Bas Langereis leest u voor!

Lees hier mijn avonturen, fouten, misstappen, paniekbuien, angstaanvallen en ander engs.

Bas
maart 2024

–

Woensdag 22 juli:
Kwart voor zes. Ik loop een ronde hard om het centrum en het gaat redelijk soepel. Begin van de ochtend wandel ik naar de super. Koffie op het balkon. Tegen elf uur fiets ik naar Onze Vader. Hij is gespannen, bezig met priegelwerk (batterijen in zijn hoortoestellen doen) en het lukt niet goed. Uiteindelijk weet ik hem te helpen en snel keert de rust terug. We spreken nog wat en ik wissel was. Thuis koffie met De Vrouw op het balkon. Lunch. Afwasje en huishoudelijks. Ik wandel een klein rondje langs kanaal en supermarkt in het centrum. Rust op het balkon. Eind van de middag maak ik avondeten: de roemruchte salade van bloemkool, paprika, kerstomaat, rode ui, mango, rozijn en lins uit de oven met knoflooktahindressing. Ernaast nog salade van bosui, koolrabi, komkommer en jonge bladsla. We eten er fiks van, want het is weer goed gelukt. Natafelen. Afwasje. Lezen op het balkon. Webstek. Lezen en toneeltekst op het balkon.
Muziek vandaag: Bop Till You Drop (Ry Cooder), Transition II (Lunatic Soul), het twintigste plaatje uit de doos Exposures (Robert Fripp)

–

Dinsdag 21 juli:
Op tijd op de werkplek. Tussen de middag wandel ik door bos. Kwart over vijf thuis. De Vrouw serveert het restant van de schotel van gisteren, maar met ei uit de oven, zodat een soort terrine is ontstaan. Salade ernaast. We eten alles op. Natafelen. Afwasje. Half zeven loop ik naar Gigant voor een repetitie van het toneelstuk dat onderdeel is van de volgende aflevering van Helemaal stuk. Ik ken de tekst al redelijk, wat het lastig maakt is de timing, de momenten dat ik mijn tekst (die niet in verband staat met wat er om mij heen op het podium gebeurt) moet uitspreken. Maar we hebben nog een boel repetities te gaan, voorlopig iedere dinsdag, dus het komt in orde. Kwart voor tien thuis.
Muziek vandaag: geen

–

Maandag 20 juli:
Grote brand op de Scaggs in Holyrood Park in Edinburgh; vreemde gewaarwording. Op tijd op de werkplek. Tussen de middag wandel ik door bos. Kwart over vijf thuis. Krant op het balkon. De Vrouw serveert een schotel van spaghetti, ui, wortel, doperwt en kaas. Ernaast een fikse salade. We eten er goed van. Natafelen. Afwas en afval. Lezen op het balkon. Webstek. Lezen en toneeltekst op het balkon.
Muziek vandaag: An Evening Of Magic (Richard Sinclair’s Caravan Of Dreams), Live At The Aquarium (Michael Brook)

–

Zondag 19 juli:
Kwart over zes. Ik loop een ronde hard buiten het centrum, lukt goed. Thuis nog terug in bed. Kwart over negen staan we op. Koffie met De Vrouw op het balkon. Krant op het balkon. Meer koffie met De Vrouw op het balkon. De Zoon is er half een voor lunch. Afwasje en stofzuigen. Ik wandel een rondje langs het kanaal. Rust op het balkon. Eind van de middag maak ik avondeten: een zondagrisotto met shiitake, ui, bimi, andijvie en feta. Ernaast een salade van bosui, koolrabi, komkommer en kerstomaat. Voor De Vrouw bak ik steak bavette. We eten alles op. Natafelen. Afwasje. Lezen op het balkon. Webstek. Lezen en toneeltekst op het balkon.
Muziek vandaag: Every House We Built (Exploring Birdsong), Stupid Says Run (Dorie Jackson), Cobalt Blue (Michael Brook)

