Bas Langereis leest u voor!

Vrijdag 22 augustus:
Half zes. Donker. Wakker.
Ik heb een snelle verbinding met de bus en zodoende ben ik al om half acht op het werk. Daar kan ik weer veel doen en afhandelen. Grappig: ik werk halve dagen en neem voor twee collega’s waar en toch zit ik nog ruim in de tijd. Iets na half een zit mijn werkweek erop.
Op de terugweg koop ik in het centrum van Arnhem bij de platenwinkel Pale Communion (Opeth) en The Hobbit 1 – An Unexpected Journey – Original Motion Picture Soundtrack (Howard Shore).
Eenmaal thuis om drie uur blijk ik toch zeer vermoeid. De Vrouw is er en vertelt en vraagt het een en ander; vijf minuten later kan ik me daar niet veel meer van herinneren. Dat maakt me plots emotioneel. De tranen staan in mijn ogen. Ook ben ik schrikachtig. Lezen gaat niet goed; ik kan me niet concentreren. De nieuwe Opeth blijkt dan weer wel heel geweldig.
We maken de pruttelpot van woensdag warm en De Vrouw serveert er een salade niçoise naast. Ook goed. We horen de filmmuziek en na het eten zien we het tweede deel van The Hobbit: The desaulation of Smaug. Om tien uur kan ik niet meer.

–

Donderdag 21 augustus:
Vandaag over een maand begint formeel de herfst. De aarde houdt zich daar in z’n geheel niet aan, want deze hele week al regent en stormt het bij vlagen en is het onaangenaam koud. Toch worstel ik me erdoorheen. Onderweg naar de carpoolplek is het trouwens schitterend zonnig weer, dus klaag ik niet.
Op het werk is er weer een stapeltje werk af te handelen. Ik krijg het nog voor elkaar ook. De afspraken voor interviews heb ik volgende week en ik kan ze fijn in Apeldoorn voeren. Dat scheelt weer.
Iets na een uur ga ik richting huis en daar ben ik iets voor drie uur. Onderweg val ik in slaap. Als ik thuis ben, lees ik de krant aan de keukentafel. Ik merk dat ik zeer moe ben en houd mijn ogen met moeite open.
De Vrouw heeft het eten al bijna klaar; de vraag is of ik het wil afmaken. Rond vijf uur gaat ze nog even werken. Ik maak pesto en een fruitsalade en hoor Waiting For The Sun (The Doors), Live at the BBC – Vol One: In Session (Strawbs), Octopus (Gentle Giant), Animation (Jon Anderson).
Het eten gaat er weer in als koek (het is nasi met daarnaast sperziebonen en satésaus en een fruitsalade van meloen, mango en cranberry’s, overigens) en daarna lees ik aan de keukentafel in Man zoekt vrouw om hem gelukkig te maken (Yusef el Halal) en hoor ik Armchair Theatre (Jeff Lynne). Ook ga ik aan de pc de dvd van het Zappanale-concert door The Magic Band zitten kijken. Ik ben nog steeds zeer vermoeid. Slapen is een mogelijkheid. Ik doe het.

–

Woensdag 20 augustus:
Al heel wat beter geslapen, ook al was ik af en toe wakker. Onderweg naar de carpoolplek krijg ik een kleine bui, maar de zon blijft schijnen.

Lekker veel te doen op de werkplek. Ik kan het in alle rust uitvoeren. Iets na twaalf uur ga ik weer naar huis.
Daar ga ik heel even zitten en lees de krant. Aansluitend doe ik een paar boodschapjes en vervolgens zet ik een stoofpot in de tajine op. Sucadelappen, bosui, venkel, prei, rode peper, melk, kokos, sambal, bruine suiker, vijfkruidenpoeder en meer dan twee uur pruttelen maar. Ondertussen Question and Answer (Metheny, Holland, Haines), Flowermouth (no-man) en Dragonfly (Strawbs). En ik maak een ‘oud’ verhaal af: het is een culicolumn geworden en ik zet ‘m klaar op FOK!. ’s Kijken of de redactieleden ‘m zien en inplannen. Ben benieuwd.
De pruttelpot blijkt uiteindelijk zeer goed. Ernaast eten we sla en torentjes van tomaat, mozarella en basilicum, en horen we Adieu, Sweet Bahnhof (The Nits).

Na de maaltijd hoor ik Heaven And Earth (Yes) en Kaleidoscope (Transatlantic), terwijl ik de biografie van Jim Morrison uitlees.

–

Dinsdag 19 augustus:
Slapen lukte niet zo goed. Niet dat ik pijn had; ik had paracetamol geslikt. Ik weet niet goed waarom. Niet erg, ook. De dag begint.
Wederom van alles te doen. Mooie klus komt binnen: ik ga een aantal (voorlopig: vier) mantelzorgers in Apeldoorn interviewen en daar verslag van doen voor een boekje. Ik krijg er twintig uur de tijd voor. Foto’s erbij en dan komt het boekje uit op de Dag van de Mantelzorger in oktober.
De pijn in mijn onderkaak is echt helemaal weg. Wel zit er nog een fikse zwelling.
Ik ben weer om drie uur thuis. Eerst maar eens The Zombies draaien en Just A Collection Of Antique And Curios – Live at the Queen Elizabeth Hall (Strawbs) en dan langzaam het eten gaan voorbereiden. Het wordt een chili met prei, aubergine, peper en bosui en veel kidneybonen. Daarnaast salade van komkommer, avocado, aardbeien en rode bessen. Dat wordt nog wat. En voorts gaan we. Met Tin Drum (Japan) en Kilo/Henk (The Nits).
De chili is ouderwets goed en de salade gaat er ook in. Na het eten lees ik wat en hoor ik Strange Days (The Doors). Daarna bekijk ik de bonus-dvd over het maken van het album Kaleidoscope (Transatlantic).

–

Maandag 18 augustus:
Tralalala, de werkweek begint weer. Onderweg naar de carpoolplek schijnt het zonnetje en ik bedenk me hoe heerlijk het weer is. Aanvankelijk voelt het wel fris, maar al snel is ook dat weg. Tot zover deze weersberichten.
Op het werk gaat het lekker. Een leuke portie klussen, er komt nog wat plots tussendoor, niet eens veel werkdruk; wat wil ik nog meer (salarisverhoging). Deze week ben ik er bijna iedere dag een uurtje langer. Vorige week gingen die vijf halve dagen best oké; ik kan weer voor vier uur betergemeld tot totaal twintig uur hersteld. Om een uur ga ik weer naar huis en ik ben niet supermoe of zo.
Thuis zit ik een uurtje, snijd alvast prei en dan ga ik naar de tandarts. Die ene melkkies moest er nog uit. ‘Vandaag afscheid van uw jeugd,’ grapt de assistente nog. ‘U haalt me de woorden uit de bek,’ wilde ik zeggen. ‘En daarna is mijn jeugd aan de beurt.’ Het is allemaal zo gepiept. Met de verdoving voel ik er niets van. Een kwartier later sta ik weer buiten met een gaasje tussen mijn kaken geklemd.
Ik rijd via de supermarkt terug naar huis en haal de benodigdheden voor bamisoep. Nog voor zeven uur is het klaar. Mijn mond is nog grotendeels verdoofd, voelt dik aan en ik heb een beetje bekpijn, maar ‘met een omweg’ lukt eten toch.
Tijdens het koken klinkt Get Rhythm (Ry Cooder) en Omsk (The Nits), na het eten The Doors (The Doors) en Genesis Revisited – Live at The Royal Albert Hall (Steve Hackett). Inmiddels heb ik Planeet Literatuur uitgelezen en begin ik aan Jim Morrison, de biografie door Jantje en Pietje (of hoe heten die lui? Even kijken: ze heten Jerry Hopkins & Daniel Sugerman)
Aan het eind van de avond is de verdoving echt uitgewerkt.

