Bas Langereis leest u voor!

Ingrediënten:
4 rode bieten, gekookt
3-4 stronken witlof
2 rode uien
2 peren
50-100g walnoten, grof gehakt
vloeibare honing
olie
peper en zout

Hoe ga je te werk?
Verwarm de oven voor (200C).
Vet een ovenschaal of braadslede in met de olie
Rasp of snijd de rode bieten fijn.
Snipper de rode uien.
Snijd de onderkanten van het witlof en hak de stronkjes fijn.
Schil de peren en snijd deze fijn.
Doe alles in de ovenschaal of braadslede en meng goed door elkaar.
Bestrooi met de walnoten.
Besprenkel de schotel met vloeibare honing en olie.
Breng op smaak met peper en zout.
Zet de schotel 25 minuten in de oven. Schep alles halverwege een keer om.
Bestrooi de schotel desgewenst met geraspte oude kaas (of blauwe!).
Eten maar!

Foto’s zijn gemaakt met de camera van de Sony Eriksson Xperia mobiele telefoon.

Voorgelezen:
1 Kort verhaal
2 Dichtsels
3 Ontzettend geile beer
(Allen te vinden in het boek Bas, Willem en ik.)

Vrijdag 11 april:
Ik ben vroeg op. Na wat koffie, de krant (Jerry Goossens citeert in zijn column Albert Einstein: ‘De wereld is een gevaarlijke plek om te leven, niet omdat er kwaadaardige mensen zijn, maar omdat er mensen zijn die daar niets aan doen.’) en enkele verhalen uit Het feest der liefde van Giphart wandel ik naar de apotheek om medicatie op te halen. Het is groen in het Matenpark.

Weer terug bereid ik het een en ander voor vanmiddag voor. De installateur van de digitale televisie komt de digitale televisie installeren. (Leuke zin.) Hij is er om half twee en binnen een uurtje is alles gereed. Bovendien werkt het allemaal uitstekend. Enige wat ik nog nodig heb is een switch, zodat De Zoon boven ook internet heeft/houdt.
Ik fiets even naar het centrum van ons majestueuze Apeldoorn, koop zo’n switch en op de terugweg doe ik wat boodschappen.
Thuis gaat het nog steeds niet zo goed. Ik ben warrig, prikkelbaar, moe, angstig, paniekerig. Om me heen gebeurt van alles: de digitale tv uitproberen op mobiels, telefoongesprekken, woordenwisselingen; ik schrik van alle geluiden en voel me zeer gespannen. Lezen kan ik niet en ik wil ook even geen muziek aan mijn hoofd.
De Vrouw gaat ergens eten halen; ik hoef niet. Ik kan niet eten. Later op de avond gaat het helemaal mis. Ik krijg een grote angstaanval en raak enorm in paniek. Het is zó erg, dat ik verzucht dat ik niet meer verder wil, dat het wat mij betreft afgelopen mag zijn. Dít leven wil ik niet langer. Echt rustig word ik niet en ik word geweldig moe. Het is nog vroeg als ik naar bed ga.

–

Donderdag 10 april:
Ik word wakker en voel me heel alleen. Oud en eenzaam. Dat ik naar het werk mag, geeft me het idee van afleiding.
Onderweg langs de kaasboer op de markt. Hij heeft biologische kaas (Cato?) uit Oostcapelle. Pittig! Pondje meenemen, hoor.
Op het werk verder met opruimen en archiveren. Nog zat te doen. En ik ga afspraken maken over het weer oppakken van een oude klus: het actueel maken en houden van een digitaal handboek. Het opruimen en archiveren (lees: papiercontainer vullen) maakt dat mijn gevoel van ‘afscheid nemen’ versterkt. Om twaalf uur fiets ik naar huis; onderweg gaat het niet goed. Ik huil.
Thuis schrijf ik in een aantal woorden over mijn huidige situatie, ter voorbereiding op mijn eerste bezoek aan de psycholoog, aanstaande maandag. Vrolijk word ik er niet van. Eten kan ik niet.
Ik doe een afwas. Als ik een (nieuw) keukenmes in handen heb, word ik doodsbang. Alles vliegt me aan. De Vrouw komt thuis en ziet dat het met mij niet goed gaat. Ik probeer uit te leggen wat er aan de hand is, maar het lukt niet echt. Moet veel huilen. Toch praten we. Wel kan ik vragen of ze maandagmiddag met mij meegaat en of ze mijn stuk wil lezen. Dat wil ze. Ik zeg dat ik al vijf maanden een ander ben, dat ik weinig tot niets meer echt leuk vind en dat dit voor haar ook moeilijk moet zijn. Het gesprek lucht wat op en ik word iets rustiger.
Ik loop een rondje langs het kanaal en doe de laatste boodschapjes voor vanavond. Op het menu staat spaghetti, pastasaus, salade en voor De Vrouw in plaats van pasta gebakken kastanjechampignons en courgette. Ik neem weer een heel tablet oxazepam. Zowaar, ik kan wat eten; het eerste van vandaag. En er klinkt muziek: Martin Orford en Jethro Tull.
De Zoon vertelt dat hij dinsdag op zijn werk een kleine schade heeft gemaakt aan de auto van een collega. Hij vraagt zich af of hij het via de verzekering moet laten lopen of dat hij moet ingaan op het voorstel van de collega: ‘Doe maar vijfhonderd euro, dan praten we er niet meer over.’ Ik stel voor dat hij raad gaat vragen bij de contactpersoon van de verzekering. De Zoon reageert kortaf; ik ben aangeslagen, maar kan me beheersen. Weer van slag.
Na het eten en de afwas lees ik het boek van Kaiser uit terwijl het London Symphony Orchestra de muziek van Zappa speelt.