–

Zaterdag 18 juli:
Voor zes uur op. Koffie, ontbijt, allerlei, toneeltekst. Begin van de ochtend loop ik de gebruikelijke zaterdagmorgenronde langs slager en super. Erna nogmaals het centrum in voor een bezoek aan een andere super, markt en Syrische winkel. Koffie met De Vrouw op het balkon. Ik fiets naar Onze Vader en tref hem op de gang; hij is onderweg naar de koffie, maar het is helemaal geen koffietijd. Ik wissel was en we praten wat. Na een kwartiertje ga ik weer terug. Krant van gisteren en meer koffie met De Vrouw op het balkon. Lunch. Afwasje en huishoudelijks. Ik wandel een rondje langs het kanaal en door parken en stuit in het Oranjepark op een groots concert door het Marechaussee-orkest en een speciale gast (op wie ik niet wacht). Uitrusten op het balkon. Eind van de middag maak ik avondeten. Eerst aardappel en bataat uit de oven, later gaat daar nog met feta gevulde kastanjechampignon bij in. Ondertussen maak ik een salade van bosui, koolrabi, komkommer, augurk en kerstomaat. Voor De Vrouw warm ik overgebleven grillvlees uit het restaurant van gisteren op. We eten alles op. Natafelen. Afwasje. Lezen op het balkon. Webstek. Lezen en toneeltekst op het balkon.
Muziek vandaag: het tweede plaatje van Travelling Ways (Caravan), The Crux Of The Biscuit (Frank Zappa), Jazz (Ry Cooder), 2014 NYC (King Crimson)

Lotgenoten,

Ik ga de moeite niet eens doen. Ik heb nu wel wat anders aan mijn hoofd. De donkere lucht lijkt eindeloos, eerder nóg donkerder te worden. De regen kletst in mijn gezicht en op mijn kleren. Mijn blote voeten worden nat. Het waait, het stormt bijna. Mijn lange haren wapperen in doorweekte strengen rondom mijn hoofd en plakken voor mijn ogen. Ik hoor niets. Niets anders dan het geronk van de motor, het gegier van de wind en het geruis van het water. Het is koud, de doorbloeding van mijn vingers stokt. Ik kan maar nauwelijks foto’s maken.
Maar dat deert me allemaal niet. Ik zit ademloos om me heen te kijken.

Drie dagen geleden zat ik ook al op het water. Ook toen woei de wind en was het kil. Maar de zon scheen veelal, de lucht was blauw, de weinige wolken indrukwekkend en het zicht reikte ver. Het blauwe bootje was heel klein, zes passagiers en twee bemanningsleden. We voeren langs Kerrera, Maiden en Heather Island, zagen in de verte de grotere eilanden Mull, Lismore en Iona. In de verte ontwaarden we Duart Castle en Lady’s Rock Lighthouse. Dichterbij het stadje Oban met de schilderachtige baai en de boven op de steile heuvel torenende McCaig’s Tower, iets verderop Dunollie Castle en The Dog Stone. Adembenemende landschappen met rotsen en groen en schapen. Een zeehondenkolonie, albatrossen en bruinvissen. Het weer was net te onstuimig voor een ontmoeting met dolfijnen. De vier Amerikaanse medepassagiers zeiden weinig, maar de bemanningslieden beantwoordden alle vragen en vertelden zo veel dat we er stil van werden en nauwelijks nog dingen méér hoefden te weten. Wat een tocht.