–

Zondag 17 augustus:
Zo om negen uur ben ik uit bed. In de woonkamer tref ik Arie en we kunnen mooi bijkletsen. Dan is er ontbijt en iets na het middaguur wandelen we naar het station. Het was een rustig, ontspannen en zeer aangenaam weekend. Bij Jolande en Aar is het altijd goed vertoeven. Dank jullie wel!
Zo rond half drie zijn we thuis. Op de fiets van het station naar huis is het koud; ik heb weer vingers zonder bloed erin. Thuis gauw een vest aan.
Het avondeten bestaat uit het restant courgettesoep en een paar pizza’s. Onder het eten vraagt De Vrouw of we een film gaan kijken. Zal ik het doen? Ik ga het doen.
Zowaar, het lukt me om de meer dan drie uur durende The Hobbit 1 te zien en te volgen. Maar dan is het ook echt op met de energie. Morgen weer een dag.

–

Zaterdag 16 augustus: Vuurwerkfestival in Scheveningen
We zijn op tijd op. Ik als eerste. De meeste was hebben we gisteren al gedaan. Voor nu is het koffiedrinken en een boel Keith Jarrett horen. Iets na tien uur stappen we op de fiets naar het station. Voor het eerst reist iedereen met de OV-chipkaart met de trein. Dat is even puzzelen. Nog voor twaalf uur zijn we in Gouda.
Arie haalt ons bij het station op met de auto en neemt ons dan mee naar hun huis. Daar is Jolande ook. Er is koffie, broodjes en soep. Veel tijd om te blijven hangen nemen we niet; we stappen weer in de auto en rijden naar Scheveningen. Vrij dicht bij de haven vinden we een parkeerplek.
We wandelen langs de havens naar de zee. Dan slenteren we over een havenpier heen en weer. Op de boulevard drinken we iets in een strandtent en daarna gaan we terug naar de haven. Bij de beroemde vishandel Simonis is een eetgelegenheid. Het is er zeer druk, maar toch worden we snel geholpen. We bestellen kibbeling en scholfilet. Het is niet alleen veel; het is vooral ook zeer smakelijk. Inmiddels is het er nog drukker geworden. Het lawaai en de krioelende mensenmassa is er heel erg, maar ik red het. In alle rust kunnen we onze vis eten.
Vervolgens flaneren we de boulevard over in de richting van het Kurhaus. Ik ben er ooit geweest, heel lang geleden, maar weet er niet veel meer van. Als het gaat schemeren, vinden we een plekje in een strandtent. Daar is koffie, chocolademelk en thee.
Om kwart voor tien begint het vuurwerkfestival. Twee landen geven vanavond een korte show. Het siervuurwerk wordt afgeschoten vanaf een ponton die iets in zee, voor het Kurhaus, ligt. De eerste show valt een beetje tegen: het is wat iel en verdwijnt in de grote lucht. En het is met nog geen tien minuten voorbij. We hebben op het strand aan de waterlijn gestaan en gaan binnen in een strandtent weer warm worden met thee. Om half elf is de tweede voorstelling. Die is duidelijk beter, grootser en indrukwekkender.
En dan, nog voor elf uur, is het afgelopen. Er blijken zeer veel mensen te zijn, want op de boulevard in de richting van onze parkeerplek, is het druk. Het is nog even stappen naar de auto. Onderweg terug op de snelweg blijkt de verlichting van de auto het niet meer goed te doen (later ontdekt Arie dat de V-snaar ontbreekt), maar toch komen we veilig in Gouda. We praten wat na en zoeken onze slaapplek. In de logeerkamer hebben we een groot opblaasbed en het is iets voor een uur als we gaan slapen.
Negendertig weken en ook nog eens negen maanden.

Foto’s van E:

–

Vrijdag 15 augustus:
Vroeg op, maar weer. Vijf minuten later ben ik goed wakker en monter. Nog weer een uur later ben ik onderweg naar het werk. In de bus lees ik Alles wordt anders uit en begin ik aan Tolstoj’s Anna Karenina.
Op het werk is het bijna doodstil (ik ben er) en ik doe weer allerlei werkzaamheden. Echt druk kan ik het niet noemen, maar er is volop werk te doen. Kwart over twaalf ga ik weer naar huis. Daar ben ik om twee uur.
Eerst maak ik een rondje week(end)boodschappen bij de supermarkt en Turkse winkel. Dan kan ik wat verder lezen. Ook maak ik courgettesoep en De Vrouw kookt een schotel van linzen, chorizo, rode ui en paprika. Zeer goed, allemaal. Erbij komt La Vida Te Da (Amparanoia). Later lees ik verder aan de keukentafel met Loveblows and Lovesighs (no-man) en Rare Episondes (het FZ-verzamelalbum van het Cordelia-label). Nóg later zie ik de dvd The Way Up (Pat Metheny Group) en dan ga ik naar bed.

–

Donderdag 14 augustus:
Opnieuw haalt de wekker me uit diepe slaap. Eenmaal uit bed, is het geen probleem.
Onderweg naar het werk is het nog droog. Op het werk zelf handel ik een flink stapeltje werk af. Het gaat me goed af. Om twaalf uur rijd ik met Mirka mee terug naar Apeldoorn; ze zet me voor de deur af, dus iets na half een ben ik al thuis.
Mijn boterhammen haal ik door de grill heen en zo worden het tosti’s. Ondertussen Led Zeppelin III, de vaatwasser uitruimen en een klein handwasje door de centrifuge sleuren. Daarna Rejoicing (Pat Metheny, Charlie Haden, Billy Higgins), Deep (Stick Men), Mark Hollis (Mark Hollis), Lovesighs (No-Man), From The Witchwood (Strawbs), Momentum (Steve Morse) en The Slide Area (Ry Cooder).
De Vrouw is dan ook al een tijdje binnen en zo tegen vijf uur ga ik eens eten maken. Groentetorentjes van courgette, aubergine en tomaat met daarnaast een schotel van zoete aardappel en prei in kokos-mosterdsaus, plus rundersaucijzen en salade van komkommer, paprika, rode ui en geitenkaas. Zo.

Na het eten lees ik de PROG uit en begin ik in Planeet Literatuur! (Ronald Giphart). Het boek staat boven in de kast en is lekker stoffig en het papier is goed vergeeld. Ik krijg er bijna tranen in mijn ogen van. (Van het stof, niet van de emotie. Of wacht, toch wel.) Ondertussen hoor ik Cover Version (Steven Wilson) en The Octopus (Amplifier).

–

Woensdag 13 augustus:
Ik slaap nog of weer diep als de wekker gaat. Opstaan lukt en ik doe de gebruikelijke ochtenddingen. Onderweg naar de carpoolplek is er nog volop zon. Die zon zal de hele dag nog blijven.

Op het werk ligt een stapel werk en ik handel er een flinke hoeveelheid van af. Mooi om te merken dat ik ook nog steeds allerlei ‘plotse’ klussen gelijk kan oppakken zonder half in paniek te raken of dat ik allerlei fauten maak.
Onderweg in de bus terug naar huis lees ik Vestdijks De kellner en de levenden uit en begin ik in Alles wordt anders van Jürgen Brakel.
Ik ben vlot thuis, zo rond twee uur. In de tuin is het heerlijk, dus daar neem ik plaats en lees ik. Ook maai ik het gras; da’s wel even handig nu het zo droog is. De rest van de middag breng ik lezende door en Beefheart: Through the eyes of magic komt uit! (Daar heb ik bijna drie weken over gedaan…)
De Vrouw is naar haar werk gegaan en ik ga aan het eten beginnen. Moeilijk is het niet: de taart van gisteren warm ik op in de oven, ik maak salade van komkommer, bosui, tomaten en avocado, en daarnaast bak ik tartaar. Led Zeppelin III (Led Zeppelin, goh) knalt door de keuken, vervolgens de cd die bij de PROG kwam.
De Vrouw is weer thuis en we gaan eten. Alles gaat er goed in en het is op voor we het weten. Daarna de boel opruimen en dan kan ik de rest van de avond in de keukentafel in de PROG lezen. (Het schijnt dat we het nieuwe album van Opeth moeten gaan beluisteren!) Ondertussen klinkt Question And Answer (Pat Metheny, Dave Holland & Roy Haynes) en Octane Twisted (Porcupine Tree) en als die afgelopen zijn, is het weer elf uur.

