Bas Langereis leest u voor!

Van mijn B-log:
Vijf uur. De wekker gaat. We staan op. De Zoon brengt ons naar het station. Onze reis naar Stockholm kan beginnen!
De treintocht verloopt voorspoedig; we hebben prima aansluiting in Amersfoort en zijn volgens dienstregeling op Schiphol. Onze vlucht is om kwart over tien, dus hebben we nog ruim de gelegenheid om koffie te drinken en een mooie fles voor au3 te kopen.
Vliegen zal nooit mijn hobby zijn. Toch merk ik minder spanning dan andere keren. Ik kan goed lezen (met dank aan mijn e-lezer) en gelukkig duurt de vlucht slechts vijf kwartier.
Na de landing en een sanitaire stop op Arlanda stappen we zó de Flygbyssar in. We zijn vlot op de T-Centralen en daar stoppen we de koffers in een kluis en laden we onze kaarten voor het openbaar vervoer op. We kunnen de stad in!
De wandeling gaat via Sergels Torg naar Hötorget. We willen iets eten bij Ierse pub The Dubliner, maar die blijkt gesloten. De Kungshallen zijn wel geopend en we lunchen met een uitgebreide, goed vullende en bovenal zeer lekkere salade. Dan over de Kungsträdgården en de Strömbron naar Gamla Stan. Bij het Kungliga Slottet is het plots een drukte van belang met politiemotoren en een stoet van zwarte auto’s met geblindeerde ramen. Komt er een koning voorbij? Inmiddels is het al vier uur en hebben we contact met au3. Zij is straks klaar met werken en zal om kwart voor vijf thuis zijn. We klimmen Slottsbacken omhoog en lopen via Stortorget naar het metrostation van Gamla Stan. We gaan met de tunnelbanan terug naar T-Centralen en halen daar onze koffers weer op.
Een pendeltåg naar Märsta of Uppsala, die moeten we hebben. We komen op een perron waar de trein naar Uppsala van een half uur eerder nog moet komen. Hoe moeten we betalen of inchecken? We zoeken verder en moeten het beneden bij een informatiebalie gaan vragen. Oké, we stonden bij een heel verkeerde trein: een sneltrein in plaats van de pendeltåg. Even door de poortjes en dan staan we wél op het goede perron.
Half zes komen we aan in Ulriksdal. Bij het station staat au3 te wachten. Hé hoi, leuk dat jullie er zijn! Ze neemt ons mee naar de Hemsköp, de supermarkt naast het station voor wat eerste boodschappen voor morgen, en daarna naar haar appartement, dat ongeveer tien minuten klimmen van het station vandaan ligt. Drie hoog bevindt zich een ruime woning met twee slaapkamers en een grote woonkamer met open keuken. We pakken koffers uit – we hebben de grote slaapkamer met het tweepersoonsbed – en gaan even zitten. Dan is het etenstijd. We lopen weer terug naar het station en nemen plaats in het buurt- annex eetcafé. We bestellen pasta met gorgonzolasaus. Een eenvoudig maar smakelijk gerecht. Tegen een uur of tien lopen we weer terug. Buiten is het nog volop licht; het zal vannacht niet helemaal donker worden. In het appartement van au3 drinken we nog wat en daarna liggen we op tijd in bed.

Van mijn B-log:
Ik ben op tijd op. De Vrouw kan nog wat blijven liggen. We zijn alleen vandaag; au3 is naar haar werk. We zien haar weer aan het eind van de middag.
Na koffie in de zon op het balkon en een ontbijtje nemen we de bus 509 naar Solna Centrum. Daar stappen we over in een bus naar Hagalund en halverwege stappen we uit. We zijn in de buurt van au3’s werk, vlak langs de snelweg tussen Arlanda Airport en Stockholm centrum. We willen die snelweg oversteken, maar komen eerst langs een kerkhof. Wacht, dit is het Norra Begravnungsplats! Hier liggen Solomon August Andrée, Strindberg en Fraenkels! Ik weet dat het kerkhof heel groot is en bij de ingang kunnen we niet achterhalen waar de drie liggen begraven; dat zou dus een enorme zoektocht worden die uren in beslag neemt. Dat gaan we niet doen. We steken de snelweg over en lopen Hagaparken in. We komen langs de Koppartälten en bereiken uiteindelijk het Fjärils en Fagelhuset. In de vlindertuin en het nagebootste tropische regenwoud kunnen we flinke tijd doorbrengen. Aan het begin van de middag rusten we uit bij de Koppartälten met koffie en iets lekkers. Ik meende een kanellbölle te hebben gekozen, maar het blijkt een baksel met kardemom te zijn. Ook lekker.
De wandeling door het Hagaparken loopt via het Paviljoen van Gustav III, de Ekotemplet en de oevers van de Brunviken. Het is een prachtig park en we nemen alle tijd om rond te kijken. Uiteindelijk komen we in het noorden van het centrum van Stockholm uit. Dan is het nog maar een klein stukje lopen naar Odenplan. Daar nemen we de tunnelbanan naar Medborgsplatzen op Södermalm. Bij café Snaps drinken we iets en even later is au3 er ook. Zij neemt ons mee naar het eetcafé dat vlakbij haar vorige appartement ligt. Daar zitten Sven en Bengt op ons te wachten en nog geen tien minuten later zijn Annemarieke, Dennis en Leo er ook. Wat is het goed om ze allemaal weer terug te zien. Ik word er stil van en weet niet goed wat ik ze moet zeggen. Het is niet erg; het idee dat ze er zijn is al voldoende. We eten salade (het standsaard voorgerecht in dit soort eetcafés in Zweden), frieten en wij hebben gekozen voor entrecote met zachte saus. Het smaakt voortreffelijk.
Tegen tien uur nemen we afscheid van iedereen en gaan we met de pendeltåg terug naar Ulriksdal. Inmiddels blijkt het WK voetbal in volle gang te zijn en Nederland haar eerste tournooiwedstrijd te hebben gewonnen. O.

