bazbo – de wereld van Bas Langereis, het middelpunt der aarde

Bas Langereis leest u voor!

24-03-2008

Zelf brood bakken

Filed under: Luuk = Lekker — bazbo @ 19:48

Ik moest voor school een opdracht doen waarbij ik zelf brood moest bakken. Hieronder zie je hoe ik het heb gedaan en wat ervan geworden is.

Verwarm de oven voor op 180 gradenZet alle ingrediënten klaar: volkorenmeel, gist, honing, water, zout en zonnebloemolieDoe het meel op een werkblad en maak een kuiltje. Doe hierin de gist en de honing.Voeg water en zout toe en kneed het deeg.Voeg tijdens het kneden net zoveel water toe totdat het deeg niet meer aan je handen blijft plakken. Kneed het deeg tot een elastisch geheel.Vet een bakblik in met de zonnebloemolieDoe het deeg in een bakblik. Zorg ervoor dat het blik voor de helft vol is.Dek het bakblik af met een natte doek en laat het een uur lang rijzen op een warme plaatsDruk het deeg aan en laat het nogmaals 45 minuten onder een natte doek rijzen op een warme plaatsDoe het bakblik in de oven en bak het brood in 45 minuten goudbruinHaal het brood uit de ovenWacht tot het brood afgekoeld isWacht tot het brood is afgekoeldEet smakelijk!Eet gewoon andere afbakbroodjes en paasbrood!

Ingrediënten:
2 eetlepels gist (ik heb een zakje instantgist gebruikt)
1 dessertlepel honing
4 koppen volkorenmeel
2 eetlepels zonnebloemolie
water
zout

Verwarm de oven voor op 180 graden.
Zet alle ingrediënten klaar.
Doe het meel op je werkblad, maak een kuiltje en doe hierin de gist en de honing.
Kneed alles tot een mooie bal deeg. Voeg ook zout toe.
Voeg water toe totdat het niet meer aan je handen plakt.
Vet een bakblik in met de olie.
Doe het deeg in het bakblik. Zorg ervoor dat het blik voor de helft vol is.
Leg een natte doek over het blik en laat het deeg op een warme plek een uur rijzen.
Druk het deeg met de vuist aan, dek het opnieuw af met de natte doek en laat het nog 45 minuten rijzen.
Zet het bakblik in de voorverwarmde oven. Bak het brood 45 minuten goudbruin.
Haal het bakblik uit de oven en laat het brood afkoelen.
Proef of het brood lekker is. (Niet dus. Bij mij heeft het niet gerezen.)
Eet smakelijk!
Als je te weinig hebt, zorg dan voor extra brood.

Conclusie:
Bij mij is het brood mislukt. Ik weet niet precies hoe dat komt, maar misschien omdat het zout met de gist in aanraking is gekomen of omdat ik te weinig gist heb gebruikt.
Toen heb ik maar paasbroodjes gegeten; die waren wel lekker.

• • •
 

23-03-2008

Zappateers Festival – March 14 & 15, 2008

Filed under: Zappa events — bazbo @ 00:49

Thursday, March 13, 2008

During this evening, me and Luuk are trying to install the new monitor screen of our computer. Earlier this week, thunder and lightning struck our house and the screen and modem were destroyed. While being busy with cables and stuff, the door bell rings. Luuk opens up the front door. There’s moi aka idiotbs! Weeks ago he said he’d come, but since then he got silent, so this is a bit of a surprise to me. He has a present: a triple vinyl album of six bands playing; each band taking an album side. There’s Yes ánd the Mothers Of Invention on it!
We finish the installation of the monitor screen and have a drink. Then moi and I go to the FoolZ rehearsal room. The route is via the nearest hamburger joint. Tonight the FoolZ are rehearsing with ke and the new drummer Erwin, but without guitar master Remco. We hear them play and conclude that Erwin has integrated into the group in a fantastic way, so tomorrow at the Festival we’ll hear lots of electric stuff. Ke’ doing a wonderful job, both acousticly and electric.
After the rehearsal, we take ke with us to my place. We have a few beers and watch The Who documentary ‘The Kids Are Allright’, which pleases moi a lot. Then it’s time to go to bed.