–

Woensdag 9 april:
Om acht uur ben ik beneden. Koffie en krant en ik begin in Oud en eenzaam van Gerard Reve. Niet vergeten om vanavond de groene container aan de weg te zetten. Wat moet ik vandaag? De stukken van mijn werk lezen, over de procedure rondom mijn functie? (Durf ik niet.) Mijn verhaal voor de behandelaar op papier zetten? Het kan, het kan. Gedurende de ochtend pruttelt de stoofpot voor vanavond al wel. Verder zie ik daar mogelijkheden om ruimte te maken in de boeken- en platenkast. Ik benut die mogelijkheden. Beetje schuiven, beetje opruimen, plankje erbij en erin: alle laatst aangeschafte plaatjes kunnen erin. Mooi. Nu de boekenkant nog; er ligt een fikse stapel van recente aankopen.
Verder met het menu van vanavond: de spitskool stoven in olie en kerrie.

De reparateur van de vaatwasser zou rond twee uur komen. Om vijf uur belt hij dat het nog wel iets langer dan een uurtje kan duren. O. Dan draai ik eerst wel de plaat Karelia Visa van Hedningarna. Nog geen half uur later staat de jongeman op de stoep.
De keuken lijkt aan verbouwing toe of totale sloop. Nee, het valt mee. De vaatwasser is vandaag niet te repareren. Het lijkt erop dat een verwarmingselement kapot is en die moet besteld; jongeman gaat morgen informeren en hoopt dat de schade onder de driehonderd euro blijft. Dan zullen er nog wel voorrijkosten en uurlonen bij op komen. Tel uit. We zullen zien. Of niet.
Om zes uur kan ik dan verder met het eten. De stoof opwarmen in de tajine, daarnaast zoete aardappelen schillen en koken, die mengen met de spitskool en ook nog eens een salade in elkander flanzen. Toe maar. Uit de stereo klinkt Channel Bright Vessel en Alaska in Winter.
Om half acht kunnen we aan tafel en de stamp- en stoofpot zijn goed gelukt.

Ben ik vlak? Mijn linkeroor zit dicht en wat ik ook doe: soms is-ie even open, maar al snel weer verstopt; dan hoor ik door een dik vlies. Ik kan veel gesprekken in huis niet goed volgen. ‘Waar geniet je momenteel het meeste van?’ ‘Je gaat veel te hard.’ Ik ben niet van betekenis, mis zingeving.
Vanaf half negen zit ik alleen in de keuken. Daar hoor ik Entropy van Bruce Fowler, Zappa’s Orchestral Favorites en Orchestrion van Pat Metheny. Bovendien lees ik Oud en eenzaam uit en begin ik in Frank Zappa door Rolf-Ulrich Kaiser.

–

Dinsdag 8 april:
Het gaat. Ik fiets naar het werk; de drukte op straat (hoop scholen in de buurt) vind ik minder prettig. De donkere wolken lijken ver weg, maar driehonderd meter voordat ik er ben, barst er een bui los. Niet erg.
Ik handel mail af, draag nog wat over, ruim op en archiveer. Vandaag ben ik er een uurtje langer. Er is ook antwoord op een mail die ik stuurde aan de manager voor wie ik vier jaar mocht werken. Ze heeft sinds mei een heel andere baan bij een andere organisatie en ik ga vrijdagmiddag 18 april bij haar op bezoek. Het gaat prima, deze morgen. Op de achtergrond ladingen Satie, dat werkt prettig. Wel vreemd vind ik het voortdurende idee dat het eindig is: ik ben bang dat ik vanaf 1 juli geen baan meer heb en heb het gevoel dat ik afscheid moet gaan nemen. Daarom hier wat plaatjes van mijn oude vertrouwde werkstek.