Van mijn B-log:
We zijn niet eens heel laat uit bed. Met z’n drietjes ontbijten we en dan lopen we naar de hoek van de straat. Daar stopt de bus naar Universitätet, aan de andere kant van de Brunnsviken. We bezoeken het Naturhistoriska Riksmuseet.
Allereerst bekijken we de historische afdeling en ik word vooral geboeid door de skeletjes van dieren die in de negentiende eeuw zijn verzameld. Goh, beetje veel over natuurontdekkers gelezen, de afgelopen tijd? We pauzeren met water en kanellbölle (nu de echte) en gaan verder langs de Zweedse natuur, de stenen en mineralen en exposities over de mens en dinosauriërs. Eigenlijk zou ik hier dagenlang kunnen rondkijken, maar door het slenteren worden we halverwege de middag moe.
We nemen de tunnelbanan naar Gamla Stan en lopen door het oude centrum. Langs de Söderstrom drinken we iets bij café Engelen en dan pakken we de tunnelbanan naar Hötorget. Nu is The Dubliner wél open. Ik bestel een sheperd’s pie die nog lekker is ook. Voetbal zien we op een heel klein scherm; het grote, heel grote scherm is gereserveerd voor een interland rugby.
Aan het begin van de avond wandelen we naar de T-Centralen. Onderweg doen we boodschappen en niet veel later zijn we weer in Ulriksdal. Nog iets drinken en dan weer op tijd naar bed.
Vandaag is het dertig weken geleden. Ik merk er nu niet veel van. Denk er ook niet aan. Even eruit.

Van mijn B-log:
We willen de boot van twaalf uur zien te nemen, dus zijn we redelijk op tijd op. Koffie op het balkon, een uitgebreid ontbijt, dan met de trein naar T-Centralen en de tunnelbanan naar Östermanstorg. Even de Nybrogatan naar Nybroviken beneden lopen en om half twaalf staan we bij de kaartverkoop. De tocht van twaalf uur is helemaal uitverkocht, maar we kunnen die van half twee ook nemen. Doen we. Het wachten is nog even op Annemarieke en als die er is, gaan we aan de overkant van de Strandvägen koffie drinken.
Om een uur gaan we aan boord. De tocht door de Archipel is geweldig. Twee jaar geleden hebben De Vrouw en ik hem ook al eens gedaan, maar toen was het zeer bewolkt en regenachtig. Nu is het bij vlagen zeer zonnig. Het uitzicht is adembenemend. Plots merk aan mijn lijf ik dat ik moe ben; een gevoel dat ik de afgelopen dagen overdag niet heb gehad.
Kwart over vier zijn we weer aan het vasteland. We gaan de Nybrogatan op naar Östermanstorg en drinken daar nog wat met z’n vieren. Aan het begin van de avond nemen we afscheid van Annemarieke. Tot snel! (In juli, bijvoorbeeld.) Met z’n drietjes bezoeken we Thais restaurant Rice aan de Nybrogatan. Goed eten; vooral de citroencake aan het eind is zeer lekker.
Halverwege de avond doen we nog wat boodschapjes op de Östermanstorg en nemen we de tunnelbanan en pendeltrein naar Ulriksdal.

Van mijn B-log:
Als ik opsta, ben ik alleen. au3 is vandaag weer naar haar werk; we zien haar weer aan het eind van de middag. We doen rustig aan, vandaag. Aan het eind van de ochtend pakken we de bus naar Universitätet weer. We lopen langs het Naturhistoriska Riksmuseet en komen al snel bij de Bergianska Trädgarden.
Deze botanische tuinen overtreffen onze verwachtingen. Het is fantastisch! Vooral het Edvard Anderson Conservatory en het Victoria House zijn indrukwekkend, maar ook de Japanse tuin en de vergezichten vanaf het Italian Terrace en bij de watertoren ervaren we als overweldigend. Woorden schieten hier tekort. We kunnen uitgebreid rondwandelen en rondkijken. Het is er niet eens echt groot, maar er is verschrikkelijk veel te zien. Halverwege de middag merken we dat we vermoeid zijn. We gaan terug.
We pakken de bus naar Ulriksdal, doen bij het station boodschappen in de Hemköp en gaan weer naar het appartement van au3. We zijn nog geen kwartier eerder thuis dan zij.
Ik kook bamisoep voor ons drietjes. Na het eten kletsen we uitgebreid en is het nog lang gezellig. Toch ook weer niet te laat naar bed, hoor!

Van mijn B-log:
Op tijd op. Ontbijt, koffers inpakken. Het is kwart voor tien als we met au3 haar appartement verlaten. Op het station Ulriksdal nemen we afscheid van haar; zij gaat naar haar werk. Een kwartiertje later komt onze trein naar Arlanda; iets meer dan een half uur later zijn we op het vliegveld. We lopen naar onze terminal, kopen wat souvenirs en checken in. Natuurlijk mag ik mijn koffer openmaken. De kaas, zoals altijd. ‘En heeft u ook iets van een worst?’ Ja, ik heb ook iets van een worst. ‘Wilt u uw worst ook even laten zien?’ Vooruit. Verder geen problemen. Bij een kiosk koop ik de biografie Robert Plant – A life door Paul Rees. Dan is het wachten. Niet erg; ik heb de e-lezer.
De vlucht heeft tien minuten vertraging, maar die halen we in de lucht weer in. Om vier uur zitten we in de trein naar Amersfoort. Alle aansluitingen lopen prima en kwart voor zes zijn we thuis.
De Zoon is er een kwartiertje later en we wandelen naar ons winkelcentrum om bij Midas iets te gaan eten. Dat doen we.
Weer thuis ruim ik de koffers uit, sorteer al was en dan slaat de vermoeidheid definitief toe. Het was een schitterende reis. We hebben het kalm aangedaan en toch heel veel gezien en mooie mensen ontmoet. Niet te vergeten!

