Bas Langereis leest u voor!

Kijk, daar heb je d’r weer. Het meisje dat mij tegemoet fietst op haar zwarte opoefiets. Ze draagt weer haar spijkerjasje en haar spijkerbroek. Ze heeft een licht getinte huid, prachtige donkere ogen en lang zwart steil haar. Aan haar voeten draagt ze blauwe gympies. Heeft ze een dun snorretje? Wel schattig. Maar wat kijkt ze boos! Ik zie een diepe frons in haar voorhoofd. De groef maakt een bocht tot tussen haar ogen.
Waarom kijkt ze zo kwaad? Het maakt haar wel mooi. Haar ogen spuiten vuur. Innemende donkere ogen. Wat kan er aan de hand zijn?

Als ik de aandrang eenmaal heb, dan heb ik geen enkele moeite met kakken. Dan ga ik op de pot zitten en hoef ik niet te persen. De afvalstoffen lopen er vanzelf uit. Zo gepoept. Eh, gepiept. Die aandrang heb ik niet altijd onder controle, dat heb ik u verteld. Als ik moet, dan moet ik ook snel. Doe ik dat niet, dan doe ik het toch. Reuze vervelend. Onvoorspelbare darmen; er is mee te leven. Het handigst is het als ik ’s morgens vroeg, vóórdat ik de deur uitga, mijn fecaliën tegen het porselein heb laten spetteren. Vaak lukt dat. Een regelmatig leven met een regelmatige stoelgang is fijn. Soms lukt het ook niet. Zoals vanmorgen. Nu volgt een persbericht.

(more…)