood zou me tegen gaan staan. De échte mezze zijn er dan weer nauwelijks te vinden. Gelukkig vonden we, even buiten het centrum, voldoende eetgelegenheden met een andere keuken.

Málaga is totaal anders. Het ligt aan de Middellandse zee en kent die typisch Mediterrane sfeer. Doordat er veel hotels langs de kust staan, is het stadscentrum in de middag, avond en nacht overspoeld door luidruchtige strandtoeristen die met veel geschreeuw en lawaai laten blijken dat ze er zijn. We konden de vele terrassen in het centrum gelukkig omzeilen; ons appartement lag in een smal en rustig straatje, net buiten het drukke hart van de stad.
We bezochten het Alcazaba, de Catedral en het Museo Picasso. Het Centre Pompidou Málaga was helaas gesloten wegens wisseling van de collectie. We flaneerden langs de jachthaven en het strand van de Málagueta.
Voor ons was het hoogtepunt van Málaga echter de Jardim Bótanico, dat buiten de stadsgrenzen op de helling van een heuvel ligt en met de bus te bereiken is, een klein half uur vanaf het centrum. Wat een weelde van groen en kleur; je waant je in een andere wereld.

Sevilla is een stad van duizend gezichten. Mijn reisgids had het centrum van de stad verdeeld in vijf wijken of buurten en elk daarvan heeft een geheel eigen karakter. Rond de universiteit is het groen en La Plaza d’España heeft een van de mooiste gebouwen van de stad. Langs de rivier Guadalquivir is het slenteren en het uitzicht op de Torre del Oro fraai. In de wijk El Arenal mag je een bezoek aan het Museo des Bellas Artes eigenlijk niet missen; het museum is gevestigd in een oud klooster en het gebouw is een bezienswaardigheid op zich. Santa Cruz kent met de Catedral en de Real Alcazar twee toeristentrekkers van jewelste. Het voormalig koninklijk paleis met de tientallen binnenplaatsen en uitkijkjes al dan niet in de Moorse stijl is zeker de moeite waard en ik heb nooit eerder zo’n indrukwekkende en imbeciel grote kathedraal gezien als in Sevilla. De wijk Triana, aan de overkant van de Guadalquivir, is op het eerste oog niets bijzonders, maar bij nadere verkenning zijn er schitterende straten en verborgen pareltjes. Echter, wat mij betreft is La Macarena de mooiste en gemoedelijkste wijk van de stad, met z’n nauwe straatjes en schilderachtige gevels en kleine winkels en verstopte kerken.
En: Sevilla is heet. Heel heet. Zeker in juni. Veertig graden in de schaduw was niet uitzonderlijk. Niet voor niets vluchten de inwoners hun stad uit in de zomermaanden.

Wat in alle drie de steden hetzelfde is, is het allermooiste dat we hebben mogen ervaren: alle mensen die we hebben ontmoet en gesproken waren uiterst vriendelijk, behulpzaam, verdraagzaam en gastvrij.
Toen we stonden te wachten op een perron van Estación Córdoba vertelde een oudere heer dat we veel verderop op het perron moesten gaan staan als we naar Sevilla wilden; hier stopte een trein die heel ergens anders heen ging en als de trein naar Sevilla arriveerde, dan zou je die zeker gaan missen. In Málaga stond ik twintig tellen op een straathoek te puzzelen op een stadskaartje en een mevrouw kwam vragen waar ik naartoe wilde, ze kon het me wijzen. We waren nog geen uur in Sevilla of iemand sprak me aan. ‘Nice shirt,’ zei hij, wijzend op mijn Yes-T-shirt. Hij had de band in 1980 in Londen gezien. We babbelden een paar minuten over muziek en toen zei hij: ‘Wees voorzichtig hier tussen twee en zes, dan kan het echt gevaarlijk zijn in de hitte.’ Op het station in Sevilla bleek onze treinticket geannuleerd en alle medewerkers op het station en in de daarop volgende trein namen de tijd voor ons en hielpen ons uitermate vriendelijk verder, zodat we die dag uiteindelijk toch op de plaats van bestemming kwamen. Als je zelf iedereen vriendelijk benadert, dan krijg ik altijd een aardige reactie terug en krijg ik ook heel veel gedaan.