Om twaalf uur ga ik naar huis. Ik hoef vanmiddag niets anders dan het eten van vanavond voorbereiden en alles daarvoor is al in huis.
Uit de stereo klinkt wat Eno, de zeven symfonieën van Sibelius en waarom ook niet.
Er is post. Kaarten uit Ede. Van Cynthia en Emile. Lief, lief, lief!

We bestellen twee T-shirts voor mij bij een of andere site; ik krijg korting omdat ik een abonnement op PROG heb. Eén van de shirts is er eentje met het logo van ELP erop. De Vrouw rondt de bestelling af en na nog geen half uur komt er mail dat het ELP-shirt niet meer leverbaar is. Jammer.
Om half zes neem ik een halve oxazepam (afbouwen maar weer beginnen) en stappen we in de auto bij De Zoon. We rijden naar een instelling voor jeugdzorg in Zuidbroek; daar is een informatiemarkt en we komen er om ons te oriënteren, mocht De Zoon uit huis willen/gaan. Blijkt dat de enige organisatie die iets doet voor 18+ er niet staat. Weten we dat ook weer. Snel terug naar huis en dus zijn we niet eens laat aan tafel.

Na het eten kan ik Giph uitlezen onder de zachte klanken van Letter from home (Pat Metheny Group), Voyage of the Acolyte (Steve Hackett) en Metheny/Mehldau. Dan is het weer elf uur en bedtijd.

–

Maandag 7 april:
Om half negen ben ik beneden. Het voelt wel oké. Wat huishoudelijke dingen, foto’s van gisteren ordenen en hier plaatsen, Another Green World van Eno draaien, online op zoek naar het boekje van de vaatwasser, dat niet vinden en de reparateur bellen.
Na elf uur stap ik op de fiets en ga ik naar de markt voor mandarijnen. Ook koop ik nog twee messen, zodat ik de serie die ik zaterdagmiddag aanschafte compleet heb. Daarnaast ben ik op zoek naar envelopjes die van binnen geplastificeerd zijn en waarin je een cd of cd-rom kunt bewaren. Nergens te vinden of te krijgen. Raar. Op de markt tref ik Herman. Met hem gaat het zichtbaar goed; we wisselen ervaringen uit en ik vertel hem van mij. Ik ben blij hem te zien.
Terug rijd ik via een supermarkt. Ik ben net op tijd thuis voor mijn medicatie. Ik lunch (goh). Het is mooi weer en ik wil naar buiten. In de tuin staat de laurier in bloei en gaat het goed met de blaadjes van de druif.

Barst, er gaat iemand in het huizenblok aan de gang met een boorhamer. Dat doet zeer. Naar buiten, dus. Ik loop naar de Turkse winkel. De route gaat langs het kanaal. Mensen droppen er van alles in. In het kanaal, bedoel, ik.

Als ik thuiskom, is het boren gestopt. De zon schijnt nog steeds. Ik zet de rode bieten vast op en ga in de tuin zitten lezen. En ondertussen speelt er muziek van Ravel en Schumann.
Het avondeten is de succesvolle schotel van rode ui, rode biet, witlof, peer, walnoten en honing. Erbij eten we steaks en een salade van rucola, tomaat en komkommer. Daarna moeten we met de hand afwassen. (De reparateur komt woensdagmiddag.)

In de avond hoor ik Alcest, de filmmuziek Long Walk Home van Gabriel en Eno’s More Music For Films. Daarnaast lees ik Mother! uit en begin ik aan Gipharts Giph. Ik haal elf uur.

–

Zondag 6 april: 
Ik ben vroeg wakker. Het is nog voor achten. Toch sta ik op.
De vaatwasser heeft z’n werk weer niet gedaan. Ik frommel wat met knopjes en zet ‘m opnieuw aan. Het lijkt goed te gaan, nu. Of nee, toch niet. Na een minuut of twintig toch weer allerlei gepiep. Ik zet ‘m uit. Vandaag of morgen maar eens opzoeken in het boekje wat de piepjes betekenen en dan de monteur maar weer bellen. Weet je wat? Ik ga het boekje nu nakijken. Dat lukt niet, want ik kan het boekje niet vinden. Ja, ik vind wel een boekje, maar dat is alleen in Fins, Noors, Zweeds en Deens. En wat is ‘problemen oplossen’ in het Fins, Noors, Zweeds of Deens? In plaats ‘google translate’ te raadplegen, zet ik de machine nóg een keer aan.
Ik kijk even mail en doe iets aan dit stukje op de webstek. Dan is het negen uur en ga ik een rondje lopen. Het gebruikelijke tochtje langs de Matenpoort en het kanaal.