Nu is het stil hierboven aan dek. Het enige wat ik hoor is het regelmatige maar zachte gestamp van de motor van het schip, daarboven klinkt het ruisen van het water en het geloei van de stormachtige wind. Het meer is diep, heel diep. Op veel plekken meer dan tweehonderd meter, weet ik. De bui wordt heviger en ik heb mijn regenjas aan. Om mij heen een soort zwart-witfoto. De donkere heuvels die in het zwarte water lijken te zakken, in de verte datzelfde meer dat tussen heuvels meandert en verdwijnt en daarboven de grijze lucht. De regen maakt het zicht wazig en mistig en mystiek. De natuur op zijn puurst. Water spettert in mijn gezicht. Nessie is nergens te zien, maar gezien de onrustige baren en de onheilspellende atmosfeer op het duistere water, lijkt ze dichtbij. En ik denk.

Dit is het waar het om gaat. Ik. Hier. Nu. Op het lange, diepe water. Al het andere is niet belangrijk en betekent niets. Het is niet belangrijk of ik veel geld heb, dat ik de baas kan spelen of dat mijn telefoon wel of geen bereik heeft. Het doet er niet toe. Het is ook niet belangrijk of ik woorden vind voor de Schotse brokken in mijn brein. Of dat ik dit overleef. Ik ben slechts een kleine schakel in het grootse van deze woeste wereld om mij heen. Hier. Nu. Op het lange, diepe water. Nietig, niets. Dit is waar het om gaat. Ik geef me er volledig aan over. En het is fantastisch en ik ben volmaakt gelukkig. Hier. Nu. Op het lange, diepe water.
Eén met de elementen of zoiets. Niet uit te leggen. Ik ga de moeite niet eens doen.

Wat een avonturen toch weer.

–
Apeldoorn, juni 2026

Hier lees je ‘m op FOK!.

–

Vrijdag 17 juli:
De wekker gaat op de gebruikelijke tijd. Ik loop een ronde hard langs Grift en kanaal en door zon. Het is aangenaam en het lopen lukt goed. Zeven uur ben ik aan het werk. Tussendoor koffie met De Vrouw op het balkon. Tussendoor meer koffie met De Vrouw op het balkon. Later lunch. Afwasje. Ik wandel een klein rondje buiten het centrum. En verder met werk. Half vijf is het klaar. Eind van de middag lopen we naar een Indiaas restaurant. Daar treffen we Heidi en Auke, die ons trakteren, een cadeau ter ere van onze verjaardagen dit jaar. We eten goed en praten en lachen flink bij. Mooie avond. Half tien thuis.
Muziek vandaag: Return Of The Son Of… (Dweezil Zappa), Stupid Says Run (Dorie Jackson), Via Zammata’ (Dweezil Zappa), Transistion II (Lunatic Soul), het eerste plaatje van Travelling Ways (Caravan)

–

Donderdag 16 juli:
Op tijd op de werkplek. Tussen de middag wandel ik door veld en bos. Kwart over vijf thuis. Krant op het balkon. De Vrouw serveert het restant chili en salade van gisteren. We eten alles op. Natafelen. Afwasje. Restje krant op het balkon. Webstek. Lezen en toneeltekst op het balkon.
Muziek vandaag: Show Time (Ry Cooder), Roosevelt Stadium, Jersey City, 17 June 1976 (Yes)

–

Woensdag 15 juli:
Half zes. Ik loop een ronde hard om het centrum. Begin van de ochtend wandel ik naar de super. Koffie met De Vrouw op het balkon. Dan fiets ik naar Onze Vader. Ik wissel was en we spreken kort. Meer koffie met De Vrouw op het balkon. Lunch. Afwasje en huishoudelijks. Vervolgens loop ik naar Gigant en daar ontmoet ik Willem op het gesloten terras, vandaar dat we op het terras van het naastgelegen museumrestaurant wat drinken en bijpraten over van alles. Het gaat goed met hem en dat zie je en dat doet me goed. Thuis maak ik avondeten. Een salade van bosui, koolrabi, komkommer, augurk en vijg. Dan bak ik ui, zoete aardappel, paprika, courgette en mais en daar voeg ik tomaat, rode en zwarte bonen aan toe. Een ferme chili dus, maar niet te heet. Voor De Vrouw bak ik runderschnitzel. We eten er goed van en er blijft voldoende over voor morgen. Afwasje. Krant op het balkon. Webstek. Na half acht lopen we naar een zaaltje in de buurt voor de algemene ledenvergadering van onze vereniging van eigenaren. Ik sluip om negen uur weg. Nog heel even wat lezen op het balkon en dan slapen.
Muziek vandaag: geen