–

Dinsdag 12 augustus:
Het is nog redelijk kalm als ik voor zeven uur de deur uitwandel. Echt lekker warm is het niet meer, maar de zon schijnt en ik houd het goed droog.
Op het werk vanmorgen allerlei taken en klussen. Ik spreek mijn leidinggevende over de voortgang van re-integratie en ik zij meldt mij per 28 juli voor zestien uur beter; als deze week nog goed gaat, komt er nog vier uur hersteld bij per 18 augustus. Ook heb ik een overleg met Peter, de man voor wie ik veel ga doen; ergens zegt hij dat zijn collega’s het jammer vinden ‘dat ze mij niet hebben’, want ze hadden ‘mij graag gehad’. Dat is een mooi compliment. Ik vertel van mijn ambities en hoop dat ik in oktober voor zesendertig uur aan de slag kan en mag blijven. Wie weet wat er allemaal op mijn pad komt.
Onderweg naar huis belt de huisarts met de uitslag van het bloedonderzoek. Alles is helemaal goed, vooral ook mijn leverwaarden. Die waren zeer uit balans en konden grote problemen gaan veroorzaken. Nu is dat prima hersteld. Dit is goed bericht. Mijn lijf is dus op orde en ik ben lichamelijk gezond, ondanks dat ik vijfentwintig kilo ben afgevallen sinds 16 november.
Om twee uur ben ik thuis. De Vrouw is er ook. En de PROG. Ik wandel langs het kanaal naar de supermarkt en haal wat laatste dingetjes. Dan begin ik aan eten. Ik heb kippenvleugeltjes van onder de grill en maak een taart van ui, paksoi, peper, kerrie, ei en slagroom. Daarnaast een salade van komkommer, bosui, tomaat en aardbei. In de keuken klinkt Xapomelon (La Pegatina), Velkom Plèchti (La Caravane Passe), Gentlemen Take Polaroids (Japan) en Borderline (Ry Cooder). Om half zeven eten we en het is een smakelijke maaltijd.
De rest van de avond kan ik lezen in de keuken. Ik ben wel erg moe en vind prikkels lastig; ik schrik weer veel. Led Zeppelin II, Reflections – An Act Of Stars – The Music of Andrew Gorczyck (diversen, waaronder Belew, Keneally, D’Virgilio, Beller), Side Two (Adrian Belew) en Apollo (Brian Eno) houden me rustig. Kwart voor elf is de dag voorbij.

Robin Williams is dood. Hij leed aan depressies en heeft hoogstwaarschijnlijk zelf een eind aan zijn leven gemaakt. Waarom begrijp ik dit zo goed?

–

Maandag 11 augustus:
Ik sta goed op. Voel me uitgerust en opgewekt. Hm, ik had het kennelijk echt nodig.
Op het werk ben ik alleen op de afdeling. Het is niet eens heel erg druk. Er is wel van alles te doen. Dat doe ik. Om twee uur ben ik weer thuis.
Ik fiets een rondje voor wat boodschappen langs een supermarkt en de Turkse winkel. Daarna begin ik aan het eten. De bedoeling was om andijvie uit de oven te maken, maar de krop die ik heb, blijkt helemaal geen andijvie te zijn. ’s Zien of het met bataviasla ook wil. De krop gehalveerd blancheren, dan uit laten lekken, in rolletjes snijden en die in ontbijtspek rollen. Ondertussen maak ik een kaassaus. Erbij bak ik aardappelschijfjes en varkensfiletlapjes en maak ik een salade van bladsla, tomaten, komkommer en bosui. De Vrouw is inmiddels weer werken.
Ik merk dat ik me toch weer zeer moe en vol in het hoofd voel, alsof ik van alles moet. Waarom dit zo is, weet ik niet, maar ik wil niets moeten. Misschien als ik Led Zeppelin II (Led Zeppelin) nogal hard door de kamer draai, dat het helpt. Het helpt niet, maar het is wel prettig. Ook Distant Satellites (Anathema) erna is aangenaam, net als Bop Til You Drop (Ry Cooder).
Om zeven uur is De Vrouw weer terug en kunnen we aan tafel.

Na het eten ruim ik op en dan ga ik aan de keukentafel zitten lezen. Ik hoor The Incident (Porcupine Tree) en With Us Until You’re Dead (Archive) totdat het half elf is. Er is weer wat rust in mijn hoofd en ik ga naar bed.

–

Zondag 10 augustus:
Ik ben dan ook pas om half tien uit bed. Het is oké, maar m’n hoofd zit vol of zo. Beneden ruim ik de vaatwasser uit en maak ik koffie. Even achter de pc, mail kijken en een enkel forum zien. Dan ga ik naar buiten voor mijn gebruikelijke zondagmorgenrondje langs de plasticcontainer, Matenpoort en het kanaal. Het is nog droog.

Als ik weer terug ben, is mijn hoofd nog altijd vol. Om een of andere reden heb ik het idee dat ik heel veel moet; ik doe moeite om de rust in mijn kop terug te vinden, maar het lukt niet goed. Alles voelt spannend en ik heb zelfs het idee dat er een huilbui aankomt. Die komt er gelukkig niet. Ik maak lunch, maar veel zin in eten heb ik niet. Erna ga ik in de tuin zitten lezen, maar veel neem ik niet op. Het begint te regenen en ik ga weer naar binnen.
Marja is er iets na vier uur; ze krijgt haar verjaardagscadeau. We gaan naar De Stadsakkers. Daar krijgen we een korte rondleiding en aansluitend is er eten voor een hele ploeg mensen. Er is courgettesoep, sla, curry en monchoutaart. De rondleiding vindt plaats in de stralende zon; tijdens het eten in de grote tent komt de regen met grote bakken naar beneden. Als we weer naar huis gaan, is het weer droog en zonnig; we hebben geluk. Een zeer geslaagd evenementje. Ik ben blij dat ik ben gegaan; het heeft me wat afgeleid.
Om kwart over negen zijn we weer thuis. Ik stort er geheel in van vermoeidheid en ik ga naar bed. Het is kwart voor tien.

–

Zaterdag 9 augustus:
Het regent als ik om negen uur uit bed ga. Een uurtje later schijnt de zon; ik kan naar buiten.
Even naar de markt, dus. De kruidenman is er niet: stik. Harinkje meenemen en op de terugweg langs de supermarkt en de Turkse winkel. Nog wat koffie thuis. Inmiddels is het nog steeds zonnig en aangenaam in de tuin, dus neem ik daar de kranten tot mij. Begin van de middag is er lunch. Daarna is de zon nog altijd in de tuin, een mooie gelegenheid om verder te lezen in French’ enorme boek. Echter, zo tegen zes uur begint het flink te regenen. We maken eten: De Vrouw zorgt voor snijbonensalade met kokos, nectarines en cashewnoten; ik regel steaks en een pittige prut van spitskool en prei. Ik draai Jazz (Ry Cooder) en Mallard en In A Different Climate (Mallard). Na het eten nog wat natafelen en dan zie ik de rest van de Doors-documentaire-dvd. Ik vouw de was die uit de droger komt en dan ben ik uitermate moe en is het klaar voor deze zaterdag. Achtendertig weken.

Zal ik het doen? vroeg hij zich af. Er liep een zweetdruppeltje vanaf zijn voorhoofd langs zijn slaap. Snel klikte hij onder in beeld naar een andere toepassing: een site over recepten. Morgen ging hij iets doen met de snijbonen die nog in de groentelade van de koelkast lagen. Voorzichtig keek hij achter zich. Zijn vrouw was televisie aan het kijken. Met haar benen omhoog liggend op de bank had ze het zich comfortabel gemaakt. Ze zat met haar rug naar hem toe. Op het grote scherm zag hij beelden van een glooiend landschap vol bonte landerijen. Een zoveelste rustieke Britse detectiveserie, wist hij. Hij draaide zich weer naar de computer en schakelde terug naar de mail.