Vrijdag 13 juni – Hagaparken:
Ik ben op tijd op. De Vrouw kan nog wat blijven liggen. We zijn alleen vandaag; au3 is naar haar werk. We zien haar weer aan het eind van de middag.
Na koffie in de zon op het balkon en een ontbijtje nemen we de bus 509 naar Solna Centrum. Daar stappen we over in een bus naar Hagalund en halverwege stappen we uit. We zijn in de buurt van au3’s werk, vlak langs de snelweg tussen Arlanda Airport en Stockholm centrum. We willen die snelweg oversteken, maar komen eerst langs een kerkhof. Wacht, dit is het Norra Begravnungsplats! Hier liggen Solomon August Andrée, Strindberg en Fraenkels! Ik weet dat het kerkhof heel groot is en bij de ingang kunnen we niet achterhalen waar de drie liggen begraven; dat zou dus een enorme zoektocht worden die uren in beslag neemt. Dat gaan we niet doen. We steken de snelweg over en lopen Hagaparken in. We komen langs de Koppartälten en bereiken uiteindelijk het Fjärils en Fagelhuset. In de vlindertuin en het nagebootste tropische regenwoud kunnen we flinke tijd doorbrengen. Aan het begin van de middag rusten we uit bij de Koppartälten met koffie en iets lekkers. Ik meende een kanellbölle te hebben gekozen, maar het blijkt een baksel met kardemom te zijn. Ook lekker.
De wandeling door het Hagaparken loopt via het Paviljoen van Gustav III, de Ekotemplet en de oevers van de Brunviken. Het is een prachtig park en we nemen alle tijd om rond te kijken. Uiteindelijk komen we in het noorden van het centrum van Stockholm uit. Dan is het nog maar een klein stukje lopen naar Odenplan. Daar nemen we de tunnelbanan naar Medborgsplatzen op Södermalm. Bij café Snaps drinken we iets en even later is au3 er ook. Zij neemt ons mee naar het eetcafé dat vlakbij haar vorige appartement ligt. Daar zitten Sven en Bengt op ons te wachten en nog geen tien minuten later zijn Annemarieke, Dennis en Leo er ook. Wat is het goed om ze allemaal weer terug te zien. Ik word er stil van en weet niet goed wat ik ze moet zeggen. Het is niet erg; het idee dat ze er zijn is al voldoende. We eten salade (het standsaard voorgerecht in dit soort eetcafés in Zweden), frieten en wij hebben gekozen voor entrecote met zachte saus. Het smaakt voortreffelijk.
Tegen tien uur nemen we afscheid van iedereen en gaan we met de pendeltåg terug naar Ulriksdal. Inmiddels blijkt het WK voetbal in volle gang te zijn en Nederland haar eerste tournooiwedstrijd te hebben gewonnen. O.

–

Donderdag 12 juni – naar Stockholm, Centrum, Gamla Stan en Ulriksdal:
Vijf uur. De wekker gaat. We staan op. De Zoon brengt ons naar het station. Onze reis naar Stockholm kan beginnen!
De treintocht verloopt voorspoedig; we hebben prima aansluiting in Amersfoort en zijn volgens dienstregeling op Schiphol. Onze vlucht is om kwart over tien, dus hebben we nog ruim de gelegenheid om koffie te drinken en een mooie fles voor au3 te kopen.
Vliegen zal nooit mijn hobby zijn. Toch merk ik minder spanning dan andere keren. Ik kan goed lezen (met dank aan mijn e-lezer) en gelukkig duurt de vlucht slechts vijf kwartier.
Na de landing en een sanitaire stop op Arlanda stappen we zó de Flygbyssar in. We zijn vlot op de T-Centralen en daar stoppen we de koffers in een kluis en laden we onze kaarten voor het openbaar vervoer op. We kunnen de stad in!
De wandeling gaat via Sergels Torg naar Hötorget. We willen iets eten bij Ierse pub The Dubliner, maar die blijkt gesloten. De Kungshallen zijn wel geopend en we lunchen met een uitgebreide, goed vullende en bovenal zeer lekkere salade. Dan over de Kungsträdgården en de Strömbron naar Gamla Stan. Bij het Kungliga Slottet is het plots een drukte van belang met politiemotoren en een stoet van zwarte auto’s met geblindeerde ramen. Komt er een koning voorbij? Inmiddels is het al vier uur en hebben we contact met au3. Zij is straks klaar met werken en zal om kwart voor vijf thuis zijn. We klimmen Slottsbacken omhoog en lopen via Stortorget naar het metrostation van Gamla Stan. We gaan met de tunnelbanan terug naar T-Centralen en halen daar onze koffers weer op.
Een pendeltåg naar Märsta of Uppsala, die moeten we hebben. We komen op een perron waar de trein naar Uppsala van een half uur eerder nog moet komen. Hoe moeten we betalen of inchecken? We zoeken verder en moeten het beneden bij een informatiebalie gaan vragen. Oké, we stonden bij een heel verkeerde trein: een sneltrein in plaats van de pendeltåg. Even door de poortjes en dan staan we wél op het goede perron.
Half zes komen we aan in Ulriksdal. Bij het station staat au3 te wachten. Hé hoi, leuk dat jullie er zijn! Ze neemt ons mee naar de Hemsköp, de supermarkt naast het station voor wat eerste boodschappen voor morgen, en daarna naar haar appartement, dat ongeveer tien minuten klimmen van het station vandaan ligt. Drie hoog bevindt zich een ruime woning met twee slaapkamers en een grote woonkamer met open keuken. We pakken koffers uit – we hebben de grote slaapkamer met het tweepersoonsbed – en gaan even zitten. Dan is het etenstijd. We lopen weer terug naar het station en nemen plaats in het buurt- annex eetcafé. We bestellen pasta met gorgonzolasaus. Een eenvoudig maar smakelijk gerecht. Tegen een uur of tien lopen we weer terug. Buiten is het nog volop licht; het zal vannacht niet helemaal donker worden. In het appartement van au3 drinken we nog wat en daarna liggen we op tijd in bed.