Friday, March 14, 2008:

Last preparations for the festival and meeting lots of friends:

 

I wake up around 08.30, have a quick shower and start doing some shoppings. After that, some hot olives need to be prepared.
Robert, our sound technicean for the weekend, arrives around noon. We have lunch and then Robert takes Luuk and me to the place where the equipment is stalled in Radio Kootwijk. ModifiedDog and ke will travel later with hidihi and Auke tot he festival.
Luuk is a great help carrying all the gear and we’re finished quickly. Our road to Overasselt takes a lot of time, partly because of the traffic, partly because of Robert taking the tourist route.
We arrive at Het Buitencentrum at 14.30. “Here comes the gear, lads!” is a way of greeting all our friends. It’s so nice to see everyone again and there’s many hellos and hugs.
Robert and Luuk start to install all the sound equipment, and everyone else is preparing the reception of the guests. It’s 15.30 when the first guests arrive. It’s the British! Some guests appear to have problems with tickets, but in the end all is well en everyone is welcome.
When dinner is served at 17.30, most guests have arrived. We have our meal in the dining room. A three course dinner, and everyone payed for their eating card too!

Two days before the festival - preparing the zappazuipkaartenReal roadies - carrying the gear into the truckLuuk helping loading the gearLoading the gear in Radio KootwijkArrival at ‘Het Buitencentrum’ in Overasselt - Here comes the gear, lads!Sound engineer Robert preparing the stage areaBowTieDad BengoFury and au3 at entrance deskThe British have arrived!BengoFury Linnea Eelco Luuk and Paulu$Sound engineer Robert making technical notesDinner time!Dinner time: BaldHeadedJohn is not totally baldDinner time: the British tableDinner time: John Mike Thijs and FrankDinner time: Weasel IdiotBastard Adam and HelenDinner time: Hasi and NotPedroDinner time: Erwin Wan Remco and keDinner time: Pedro Tanja Lex and unknown Limburg ladyLuuk and bazbo having dinner

The FoolZ:

BowTieDad opens the festival by singing a special version of ‘Uncle Remus’. He’s backed by the first band of tonight: The FoolZ from Apeldoorn. Their first set is mainly acoustic, and ke is featured on viola. Erwin, the new drummer is doing a terrific job. The story goes that he practiced with the band only five or six times, and he really sounds like he’s fully integrated into the band already!
“There’s an irritating buzz in our monitor,” says Lex. Robert tries all his buttons and finds out it’s ke’s violin. I shout out loudly: “Het is die klootviool!” which is not nice to translate here.
Their second set is more electric and ke rocks with amplified viola solos. Lots of highlights in this set! ‘Echidna’s Arf’, ‘Eat That Question’ and a hilareous version of ‘Montana’. There’s even a third set!
I find myself being the lighting engineer. Robert has some simple lighting devices, very analogue and I can only choose four different modes. Besides switching them on and off, I collect glasses and clean up tables.  And serve some hot olives.

The FoolZ - BowTieDad opens the festival with a special version of ‘Uncle Remus’The FoolZ - Wan and rubber chicken (it made it onto the stage again!)The FoolZ featuring keFoolZ audienceFoolZ audienceFoolZ audienceFoolZ audience - The British made great shirts!ke Ivan and ModifiedDogLuuk and NotPedroThe FoolZ featuring keThe FoolZ - RemcoThe FoolZ - WanFoolZ audience - au3 and EmilThe FoolZ - ErwinThe FoolZ - PedroFoolZ audience - The great group of Spanish fansMike zymurgy and MartinFoolZ audience - unicrayon and Paraffin-LampFoolZ audience featuring Ed_LickThe FoolZ featuring ke - Remco’s got the Crystal Ball and holds it up to the light!The FoolZ featuring ke

Blurp!:

Blurp! onstage! No one ever heard any material by these young dudes from Limburg. Usually they play britpop and punk, but they’ve rehearsed a Zappa-only set especially for this festival. The band has dressed up like women and there’s a huge pile of rubbish next to the stage; all kinds of stuff that will be used during their performance.
Their set starts off with ‘I’t Can’t Happen Here . During their first real song with instruments, the bass player breaks a string. FoolZ bassist Pedro is very helpful and lends the unfortunate Blurpist a new string.
What a setlist we get! The repertoire they’ve chosen is highly interesting: mainly very old material from the first Mothers album, and even before that one. We hear multiple vocals and Billy finally knows how to play the kazoo. There’s ‘Wowie Zowie Television’ and rubber chicken abuse. Billy drops down his skirt and gets a sandwich with peanut butter into his face, and drummer Weasel takes over the guitar when it comes to ‘WPLJ’.

When the Blurp! show is over, I find out we had some visitors. The city council has come by, shocked by the news that a true festival is happening here in their community. They were afraid of hundreds of thousand drunken festival guests partying their way through the streets of the neighbourhood. Besides that, the police have fallen into the building, because of noise troubles. We had to stop playing music at 23.00, but the owner of the house had told we could “go on for a little time”, so it’s not totally our fault. Anyway, some organizers have a nice conversation with both the council and the police, and there are no real trouble.
It’s kinda late when I find my bed.

Blurp! - FoolZ Pedro helps Frank with a new bass stringBlurp! - Billy and the bass string that broke during the first songBilly with his EthellBlurp! - guitaristBlurp! - FrankBlurp! audienceBlurp! - WeaselBlurp! - BillyBlurp!Blurp! - Weasel taking the guitarBlurp! - Billy and WeaselEmil and MartijnBlurp! audience - moi and HasiBlurp! audience - The British have arrivedBlurp!Blurp! has left the stageEmil and BowTieDadOb Paraffin-Lamp and Billy

 

 

Saturday, March 15, 2008:

Les Jeux Sans Frontières:

We wake up at 08.10 and are even on time to have breakfast twenty minutes later. Ob and I announce the rules and regulations of Les Jeux Sans Frontières, that will take place this morning. Ob’s doing the talk in English; he has asked me to translate in the beautiful language of Olanda. When Ob tells the people they have to gather at “the only hill in The Netherlands” a loud “Boo!” is shouted from the Limburgian table. Ob is very enthousiastic about the special prize for the winner of Les Jeux: a bottle of Manchester Port, in a subtle way translated to Dutch as “paardenzeik”.
We gather at 11.00 on the only hill in The Netherlands. Let ‘Les Jeux’ start! Luuk and I open the games with a demonstration of ‘egg throwing’. Everytime we catch we do a step backwards. The team that reaches the widest distance before the egg breaks, wins. After long debates (The English team wins the game and gets one point, but the Dutch invented it and get one point for that), we decide that the final game will show us the Winner. Ob introduces the balloon contest. Everyone blows his balloon and at the signal releases it. The balloon that flies most far wins. NotPedro’s balloon is that fortunate and he wins the framed picture of FZ and the bottle of Manchester Port. In his final speech he tells us to “Fuck the Swedes”.

NotPedro BowTieDad and unicrayonOb preparing for Les Jeux Sans FrontieresManchester portBengoFury au3 and BowTieDadLes Jeux Sans Frontieres areaLes Jeux Sans Frontieres preparationDutch game - egg throwing - zymurgy catching for the British teamModifiedDog and Luuk preparing for the British balloon gameke BowTieDad EdLick and NotPedro preparing for the British balloon game… and the winner is: NotPedro! But for what team?Het Buitencentrum courtyardOlandese meeting in front of the houseunicrayon ChungasRevenge and Flambay

Cucurullo Brullo Brillo:

Just before lunch, Cucurullo Brillo Brullo arrives. They’ve brought along a special guest: Jeff Hollie, the man who played saxophone on ‘Joe’s Garage’. (My joking remark to Billy: “I thought this was to be a white festival!”)
Also the recording crew of Uncle Meat shows up. The three young dudes unload a shipfull of professional digital equipment for recording audio and video.
I have a very quick lunch. The French lady complains: “Diz is terrible! Lunch iz exactly ze zame az breakvazt!” She seems really upset about this. “Do you really eat the zame zings wiz lunch az with breakvazt?” Sniff our culture, sweet lady, and remember: “There is no hell, …”
Back at the concert area CBB is soundchecking. The UM recording crew is helping Robert out with some technical problems. It doesn’t take me long to conclude: “This is going to be loud!” Unicrayon takes me to his bedroom. He’s got this idea of a tombola with collector’s items as prizes. Fanatastic idea. During the day, he will sell the tickets and all profits will be for the Festival costs.