(more…)

Benodigdheden:
1 kilo komkommers (ik had één grote)
200 ml water
50g fijne kristalsuiker
3 eetlepels verse munt, fijngehakt
1 eetlepel citroensap
zout

Werkwijze:
Schil de komkommers, snijd ze doormidden en verwijderd de zaadjes. Snijd de komkommers in kleine stukjes.
Doe het water en de suiker in een pan en breng het aan de kook. Roer net zo lang tot de suiker is opgelost.
Voeg de munt toe en laat het nog drie minuten pruttelen.
Doe de komkommers met de muntsiroop, het citroensap en wat zout in een blender. Pureer alles en doe het in een bak.
Zet deze bak twee uur lang in de vriezer. Roer dan de kristallen van de rand los en roer alles goed door.
Zet de bak opnieuw een half uur in de vriezer. Roer het dan opnieuw door.
Herhaal dit tot je ijs/granité mooi los is.
Zeer lekker met Turkse yoghurt.

Benodigdheden:
zonnebloemolie
1 ui, gesnipperd
2 tenen knoflook
1 eetlepel sambal oelek
1 theelepel laos
1 eetlepel bruine suiker
2 eetlepels geraspte kokos
100 ml melk
300 ml bouillon
300 g snijbonen of sperziebonen of wat dan ook

Bereidingswijze:
Fruit de ui in de olie. Pers de knoflook erboven uit en laat meefruiten.
Schep de sambal, laos en bruine suiker erdoor en laat ook dit meefruiten.
Doe dan de kokos erbij in en schenk de melk en de bouillon erbij. Roer goed door.
Doe de bonen erbij in en laat gaar koken. Het mooist is als de saus wat ingekookt is.

Vrijdag 8 augustus:
Na vijf minuten is wakker worden en opstaan niet moeilijk meer, ook al is het half zes. Alles verloopt vlotjes; op het Willemsplein heb ik zelfs een zeer goede aansluiting, waardoor ik vóór kwart voor acht al op het werk ben. Iets na kwart over twaalf ga ik er weer weg. Weekend.
Als ik weer thuis ben, begin ik met de voorbereidingen voor het avondeten. We krijgen een gast, vandaar. Het is voornamelijk snijwerk. Buiten zitten lukt niet goed, want het is begonnen met regenen. Aan de keukentafel lees ik verder.
Zo tegen half zes is Gea er. We beleven een mooie en gezellige avond. De bamisoep is prima, maar nog meer lol beleven we aan alle ijs na afloop. Hier gaan we meer mee doen. Als Gea om elf uur vertrekt, ben ik zeer moe, maar kijk ik terug op een fijne bijeenkomst met een puik mens.

Mijn verhaal Link staat op FOK! online. Reacties zijn goed; men is blij om weer iets van mij te lezen. Natuurlijk is het stuk ook hier op deze webstek. Zondag is-ie op ApeldoornDirect.

–

Donderdag 7 augustus:
Alles weer z’n gangetje vanmorgen. Ik loop naar de carpoolplek door het Matenpark; daar is het doodstil en zeer mooi.

Op het werk ben ik alleen in het team; ik pak allerlei zaken op en vermaak me opperbest. De komende twee weken ben ik de enige aanwezig in het team en dus is dit een aardig voorproefje. Ik doe van alles en niets en toch ook weer heel erg veel.
In de bus terug ben ik begonnen in De kellner en de levenden van Simon Vestdijk.
De Vrouw is thuis; we drinken iets samen. Dan ga ik een laatste boodschapje halen op de hoek. Het is droog en nog lekker in de tuin, dus lees ik wat. Tot het begint te druppelen. Het ziet er dreigend uit; ik vlucht naar binnen. Half uur later – het is dan vijf uur geweest – baadt de tuin in de zon. Mooi. Inmiddels is De Vrouw weer aan het werk.
Ik begin aan het eten. Het wordt spaghetti met een saus van spek, plakjes runderworst, ui, kastanjechampignons, paprika, courgette, crème fraîche en kruidenkaas. Daarnaast een onvermijdelijke sla. In de keuken klinkt ook Fear Of A Blank Planet (Porcupine Tree) en Nil Recurring (ook Porcupine Tree). Tegen de tijd dat De Vrouw weer terug is, zijn we toe aan In The Present – Live From Lyon (Yes). En aan eten.

Inmiddels is het half tien geweest. Ik heb aan de keukentafel verder zitten lezen. Nu klinkt More Music For Films (Brian Eno) en zit ik aan de keukentafel verder te lezen. Ik ga iets na half elf naar bed.

–

Woensdag 6 augustus:
Het went al weer een beetje, dat vroeg opstaan. Nu nog maar twee ochtenden, dan is het weekend.
Op het werk gaat het prima. Eén grote klus heb ik afgerond. Ik heb ook nog alle rust om de dingen te doen; volgende week ben ik alleen in de ploeg en kan ik laten zien dat ik het ook alleen draaiende kan houden.
In de bus terug lees ik Het verboden rijk uit. Ik ben op tijd ook weer thuis. Even een rondje laatste boodschapjes en dan kan ik beginnen aan de stoofpot van vanavond: stoofpot. Rundvlees, zoete aardappel, ui, paprika, peper; van alles gaat erin. Daarnaast maak ik komkommerijs. De Vrouw gaat werken en ik ga even achter de pc zitten. Zowaar, ik schrijf een verhaal. Het is een makkie, want de meeste tekst komt van een binnengekomen mail. Toch vind ik het weer vermakelijk om iets te verzinnen. Ik zet het in de planning bij FOK! en ik laat de redactie daar weten dat het klaarstaat; ik ben benieuwd wanneer het een plekje krijgt. Als dat inderdaad gebeurt, dan zal ik het ook op ApeldoornDirect plaatsen. (Het staat al op deze webstek, zij het in concept; dus helaas, beste Lezer …)
Ondertussen draai ik Stationary Traveller (Camel), The Void (Beardfish), Go (Stomu Yamanshi), In The Eye Of The Storm (Roger Hodgson), Chicken Skin Music (Ry Cooder) en Show Time (ook Ry Cooder).

De Vrouw is pas om acht uur thuis en dan eten we. De stoofpot is wat prutgeprutteld en de bulgur is niet droog. Nou ja.
Na het eten kan ik nog iets lezen en hoor ik We Lost The Skyline (Porcupine Tree) en Ambient 2: The Plateaux Of Mirror (Brian Eno & Harold Budd).

–

Dinsdag 5 augustus:
Nu was ik gisterenavond op tijd naar bed gegaan (22.45 uur) en ik moet vanmorgen om zes uur van zeer ver komen. Na een douche ben ik er weer.
Op het werk alles voorspoedig; lekker bezig. In de bus begin ik te lezen in Het verboden rijk van J. Slauerhoff. Ik ben om twee uur weer thuis. Nog een uurtje later zitten we bij de psycholoog.
Het gaat beter en beter en de goede kant op. Ik ben er nog niet, maar ik neem de rust om één stap tegelijk te doen. Ik concentreer me op mijn werk, bouw dat gestaag op. Natuurlijk wíl ik graag meerdere stappen vooruit denken, maar het lukt me om mijn aandacht te richten op deze stap. Als dit in rustiger vaarwater is, dan ga ik bekijken welke dingen ik naast mijn werk weer ga oppakken, hoe ik dat ga doen en in welke mate. Dit alles maakt dat ik nu geen concrete vragen voor de behandelaar meer heb. We spreken af dat we de behandeling afsluiten. Ik kijk terug op een effectieve en zinvolle behandeling; veel van het geleerde blijf ik in praktijk brengen. Echter, mocht ik binnen een half jaar eenvoudige vragen hebben, dan kan ik hem bellen; mocht ik ingewikkelder vragen hebben, dan hervatten we de behandeling. We nemen afscheid. (Weer een stap!)
Aansluitend doe ik boodschappen bij een supermarkt. De Vrouw gaat nog iets werken en ik wijd me aan het eten: sajoerboontjes, een risotto, rosbieffiletlapjes, salade en de watermeloen die hier al een tijdje ligt. Dit alles onder Led Zeppelin en Into The Maelstrom (Bigelf). Om zeven uur is De Vrouw weer terug, zet ik Paradise and Lunch (Ry Cooder) aan en kunnen we aan tafel.