Weer thuis piept de vaatwasser. Stik. Wel vreemd: ik had ‘m ingesteld op het grote programma en nu ik het apparaat open, blijkt het korte programma geselecteerd. Ik probeer een willekeurige toetsencombinatie en zet ‘m wéér aan.
Ik doe de verdere voorbereidingen voor vanmiddag, pak de tas in, drink koffie, eet wat, ontdek dat de vaatwasser het nog steeds niet doet en doe de afwas verder met de hand. Dan is het half twaalf. Op naar De Wilde Pieters voor een wijnproeverij van Chateau Het Loo (ik drink niet) en een aantal korte optredentjes van Bas, Willem en ik. Het regent lichtjes.
Als ik aankom, komt de groep mensen die al aanwezig is, naar buiten. Groepsfoto. Daarna installeren Willem en ik ons. Er zijn zes wijntafels, er is wat huisvlijt, wat kunst, luide muziek en een boel water (voor mij). Vanaf half een komen de gasten binnen. Ook Reinier is er, vroeger dan verwacht. We lezen iets voor in de grote centrale ruimte, maar onze voordracht wordt genegeerd; mensen blijven met de wijnboeren spreken. Rond half drie is De Vrouw ook binnen en iets later wordt het in z’n geheel redelijk vol. Dan proberen we een korte leessessie in de serre; daar is het rustiger. Hier lukt het beter. Nog weer een half uur later doen we het nog eens en ook nu met minder succes. We komen totaal niet uit de verf. Jammer, maar begrijpelijk, want het is een wijnproeverij en mensen hebben natuurlijk liever hun aandacht bij de wijn. Die wijnproeverij raakt op z’n end, Willem en Reinier zijn al een tijdje weg, het wordt rommelig en overzichtelijk. Vind ik het leuk? Ik vind het niet erg. Maar nee, ik vind het niet leuk en denk: Ik wil hier weg.
Om zes uur gaan we naar beneden voor het diner. Een man of vijftig zit dicht opeengepakt aan lange tafels. Het eten is prima en hoe de wijnen erbij zijn weet ik niet. De mensen lijken vermoeid en verzadigd. Ook zitten er een boel mensen te netwerken. Vind ik het leuk? Ik vind het niet erg. Maar nee, ik vind het ook niet leuk. Om half tien gaan we naar huis.
Ik doe nog een afwas met de hand, ruim wat spullen op; we kletsen wat na en dan is het elf uur en moet ik naar bed.

–

Zaterdag 5 april:
Om half negen ben ik wakker. Alles voelt ‘dof’. Het was een ‘volle’ nacht. Ik herinner me dat ik om een uur of een wakker ben geweest. In mijn beleving stond De Zoon beneden te schreeuwen. Ik weet niet of dat ook echt zo is.
Beneden neem ik een half tablet oxazepam. Het is wel rustig in mijn hoofd, maar het voelt als verlamd. De vaatwasser staat open; ik vermoed dat hij vannacht niet aan is geweest en ik zet hem opnieuw aan. Vervolgens sorteer ik het wasgoed, zet een was aan en haal de kranten uit de brievenbus. Ik maak koffie en ga even achter de pc zitten voor deze blog. Plots hoor ik piepjes uit het afwasapparaat; er is iets mis. Ik zet hem nogmaals aan, in de hoop dat het nu goed gaat. Het lijkt erop. Nee, toch niet. De zeep is al wel gebruikt, dus het spul erin moet grotendeels schoon zijn. Ik zet de machine uit; dit kost me alleen maar energie. De eerste was is klaar en die hang ik buiten onder de carport op.
Ik loop langs het kanaal naar de Turkse winkel en haal brood, eieren en fruit. Onderweg merk ik dat het nog niet goed gaat; af en toe huil ik. Weer thuis is De Vrouw beneden; we drinken koffie. Ik kan de kranten nog niet lezen. Nog steeds huil ik. Rond twee uur ben ik toe aan de volgende portie medicatie. Omdat ik denk dat een halve oxazepam op dit moment onvoldoende is, neem ik weer een hele. Terug bij af maar weer eens, dus. Inmiddels zou ik het gewoon moeten zijn, maar het went niet; ik blijf me verbazen dat ik van iets kleins zo enorm van slag kan raken, dat ik fiks terugval. Hoe moedeloos ik er ook van word of ben; ik zucht en ga verder. Iets anders weet ik ook niet te verzinnen.
Dan is er lunch. De kazen van de biologische markt smaken geweldig; de rucola uit ons groentepakket ook. Daarna doe ik nog wat klussen en ik wandel door het Matenpark naar de Eglantier. Bij een zaak in huishoudelijke artikelen koop ik messen. (Niet schrikken.) Het zijn keukenmessen van een goed merk en ze zijn in de aanbieding. Het koksmes alleen al kost normaal vijfendertig euro; nu koop ik dat koksmes, een groentemes en een vleesmes voor nog geen vijfentwintig.
Ik kan nog even in de tuin zitten en dat doe ik ook. Zowaar, ik kan ook weer wat lezen. De weekendkranten neem ik maar eens tot mij. Dan ga ik aan de slag voor het avondeten. Ik maak een curry van pastinaak, rode ui en peper; daarnaast braad ik varkenshazen en prepareer ik een grote salade. Het lukt allemaal wonderwel. (Soms sta ik verbaasd van mijzelf.)
Na het eten kan ik in de keuken nog verder lezen ook. Ik ga, zoals gebruikelijk, om elf uur naar bed. Gedrogeerd gedraag ik me goed! Ben benieuwd hoe het morgen is en of ik het de hele dag red.
Twintig weken. Het houdt niet op. Het is om gek van te worden. Wacht, dat was ik al.