–

Dinsdag 14 juli:
Weer op tijd op de werkplek. Tussen de middag wandel ik door bos. Kwart over vijf thuis. Krant op het balkon. De Vrouw serveert een schotel van venkel met feta met ernaast doperwtenpuree en een salade met komkommer, meloen en noten. Zeer smakelijk allemaal. Natafelen. Afwasje. Dan naar Gigant voor een repetitie van een toneelstuk dat onderdeel gaat zijn van de speciale aflevering van Helemaal stuk, die we twee keer gaan spelen, op zaterdagavond 26 en zondagmiddag 27 september. Dit wordt bijzonder én mooi, maar er is nog wel wat werk aan de winkel en dan moet de andere helft van de voorstelling nog vorm krijgen. De komende weken iedere dinsdagavond verder repeteren. Half tien thuis.
Muziek vandaag: geen

–

Maandag 13 juli:
Op tijd weer op de werkplek. Tussen de middag wandel ik door bos. Kwart over vijf thuis. Krant op het balkon. De Vrouw serveert een schotel van tuinboon en pompoen met een salade ernaast. Smakelijk. Natafelen. Afwas en afval. Webstek. Aarjan en Jolande bellen vanuit Turkije (waar ze wonen). We wisselen van alles uit over gezondheid, klimaat, omgeving, familie, enzovoorts. Deze webstek gaat een update krijgen, aan de achterkant. Mooi om ze gesproken te hebben en wie weet zoeken we ze volgend jaar of het jaar erop op. Lezen en toneeltekst op het balkon.
Muziek vandaag: Every House We Built (Exploring Birdsong), Cunning Stunts (Caravan)

–

Zondag 12 juli:
Zes uur. Ik loop een ronde hard langs het kanaal. Thuis nog terug in bed. Negen uur staan we op. Koffie met De Vrouw op het balkon. Meer koffie met De Vrouw op het balkon. De Zoon is er om half een voor lunch. Afwasje en stofzuigen. Ik wandel een rondje langs het kanaal en door zon en warmte. Uitrusten op het balkon. Geen zondagmiddagluistersessie met de Duitsche vrienden, want die zijn onderweg naar Bad Doberan. Eind van de middag maak ik avondeten. Eerst een salade van bosui, koolrabi, komkommer, kerstomaat en mozarella. Dan maak ik een risotto met shiitake, bosui, een restje sla en pompoen. Voor De Vrouw bak ik steak bavette. We eten alles op. Afwasje. Webstek. Krant en toneeltekst op het balkon.
Muziek vandaag: Live At Fairfield Halls, 1974 (Caravan), Zappa Plays Zappa (Zappa Plays Zappa)

–

Zaterdag 11 juli:
Kwart voor zeven. Koffie, ontbijt, allerlei. Begin van de ochtend loop ik de gebruikelijke ronde langs slager en super. Erna nogmaals het centrum in voor een andere super, de markt en de Syrische winkel. Koffie met De Vrouw op het balkon. Vervolgens fiets ik naar Onze Vader. Ik tref hem niet in zijn appartement, moet even zoeken, maar vind hem bij een activiteit in de koffiekamer. We wisselen was en praten kort. Dan weer terug. Meer koffie met De Vrouw op het balkon. Lunch. Afwasje en huishoudelijks. Ik wandel een rondje langs kanaal en door park. Even rusten op het balkon, dan wandelen we naar een nabijgelegen ijswinkel. Nog even lezen op het balkon en dan maak ik avondeten. Er is nog een restant Turkse linzensoep van donderdag en dat warm ik op. Voor De Vrouw bak ik steak bavette. We eten alles op. Afwasje. Webstek. Lezen en toneeltekst op het balkon.
Muziek vandaag: Live At The Aquarium (Michael Brook), Go With What You Know (Dweezil Zappa), Road Tapes Venue #3 (Frank Zappa), Chicken Skin Music (Ry Cooder)