Ik lees nog wat in de tuin tot iets na half negen. Dan ga ik in de keuken zitten en zet ik Warszawa (Porcupine Tree) op. Eind van de avond werk ik aan dit stukje.

–

Maandag 4 augustus:
En voorts gaat het leven. De wekker gaat iets voor zes uur af en ik sta nog op ook. Nog geen uurtje later wandel ik naar de carpoolplek.

Nog voor acht uur ben ik op de werkplek. Weer zat te doen, vanochtend. Het werk komt binnen. Er komt waarschijnlijk nog een mooie schrijfklus aan. Zo twee uur ben ik weer thuis en heb ik Reis om de wereld in 80 dagen uit.
Ik maak weer een boodschappenrondje en daarna kan ik in de tuin zitten lezen. Eind van de middag ga ik eten maken: spek-gehakt-courgette-aubergine-peper-kidneybonen-groenteprut (met pasta) en een salade van tomaten, komkommer, bosui en aardbei. Eet ze! Ik draai Led Zeppelin (Led Zeppelin), Boomer’s Story (Ry Cooder). Na het eten weer lezen in de tuin tot het fris wordt. Binnen verder. Tweede plaatje van de deluxe edition van Led Zeppelin en dan Rejoicing (Pat Metheny, Charlie Haden, Billy Higgins).

–

Zondag 3 augustus:
Op tijd wakker en op. Om negen uur heb ik de vaatwasser gedaan, de was gevouwen en koffie gemaakt. Buiten is het rustig en aangenaam. Mooi, dan lees ik daar verder. Halverwege de ochtend loop ik mijn gebruikelijke zondagmorgenrondje langs de plasticcontainer, Matenpoort en het kanaal.

Weer terug is De Vrouw ook wakker. We leuten koffie in de tuin en lezen. Begin van de middag maken we lunch: broodjes, kaas, gekookte eieren, gebakken bacon, sap, water, enzovoorts.
Na wat huishoudelijke klusjes rijdt De Zoon naar Radio Kootwijk: Marja viert haar verjaardag. Het is uitstekend vertoeven in de tuin met water en hapjes en een barbecue. Hoewel er niet zo veel mensen zijn als anders, ervaar ik het als ‘druk’ of ‘vol’; het zijn de jongeren die volop aanwezig zijn. Niet erg; ik amuseer mij heus. Begin van de avond rijdt De Zoon ons ook weer terug en kwart voor negen zijn we thuis.
Ik geef wat planten in de tuin water en ga dan aan de keukentafel zitten lezen, terwijl ik rustig blijf bij Another Green World (Brian Eno) en Ambient 1: Music for Airports (ook Brian Eno).

–

Zaterdag 2 augustus:
Negen uur weer beneden. Was, vaatwasser, koffie, kranten. In de tuin is het goed. Dan even naar de Turkse winkel voor boodschappen. We brunchen: brood, salade, kaas, sardines, sap, enzovoorts. Ook nemen we Into The Purple Valley (Ry Cooder) en Song of Seven (Jon Anderson) tot ons.
Ik hang in de tuin, volop lezend in John French’s boek. Onleesbaar? Nee, dat niet. Wel gedetailleerd; zowat iedere wind die Don van Vliet liet, beschrijft hij minutieus. Na bijna een week ben ik driehonderd pagina’s gevorderd in het meer dan achthonderd bladzijde tellende boekje. Toe maar.
Het is warm, benauwd zelfs. Zo rond drie uur is het niet alleen betrokken; het wordt bijna donker. Slecht weer op komst. De Vrouw wil even naar een warenhuis langs het kanaal. Doen we. Als we terug zijn, druppelt het lichtjes. Motregentje. De was is grotendeels gedaan en kan eigenlijk alweer van de waslijn af, zo snel droogt het. Ik laat het nog even hangen. In de tuin is het weer droog en kan ik weer verder lezen.
Eind van de middag ga ik eten maken. Het wordt de Turkse gehaktschotel met snijbiet (ipv spinazie), met daarnaast knoflookyoghurt, de kaassaus van gisteren en het restant bonensla dat De Vrouw vanmiddag bij de lunch at. Onder het koken beuken in de keuken: Mammoth (Beardfish) en Deadwing (Porcupine Tree). Het diner smaakt prima (’t is zo op) en ik lees nog wat verder in de keuken (buiten regent het stort), terwijl The Mirror Man Sessions (Captain Beefheart) rondbrullen. Dan ga ik achter de pc zitten en bekijk ik de documentaire-dvd The Doors: When You’re Strange en een stuk van de driedelige concert-dvd The Doors. Het is half twaalf geweest.
Zevenendertig weken.

Ingrediënten voor anderhalve liter:
1 ui
1 prei
1 rode paprika
4 tenen knoflook
1 eetlepel zonnebloemolie
2 pakjes gezeefde tomaten à 500g of twee blikken tomatenblokjes of twee blikken gepelde tomaten
1/2 liter visbouillon
1 eetlepel zoete paprikapoeder
1 eetlepel Italiaanse kruiden
1 winterwortel
2 bosuitjes
500g stevige vis (bijvoorbeeld pangasius- of tilapiafilet)
100g garnalen
vers gemalen peper

Werkwijze:
Snipper de ui, snijd de prei in repen en de paprika in stukken.
Fruit de ui in de olie, voeg de prei en de paprika toe en pers de knoflook boven de pan. Laat even bakken.
Voeg de gezeefde tomaten en de visbouillon toe en breng aan de kook. Pureer alles met de staafmixer. Roer het paprikapoeder en de Italiaanse kruiden erdoorheen.
Snijd intussen de wortel in kleine blokjes en doe deze in de soep. Laat alles twintig minuten pruttelen.
Voeg dan de vis en de garnalen toe. Snijd de bosuitjes in ringetjes en doe deze ook in de soep.
Laat nog vijf minuten zachtjes koken, maak de soep op smaak met versgemalen peper en  en dien op.

Vrijdag 1 augustus:
Die wekker haalt me uit mijn slaap! Toch sta ik op. Het is weer half zes. Zeer voorspoedig verloopt alles, vanmorgen. Zowaar, op het Willemsplein in Arnhem heb ik zeer snelle aansluiting, waardoor ik iets na half acht al op het werk ben. Het moet niet gekker worden.
Veel klussen, veel werk, veel te overleggen. Toch voelt het niet als druk. Ik ben lekker bezig. (Her en der even wat lijntjes uitgezet dat ik graag uren wil uitbreiden, tralala…)
Na het middaguur ga ik weer naar huis.
Ik fiets een boodschappenrondje langs wat supermarkten en de Turkse winkel. Dan is er ook tijd om wat te lezen in de tuin. We maken gezamenlijk eten. Er is een roerbakschotel van chorizo, bloemkool en sperziebonen, er zijn rosbieflapjes en er is kaassaus.

Begin van de avond lees ik in de tuin; na half tien zie ik de rest van de dvd From Straight To Bizarre en de gehele Imaginary Day (Pat Metheny Group). En dan? Dan.

–

Donderdag 31 juli:
Niet zo heel goed geslapen. Ik ben halverwege de nacht wakker, maar dut toch weer in. De wekker wekt me iets voor half zes. Iets na acht uur loop ik de nieuwe werkplek op. In de ruimte is het rustig, maar er is veel te doen. Ook heb ik een gesprek met Jim, personeelsmedewerker. Ik heb drie opties: 1. vragen of ik genoegdoening kan krijgen: een jaar lang die 12 uur uitbetaald krijgen, 2. voor 100% eruit en dan 3 jaar WW opstrijken, 3. me concentreren op re-integratie, want in de komende twee en een halve maand kan er nog veel ontstaan, is er uitbreiding van uren mogelijk. We gaan dus voor optie 3, dat lijkt me wel duidelijk. In ieder geval ga ik de salarisadministratie vragen hoe mijn netto loon eruit ziet bij 24, 32 en 36 uur. Wat ook nog kan, is die ontbrekende 12 uur zelfstandig gaan werken, ingehuurd worden voor klussen, verhalen, enzovoorts. Eng en spannend, maar wie weet.
Iets na kwart over twaalf ga ik weer richting huis. In de bus lees ik Reis naar de maan uit en begin ik aan Reis om de wereld in 80 dagen (ook Jules Verne).
Met De Vrouw ruim ik de schuur uit. We komen allerlei leuke dingen tegen.