Foto’s gemaakt met de Sony Eriksson Xperia telefoon.

Vrijdag 4 april – dagje Arnhem:
Ik heb een goede nacht en word goed wakker. Het voelt allemaal goed. Er is geen druk op de kop. Ik start de dag met een kwart oxazepam in plaats van een halve. Het is de volgende stap in afbouwen; ik zit nu op drie keer een kwart tablet.
Om half elf lopen De Vrouw en ik de deur uit en om half twaalf staan we in het centrum van Arnhem. We slenteren wat rond, bezoeken wat winkels en bij de opticien halen we de twee nieuwe brillen van De Vrouw. Er is gelegenheid voor koffie en bij een malle Deense winkel kopen we allerlei keukenspul en voor mij een lees- en zonnebril. We lunchen bij een grand café aan de Rijnkade en aansluitend gaan we naar de muziekwinkel. Ik koop Gravitas, de nieuwe Asia, Shelter van Alcest en twee ‘klassiekertjes’: QE2 van Mike Oldfield en Eno’s Another Green World.
Om vier uur zijn we weer thuis. De muziek gaat aan en ik douw een hele kip in de oven. De Vrouw maakt sla erbij.
Tijdens het natafelen gebeurt er iets. Ik probeer De Zoon iets te vertellen hoe het eraan toe zal gaan als we vanavond samen naar het concert van The Steel Breeze en Sil-Marillion in Gigant gaan. Hij reageert nogal fel en ik zeg hem dat ik dat niet netjes vind; zijn reactie daarop is even fel. Ik merk dat het mij aangrijpt; ik sta op en zeg: ‘Ik heb geen zin meer.’ Dan gaat het helemaal mis.
Ik heb een grote huilbui, paniek- en angstaanval. Het stopt niet. Ik moet extra medicijnen nemen. De Vrouw zit tegenover me aan de keukentafel; ze doet haar best maar kan me niet troosten. Ik ben het zo zat, ik voel me zo moedeloos en overbodig.
De muziek blijft uit en ik kan niet verder lezen. De Zoon gaat in z’n eentje naar Gigant en ik ga om half tien uitgeput naar bed.

–

Donderdag 3 april:
Ik ben veel wakker vannacht. Tussen twee en vier zeker een keer of wat. Om half acht sta ik toch ‘goed’ op. Op de fiets is het zonnig, maar nog wel fris. Wat een dagboek. Ik deel de intiemste zaken: ‘Op de fiets is het zonnig, maar nog wel fris.’ Op de thermometer buiten bij een winkelcentrum is het zeven graden. Dit moet ik geheim houden. Zal ik het wel openbaar op een webstek zetten?
De werkzaamheden van vanmorgen bestaan uit diverse kleine klussen. Ze geven me niet zo veel energie als afgelopen dinsdag, maar toch is het prettig (door)werken. De adviesaanvraag van de Bestuurder aan de Ondernemingsraad van mijn organisatie over mijn functie is verspreid. Ik druk ‘m af om hem later eens op mijn gemak door te nemen. Wat ik al wel zie: mocht ik in geen van de twee trajecten vallen, dan heb ik per 1 juli geen baan meer. Ik verwacht dat ik wel in een van de twee trajecten ga vallen. Laat ons bidden.
Op de terugweg neem ik een route langs onze eerste woning in de wijk Zevenhuizen (negen hoog; een-na-bovenste verdieping, een-na-laatste woning vanaf links).

Doel van deze heikele tocht is de biologische markt (twee kramen) in het centrum van ons majestueuze Apeldoorn. KAAS! Ik koop een gorgonzola en een rouge weetikveel. De terugweg gaat langs de supermarkt. In de supermarkt denk ik plots dat het heel niet goed met mij gaat. Ik hallucineer, geloof ik.

Gelukkig mag ik weer naar huis. Daar koffie en zon in de tuin. Ik eet boterhammen met kaas, lees Ik ook van jou uit en begin in Tien vrolijke verhalen van Gerard Reve. Uit de doos met Cage draai ik cd18 en daarna klinkt Klotebussie. Claude Debussy, voor degenen die nog niet weten wat voor dag het eergisteren was.
Als De Vrouw tegen half vijf ook thuis is, raggen we Blitzmash van AKB maar eens door de tuin en begin ik met het voorbereiden van het eten. Een oventaart van shoarma, prei, peper, eieren en kaas. Die oventaart is een succes!