Als men vroeg waar ik vandaan kom, dan zei ik wel ‘Olanda’ en ik was blij dat ze gelijk over voetbal en Cruyff begonnen – ook al interesseert dat hele voetbal me geen reet – en niet over politiek. Want als het gaat om de politieke situatie in ons land, dan schaam ik me kapot. We hadden op dat moment een demissionair kabinet dat wetten aannam die verre zijn van vriendelijk, behulpzaam, verdraagzaam en gastvrij. Ik neem een voorbeeld aan de Spanjaarden: al eeuwenlang leven zij samen met allerlei mensen van verschillende oorsprong, met mensen met een ander geloof of huidskleur of afkomst. Zonder oordeel of zonder voorwaarde, gewoon omdat je hulp nodig hebt, wijzen ze je de weg, vertellen ze je welke mogelijkheden er wél zijn, vragen ze wat ze voor je kunnen doen. Daar wil ik van leren. En ach, dat de schoenpoetser daarna zijn hand ophoudt, dat vind ik eerder aandoenlijk dan vervelend; met veel plezier druk ik een zwik euro’s in zijn hand.
‘Ik hoor van iedereen dat jij zo vriendelijk bent,’ zei een bestuurder mij ooit, toen ik jaren geleden een nieuwe klus in onze organisatie ging doen. ‘Maar met vriendelijkheid red je het niet meer in deze maatschappij en in onze organisatie. We vragen wat anders van je.’ Het zal. Maar zo bot, de menselijke maat vergetend en over lijken gaand zoals hij, de lompe hork, zo wens ik niet te worden. Iedereen kotste hem uit. Met vriendelijkheid en met naar elkaar omzien krijg je veel voor elkaar en maak je deze wereld wél een beetje mooier dan met de wetten die Faber, Vermeer, Wiersma en Keijzer in Den Haag bedachten. en bedenken.

Dus: Spanje is een prachtland en de drie steden in Andalusië zijn zeker de moeite van een bezoek waard, al was het maar voor de mensen. Ach, die mensen: ik mis ze.

Wat een avonturen toch weer.

–
Apeldoorn, september 2025

Post scriptum:
De volgende reis is alweer in de planning. Houdt u zich maar vast vast.

Hier lees je ‘m op FOK!.

–

Vrijdag 13 februari: Onze Vader wordt 92
Onrustig geslapen. De wekker gaat op de gebruikelijke tijd. Ik loop een ronde hard langs Grift en kanaal. Niet gemakkelijk, maar het lukt goed. Zeven uur ben ik aan het werk. Koffie. Half elf rijd ik (op de elektrische fiets van De Vrouw) naar Onze Vader. Hij is nergens te bekennen, ook het personeel weet niet waar hij is. Op de gang kom ik hem tegen met de fysiotherapeute. Ik feliciteer hem van harte, maar hij lijkt niet te onthouden dat hij vandaag jarig is. We drinken koffie en hij vertelt dat hij bij de fysio een geheugentest heeft gedaan. Ik vraag wat hij moest doen, maar dat weet hij niet meer. Op zich is hij goed te spreken. We kletsen een tijdje, ik geef hem twee nieuwe pyjama’s en een boel nieuwe sokken en leg die in zijn kast. Dan rijd ik weer terug. Koffie met De Vrouw. Lunch. Afwasje. Ik breng mijn fiets naar een fietsenmaker en geef de opdracht uit te zoeken wat er gedaan moet wil ik er weer op kunnen rijden en of het de investering waard is. Wordt vervolgd. Aansluitend wandel ik een klein rondje buiten het centrum. Thuis weer aan het werk. Om half vijf heb ik het meeste afgewerkt en sluit ik af. Dik een uur later loop ik naar een pannenkoekenrestaurant. Daar tref ik De Vrouw en De Zoon, Onze Vader, Broers en Zus en aanhang. We eten wat en zowaar, Vader is redelijk helder en heeft af en toe zelfs wat aardigs in te brengen. Zo zie ik hem graag. Het duurt allemaal net niet te lang en om negen uur zijn we weer thuis. Krant. Webstek.
Muziek vandaag: The Forest Sessions (Jonathan Hultén), Remixes (Yes & The Verge), de drie plaatjes uit de box The Word Is Live (Yes)

–

Donderdag 12 februari:
En weer op tijd op de werkplek. Er is veel werk. Tussen de middag wandel ik door bos. In de middag veel werk. Kwart over vijf thuis. De Vrouw serveert een schotel van ui, aardappel, wortel, spruit en tomaat, met ernaast het restant salade van gisteren. Smakelijk. Natafelen. Afwasje. Krant. Dan fiets ik naar Ugchelen voor de toneelrepetitie. Esther is erbij om te kijken of zij iets voor ons kan betekenen; daarnaast spelen we wat we kunnen nogmaals door en buigen we ons om een tamelijk fysieke derde scène. Er is nog veel werk, maar het is mooi werk. Onderweg naar huis begeeft de versnelling/ketting van mijn fiets het definitief; het rammelde al langere tijd. Ik step de laatste helft. Pas kwart over elf lig ik in bed.
Muziek vandaag: geen