–

Woensdag 11 juni:
Rare nacht. Als het hard gaat regenen, ga ik uit bed om het raam dicht te doen. Het is dan nog geen vier uur. Tot zeker kwart voor zes ben ik wakker, maar om zeven uur haalt de wekker me uit een diepe slaap.
Ik ben natuurlijk wat gespannen, maar het is geen paniek. Er is niets te verliezen, er is alleen maar te winnen, weet je nog? Ik weet het nog.
Iets voor negenen loop ik de deur uit naar de bushalte en iets voor elf uur ben ik in het centraal bureau van mijn werk in Schaarsbergen. Kom maar op met dat sollicitatiegesprek!
Het gesprek gaat me redelijk tot goed af. Ik kan de resultaten van mijn assessment toelichten en uitleggen waar ik goed in ben. Dinsdagavond 17 juni weet ik meer.
Erna een gesprek met de manager en personeelsadviseur. Vanaf 1 juli ga ik integreren in mijn nieuwe functie. Eerst drie weken lang drie ochtenden per week, niet op loonwaarde. Als dat goed gaat, zijn die drie ochtenden wél op loonwaarde en kan ik de volgende stap gaan proberen. Zo gaan we door tot ik 100% (= 36 uur) terug ben; dan gaat mijn nieuwe functie van 24 uur in en zal ik dus voor 12 uur boventallig worden. (Dat is minder.) Omdat de nieuwe functie in het centraal bureau is, zal ik (weer) een nieuwe casemanager krijgen. Wordt vervolgd, wordt vervolgd.
Dan snel naar huis. Spullen bijeen zoeken, koffers pakken en wat al dies meer. Het boek van Jonas Jonassen uitlezen, bijvoorbeeld. En beginnen in Drift van Marion Pauw (kwam gratis bij de aanschaf van de e-lezer). En eten koken: shoarma met daarnaast een groentesmoor (spek, paprika, courgette, spitskool, rode ui) en een lel van een avocado-tomaat-salade.
Ik hoor Distant Satellites (Anathema) en Axiom (Archive). De laatste dingen opruimen en uitrusten in de tuin, vanwege kilte al om half negen naar binnen, alle apparatuur die het nodig heeft aan de oplader en zeer op tijd naar bed.

–

Dinsdag 10 juni:
De wekker staat bijna ouderwets op zeven uur. Ik sta op en doe overal ramen open; het is broeierig warm boven in het huis. Op de fiets naar het werk heb ik mijn jasje nog aan, maar eenmaal in het kantoor doe ik ‘m uit en zet ik de deur naar het terras wagenwijd open.
Ik kan in alle rust van alles doen. Het opruimen vordert gestaag, ik beantwoord en stuur wat mail, ik spreek wat collega’s. Iets na twaalven ga ik weer naar huis. Het is nu broeierig warm.
De Vrouw en ik nemen nog een kop koffie en lunchen. Ik wandel naar de supermarkt voor brood en tandpasta; het zijn de laatste boodschappen voor donderdag. Als ik terug ben, kan ik kleren uittrekken en in de tuin verder lezen.
Ik maak eten. Een ovenschotel van rode biet, rode ui, peer, blauwe kaas, walnoten en honing. Erbij bak ik lamsbiefstuk en maak ik een grote salade. Ondertussen draai ik de eerste twee plaatjes uit de 6cd box Woodstock – 40 years on. Na het avondeten zit ik met de e-lezer in de tuin. Echter, vanaf half negen moet ik kleren aan en om half tien zelfs een vest. Toch kan ik tot zeker elf uur veel lezen.

–

Maandag 9 juni – Tweede Pinksterdag – The FoolZ:
Vreemd geslapen. Korte rukken gemaakt. Paar keer wakker geweest. Tussendoor diep weg. Half negen ben ik beneden. Het is Tweede Pinksterdag.
Buiten is het al lekker. Ik ga er zitten en lees het geschenk Incendio door Tess Gerritsen. Tussendoor is er koffie, brunchen we, komt er een enorme donderbui over en ruim ik een bureaulade leeg. Als het weer droog is, is het drie uur en fietsen we naar het centrum van Apeldoorn.
The FoolZ spelen in het Bluescafé! Wat zal ik zeggen? Ik geniet met volle teugen. Wat is het toch een mooie band. De komst van drummer Marco is echt een verrijking. Het is prachtig om hem aan het werk te zien; hij sleurt de hele band mee in zijn kracht. Ik vind dat we verwend zijn met zo’n band in onze woonplaats. Het concert is een mooie opwarmer voor het Zappanale festival, volgende maand. Dank u wel, heren!

Tegen negen uur fietsen we naar huis; het druppelt een beetje. In het zuiden des lands is code rood afgegeven; Pinkpop is voor korte tijd stilgelegd. Thuis even de nieuwsberichten bekijken. Rik Mayall is dood. Niet grappig.

Het was een prachtige middag en avond. Ik ben doodmoe. Dat wel. Even zit ik met de e-lezer aan de keukentafel, maar na een hoofdstuk al ga ik naar bed.

–

Zondag 8 juni – Eerste Pinksterdag:
Vroeg wakker. Kwart voor acht wil ik uit bed.
Het is al lekker in de tuin en ik lees verder in Boetekleed. Halverwege de ochtend gaat het wel druppen en moet ik naar binnen vluchten. Door de lichte regen loop ik het traditionele zondagmorgenrondje langs de plasticcontainer, Matenpoort en het kanaal.
Ik ga weer schrijven. Alleen niet nu. Ik weet het; ik voel het. Het duurt niet lang meer.

Weer thuis lijkt het alweer droog genoeg om in de tuin verder te lezen. Heel even. De rest van de koffie moet ik weer binnen drinken. De Vrouw is er ook en we kletsen. Het gaat goed met mij. Ik lees Boetekleed uit.
Vlak voor de brunch breekt de zon echt door. Na die brunch kan ik urenlang in de tuin lezen: ik begin aan Doodverf, een zelfstandige roman van A.F.Th. van der Heijden, maar de inhoud komt grotendeels uit De tandeloze tijd.
Om half zeven schuif ik de tweede gegrilde kip de oven in en maak ik een salade van botersla, komkommer, rode paprika, tuinbonen en het laatste restje groene pesto. Ernaast komt het restant van de salade die De Vrouw tussen de middag at: witte bonen, tomaten, noten, komijn en bosui. Het vult goed.
Terug in de tuin lees ik Doodverf dan maar uit. Als het donkerder wordt, pak ik de e-lezer en neem ik de laatste stukjes uit de autobiografie van Charles Darwin tot mij. Ook begin ik aan De 100-jarige die uit het raam klom en verdween. Ha, da’s inderdaad wel een droge aanrader tot nu toe.
Dan is het half twaalf.