In de avond lees ik Tien vrolijke verhalen uit en begin ik in Michael Gray’s Mother! The Frank Zappa story. In de keuken hoor ik Genesis Revisited II van Steve Hackett en Hybrid van Eno/Brook.

–

Woensdag 2 april:
Ik ben om acht uur wakker. Echt goed geslapen heb ik niet, maar ik voel me fit en vrolijk.
De Vrouw is vroeg weg; ik drink koffie, lees de krant, beluister nog wat Etudes Australes (Cage) en bekijk mail.
In de tuin maak ik de schoffelklus af. De temperatuur is er al heel lekker. Had ik al verteld dat onze druivenstruik (die De Zoon een paar jaar geleden kreeg bij zijn afscheid van een stageadres) blaadjes krijgt? Volgens mij staat hij al een seizoen of twee helemaal kaal in de grond; nu verschijnen er knoppen.

De foto is van gisteren. Ik ben het schoffelen snel zat en ben blij dat de klus ook snel klaar is. Wacht, laat ik dat anders formuleren. Ik ben blij dat ik de klus snel klaar vind. Mooi, dan kan ik verder lezen. Haydn klinkt luid vanuit het huis de tuin in. Daarna is Brahms aan de beurt. En Dvorak.
Na een boterham met kaas wandel ik door het Matenpark naar de Eglantier. In een zaak voor huishoudelijke artikelen koop ik een pillensnijder. Een wát? (1 april is geweest.) In een andere koop ik houten lepels om mee te roeren in de pannen. Eentje heet ‘houten lepel met roergat’. Een risottolepel, noemen we dat! Op de weg terug zie ik dat de heemtuin nog gesloten is.

Weer thuis lees ik The real Frank Zappa book uit en begin ik in Ik ook van jou van Ronald Giphart. Ook start ik met het koken van de bamisoep voor vanavond.
De rest van de Paul Buff-doos gaat eraan. Soep is als vanouds goed.
Na het eten lees ik verder, met Bop till you drop (Ry Cooder), Pat Metheny Group en Ambient 1: Music for Airports van Eno op de achtergrond. Ook maak ik me zorgen om onze versie van Windows: we hebben toch XP? Dan hebben we per 8 april ook een probleem. Morgen wil ik alles uitzoeken, maar De Vrouw heeft vanavond al helder dat we helemaal geen XP hebben en dat onze computer al draait op het voorlopig veilige 7. Mooi! Scheelt spanning en energie.

–

Dinsdag 1 april:
Ik heb goed geslapen (geen grap) en als ik opsta, voel ik me ook goed (ook geen grap).
Optimistisch als ik ben (wel een grap) trek ik mijn winterjas niet aan. Het blijkt toch wel koud op de fiets. Op het werk draag ik een grote klus over aan een collega. Het gaat zeer vlot en voorspoedig. Om elf uur vertrek ik weer en op de fiets weet ik dat ik er energie van heb gekregen. Ik moet denken aan iets wat Jolande zondagmiddag zei (alweer geen grap). Het hele gesprek heb ik toen niet kunnen volgen, maar het ging over dingen die je doet die energie opleveren en die energie kosten. Vanmorgen heb ik iets gedaan wat me energie heeft gegeven. Natuurlijk kan ik niet alle dingen-die-energie-kosten nooit meer doen; het gaat erom balans te vinden. En de dingen-die-energie-kosten die ik wél kan laten, die moet ik laten.
Op de terugweg doe ik enkele boodschapjes bij een supermarkt. Bij de kassa staat een mevrouw vóór mij. Herken ik haar? Zij herkent mij wel. Ik haar nu ook. Ik heb over haar geschreven (geen grap). Leuke en mooie vrouw, maar waar ken ik haar van? Ik vraag het haar. Nu weet ik het weer. Ik weet haar naam niet (meer). Ik vraag het haar. Nu weet ik het wel. Met nóg meer energie fiets ik naar huis. (Nog steeds geen grap.)
De zon schijnt en ik drink koffie in de tuin. Op de achtergrond klinken de eerste Etudes Australes van Cage. Ik begin met lezen in The Real Frank Zappa book door FZ en Peter Occhiogrosso, de Engelse versie die ik in december 2012 in Manchester mocht ontvangen uit de erfenis van Professor Steve. Qua geluid kies ik voor Mendelssohn en Rossini.
Na een paar boterhammen met Waartlander kaas (uit Zuid-Holland (geen grap)) wandel ik langs het kanaal naar de Turkse winkel voor wat fruit en groente, en terug langs een andere supermarkt voor wat melk en spullen voor het eten van morgen.
In de tuin schoffel ik wat. De groene container zit al bijna vol en wordt pas volgende week donderdag geleegd. Een tijdelijke afvalopslag organiseren, dus. Lang ben ik niet bezig; het is erg warm buiten (geen grap).