Loud indeed the sound in the concert room is. When CBB start their performance, we have to close the window panes and doors in order to avoid causing too many noise.
CBB give us a solid set of FZ crowd pleasers in rock style. They’re a good band, steady as a rock. I’ve seen them before, and the only thing I do not like that much is the two singers walking on the stage while they’re not singing, and guitarist Derk taking his guitar solos a bit too far into noodling.
As soon as the concert is over, we open the large doors to get fresh air into the stage area. Outside, I witness a small conversation between UniMuta and Jeff Hollie.
UniMuta: “Nice to see you play so well with this band.”
Jeff Hollie: “It’s nothing. I don’t know any of the songs, but I just play some notes. That’s all.”

Cucurullo Brullo Brillo sound checkJeff HollieCucurullo Brullo BrilloCucurullo Brullo Brillo - ReinierCBB lead singersJeff HollieCucurullo Brullo Brillo - Derkbazbo!au3 and EelcoLuuk doing some dishes in the kitchen

The Muzquitos:

The Muzquitos take their time building up their set. They have brought along a wide collection of instruments. Violin, saxophones, accordeon and the more usual keyboards, guitar and drums.
Before they start playing, I have the unpleasant task to tell them they only have one hour and fifteen minutes left to play. We really got to stop at 17.30 for dinner is served at that time, exactly. After some argument, we agree that I will give them a sign at 17.15, so they’ll know when they’ve got fifteen minutes left.
The band have rehearsed a 90 minute Frank Zappa set that includes ‘Deseri’ and a vocal version of ‘King Kong’. They’ve put the material into their own style. We hear folk, reggae, South-American style and much more. It’s fun to hear them play the music in their own way.
Again, the temperature is rising tremendously, and I do have to leave the hall and go outside to get some fresh air. There I meet the musicians of Uncle Meat. I speak to Willo and we agree that Uncle Meat will be onstage at 21.15, so they can stop at 22.45.
Back at the concert area. The Muzquitos have fifteen minutes left and I give them the signal. They’re so enthousiastic in playing their whole set, that they ignore all my signals. I’m getting very annoyed by the band leader and when they stop in between two songs, I have to do what I have to do. The public doesn’t agree; they want to hear more, of course. But the time slots are very strict. Too bad.
I’m a bit stressed when I go to have dinner. I can’t eat that much and I leave the dining room soon.

The MuzquitosThe MuzquitosThe Muzquitos

The Wrong Object:

Now the stress and time pressure really sets in!
There’s some things to consider. We have to stop at 22.45, so I want Uncle Meat to be onstage at 21.15. Uncle Meat has gotta be the big ending of the festival. I want them to perform in full splendour. They did bring along the sound and video recording crew. We just can’t say that they have very limited time to play. The band needs thirty minutes to build up their set when the stage is empty, so the stage must be cleared at 20.45. Which means that The Wrong Object has to stop at least at 20.30.
It’s 18.30 now and the guys from The Wrong Object don’t seem to understand the hurry. It’s even worse: they have a problem. Due to some miscommunication matter, they didn’t bring along their guitar and bass guitar amplifiers. It takes minutes before they’ve made themselves clear in their rotten French accent English. Meanwhile, the band takes all the time for their soundcheck and time is running out. Now where do we get the missing equipment?
And there they are, the bass player and guitarist from The Muzquitos, enjoying a drink in the evening sun, just outside the stage area. I explain them our problem and that problem is solved within two minutes. Thankz guys, that was really really friendly and helpful of you! Have I told you I just love The Muzquitos? All my anger from before has disappeared. Can I have some more coffee, please?