–

Zaterdag 7 juni:
En het is kwart over negen als ik uit bed ga. Ik doe de gebruikelijke zaterdagmorgendingen en ga daarna in de tuin de kranten zitten lezen. Het wordt warm vandaag. Als we koffie op hebben, fietsen we naar de markt. In de boekwinkel koop ik Zomerhuis met zwembad van Herman Koch, die de boekwinkel tegen een zeer schappelijke prijs van de hand doet. We kopen twee gegrilde kippen op de markt en rijden op de terugweg langs de Turkse winkel.
De lunch is ouderwets zaterdags en als we die op hebben wandel ik naar de supermarkt op de hoek voor de laatste dingetjes. De braamstruik die ik donderdag heb gekocht zet ik in een grote bak; nu staat hij een poosje op het terras, maar later als-ie groot is zetten we ‘m achterin de tuin tegen de schutting aan. De rest van de middag lees ik (zonder veel kleren aan) in het mooie boek van Ian McEvan.
De kip uit de oven is een zeer goede en De Vrouw heeft er een mooie salade bij gemaakt. Prima met dit warme weer.
De Vrouw doet mijn online bestelling bij de e-readerboekwinkel. Ik heb korting gekregen omdat het bedrijf een keer een foutje heeft gemaakt (mogen ze vaker doen). De bestelling is De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween door Jonas Jonasson. (Gea had het boek gelezen én de verfilming gezien en was daar zeer enthousiast over. Ben benieuwd.)
’s Avonds lees ik verder in de tuin. Om half elf is het te donker, maar ik heb mijn e-lezer! Met behulp van het lampje dat in de hoes zit, kan ik nog lang lezen in de autobiografie van Charles Darwin. Wat? Is het al kwart voor twaalf? Ik ben moe.

Ik voel me goed. Ben weer opgewekt en opgeruimd en kan in stress- of spanningsmomenten adequaat reageren, door kalm te bekijken wat er aan de hand is. Halverwege de middag voel ik vermoeidheid, maar als ik bezig blijf met niet al te inspannende dingen, dan gaat het prima.
Negenentwintig weken.

Vrijdag 6 juni:
Ik heb de wekker gezet op zeven uur, maar ben om vijf uur al goed wakker. Iets na half zeven slaap ik toch nog weer in, waardoor het uiteindelijk maar goed blijkt dat ik die wekker op zeven uur heb gezet.
Het belooft een warme dag te worden, vandaag. Op de fiets naar het werk merk ik er nog niets van. Sterker nog: als ik aankom, hebben mijn vingers weer last van slechte doorbloeding en zien ze wit. Het duurt zeker een kwartier voor ze weer zonder tinteling aanvoelen. Ik handel mail af en ruim een enorme berg papier weg. Verder heb ik wat contact met een collega. Van haar begrijp ik dat de concurrentie voor de functie 2 die we ambiëren toch groot is: er blijken al enkele collega’s in functie 2 te zijn ingedeeld! Ai. Aan het eind van de ochtend laat ik het kantoor weer een stukje leger achter dan ik het heb aangetroffen.
Op de weg naar huis vind ik bij een warenwinkel in Zevenhuizen vormpjes voor het maken van waterijs. Als ik thuis kom, vind ik mail van de grote baas. Woensdagmorgen om 11.00 uur heb ik een sollicitatiegesprek voor de functie 2; ondertussen deelt hij me mede dat ik, na allerlei ingewikkelde ‘afspiegelingsprocedures’, ben geplaatst voor functie 3 voor 24 uur per week. Wacht, lees ik dit goed? Ja, ik lees het goed: ik heb per 1 juli een baan!
De Vrouw komt thuis en we lunchen. Daarna ga ik weekendboodschappen doen bij een grote supermarkt. Wat ik zoek – voorgegrilde kip – hebben ze niet, dus loop ik nog even naar het winkelcentrum op de hoek. Daar hebben ze niet eens een grilafdeling, blijkt. Nou ja, dan morgen op de markt of zo.
De rest van de middag lees ik in de tuin de PROG uit en begin ik in Boetekleed van Ian McEwan. Paula van Yesfocus zoekt contact omdat ze een deel van dit blog wil gebruiken op de website van de fanclub; ze vindt mijn stukje over mijn Yeservaring 22 mei leuk geschreven. Van mij mag ze het plaatsen. Terug naar de tuin. Ik merk dat ik heel moe ben. Als ik maar wat kan doen, dan gaat het wel.
De Vrouw heeft eten gemaakt: babi pangang met rode saus en sajoerboontjes en een pittige salade. Alles smaakt zeer goed en is op voor we het doorhebben. Dan is het half acht.
We stappen op de fiets en rijden naar het huis van Reinier en Gea. Daar komen Willem en Truus ook. In de tuin is het genoeglijk, zeer aangenaam en gezellig. Gea blijkt een geweldige gastvrouw. We hebben prettige, serieuze en onzinnige gesprekken. Om half twaalf wordt het toch wel koel en verhuizen we naar de keukentafel. Daar zetten we de genoeglijkheid voort. Het gaat over mensen, over schrijven (Willem leest zelfs voor), over ervaren. Het is warm, het is goed, het is echt. Pas om half twee fietsen we weer naar huis.

–

Donderdag 5 juni:
Het is kwart voor acht. Ik hoef vandaag niets, maar ik ben wel al meer dan een uur wakker. Dan maar opstaan.
Tsja, wat doe ik dan? Krant lezen, koffie drinken, vaatwasser uitpakken, mail bekijken. En volop lezen in Het schervengericht. Buiten regent het gestaag. De Vrouw komt ook naar beneden. Ik voel me rustig en vrij goed. Zo lang ik niets moet.
Halverwege de ochtend, als het droog is, ga ik een boodschap doen bij een supermarkt en de Turkse winkel. Erna wandel ik naar het winkelcentrum in de buurt voor wat laatste dingetjes.
We lunchen. In het blaadje van de supermarkt staan recepten voor waterijs. Hadden we nog van die vormpjes? Ja, ooit. Maar ze zijn allang weggegooid. O. Eens kijken of er nieuwe te koop zijn.
Ik loop tussen de buien door naar een goedkoperommelwinkel in Zuid, maar vind geen waterijsjesvormpjes. Weer thuis lees ik Het schervengericht uit. Er is muziek: Three Fates (Keith Emerson), III en IV (Peter Gabriel) en 90125 (Yes). Ondertussen maken we het eten. De Vrouw verzorgt een geweldige salade niçoise en ik wijd me aan de Argentijnse hazenrug, die we sinds Kerst in de vriezer hebben liggen. Rodewijnsaus en champignons erbij; voor De Zoon aardappels bakken. Het blijkt allemaal heel smaakvol.
Na het eten ga ik lezen in de PROG die dinsdag binnenkwam. Ook hoor ik de volgende twee platen uit de Kevin Ayers box. Dan is het alweer bijna elf uur en ben ik moe. Had ik al verteld dat ik moe ben?