–

Woensdag 11 februari:
Zes uur. Ik loop een ronde hard door heel lichte nevelregen en om het centrum. Moeizaam, maar het lukt. Begin van de ochtend wandel ik naar de super. Koffie met De Vrouw. We regelen wat zaken. Ik wandel nog naar een brievenbus en een andere super. Meer koffie met De Vrouw. Lunch. Afwasje en huishoudelijks. Vervolgens fiets ik naar Onze Vader. Ik tref hem aan op bed, diep in slaap. Vanmorgen is hij naar de cardioloog geweest. De situatie blijft zorgelijk: zeer lage bloeddruk, nierfunctie achteruit, slecht kortetermijngeheugen. Geen behandeling meer, bedoeling is de situatie onder controle te houden met medicatie. Ik vermoed dat hij zeer moe is van vanmorgen. Ik laat hem slapen, wissel de was en ga weer terug. Thuis uitrusten. Eind van de middag maak ik avondeten. Eerst een salade van bosui, koolrabi, rode kool, komkommer en kerstomaat. Vervolgens een Thaise gele curry van ui, knolselderij, paprika, boterbonen en spinazie. Voor De Vrouw bak ik runderschnitzel. We eten de curry helemaal op; het restant salade kunnen we morgen gebruiken. Natafelen. Afwasje. Krant. Lezen. Webstek. Lezen en toneeltekst.
Muziek vandaag: The Forest Sessions (Jonathan Hultén), de drie plaatjes van The Ultimate Yes – 35th Anniversary Collection (Yes), Monochrome (Daniel Cavanaugh)

–

Dinsdag 10 januari:
Op tijd op de werkplek. Daar is werk. Nogal wat. Niet erg. Tussen de middag wandel ik door bos. In de middag is er nog meer werk. Nogal wat meer. Ook niet erg. Kwart over vijf thuis. De Vrouw serveert het restant soep en we eten alles op. Natafelen. Afwasje. Krant. Lezen. Webstek. Toneelteksten en lezen.
Muziek vandaag: Chants From Another Place (Jonathan Hultén), Woodcut (Big Big Train), The Wildest Wish To Fly (Rupert Hine)

–

Maandag 9 januari:
De wekker gaat op de gebruikelijke tijd. Zes uur ben ik aan het werk. Tussendoor koffie met De Vrouw. Tien over negen gaan we de deur uit en anderhalf uur en een busrit en treinrit later zijn we in het ziekenhuis in Elst. De Vrouw heeft nog wat pijnklachten rondom maag en slokdarm en de chirurg adviseert een medicijn in plaats van opnieuw een operatie. We eten een broodje in het ziekenhuisrestaurant en om kwart voor twee zijn we weer terug. Weer aan het werk en om kwart over vier is het klaar. Krant. De Vrouw serveert een goede soep van tomaat en wortel en we eten er fiks van. Natafelen. Afwasje. Lezen. Webstek. Toneeltekst.
Muziek vandaag: The Essential Fripp & Eno (Robert Fripp & Brian Eno), Radiophonics – 1995 Soundscapes Volume 1 – Live In Argentina (Robert Fripp), A Blessing Of Tears – 1995 Soundscapes – Volume 2 – Live In California (Robert Fripp), Yes-Today (Yes), Balance Of Power (Electric Light Orchestra), 50 Years Of Phaedra – At The Barbican (Tangerine Dream), Waving Not Drowning (Rupert Hine)

–

Zondag 8 januari:
Kwart over zes. Ik loop een ronde hard langs het kanaal. Het is nat mistig en lopen gaat soepel. Thuis nog terug in bed. Pas tegen tien uur staan we op. Koffie met De Vrouw. We puzzelen op accommodaties tijdens onze vakantie in juni. Meer koffie met De Vrouw. We boeken alle appartementen en hotel. Lunch. Natafelen. Afwasje en stofzuigen. Ik wandel een rondje langs het kanaal. Dan is het tijd voor de zondagmiddagluistersessie met de Duitsche vrienden (Fuzzy Duck). Erna maak ik avondeten. Eerst een salade van bosui, koolrabi, rode kool en komkommer. Vervolgens de zondagrisotto met kastanjechampignon, ui, bindsla en zoete aardappel. Voor De Vrouw bak ik steak bavette. We eten alles op. Afwasje. Krant. Webstek. Toneeltekst.
Muziek vandaag: The Optimist (Anathema), Immunity (Rupert Hine), The Forest Sessions (Jonathan Hultén)

–

Zaterdag 7 februari:
Half zeven. Koffie, ontbijt, allerlei voor Helemaal stuk. Begin van de ochtend loop ik de gebruikelijke zaterdagmorgenronde langs slager en super. Koffie. Even na half elf fiets ik naar Onze Vader. Ik tref hem aan op bed. Het duurt even voor hij in beweging komt en wat helderder is. Nog steeds zeer verward en grote geheugenproblemen. Ik wissel was en na een half uur rijd ik weer terug. Koffie met De Vrouw. De Zoon is er iets voor enen voor lunch. Afwasje en huishoudelijks. Gedrieën fietsen we naar De Neef, die vandaag zijn elfde verjaardag viert. Vol huis, veel lawaai, niet erg. Kwart voor vijf zijn we terug. Ik maak avondeten. Eerst leg ik knolselderij, bataat en aardappel in de oven. Later gaan daar met feta gevulde kastanjechampignons bij in. Ik vul een klein restant salade van gisteren aan met kaki. Voor De Vrouw bak ik steak bavette. We eten alles op. Natafelen. Afwasje. Webstek. Lezen en toneeltekst.
Muziek vandaag: Spindle (Judy Dyble), het vierde en vijfde plaatje uit de box Yes: In A Word… (Yes)