It’s 19.15 when finally The Wrong Object start their set. They know they only have 70 minutes to play.
But what a concert we get! I truly love their klezmer version of ‘Eat That Question’. The band gives us their technically high standard jazz Zappa. Their line-up is expanded with Olandese sax player Frank van der Kooij.
It gets so terribly hot inside, and the jazz noodling goes on and on, so the crowd gets thinner. Most people find some fresh air outside.
At the end of the concert the IdiotBastard is onstage again to recite his King Kong / Apes-Ma poem.
The Wrong Object play a compact set, mainly because of their late start.

The Wrong ObjectThe Wrong Object with special Olandese guestThe Wrong Object audienceThe Wrong ObjectThe Wrong ObjectLuuk tapping a beerLuuk and a zappazuipkaartThe Wrong ObjectThe IdiotBastardThe IdiotBastard onstage with Wrong Objectunicrayon and Linnea giving away some tombola prizesEelco and Luuk

Uncle Meat:

The Umbaupause is filled with unicrayon and Linnea doing the tombola. Unicrayon has framed some nice pictures and FZ-beer labels. UniMuta wins the main prize, but gives it to Hasi, who has bought forty tickets. And the main prize is the series of three full bottles of Zappa-beer.
And then, at 21.10, Uncle Meat is onstage!
I do the announcement and when they play their first not, all pressure and stress fall from my shoulders. It’s accomplished. Time for my beer now!

As I expected, Uncle Meat plays a fantastic concert. Weird guitar, loud horns, a very tight rhythm section and a gorgeous singer. Their repertoire is a mixture of funky crowd pleasers (‘I’m The Slime’) and more obscure jazzy stuff (‘Big Swifty’). In between Kees ’t Hart recites Dutch versions of ‘Evelyn, A Modified Dog’, ‘Tiny Sick Tears’ (hilarious!) and ‘Cheap Thrills’ (‘Op en neer’).
Meanwhile, I serve hot olives and Turkish goat cheese.
The audience likes Uncle Meat a lot; the band is very well received. The instrumental ánd vocal version of ‘Sofa’ is the final tune. When it’s done, it’s 22.35. Uncle Meat is a band you can make an agreement with. Their encore is a steaming version of ‘Pygmy Twylyte’ and there’s even time for another short one: ‘Big Leg Emma’.
My final announcement is full of thankyous to the people who deserve some.

Uncle MeatUncle MeatUncle MeatUncle MeatKees ‘t HartMartin doing video work for the Uncle Meat recording crewUncle Meat audienceUncle Meat guitaristUncle MeatKees ‘t Hart reciting ‘Evelyn, A Modified Dog’ in DutchUncle MeatKees ‘t Hart doing ‘Tiny Sick Tears’ in Dutch - “Met je lullige traantjes!”Uncle Meat: Tjeerd and WilloUncle MeatUncle Meat vocalist doing a toy guitar solo

After the Uncle Meat concert, after the festival, Saturday night:

The stage area is cleared pretty quick and it’s time for some late night party. Unicrayon takes over all bar services. He gives me a framed FZ picture for my efforts in helping organize the Festival. It’s gorgeous and I’m very moved by this present. (It has got a central place in the living room in the bazbo house!)
Ob is distributing some Manchester paardenzeik. The party goes on and on, but there comes a time to get a little sleep.

In the middle of the night, suddenly the fire alarm goes off. Eelco wakes everyone up; we do have to clear the building. When we are all downstairs, lots of commotion is going on. The fire alarm is defect, and it’s a mixture of stress, fear, insecurity, impulsivity and alcohol in the group of freakz that are still awake that caused someone to push the big red button to call the fire brigade.
We all know it’s a false alarm, but the firemen rush in with sirens. Meanwhile, the guy-in-charge-of-the-house has arrived too. Some guests are very agitated, and some take the opportunity to decide to leave and go home immediately.
After fifteen minutes we all can go back to sleep and is everything nice and peaceful again.