Als alles is opgeruimd en weer is ingeruimd, kan ik in de tuin nog wat lezen. Eind van de middag maak ik de bazbouillabaisse warm en bak ik lamsburgers. Safe As Milk (Captain Beefheart) en Ry Cooder (Ry Cooder) zijn het achtergrondmuziekje.
Na het eten is het nog heel even lekker in de tuin; vanaf half negen kijk ik de eerste twee uur van de documentaire-dvd From Straight To Bizarre en dan is het elf uur.

–

Woensdag 30 juli:
Ik word wakker en merk dat De Vrouw opstaat. Het is acht uur. Heel even doe ik mijn ogen dicht en als ik ze weer open doe, is het tien uur. Vreemd. De gedachte dat dit de laatste woensdag is die ik arbeidstherapeutisch niet werk, is ook bijzonder.
De Vrouw is al op en op pad. Ik maak koffie, lees de krant buiten in de tuin en ruim wat op. Als De Vrouw weer terug is, drinken we koffie met Marja; dan ga ik wat boodschapjes doen en aansluitend lunchen we.
Vervolgens fiets ik naar Orden en bezoek mijn vader. Het gaat goed met hem, buiten de gebruikelijke huiselijke onoverkomelijkheden en lichamelijke ongemakken. Iets na vijf uur ben ik weer terug.
Ik maak een deel van het avondeten: bouillabaisse; De Vrouw zorgt voor een plaattaart met rode ui en brie. Ik hoor Go (Stomu Yamanashta) en Fly From Here (Yes).

Na het eten en het opruimen ga ik in de tuin zitten lezen, maar het waait wat en het wordt koel, dus ga ik binnen verder. Kan ik mooi Live from Manticore Hall (Keith Emerson & Greg Lake) horen. Halverwege de avond bekijk ik de allerlaatste aflevering van Beagle (35) en dan is niet alleen de serie, maar ook deze woensdag afgelopen.

–

Dinsdag 29 juli:
Vannacht heb ik goed geslapen. Da’s fijn, want ik sta uitgerust op. Zeven uur de deur uit, carpoolen en aan het werk. Er komt steeds meer en dat was ook de bedoeling. Daarnaast ga ik in gesprek met de personeelsmedewerker over mogelijkheden, kansen, rechten en plichten als ik deel boventallig word. Ook heb ik contact met Hans, die mij gaat coachen in mijn ontwikkeltraject. En daarnaast laat ik gewoon zien wat ik allemaal wil en kan. Ben benieuwd.
Zo tegen half drie ben ik weer thuis. Buiten is het erg warm. Ik klus wat in de tuin, lees en ga uiteindelijk eten maken: paprika’s gevuld met groente, shoarma bakken en een salade van bloemkool, garnalen en ei. Ik hoor e (Adrian Belew) en Wing Beat Elastic (Mike Keneally). Na het eten lees ik buiten verder; als het koel wordt ga ik binnen zitten en hoor ik Destined Solitude (Beardfish), alvorens ik de voorlaatste aflevering van Beagle zie en om elf uur naar bed ga.

–

Maandag 28 juli:
Het lukt! Ik slaap redelijk en kan iets voor zes uur opstaan. De vakantie is voorbij. Het is aardig rustig in mijn kop en de dag kan beginnen. Iets voor zeven uur ga ik de deur uit. In de bus lees ik verder in Reis naar de maan in 28 dagen en 12 uren.
Op het werk is het rustig; in de grote flexruimte werken we met een man of zes. Wel is er volop te doen. Kwart over twaalf ga ik weer naar huis. In de bus, als we langs het Willemsplein in Arnhem rijden, gaat het een beetje regenen. Tegen de tijd dat we Arnhem uitrijden, is er hagel bijgekomen en valt er nogal een bak water naar beneden.

Gelukkig is het net buiten Arnhem weer droog en ik kom thuis zonder de plu te hoeven gebruiken. Een uurtje later barst noodweer ook boven Apeldoorn los. Ik zit dan aan de keukentafel te lezen. Het gaat goed. Er is rust in mijn hoofd en ik ben niet te vermoeid. Komt misschien nog.
De Vrouw kookt eten: tandoori kip met kerriesaus en zo. Die smaakt. Na het eten blijf ik aan de keukentafel zitten lezen. Ik hoor In Absentia (Porcupine Tree). Daarna ga ik aan de pc twee afleveringen van Beagle kijken. (32-33, het einde komt in zicht!) Dan is het weer tijd om te gaan slapen.

–

Zondag 27 juli:
De vakantie is bijna afgelopen. Als ik wakker word, denk ik aan mijn werk. Ik voel nog geen druk, het is rustig, maar ik ben er wel mee bezig. Iets na negen uur ben ik beneden. Koffie, opruimen, Dark Intervals en Concerts en verder werken aan mijn B-log over Zappanale. Ook wandel ik naar buiten voor mijn gebruikelijke zondagmorgenrondje langs de plasticcontainer, Matenpoort en het kanaal.

Eind van de morgen koffie in de tuin en lezen in het schitterende Zappanaleboek. Ik zet Open (Stick Men) op,  maak de brunch en die nuttigen we. Daarna is er mailcontact met Ob.
In de tuin lees ik verder en halverwege de middag ga ik aan het avondeten beginnen. Nu al? Ja, nu al. Het wordt een stoofpot in de tajine, vandaar. Rundvlees, uien, wortel, paprika, peper, courgette, gember, knoflook, saffraan, kaneel, bouillon. Terwijl het pruttelt, horen we Live at Montreux 2003 (Yes). Na anderhalf uur gaan de gewelde pruimen en honing erdoorheen. Ondertussen lees ik het grandioze boek uit. Als ik aan het boek Beefheart: Through the eyes of magic (John French) begin, ontdek ik dat het gesigneerd is. Dank je wel, MaryJane! De stoofpot smaakt geweldig. Mooie combinatie.
In de tuin is het nog lang aangenaam om te lezen. Ook is er telefonisch contact met Aar en Jolande. Ze hebben een nare tijd achter de rug, maar hervinden zich. Binnenkort ontmoeten we elkaar.
Aan het eind van de avond kijk ik nog twee afleveringen van Beagle (30-31); dan is het bedtijd en is de vakantie echt voorbij.

–

Zaterdag 26 juli:
Het is half negen als ik echt wakker ben. Ik ga weer op de weegschaal staan: nog geen eenenzestig kilo. Terug op het ‘oude’ bedrag van voor de vakantie, dus. Dan douchen, niet aankleden, naar beneden, de was aan, koffie. Ook verder met foto’s plaatsen op de website. Ze staan er! Ondertussen Beyond the Missoury Sky (Charlie Haden & Pat Metheny). Daarnaast maak ik een begin met een uitgebreider verslag van ZN in het B-log.
Eind van de ochtend fiets ik naar de markt, haal daar kruiden en haring. Op de terugweg de supermarkten en Turkse winkel. Weer thuis lees ik een van de kranten in de tuin en aansluitend brunchen we. Het was mooi weer, maar plots plenst het. Even nog de foto’s op de webstek bijwerken, dan. Als het even droog is, wandel ik naar de supermarkt op de hoek voor wat vergeten knoflook, pruimen, wortel en slasaus. En voort maar weer met die foto’s op de webstek. Ondertussen Sleeping In Traffic: Part One en Sleeping In Traffic: Part Two (Beardfish).
Om zes uur rijden we met z’n drieën door de zon naar het centrum. We sluiten de vakantie af door te gaan eten in een eetcafé. Goed voer! Tegen negen uur zijn we weer thuis. Het is nog steeds mooi weer. Ik ga in de tuin zitten lezen. Om tien uur wordt het daar te donker voor, dus ga ik naar binnen. Ik werk de laatste foto’s op de webstek bij. Dan kijk ik ook een aflevering van Beagle (29); lang niet gedaan, lijkt het. Uiteindelijk vouw ik de was en ga ik om kwart voor twaalf naar bed. Zesendertig weken.