–

Woensdag 4 juni:
Zeven uur piept de wekker. Om acht uur loop ik de deur uit en iets voor tienen ben ik in het centraal bureau van mijn werk in Arnhem. De reis verloopt zeer voorspoedig en ik ben op tijd.
Tien uur heb ik een gesprek met iemand van P&O en degene die het hele project rondom mijn functie leidt. Dit gesprek gaat vooral over functie 3 (mbo-niveau, waar alle twintig secretaresses voor gaan) en mijn re-integratie. Stel: ik zou functie 2 (hbo) niet krijgen, hoe sta ik dan tegenover functie 3? En hoe gaat het met mijn re-integratie? Ik vertel dat ik inschat dat ik in functie 3 goed zou kunnen re-integreren; uiteindelijk is het niet wat ik wil. Ik ga voor functie 2. Andere vraag is of ik het sollicitatiegesprek van volgende week aankan: het zal op scherp gevoerd worden en mag de organisatie dit van mij verwachten; doet men mij dan niet tekort? Ik vertel dat de functie 2 voor mij dé kans is; ik wil ‘m niet missen. Ik ga ervoor en daarna zullen we moeten bekijken wat wel en niet kan. Ik begrijp dat de organisatie toch graag per 1 juli de functie wil laten ingaan. Nou ja, we zijn in ieder geval helder naar elkaar toe geweest.
Het gesprek is kort; na een half uur sta ik weer buiten. Ik zoek nog wat mensen op en spreek er nog wat. Dan ga ik weer terug. Om half twee ben ik thuis.
Koffie en bijkletsen. Ik heb geen keuze en ik heb niets te verliezen. Herstel staat voorop, daar moet alles voor wijken. Stel: ik krijg de baan 2 niet, dan ben ik per half september gere-integreerd in mijn oude functie en zien we dan verder; dan zal er een loopbaantraject liggen te wachten. Het is zoals het is. Ik ga volgende week open het sollicitatiegesprek in. Het lijkt rustig in mijn hoofd en volgens mij is het ook zo.
De rest van de dag hoef ik niets. Ik lees voornamelijk. Als ik avondeten ga maken, hoor ik The Smoker You Drink, The Player You Get en So What van Joe Walsh en Yes’ Drama. De curry van kip, courgette, paprika, peper en ui smaakt prima. De salade ook.
In de avond hoor ik de eerste twee platen van de box The Harvest Years 1969-1974 van Kevin Ayers en het is iets voor elven als ik weet dat ik heel moe ben.

Uitermate fijne aflevering van Dirkjan in de krant van vandaag:

–

Dinsdag 3 juni:
De wekker van De Vrouw gaat af om kwart over zeven. Ik lig dan al meer dan een uur wakker. Zij staat op, want ze moet vanmorgen op tijd naar de tandarts. Daarna volg ik. Ik ben dan wel weer als eerste beneden. Dat dan weer wel.
Ik maak koffie en lees de krant. De Vrouw is inmiddels ook beneden en zet de computer aan. Plots roept ze een vies woord. Of wacht, het woord zelf is niet vies; het is misschien een wat platte benaming voor het vrouwelijk geslachtsorgaan. Erachteraan zegt ze luid: ‘De mail doet het niet!’
Ik denk niet: O, lieve help, daar moet ik gelijk iets mee. Ik raak niet in paniek. Ik blijf rustig. Ik zeg: ‘Ik zal er zo even naar kijken.’ Ik lees de krant uit en drink mijn koffie op.
Dan ga ik achter de pc zitten en inderdaad: de mail werkt niet. Ook zie ik wat alarmmeldingen rechts onderin beeld. Met een paar klikjes heb ik de boel hersteld naar een systeemsituatie van twee dagen geleden. Nog opnieuw opstarten en dan: werkt alles weer prima.
De Vrouw vertrekt naar de tandarts. Ik zet Apollo van Brian Eno op en werk dit blog bij. Iets na tien uur wandel ik in de richting van het centrum.
De fiets van De Vrouw die eind januari was gestolen voor een winkel aan de Asselsestraat, ziet eruit alsof er niets mee is gebeurd. Zelfs de regenjas en zuidwester zitten nog in de fietstas. Bij het wegrijden merken we dat er een spaak en de kettingkast los zit. Toch rijd ik er goed mee weg.
We doen nog wat boodschappen in het centrum en rijden dan terug naar huis. In de tuin is het warm; we drinken koffie en niet veel later gaan we lunchen. Erna stap ik nog op de fiets om bij een supermarkt en de Turkse winkel wat boodschapjes voor het eten te halen. Zo rond half vier ben ik weer terug.
Mooi, dan kan ik nog uitgebreid in de tuin lezen. De Vrouw vertrekt naar de paradontoloog. Ik voel me moe, maar tegelijkertijd ook wel weer opgewekt. Het is echt stukken beter dan de afgelopen vier dagen, terwijl de omstandigheden niet echt zijn gewijzigd.
Leuk: aan het eind van volgende week gaan we een paar dagen naar Stockholm; inmiddels is er allerlei contact met au3, bij wie we logeren, maar ook met Annemarieke en Sven én Dennis om elkaar te ontmoeten. Zoals het er nu naar uit ziet, gaat het nog lukken ook. Ik ben me bewust dat we voorzichtig moeten zijn en niet te veel vastleggen of plannen; we zijn allebei ziek en willen het vooral rustig aan doen. We gaan ter plekke kijken wat wel en niet lukt. Ideeën hebben we zat: Hagaparken, boottocht over de archipel, ontmoeting met een hele club, eten bij Mikel Räv in Hökkarängen. En dan wil ik ook nog op zoek naar de tip van Annemarieke: Saltsjöbaden of zoiets. Er gaat een trein vanuit Slussen richting Näcka, zie ik. Dat wordt de reisgids weer nakijken.
De Vrouw is weer terug en ik begin aan het avondeten. Eerst maar eens Tormato van Yes opzetten. De Zoon had gisteren van De Stadsakkers een paar bosjes raapstelen meegenomen en die gaan er nu aan. Ik meng ze met gepureerde zoete aardappelen. Erbij komt rundersaucijs en een salade van witlof, rode paprika en blauwe kaas.
Als de tafel is leeggeruimd en de vaatwasser is gevuld, begin ik met het schrijven in de formulieren van de psych. Het is me heel helder wat er vrijdagavond en zondagmiddag gebeurde; het omzetten naar acties voor mijzelf en mijn gezinsleden is lastiger.
Ik lees verder in Het schervengericht (ben halverwege; het is ondertussen echt een zeer meesleurend boek geworden) en hoor Travels van Metheny Group. Meer muziek zet ik niet op, want de televisie in de woonkamer staat voor mij luid en ik kan me niet concentreren op wat ik lees. Iets na half elf ben ik zo moe, dat ik naar bed ga.

