Ingrediënten voor 3 of 4 personen (met Freeks eetlust zou ik ervoor kiezen alles dubbel te doen):
500g rundergehakt
1 ei
kebabkruiden (lekker veel, dan smaakt het ook ergens naar)
boter om in te bakken
2 kleine uien
2 blikken gepelde tomaten
boter om in te bakken
2 blokjes runderbouillon
2 eetlepels zoete paprikapoeder
1 eetlepel scherpe paprikapoeder
oregano (fikse schep is goed)
Bereidingswijze:
Ga met je muis op de foto staan. Dan weet je wat je moet doen.
29 januari: ‘Kort verhaal’
26 januari: ‘Afscheid van stadsdichter Willem Bierman’
22 januari: ‘Dichtsels’
15 januari: ‘Dovemansoren’
8 januari: ‘Mailigheid’
7 januari: ‘Plato … is dicht’
2 januari: ‘bazbo, het vervolg’ (niet door mij, maar door StrangeArt – met een mooie foto erbij!)
1 januari: ‘Oliebolle’
“Jij een oliebol?” vroeg de Liefde van mijn Leven. “Nee zeker, hè?”
Ze kent me. Ze wist ook wat ik ging zeggen. Daarom zei ik het maar niet.
“Want je hebt dit jaar al een oliebol gehad?” vroeg ze naar de bekende weg. Zoals ik al zei.
“Vooruit,” zei ik, terwijl ik in de schaal met bollen greep. “Laat ik er eens eentje nemen. Om de jaarwisseling te vieren.”
Valt er wel iets te vieren? Moet ik hier nu terugkijken op het oude jaar? Laat ik het eens doen; misschien kun je lachen.
De donkere dagen voor Kerstmis waren het. En zo kon je het vandaag wel noemen nu. Zeer toepasselijk. Op straat zag je niet veel. Wat wilde je ook? Het was pas tien over half acht of zo. De meeste mensen hadden vast al vakantie. Hoe lang moest ik nog werken? Niet lang. Vandaag was mijn laatste dag. En dan begonnen de feestdagen. Nou ja, eerst nog een boel inkopen doen. Had ik er al zin in?
Een dun regentje viel op mij neer. Normaal gesproken vind ik het heerlijk om naar mijn nieuwe werkplek te fietsen. Het maakt mijn hoofd even leeg en ik werk nog aan mijn conditie ook. Vijfentwintig minuten stevig doortrappen. En dan ’s middags ook weer vijfentwintig minuten terug. Lekker. Behalve vandaag dan. Eerst regen en nu dan ook nog het vooruitzicht op wagonladingen inkopen en tweeëneenhalve dag noodgedwongen gezellig zitten doen. U begrijpt: wij vieren Kerstmis dit jaar buitenshuis.
(Deze column schuif ik al maanden voor mij uit.)
Ik heet Bas Langereis en ik ben geen anonieme alcoholist. Ik kom er rond voor uit. Zie mijn dikke buik maar eens.
“Ik heb een enorme afkeer van drugs,” roep ik altijd. “Het maakt mensen niet meer wie ze eigenlijk zijn. Dat mensen zich zo kunnen verliezen in benevelde toestanden, daar kan ik met mijn kop niet bij. Ik heb veel liever te maken met mensen die grip op zichzelf hebben.” Vervolgens giet ik mijn glas nog eens vol. Drank is de hardste drug die je je maar voor kunt stellen.
Mail naar huis, twee dagen eerder:
“Schat, ik rijd vanmorgen op weg naar de nieuwe werkplek langs de markt, sta ik bij de kaaskraam en wil ik pinnen, weet ik toch de pincode niet meer! Was het nou 8329 of 3829 of 2938 of watdanook? Na twee pogingen ben ik gestopt en uiteindelijk heb ik uit allerlei hoeken en gaten van mijn tas en jaszakken die negen euro bij elkaar gepeuterd. Nu weet ik hem nóg niet meer, die code. Weet jij hem? Liefs. P.S. Ik ben dement.”
Terug van boodschappen doen, die zaterdag:
“Lieverd, ik was in de Aldi omdat je had gevraagd daar iets te halen. Loop ik daar door die Aldi en plots weet ik niet meer wat of ik kwam kopen. Ik heb dat te vaak, de laatste tijd.”
Ik ben mijn geheugen kwijt.