Vrijdag 25 juli:
Vroeg op. Het is iets voor zeven uur. Ik wilde op tijd zijn, want ik ga bloed laten prikken. Zo rond acht uur loop ik buiten. Het is nog warm, maar het regent af en toe lichtjes. Ik heb in het voorafgaande uur aan de pc foto’s zitten bewerken, daarna aan de keukentafel de krant gelezen en ondertussen Dark Intervals (Keith Jarrett) gehoord.
Het bloedprikken is zo gepiept en ik ben voor half negen alweer thuis. De deur van de vriezer in de keuken blijkt niet goed te sluiten, dus zet ik de koelkast uit en laat ik ‘m ontdooien. Dan koffie, verder met foto’s en Concerts (Keith Jarrett nog maar eens), Mercedes Benz (Jimmy Carl Black) en Reflections (het eerbetoon aan Andrew Corczyca).
Begin van de middag maak ik de brunch. Die nuttigen we ook nog. Erna is het een beetje droog en wandel ik naar de supermarkt op de hoek voor enkele kleine boodschapjes. Vervolgens verder met foto’s bewerken. Het schiet op. We horen muziek: A Token Of His Extreme (FZ), A Life Within A Day (Squackett), Niittoaika (UZVA), In Concert – Tokyo, 1995 (King Crimson) en Heaven & Earth (Yes). Aan het eind van de middag zijn er nog 878 foto’s overgebleven (van de 1824). Het nummeren en naamgeven kan beginnen!
De Vrouw maakt avondeten: rijstschotel met snijbonen, doperwten en ham, met daarnaast een sla. Goed voer, dus het is zo op. Als de keuken weer schoon is, schrijdt de fotoklus voort. Ik hoor KIN maar weer eens. Zo tegen een uur of elf vind ik het welletjes. Een heleboel foto’s hebben een naam en er staan er ook al heel wat op de webstek!

–

Donderdag 24 juli:
Ik sta om half negen al onder de douche. Als ik beneden ben, drink ik koffie in de tuin en lees ik de krant. Dan maak ik een eerste aanzet op de webstek voor het ZN-verslag. Ook werk ik dit B-log ‘globaal’ bij.
Eind van de morgen wandel ik langs het kanaal naar de Turkse winkel voor wat brood en uien. Weer terug drinken we koffie in de tuin. Het wordt opnieuw warm. Dan maak ik de brunch klaar. Er is salade voor De Vrouw en brood voor de rest. We horen side one (Adrian Belew).
Erna stappen De Vrouw en ik op de fiets. Op het Marktplein is een curiosamarkt en daar koopt De Vrouw een of andere hippe kan uit het jaar blok. Mooi ding wel en nog betaalbaar ook. Als beloning gaan we iets drinken op het Raadhuisplein. Na twee drankskes weer naar huis.
Daar prepareer ik een avondmaal: kippenpoten uit de oven en groentetorentjes eveneens uit de oven en salade uit de losse pols. Deep (Stick Men) kan ik door de kamer heen knallen en nog tamelijk luid ook.
Na het eten en de vaat ga ik weer naar buiten. Ik geef de tuin water en ga verder zitten lezen in het ZN-boek. Als het te donker wordt, ga ik binnen achter de pc verder met de foto’s bewerken. Ik kom al tot en met dag vier. Op de helft! Het is na elven als ik naar bed ga.

–

Woensdag 23 juli:
Half tien ga ik uit bed. De Vrouw is naar de huisarts. Ik ga op de weegschaal staan: bijna vierenzestig kilo. Iets aangekomen, dus. Het is het resultaat van een weekje Stadtbäckerei en festivalvoer. Beneden zet ik de wasmachine aan, lees de krant in de tuin en drink koffie. De Vrouw komt terug; het zijn vochtbulten onder haar oksel en ze heeft antibiotica. Voorzichtigheid blijft geboden.
Ik fiets naar de supermarkten en de Turkse winkel. Daarna brunchen we uitgebreid. De meeste was hangt inmiddels; de eerste was is al droog en haal ik van de waslijn. Ik doe wat strijkwerk. Het is zeer warm. In de tuin begin ik in het ZN-boek te lezen. Tussendoor maken we mail naar Bad Doberan: volgend jaar willen we graag anderhalve week in het appartement, van zondag tot en met dinsdag.
Zo rond half zeven ga ik eten maken. Ik prepareer een salade en bak hamburgers. Ondertussen horen we Rare Episodes – Frank Zappa’s Rare Nuggets, Andrew’s vierde verzamelplaatje. Leuk. De maaltijd is eenvoudig, maar smaakvol.
Na het eten en de opruimklussen kijken we het journaal. Daarna geef ik de planten in de tuin water en ga ik weer in de tuin zitten lezen tot het te donker is. Ik ga naar binnen, zet de foto’s van de camera over naar de pc en maak de eerste selectie: de echt mislukte exemplaren gaan eruit. Honderd wazige platen moeten het veld ruimen; er blijven nog slechts zeventienhonderd over …
Dan is het half twaalf en ga ik naar bed.

–

Dinsdag 22 juli: naar huis
Er gaat geen wekker, maar ik ben om kwart voor acht op. We hebben alle tijd om de koffers in te pakken. Dhr Zühr brengt ons om tien uur naar het station. Daar is ook Gerhard; hij reist tot Hamburg met ons mee.
We hebben een voorspoedige reis zonder vertragingen. Ik lees The Great Gatsby uit en begin in Jules Verne’s Reis naar de maan in 28 dagen en 12 uren. Precies volgens dienstregeling komen we om zes uur op het station Apeldoorn aan en we hebben gelijk aansluiting op de bus. Kwart over zes zijn we thuis. De Zoon heeft het huis aan kant. We pakken de koffers weer uit.
Met De Zoon wandelen we naar Midas om daar de Zappanaleweek af te sluiten met een bord grilleten. Rond een uur of negen komen Heidi en Auke langs. Er is veel (na) te praten. Tegen twaalf uur moet ik slapen.

Terugkijkend op onze week weg:
Wat een heerlijke tijd. Alles wat ik hoopte, is gebeurd. Alles waar ik tegenop zag, is niet gebeurd. Het was ontspannen en in alle kalmte hebben we toch weer veel kunnen doen, zien en horen. Er was geen druk, ik maakte me geen zorgen, er was geen spanning of wat dan ook. Goed weer, goede muziek, goede mensen. Hier kijk ik met heel veel plezier op terug. Misschien wel de beste Zappanale ooit.

–

Maandag 21 juli: uitrusten in Bad Doberan
Een dag rust! We slapen wat uit. Om elf uur komst Auke De Zoon ophalen. We zwaaien ze uit als ze vertrekken. Dan is er nog wat koffie. Ik lees Lof der Zotheid uit en begin aan Scott Fitzgerald’s The Great Gatsby.
Eind van de morgen lopen we naar het park; in het paviljoen bestellen we als ontbijt een mooie maaltijdsalade. Als die op is, zien we Len en Monica aan komen lopen. Zij drinken wat met ons mee. Daarna scheiden onze wegen.
We gaan via de supermarkt Netto terug naar het appartement en maken de rest van de middag een wandeling door een buitenwijk van Bad Doberan, langs het kerkhof. In de Mollistrasse drinken we een glaasje en in Pascham op de Markt eten we döner. Uiteindelijk gaan we bij het Kamp Theater wat drinken. Om half elf nemen we afscheid van Sascha, Nona, Thomas en Gerhard die daar zitten en gaan we terug naar het appartement. De Vrouw kijkt een film op haar notebook en ik lees het Zappanale programmaboekje. Daarna gaan we naar bed.