EdLick and hidihiAdam zymurgy and MikeFrench lady and HelenArf Society guestsModifiedDog EdLick hidihi and Aukeivan Ob and namelessBilly and Ethelunholm and Paraffin-Lampunicrayon Linnea and NotPedroBilly IdiotBastard nameless Adam and Paulu$

 

Sunday, March 16, 2008

We wake up at 08.30. Showers are cold, so I just fresh-up a bit.
I manage to break into the locked kitchen and make some coffee. First sleepers are awake and gather in the courtyard, where I serve them some coffee.
Breakfast is served at 09.30. Where’s the box with all the bar income? Soon we’ll find out that it’s BowTieDad who’s put it in a safe place. It’s up to the British team to clean up this time. After that, we all make ourselves ready to leave and clear up the kitchen and concert area. Lots of goodbyes. At 11.30 the truck is loaded with gear and Robert, Luuk and I leave to Radio Kootwijk.
We’re at home at 14.00 and exhaustion attacks us. The bed is a good place to be.

Sunday: unicrayon serves early coffeeLast breakfast: SundayLast breakfast: hidihi and AukeUniMuta says goodbye to unicrayon and LinneaLast breakfast: unicrayon Linnea Eelco au3 NotPedro and BengoFuryRobert and Luuk clearing the stage areaLoading the gear into the truck againRobert ModifiedDog hidihi and Luukunholm BowTieDad Paulu$ and DrZeurkontHet BuitencentrumUnloading the gear

Thank you:
All Zappateers involved in organizing the Festival and doing all the work on the spot. You know who you are!
Au3 for being the centre of everything.
Zymurgy for advice and unicrayon for the tombola and fantastic designs.
Our volunteers Linnea, Eelco (the Bacardi guy!) and Luuk for their tremendous hard work behind the bar.
Robert for excellent sound. You did a great job, man! Congrats for that!
The staff of Het Buitencentrum for cooperating so much all the time.
The community council, the police and the fire brigade for their unexpected visit.
The friendly Arfs. (“Nein, wir wollen kein Konkurrenz von Zappanale sein.”)
Ob for initiating ‘Les Jeux’, for his lovely present (another rubber chicken for the collection!) and for being one of the nicest people I’ve ever met.
YoungPumpkin for delicious sea banquet with the exquise bouquet.
Unholm for being the light in the dark.
LudzNL for all his videos on YouTube.
Hidihi and Auke for transport services.
The guitarist and bass player of The Muzquitos for lending us their amplifiers.
All the bands for their excellent concerts! Without good music a festival is boring and quiet.
Blurp! and The Muzquitos for their special FZ set they rehearsed for us.
Monty And The Butchers for helping to keep the Festival costs low.
Uncle Meat for cooperating so professionally and smoothly during the road to the festival.
The recording crew that Uncle Meat brought along for the great assistance during the Saturday.
Yara, Jeroen and Willem of ‘De Pers’ for their great article and photography in their daily newspaper.
And finally (last but certainly not least): ModifiedDog for being the secret behind myself. Thankz, love!

 

bazbo – April 2008

• • •
 

12-03-2008

Hete boel (1)

Filed under: Publicaties voor FOK! - overig — bazbo @ 01:00

“We zijn hartstikke druk geweest met studeren,” zei Jasmijn. Samen zaten we in mijn kamer koffie te drinken. “Laten we onszelf eens verwennen.”
Ik keek mijn huisgenote aan. Ze kreeg rode wangen en dan wist ik genoeg: die had zichzelf betrapt op een dubbelzinnige opmerking. “Zo bedoel ik het niet!” riep ze. “Niet meteen denken in termen van ruige seks.”
“Ik begon niet over onszelf verwennen,” zei ik. We gierden het uit. Meiden onder elkaar.
“Maar wat gaan we doen?” vroeg Jasmijn.