‘Helemaal stuk, een voorstelling van zaken’: Aad van der Waal, Peter-Jan de Wilde en Bas Langereis presenteren een reeks theatervoorstellingen vol poëzie, muziek, verhalen en ongemakkelijke scènes, in zaal De Walvis in Gigant te Apeldoorn.

Datum: zaterdag 26 september 19.30-21.45 uur en zondag 27 september 14.30-16.45 uur
Plaats: zaal De Walvis in Gigant te Apeldoorn
Thema: slavernij en koloniaal verleden

–

CAST
is nog een verrassing

–

PROGRAMMA
Deels nog een verrassing. Dit belooft een bijzondere aflevering te worden, vandaar dat we hem twee keer spelen.
In de voorstelling is een indringend theaterstuk opgenomen, geschreven en geregisseerd door Aad van der Waal en gebaseerd op teksten van Irish Verwey over slavernij en koloniaal verleden.

–

RECLAME

–

Vrijdag 10 juli:
Kwart voor zes. Ik loop een ronde hard langs Grift en kanaal. Koffie met De Vrouw op het balkon. Half tien fiets ik naar Peter-Jan. Met Aad bepalen we al grotendeels de inhoud van de aflevering Helemaal stuk van zaterdagavond 26 en zondagmiddag 27 september. Jaja, we spelen hem twee keer! Het wordt een bijzondere aflevering. Op de terugweg haal ik het groentepakket op. Koffie met De Vrouw op het balkon. Lunch. Afwasje. Krant op het balkon. Eind van de middag maak ik avondeten: aardappel, bataat, courgette en paprika in een braadslede uit de oven. Ernaast salade van bosui, koolrabi, komkommer, kerstomaat en augurk. Voor De Vrouw en De Zoon bak ik runderschnitzel. De Zoon is er even na half zes en we eten alles op. Afwas. Perenijs toe. Lezen op het balkon. Webstek. Lezen en toneeltekst op het balkon.
Muziek vandaag: Ojos De Novia (Mor Karbasi), Automatic (Dweezil Zappa), Transition II (Lunatic Soul)

–

Donderdag 9 juli:
Op tijd weer op de werkplek. Tussen de middag wandel ik door veld en bos. Kwart over vijf thuis. Krant op het balkon. De Vrouw serveert de Turkse linzensoep en daar eten we fiks van. Natafelen. Afwasje. Dan fiets ik naar Ugchelen voor de toneelrepetitie. Een van de collega-spelers valt helaas langere tijd uit, dus we besluiten tot een zomerstop. Eind augustus zien we verder. Kwart over tien thuis.
Muziek vandaag: geen