–

Zondag 22 juli: Zappanale dag 3
Dit keer is De Vrouw als eerste uit bed. We willen op tijd op. Tijdens de koffie lees ik Reis door mijn kamer uit en begin ik in Erasmus’ Lof der Zotheid.
Bijna exact elf uur zijn we in de expositieruimte van de Arf Society. Het String Trash Project speelt er. Gitaar (Peter Görs, zo’n beetje de echte aanstichter van Zappanale vijfentwintig jaar geleden), bas (Mick) en harp. Mooie FZ-melodieën (Treacherous Cretins, Chunga’s Revenge, Sleep Dirt, Filthy Habits en zo), bijna verstild klinkt het.
Erna gaan we ontbijten bij Kamp Theater en om twee uur zijn we op het festivalterrein. De dvd van Crimson ProjeKCt is er; Mary Jane heeft er eentje voor me achtergehouden en geeft me het laatste exemplaar. Dank je wel!
De muziek van Collectif LeBocal blijf ik mooi vinden. Drie jaar geleden waren ze er ook en het is heerlijke zondagmorgenmuziek. Als het bijna afgelopen is, gaan we naar het kleine podium. We vinden een goede plek zeer vooraan. Langzaam loopt het achter ons vol.
Want Stick Men spelen! Potjandosie. Wat een lekkere bak georganiseerde herrie. We hebben mooi zicht en zien de heren van dichtbij. Het gastoptreden van Don Preston is leuk, maar niet echt relevant. Het materiaal zwerft tussen complex, zweverig, ongrijpbaar, stevig en bruut. Vooral de vierdelige suite Firebird (Stravinsky) bezorgt me kippenvel en even krijg ik het te kwaad. De toegift is Larks’. Ik heb dan al wat goede foto’s gemaakt. Na afloop pik ik Tony Levin’s setlijst en laat die ondertekenen door de drie heren Levin, Pat Mastelotto en Markus Reuter. Dit uurtje was een ware belevenis!
Op het grote podium is de laatste grote act van deze Zappanale begonnen. The Grandmothers vallen me ietwat tegen. Ik vind het leuk om de twee oude heren Don Preston en Bunk Gardner (beiden 81, zeggen ze) aan het werk te zien, maar zeker in het begin klinkt het een beetje rommelig. Het geeft me de gelegenheid om wat rond te lopen, foto’s te maken en te kletsen met deze en gene. Ob komt met een goed voorstel!
De grand finale (met School of Rock, vooral School of Rock en een klein beetje Muffin Men, John French, Spanner&Helen en Julie Slick) is nogal een zootje; tijd om te eten (pizza). Ik doe de laatste boodschap: het boek Beefheart: Through The Eyes Of Magic (John French); MaryJane heeft nog een exemplaar voor mij gevonden. Zittend op de sofa’s zien we het podium afgebroken worden. (Chantal heeft een lastige blessure aan haar voet opgelopen en moet met haar been omhoog. Gelukkig gaat het goed met haar!)
Van het laatste optreden op het kleine podium krijgen we niet veel mee. We gaan afscheid nemen van de meeste Zappateers bij de Zappateerstent en we pakken een taxi (wéér dezelfde staat te wachten) naar Gunnar’s bar. Daar zitten we nog een uurtje of anderhalf met allerlei gezellige en goede mensen en dan gaan we naar ons appartement voordat we instorten.

–

Zaterdag 23 juli: Zappanale dag 2
Ik ben weer op tijd op, dit keer zonder al te veel hoofdpijn. En ik kan lezen: op de e-lezer begin ik in Maarten Biesheuvel Reis door mijn kamer.
Eind van de ochtend lopen we naar de Stadtbäckerei voor ontbijt. We ontmoeten er Auke en later ook Aad en Frank. Half een stappen we op Molli en gaan naar festival. We zijn op tijd voor de lezing van Jim Cohen die om 13.00 uur begint. Het is altijd aangenaam om de man te horen spreken (ik heb goede herinneringen aan zijn verhaal over Billy The Mountain tijdens mijn eerste Zappanale in 2001!); dit keer vertelt hij over religie in het werk van FZ. Onder te grote tent is het nog koel; daarbuiten wordt het langzaam zeer warm.
In de tent van de Arf-Society is een dvd te koop met daarop beeld- en geluidsopnamen van het concert van The Magic Band van gisterenavond. Die koop ik natuurlijk. Ook tref ik iets later Andrew, beter bekend als idiotbastard, en bij hem koop ik de compilatie Rare Episondes – Frank Zappa’s Rare Nuggets.
Ik spreek Steve (Sterno) en wil beginnen over de foto’s van Teri Gender Bender die we bijna dagelijks op het Zappateers forum plaatsen. Hij vraagt hoe het met mij gaat en vertelt over zijn eigen ervaringen van anderhalf jaar geleden. De foto waarop hij te zien is nadat hij in een vlaag van onmacht de haren uit zijn hoofd heeft getrokken doet me pijn. Gelukkig is hij nu rustiger en hij zegt dat yoga hem veel goeds brengt. Iets (opnieuw) ter overweging.
Op het grote podium is inmiddels Jazzproject Hundehagen begonnen. Ha, Jim Cohen noemde ze Jazzinfarct! De muziek van de lokale band wordt er wel beter op in de loop van de jaren. Op het kleine podium horen we Present. We nemen iets te eten (pizza) en wandelen rond. Eigenlijk wachten we op het optreden van The Muffin Men en hun concert is precies wat we verwachten: zeer amusant. Hun setlijst is afwisselend (FZ, Black Sabbath, Beefheart, JCBlack), de lol druipt eraf, Denny Walley speelt mee. Voor mij een van de hoogtepunten van het festival.
We nemen niet heel veel tijd om te luisteren naar Spanner Jazz Punks, het ensemble waarin Adam en Helen spelen samen met Dan Spanner. We hebben ze eerder gehoord in Corby in maart 2013; dit keer hebben ze de blazerssectie niet bij zich en bestaat hun set grotendeels uit Zappa-materiaal. Ik vond hun eigen theatrale stukken eigenlijk interessanter, maar ze blijven goed overeind op dit festival. We nemen nog iets te eten (pannenkoek) en gaan dan naar het grote podium.
Daar pikken we de soundcheck van Crimson ProjeKCt mee en ik kan goede foto’s maken. Ik loop naar de Arf-tent. De dvd met de opnames van The Muffin Men komt net aan. Ik koop hem bij MaryJane en vraag of er ook eentje van CP komt. Het ziet ernaar uit; Jörg, de man die filmt en verantwoordelijk is voor de dvd’s, staat naast me en zegt dat het gaat lukken. Ik vraag MaryJane of ze voor mij een exemplaar wil achterhouden. Ik koop ook nog side two (Adrian Belew).
En dan begint het. Geen verrassing, maar wel het beste van de dag en waarschijnlijk ook wel van het hele festival: Crimson Project. Ik sta vooraan en ga uit de plaat. De setlijst is nagenoeg hetzelfde als twee weken geleden in Heerlen (alleen de improv van Stick Men Open ontbreekt), het geluid is zeer goed en wederom zien we een heleboel spelplezier. Het is niet eens heel druk vooraan en ik kan af en toe redelijk foto’s maken, ook al is het donker en beweegt men veel op het podium.
Na twee uur is het afgelopen. Iedereen om mij heen, en later ook De Vrouw en De Zoon, heeft genoten. We gaan richting de uitgang en nemen we nog iets van Aufrichtiges Zappa mee. Veel is het niet. Ik ben heel moe. Rond één uur zoeken we een taxi en vinden dezelfde als gisterenavond. Steve en MaryJane stappen bij ons in. Als we rijden, blijkt dat hun hotel in een heel ander dorp (Börgerende) staat en dus rijden we via een omweg naar ons appartement.
Half twee liggen we in bed. Vijfendertig weken, maar daar denk ik helemaal niet aan.