O wacht, hier is mijn e-Reader die ik zaterdag 24 mei kocht en het tablet van De Vrouw met de hoes die tegelijkertijd een toetsenbord is:

–

Maandag 2 juni:
Ik heb de wekker om zeven uur gezet. Vind je het vreemd dat het ding om precies zeven uur piept? Ik eigenlijk niet. Vannacht ben ik een paar keer wakker geweest, maar toch heb ik goed en diep geslapen. Met moeite kom ik uit bed.
De Zoon is al beneden. Hij heeft altijd de radio aan. Ik vind het verschrikkelijk lawaai, maar kan me er voor afsluiten. Na een kwartiertje ben ik alleen. Ik lees de krant, drink koffie en ga naar het werk.
Onderweg is het fris, maar zonnig. Ik voel me rustig. Op het werk zet ik eerst maar eens Relayer van Yes op. Zo. Vervolgens handel ik mail af en heb ik contact met een collega over mijn eigen digitale dossier. Met de collega spreek ik langer dan een uur; we hebben allebei gesolliciteerd naar een nieuwe functie, dus er valt veel uit te wisselen. Verder maak ik mail naar een manager in Arnhem over de voortgang van het Digitaal Handboek dat ik al enige jaren beheer; het ding lijkt gepasseerd door recente procesbeschrijvingen van een andere afdeling, dus afstemming lijkt me wel goed. De dingen die ik vanmorgen had willen doen (verder opruimen, ordenen en wegmikken) komen er niet van, maar dat is geen ramp: tot 1 september zijn er nog werkdagen zat. Bovendien wil ik wel wat verdiepender aan het werk.
Ik voel me rustig, niet opgejaagd of gespannen.
Na drie uren werken en Invitation van California Guitar Trio stop ik. Op naar de markt voor kaas. De komende maan- en donderdagen ben ik niet in de gelegenheid om de kraam te bezoeken, vandaar.
Thuis tref ik De Vrouw. Zij heeft haar nieuwe tablet in huis gekregen, samen met een beschermhoes annex toetsenbord. Het ziet er leep uit. Ze vertelt over een collega; haar man heeft een diagnose ‘ongeneeslijk ziek’ gekregen. Ik merk dat ik plots heel emotioneel word; denk aan de mogelijkheid dat ik zelf dood ga en voel enorme angst. Gelukkig zakt het snel. We drinken samen koffie in de tuin en aansluitend lunchen we.
Ik wandel naar de hoorwinkel op De Eglantier. Mijn gehoorbeschermers sluiten nog goed af en werken uitstekend. Mooi. Volgend jaar weer laten controleren.
Weer thuis ben ik even alleen en ga ik in de tuin zitten lezen. Eerlijk gezegd ben ik doodop. De Vrouw komt terug van fysiotherapie. Ik vraag of ze zin heeft om te koken. Dat heeft ze niet. Dan doe ik het. Is ook wel goed, dan heb ik wat te doen en stort ik niet in.
Ik maak een saus van ui, bosknoflook, paprika (uit de tuin!) en gepelde tomaten, met vijfkruidenmix, die ik laat inkoken. De broccoli had ik al gekookt en de pangasius ligt te ontdooien. De Zoon komt thuis van De Stadsakkers en heeft een grote bak soep meegekregen. Ook goed. Ik kook rijst. De Vrouw maakt een salade van komkommer, bosui, avocado en ijsbergsla.
We eten de soep en ondertussen warmt de broccoli en de vis in de saus. Uiteindelijk smaakt alles zeer goed. Het is nog vroeg als we alles weer hebben opgeruimd.
Ik lees nog een uurtje in de tuin. Dan vind ik het fris worden en ga ik naar binnen. We kijken het journaal. Erna ga ik achter de computer. Bij de cd Gravitas van Asia zat een dvd; die heb ik nog niet bekeken. Hij is heel kort en valt wat tegen. Veel beter is de We Live Here dvd van Pat Metheny Group uit 1996.
Inmiddels is het elf uur. Ik heb het nog lang volgehouden. Het is weer rustig in de kop. Ik ga naar bed.

–

Zondag 1 juni:
Vroeg wakker. Op zich wel aardig geslapen, maar vanaf zeven uur lukt het niet meer zo. Dan maar eruit om half negen.
Het lijkt aardig weer buiten, al is er meer bewolking dan gisteren. Ik ga naar buiten voor mijn wekelijkse wandelrondje langs de plasticcontainer, Matenpoort en het kanaal.

Ik voel me gespannen, angstig. Geen idee waardoor het precies komt. Denk de situatie rondom werk; dat maakt wellicht dat alle andere kleine tegenslagen me zo aangrijpen.
Als ik thuis ben, kan ik het onder de koffie met De Vrouw erover hebben. Ik huil. Vandaag wil ik de opdrachten van de psych op papier gaan maken. Eerst ga ik grasmaaien, dan de brunch maken, die opeten en de droger goed schoonmaken.
Van die planning komt deels iets terecht. Het gras is zo gemaaid. Daarna drinken we nog een keer koffie in de tuin. Ik merk dat de spanning weer naar boven komt en huil.
Vervolgens maken we de lunch klaar. Als we aan tafel gaan, heeft De Vrouw een bietensalade met haring gemaakt. Ik maak een enthousiaste opmerking over ons komende bezoek aan Stockholm. De Zoon zegt iets waaruit kortaf zijn desinteresse blijkt. Ik kan hier niet op reageren; het raakt me enorm en voor ik het weet huil ik. Ik moet hard werken om niet van tafel te lopen; het lukt me om over de ergste paniek heen te stappen. Zowaar, ik kan ook nog een broodje eten.
Na de lunch sleur ik nogmaals de wasdroger uit de kast en zet ‘m op tafel. Een grondige schoonmaakbeurt volgt, compleet met stofzuiger en al. Als alles na een half uurtje weer op z’n plek staat, gaat er een handdoek in en test ik of het weer werkt. Terwijl het apparaat raast, ga ik buiten in de zon zitten lezen in Het Schervengericht.
Krijg nou wat. De wasdroger werkt weer goed. Zorgvuldig onderhoud blijkt dus de oplossing. Alert op zijn, voortaan.
Aan het eind van de middag begin ik met de voorbereidingen voor het avondeten. Ik kook de pastinaakplakken, bak spekblokjes, stoof kort zuurkool met kummel, doe alles in laagjes in een ovenschaal en bedek het met geraspte kaas. Als de schaal in de oven staat, bak ik verse worst en maak ik een salade.