Ik lees verder.
Rond een uur of zes begin ik met het eten. Ik heb drie courgettes en die ga ik vullen met een mengsel van gehakt, ui, peper en tomatenpuree. Hoop kaas eroverheen en in de oven ermee. Daarnaast een salade van komkommer, bladsla, bosui en aardbei. Jippie. (Alweer geen grap.) Dit alles terwijl de hoogst amusante liedjes klinken uit de 5cd-box Paul Buff presents – Highlights from the PAL and Original Sound studio archives. Over energie krijgen gesproken.
Na het eten maak ik voor De Vrouw haar lunch van morgen: de beruchte Marokkaanse linzensalade (echt, geen grap). Dan is er weer gelegenheid om aan de keukentafel verder te lezen. Nog wat Paul Buff erbij, een Nosound album en ambient van Eno/Budd en de avond is kapot.
Een goede dag vandaag! (Geen grap. Serieus.)

–

Maandag 31 maart:
Ik ben een paar keer wakker: om twee uur, om vier uur en om zeven uur. Tussendoor slaap ik diep. Met moeite dwing ik mijzelf om half negen uit bed. Op het moment dat ik op mijn benen sta, merk ik dat het beter gaat. Er is rust in mijn hoofd; de meeste spanning en angst is weg.
Vanmorgen ben ik alleen. Ik drink koffie, lees de krant, hoor wat pianomuziek, doe wat klusjes in huis en werk de site bij. Voor het eerst sinds vier dagen kan ik muziek om me heen hebben. Het verhaal dat ik vorige week maakte, Het volgende slachtoffer, staat sinds gisterenmorgen ook online op Apeldoorn Direct; er zijn nog geen reacties.
Aan het eind van de ochtend fiets ik naar een supermarkt voor wat boodschapjes. Voor wat anders? Gelukkig kom ik geen bekenden tegen. Zo’n opmerking in de voorgaande zin is natuurlijk voer voor psychologen. Het is zonnig aan het worden en het voelt prettig. Ik ben graag buiten. Weer thuis gaat de deur naar de tuin open. De Vrouw is even thuis. Ze vraagt hoe het gaat en hoe het zo komt dat ik terugval. Ik vertel dat het iets te maken heeft met de dingen die ik altijd leuk vond, die ik nu niet meer leuk vind, en waarvan ik weet dat zij ze wél leuk vindt, met dat ik de hele situatie wel zat en moe ben, en met de angst. Gelukkig kunnen we het er goed over hebben; dat maakt me blij.
Ik eet een boterham en ga de tuin in. Ik schoffel wat in de perken. Tussendoor neem ik rust en begin ik te (her)lezen in De avonden van Gerard Reve.
Aan het eind van de middag maak ik het eten. Het wordt een stamppot van zoete aardappel en twee van de bossen raapstelen die De Zoon vrijdagmiddag had meegenomen. Ernaast een curry van kalkoenfilet met rode ui, knoflook, peper en Marokkaanse kruiden, plus een salade van bosui, augurk, aardbei en tomaat. Goed gelukt, mag ik wel zeggen.
De rest van de avond kan ik aan de keukentafel verder lezen in De avonden. Mijn hoofd doet wel zeer, alsof er een vage waas over alles heen ligt en ik van een afstand de wereld bezie. Willem mailt dat de eerste aanmelding voor Cultuur bij je Buur binnen is: in een wijnwinkel op vrijdagmiddag 16 mei. Men mag drie keer, nee één keer raden waar.
Iets voor elf uur is het boek uit en kan ik naar bed.

–

Zondag 30 maart:
Ik ben voor zeven uur al wakker. Wacht, dan is het al acht uur, want de zomertijd is vannacht ingegaan. Het was een slechte nacht; ik heb niet veel geslapen. Om negen uur ga ik toch echt uit bed. In mijn kop is het redelijk rustig, wel wat leeg. Erg leeg.
Na koffie en dergelijke (en dergelijke = klokken gelijk zetten) ga ik naar buiten en maak ik mijn rondje langs de Matenpoort en het kanaal. De zon begint te schijnen en het is echt aangenaam.