–

Woensdag 8 juli:
Half zes. Ik loop een ronde hard om het centrum en het gaat moeizaam maar het gaat. Vakantiefoto’s op de webstek, klaar. Begin van de ochtend wandel ik naar de super. Koffie met De Vrouw op het balkon. Dan fiets ik naar Onze Vader. Ik tref hem als hij bezig is met huishoudelijks en dit keer staat de televisie niet aan. Hij is rustig en geïnteresseerd, gaat met me aan tafel zitten in plaats van dat hij in de luie stoel bij de tv blijft zitten. Ik vertel hem dat ik zie dat er rust in hem is, dat hij niet meer gespannen alles zelf moet doen en regelen. Hij is wat verbaasd, is het zich niet bewust, zegt wel dat hij zich thuis voelt en alles heeft wat hij nodig heeft. Ik wissel was en rijd dan weer terug. Koffie op het balkon. De Vrouw en De Zoon zijn boodschappen wezen doen en als zij terug zijn, gaan we lunchen in een gelegenheid vlakbij. Erna wandel ik een rondje langs het kanaal en om het centrum. Uitrusten op het balkon. Eind van de middag maak ik avondeten: ik bak ui, bosui, courgette, paprika en bataat en voeg daar witte bonen en ras-el-hanout aan toe. Ondertussen monteer ik een salade van bosui, koolrabi, komkommer, kerstomaat en augurk. Voor De Vrouw bak ik blokjes kippendijfilet. We eten alles op. Natafelen. Afwas en huishoudelijks. Krant op het balkon. Toneeltekst op het balkon. Webstek. Toneeltekst op het balkon.
Muziek vandaag: het negende en tiende plaatje uit de doos Archives Vol. II (1972-1976) (Neil Young), Paradise And Lunch (Ry Cooder), Confessions (Dweezil Zappa), Shampoohorn (Dweezil Zappa & Ahmet Zappa)

–

Dinsdag 7 juli:
Op tijd op de werkplek. Tussen de middag wandel ik door bos. Kwart over vijf thuis. Krant op het balkon. De Vrouw serveert een goed gevulde omelet (ui, courgette, paprika, pompoen, zoete aardappel) met ernaast het restant salade van gisteren. We eten alles op. Natafelen. Afwasje. Vakantiefoto’s op de webstek. Webstek. Lezen en toneeltekst op het balkon.
Muziek vandaag: Caravan & The New Symphonia (Caravan), het achtste plaatje uit de doos Archives Vol. II (1972-1976) (Neil Young)

–

Maandag 6 juli:
Wat onrustig en weinig geslapen. Toch goed op. Op tijd op de werkplek. Tussen de middag wandel ik door bos. Kwart over vijf thuis. Krant op het balkon. De Vrouw serveert een stoemp van aardappel, ui, pompoen en peul, met ernaast een salade van rode ui, komkommer en kikkererwt. Zeer smakelijk allemaal. Natafelen. Afwasje. Webstek (inclusief vakantiefoto’s). Lezen en toneeltekst op het balkon.
Muziek vandaag: het zesde en zevende plaatje uit de doos Archives Vol. II (1972-1976) (Neil Young), het negentiende plaatje uit de doos Exposures (Robert Fripp)

–

Zondag 5 juli:
Kwart voor zes. Ik loop een ronde hard langs kanaal en buiten het centrum. Lopen kost veel moeite, maar het lukt me zonder extra wandelpauzes. Thuis nog terug in bed. Na negenen staan we op. Koffie op het balkon. Meer koffie op het balkon. De Zoon is er om half een voor lunch. Afwasje en stofzuigen. Ik wandel een rondje langs het kanaal en door af en toe lichte regen. Rust op het balkon. Vier uur is er de zondagmiddagluistersessie met de Duitsche vrienden (Earthless). Erna maak ik avondeten: een risotto met shiitake, ui, courgette en linzen. Ernaast een salade van bosui, koolrabi, komkommer en kerstomaat. Voor De Vrouw bak ik steak bavette. We eten alles op. Natafelen. Afwasje en afval. Krant op het balkon. Webstek. Laatste vakantiefotodingen. Lezen op het balkon.
Muziek vandaag: Boomer’s Story (Ry Cooder), La Tsadika (Mor Karbasi), het vijfde plaatje uit de doos Archives Vol. II (1972-1976) (Neil Young)