Naderhand ruim ik af en op. Halverwege overvalt de vermoeidheid me. Ik sta op het punt in wanhoop uit te barsten. Gelukkig is De Vrouw er en samen maken we het karwei af.
Ik ga weer achter de computer zitten. Er is veel contact met Stockholm. Over anderhalve week gaan we een heel lang weekend logeren in het appartement bij au3 en in dat weekend willen we graag Annemarieke en Sven ontmoeten. Bengt wil ons ook zien en Dennis is eveneens betrokken in allerlei ideetjes. Plannen beginnen te rijpen.
Ik kijk de laatste twee afleveringen uit de tweede serie van O’Hanlon’s Helden. Ha, nu ik ze zo allemaal in korte tijd bekijk, ontdek ik dat het wel wat ‘gedramatiseerd’ is; soms is het wat overgeacteerd wat O’Hanlon doet. Maar ik blijf het hoogst vermakelijk vinden en inhoudelijk begrijp ik zijn fascinatie voor zijn helden en hun daden. Een schat aan werk dat ik wel eens zou willen lezen, ligt nog op me te wachten.
Om kwart over negen ga ik weer in de keuken zitten. Het geluid van de televisie die De Zoon en De Vrouw zitten te kijken, komt luid bij me binnen. Geen muziek vandaag. Aan de keukentafel blader ik het boek over O’Hanlon’s helden nog eens door en lees ik een hoofdstuk uit Het schervengericht. Dan is het tien uur geweest. Ik ben uitgeput en moet naar bed, wil ik niet in paniekerig gehuil uitbarsten.
(De ‘huiwerkpapieren’ van de psych heb ik nog niet ingevuld; dat wil ik nog wel!)

–

Zaterdag 31 mei:
Ik sta op om negen uur. De was zet ik aan, ik ruim de vaatwasser uit, ik begin aan de kranten. Halverwege de ochtend fiets ik naar de markt voor cranberry’s en vis; op de terugweg langs de Turkse winkel.
De rust in mijn hoofd lijkt weer terug. Ik moet veel moeite doen om mijn spanning te parkeren. Op de situatie rondom werk heb ik geen invloed meer; het is zoals het is. Doodeng blijft het.
Het is heel mooi weer; ik ga in de tuin zitten om wat verder te lezen. We lunchen. Daarna wandelen De Vrouw en ik via het Matenpark naar De Eglantier. We kopen pastinaken en lopen weer terug. In de tuin lees ik in Het Schervengericht van A.F.Th. van der Heijden. Uit de stereo klinkt Bachata Roja – Acoustic Bachata from the Cabaret Era en Cartagena! – Curro Fuentes & The Big Band – Cumbia and Descarga Sound of Colombia 1962-72. Oude meuk uit Midden-Amerika: blijft gaaf.
Eten maken. De Turkse gehaktschotel met spinazie, wordt het. Met een salade. Hij lukt goed.
In de avond kijk ik weer twee afleveringen van de tweede serie O’Hanlon’s Helden. Tussendoor blijkt de wasdroger het niet te doen, net zoals vorig weekend. Ik sleur hem weer uit de kast, schroef ‘m open en druk een of ander knopje in. Het is vreemd, want op zich was hij niet heel vol geladen, zoals andere keren dat hij ’t begaf. Als het apparaat terug op z’n plek staat, schakel ik ‘m weer in. Na een uurtje weet ik: weer alleen koude lucht. Ik hang de was onder de carport en boven op.
Inmiddels is het bijna elf uur. De Vrouw en De Zoon bekijken een of ander grappig tv-programma en lachen veel. Zelf zit ik de dvd te bekijken op de computer met de hoofdtelefoon op en ik kan mijn eigen programma niet goed horen. Ik zet hem af en wil naar de keuken gaan om daar nog te lezen, maar ik merk dat ik alle geluid ervaar als lawaai.
Het gaat even niet goed. Ik ga naar bed.
Achtentwintig weken.

Benodigdheden:
500 gram rabarber
500 gram aardbeien
1 kilo geleisuiker
4 (grote) jampotten

Bereidingswijze:
1 Maak de rabarber schoon: trek de harde ‘schil’ eraf en verwijder de harde uiteinden. Snijd de rabarber in stukken van ongeveer twee centimeter.
2 Doe de rabarber in een pan met twee eetlepels water en breng dit langzaam aan de kook. Laat het tien minuten zachtjes pruttelen.
3 Was ondertussen de aardbeien (met de kroontjes er nog aan). Snijd dan de kroontjes eraf.
4 Doe de aardbeien en de geleisuiker bij de rabarber in de pan en breng het aan de kook.
5 Zet de vier jampotten in heet water, zodat ze helemaal onder staan.
6 Laat de jam precies vier minuten koken. Blijf roeren en druk heel blijvende aardbeien kapot.
7 Draai na de vier minuten het vuur uit. Schep met een schuimspaan eventueel schuim van de jam.
8 Haal de jampotten uit het hete water en zet ze rechtop. Giet de jam in de potten tot een centimeter onder de rand.
9 Draai de deksels op de potten en zet de potten op de kop. Lucht kan dan door de jam heen naar boven borrelen en zo steriel worden.
10 Zet na vijf minuten de potten weer rechtop. Laat de jam verder afkoelen.
11 De jam is vier maanden houdbaar op een koele en donkere plaats. De koelkast is prima.