Onderweg realiseer ik me dat ik graag veel dingen alleen doe. Ik zou mijn thuis, mijn gezin en enkele mensen om mij heen absoluut nooit willen missen, maar ik moet ook vaak alleen zijn. Zoals nu.
Terug thuis lees ik nog wat (IJsland is uit) en doe ik enkele huishoudelijke klussen. We brunchen en dan gaan De Vrouw en ik op de fiets naar het centrum. In Art café Sam Sam vindt de opening van een expositie plaats. Wij zitten in de tuin en er sluiten enkele goede mensen bij ons aan: Jolande, Reinier, Gea, Peter, Christine, om er enkele te noemen.
Ik merk dat veel langs me heen gaat. De vermoeidheid slaat toe. Ik kan niet alles volgen. Buiten is ook muziek en er gebeurt veel door elkaar. Bij vlagen ben ik angstig. De beklemming is terug. Ik wil, ik moet weg. Nadat we er een paar uurtjes zijn geweest, gaan we ook daadwerkelijk terug naar huis. Ik ben doodop. Er prikt voortdurend iets achter mijn ogen.
We maken de restanten van het eten van vrijdagavond warm en eten het gezamenlijk op. Ik krijg niet veel naar binnen. Na het eten zit ik aan tafel. Ik ben bang. Bang om mijn thuis, mijn gezin te verliezen. Ik heb geen grip op dit moment. Het grijpt me aan. Ik huil. Zeer moedeloos word ik ervan. Ben ik wéér terug bij af? Wat is er fout gegaan?
Om kwart voor negen al moet ik naar bed. Het gaat niet zo goed.

–

Zaterdag 29 maart:
Ik slaap zeer diep met bizarre dromen, al kan ik me er bij het opstaan weinig tot niets van herinneren. In mijn hoofd lijkt het weer wat rustig. Wel ‘dof’. Ik ben om half negen beneden.
Gebruikelijke klusjes. Ik kan ook even achter de pc en dit schrijven. Dan de krant lezen.
Om half elf fiets ik naar het centrum. Op de markt koop ik cranberry’s en kruiden. Dan rijd ik door naar wijnwinkel Chateau Het Loo.
Bas, Willem en ik gaan volgend weekend op zondagmiddag optreden tijdens de grote jaarlijkse wijnproeverij. We maken wat afspraken met Mirka en drinken koffie in de zon. Het gaat helemaal goedkomen.

Om twaalf uur vertrek ik. Op de terugweg ga ik een supermarkt in. De drukte doet me geen goed, maar het meest raak ik ondersteboven van het volgende. Ik sta bij de kassa te wachten op mijn beurt. Voor mij is een meneer met een handicap en die heeft wat tijd nodig. Niet erg. Achter mij staat een mevrouw met slechts een pak melk in haar handen; daarachter weer een meneer die helemaal over de band heenbuigt (daarmee over mijn boodschapjes), zo’n beurtbalkje grijpt, die strak tegen mijn boodschapjes aan drukt en mijn hele boel wat verder naar voren schuift. Ik voel me onmiddellijk opgedrongen en opgejaagd. Het gaat niet goed; ik moet weg en snel. Gelukkig ben ik gauw aan de beurt en kan ik afrekenen en naar huis.
Thuis is De Vrouw samen met De Zoon bezig met financieel gedoe. Ik overzie het niet en hun beetje driftige gesprek grijpt me aan. Buiten drink ik koffie. Wat later is er meer rust.
We lunchen en daarna rijd ik met De Zoon in zijn auto naar de supermarkt. We halen wat zakken potgrond. Daarna is er echt even rust; ik zit in de tuin en begin te lezen in IJsland van Ronald Giphart. Drie tuinen verder spelen, schreeuwen en huilen kinderen. Ik schrik ervan.
Rond half vijf wandel ik naar buiten. Voor het gerecht van vanavond heb ik zachte geitenkaas nodig en die heb ik niet in huis. Onderweg naar de winkel kom ik langs een boom; plots begint een vogel, die daarin op een tak zit, te zingen. Ik schrik me een hoedje. Moet er zelf ook wel om lachen.
Iets na vijven zakt de zon achter de huizen van de achterburen en wordt het kil. Ik vlucht naar binnen en start met koken. Blokjes chorizo bakken, gesnipperde ui en geperste knoflook toevoegen, in blokjes gehakte rode paprika erbij, dan een groot afgegoten blik kikkererwten en goed doorwarmen. Ten slotte gehakte postelein en peper en zout erbij, doorroeren en het is alweer klaar. Met groene bladsalade is het erg lekker. Eenvoudig gerecht, maar het werkt goed.
Ik kan nog iets lezen en dan is het acht uur. We stappen op de fiets en rijden naar Zuidbroek om op bezoek te gaan bij kennissen. Het is allemaal wat onwerkelijk, alsof ik er niet ben. Ik voel me vreemd, opgelaten, onrustig, bangig. Tegen half elf merk ik dat ik zeer moe ben. We zijn om half een thuis en ik ga direct slapen. Negentien weken.

Zijn vrouw verjaarde. Ze had haar cadeaus zelf geregeld.
Hij voelde zich echter tekortschieten als echtgenoot. Ze verdient een mooi en persoonlijk cadeau, was zijn gedachte, zodat ik haar ervan verzeker dat ik heus wel attent kan zijn.

(more…)