–

Zaterdag 4 juli:
Half zeven. Koffie, ontbijt, allerlei zaken waaronder voor Helemaal stuk. Begin van de ochtend loop ik de gebruikelijke zaterdagmorgenronde langs slager en super. Erna opnieuw het centrum in voor een bezoek aan een andere super, de markt en de Syrische winkel. Koffie met De Vrouw op de galerij in de zon. Dan fiets ik naar Onze Vader. Ik spreek hem kort en wissel was. Meer koffie met De Vrouw op het balkon. Lunch. Afwasje en huishoudelijks. Ik wandel een rondje langs kanaal en door park. Uitrusten op het balkon. Eind van de middag maak ik avondeten. Eerst aardappel en bataat in de oven, later gaan daar kastanjechampignons bij in. Ondertussen monteer ik een salade van bosui, koolrabi, komkommer, kerstomaat en feta. Voor De Vrouw bak ik steak bavette. We eten alles op. Afwasje. Lezen op het balkon. Vakantiefoto’s en webstek. Lezen op het balkon.
Muziek vandaag: de eerste twee plaatjes uit de doos Archives Vol. 2 (1972-1976) (Neil Young), For Girls Who Grow Plump In The Night (Caravan), het derde en vierde plaatje uit de doos Archives Vol. 2 (1972-1976) (Neil Young)

Lotgenoten,

De trein stopt. Dat is niet vreemd. We zijn bij een station. Er klinkt een omroepbericht in het Duits. Ik versta het niet, want iedereen in de coupé zit er geanimeerd doorheen te praten. De stem door de intercom herhaalt het bericht, nu luid en duidelijk voor iedereen hoorbaar. We moeten de trein verlaten. Sinds gisteren zijn er even verderop vandalen aan de gang die obstakels op het spoor hebben gelegd. De politie is nu onderzoek aan het doen en tot die tijd kan er geen trein over het traject rijden.
We verlaten de trein en begeven ons naar het stationsplein. We zijn niet de enigen die zijn gestrand in Gronau.

Het is verrekte druk voor een zondagmiddag in het Duitse industriestadje. Uit de opmerkingen van de vele reizigers maak ik op dat deze situatie al even speelt. ‘Ik sta hier al vier uur!’ roept iemand geërgerd uit. Aan de overkant van het plein zijn bushaltes. De Vrouw en ik lopen ernaar toe en bestuderen de dienstregelingen. We kunnen naar Reine en daar een trein naar Hengelo pakken of een rechtstreekse bus naar Enschede, maar onduidelijk is wanneer en of hij rijdt op zondag.
‘Weet u of ik hier een taxi kan bellen?’ vraagt iemand anders.
Ik kijk hem aan. Het is een man van eind zestig met een baseballcap op zijn hoofd en een rolkoffer aan de hand.
‘Geen idee,’ zeg ik. ‘Er komen hier wel bussen, maar die rijden maar eens in het uur.’
‘Ik probeer een Uber te vinden,’ bemoeit een jongeman zich ermee. ‘Ik heb de aanvraag lopen. Zullen we een taxi delen? Geschatte kosten om van hier naar Enschede te komen zijn zo’n achtentwintig euro.’
‘Puik plan,’ zeg ik. ‘Hier heb je vast veertien euro.’ De jongeman ziet eruit of hij studeert en het geld goed kan gebruiken bij een of andere studentenverenigingsborrel.
‘Ik kom net terug uit Afrika,’ vertelt de oudere heer, terwijl ook hij geld aan de jongeman geeft. ‘Als ik dit allemaal eerder had geweten, dan had ik gisteren iets anders geregeld.’
Goh.

‘Ik moet mijn telefoon opladen,’ zegt de jongeman. ‘De app is nog altijd bezig een connectie te maken met Uber.’ In de kleine kiosk van het station is een zitje met stopcontacten en daar gaat hij naartoe.
De oudere man gaat verder met zijn verhaal. Gisteren is zijn vliegtuig geland in Frankfurt en heeft hij overnacht in Münster. ‘Als ik in Frankfurt een ticket voor de hele reis naar Nederland had gekocht, dan hadden ze me daar vast al verteld dat de trein tussen Münster en Enschede vandaag niet verder rijdt dan Gronau. Dan had ik een ander plan gemaakt,’ gromt hij.
Ik betwijfel dat. Wij hadden aanvankelijk gepland om vandaag twee uur eerder vanaf Münster te reizen en zo staat het ook op onze ticket, maar we besloten vanmorgen om eerder te vertrekken en dus hadden we bij een infobalie gevraagd of dat kan en mag. Het mocht. We zeggen de man niets. Maar wat moest hij in Afrika?
Hij was bij zijn vriendin in Kenia op bezoek geweest, om er drie weken lang te onderzoeken of er een prettige plek in het land was om samen te gaan wonen. ‘Ze woont in Mombasa, maar het klimaat is me te gek, daar. Veel te warm. In de laagvlakte gaat het dan nog wel, maar de steden als Nairobi zijn voor een blanke niet aan te raden.’
‘Hoe dat zo?’ vraag ik naar de bekende weg.
‘Het is niet alleen heet, maar je wordt ook overal afgeperst. Ik ken verhalen van mensen die een taxi nemen naar een andere stad of dorp, kilometers verderop. Dan heb je een bepaald bedrag afgesproken en al betaald en halverwege stoppen ze en dan moet je bijbetalen, anders rijden ze niet verder. Heb ik meegemaakt, maar mijn vriendin is niet op haar mond gevallen en die heeft die chauffeur toen even goed de waarheid verteld en na een boel gedoe kwamen we uiteindelijk wel op de plaats van bestemming.’
‘Wat is er zo leuk aan het land dat je er wilt gaan wonen?’ vroeg ik. Behalve die vriendin dan, dacht ik.
‘Het klimaat, maar dan niet in Mombasa dus. En het leeftempo van de mensen. Je moet er geen haast hebben, he? Heerlijk is dat.’

Er is reuring om ons heen. We zien mensen terug naar het station gaan en het perron op lopen. Verdomd, er lijkt een trein te gaan vertrekken.
De jongeman komt naar buiten. ‘Dat wordt niets met die Uber,’ zegt hij.
Gevieren lopen we naar het perron en in de trein vinden we plek met z’n vieren dicht bij elkaar.
‘Hier,’ zegt de jongeman. ‘Jullie geld terug. Dank voor het vertrouwen.’ Leuke knul.
Dan klinkt een stem door de intercom.
De politie blijkt nog steeds gaande met het onderzoek en de trein kan toch niet vertrekken. Dat zal de gehele dag verder zo blijven. Er komen vervangende bussen.
‘Het lijkt Afrika wel,’ zegt de oudere heer als we weer op het stationsplein staan. ‘Daar moet je ook geen haast hebben.’
‘Afrika?’ vraagt de jongeman. Die heeft een verhaal of wat gemist. De man begint dat verhaal opnieuw. We wachten nog wat.
‘Het komt vast goed,’ zeg ik. ‘Het is nog vroeg.’ Ondertussen staan we twee uur hier in Gronau. De zon schijnt en het is heerlijk weer en de mensen om ons heen worden ongeduldig.

Eindelijk komt er een bus. Hij stopt net niet voor onze neus. Iedereen rent naar de voordeur. Ook de achterdeuren gaan open. We doen een stap naar voren, maar zijn niet de enigen. Een hele meute dromt ernaartoe. Er is geen bijkomen aan. We doen dezelfde stap weer terug.
Plots zie ik tussen de vechtende mensen een baseballcap. Het is de oudere heer met de rolkoffer. Hij wringt zich als een malloot door de mensenmenigte naar voren, schreeuwt dat ze hem voor moeten laten gaan en forceert zich de bus in. De deuren kunnen maar net dicht. Het lijkt Afrika wel.
‘Je moet geen haast hebben,’ zeg ik. ‘Heerlijk is dat.’ Wij wachten wel even op de volgende.

Wat een avonturen toch weer.

–
Apeldoorn, mei 2026

Hier lees je ‘m op FOK!.