“Wat doen we eerst?” vroeg ik, toen we ons hadden uitgekleed. Jasmijn heeft een mooi lijf en ik vind het altijd leuk om naar haar te kijken. Mooie ronde borsten, lekkere volle billen en een zorgvuldig onderhouden streepje schaamhaar. Ik ben niet ontevreden over mijn eigen lichaam, maar word wel eens jaloers als er iemand naast mij staat die er zo uitziet als Jasmijn. Zij heeft ook altijd de meeste aandacht van mannen als we samen uitgaan. Haar vriend Johan is altijd heel trots als hij met haar door de grote winkelstraat paradeert. Jasmijn is een meid met wie je gezien wilt worden.
“Een ontspannende voetmassage,” zei ze. Ze deed haar badjas aan en ging me voor.
Het voetenbad was prettig warm. Heerlijk om mee te beginnen. We keken eens om ons heen. Rondom het voetenbad waren de toegangsdeuren naar allerlei sauna’s en baden.
“Gaan we straks beginnen met een sauna?” stelde ik voor. “Dan kunnen we later een stoombad of kruidenbad nemen.”
“Goed idee,” zei Jasmijn. “Laten we lekker de hitte opzoeken.”

Nog geen kwartier later liepen we een sauna binnen. We waren de enigen. Ik legde mijn handdoek op de houten bank en ging er bovenop zitten. Jasmijn kwam naast me. Even waren we stil. Na een paar minuten deed de warmte me transpireren. Ik gaf me er helemaal aan over en zuchtte.
“Lekker?” vroeg Jasmijn.
“Hmmm,” bevestigde ik.
“Dit ook lekker?” Ik voelde de hand van Jasmijn op mijn bovenbeen. “Ik word altijd opgewonden als ik in de sauna zit,” fluisterde ze. “Wat wil je ook, met al die blote lijven om je heen?”
Ik liet haar begaan. Ze streelde mijn borsten en drukte haar lippen op die van mij.

Plotseling ging de deur van de sauna open. Er kwam een jongeman binnen. Tja, en waar kijk je dan als eerste naar? Niet naar zijn hoofd, want zo knap was hij niet.
“Oei,” zei Jasmijn. Ik zag dat zij ook naar de jongen keek. Haar ogen waren groot. Ik stootte haar aan en ze keek me aan. Onmiddellijk moesten we allebei lachen. Jasmijn boog naar mij toe en fluisterde in mijn oor: “Dat is geen piemel meer, maar een gevaarlijk stuk gereedschap.”
De knul klom naar een bank in de donkere hoek. Daar legde hij zijn handdoek neer en ging hij er bovenop zitten.

“Zullen we hem een beetje plagen?” vroeg Jasmijn.
Ik knikte.
“Waar waren we gebleven?” vroeg ze. Ze legde haar handen weer op mijn borsten en kuste me weer. Ik streelde haar rug. Ondertussen keek ik naar de jongen. Die zat verbaasd naar ons te kijken. Ik zag zijn ogen glinsteren in het halfduister.
Jasmijn gleed met haar tong langs mijn hals naar beneden. Ik kreunde zachtjes en legde mijn hand op haar heerlijke billen. Het puntje van haar tong draaide kleine rondjes rondom mijn tepel. Ze was lief en teder. Terwijl ze bezig was, draaide ze haar hoofd een beetje, zodat ze naar de jongeman kon kijken.
“Gelukt,” fluisterde ze.
Ik keek. Het was zo donker in het deel van de saunacabine waar hij zat, dat ik flink moest turen om goed te kunnen zien hoe de jongen erbij zat. Hij had zich uitgebreid geïnstalleerd, zodat hij goed uitzicht op ons had. Hij leunde met zijn rug tegen de houten wand. Hij hield zijn fors gezwollen deel in zijn hand en maakte er ritmische bewegingen mee.
Ik grinnikte en keek weer naar Jasmijn. Die lachte terug en stopte haar tong in mijn mond. Haar hand gleed langs de binnenkant van mijn dijbeen. Net toen ze zachtjes mijn benen iets verder uit elkaar duwde en met haar vingertop mijn warmte aanraakte, ging de deur van de sauna open.

Er kwam een wat oudere dame binnen. Ze was nogal corpulent. Nogal erg. Met haar handdoek probeerde ze van alles te verbergen, maar dat lukte niet. De handdoek was veel te klein. Ze ging met haar blubberbips tussen ons en de jongeman in zitten. De jongen had zijn klusje moeten staken. Hij zat met een rood hoofd zijn erectie te verbergen door zijn benen over elkaar heen te leggen. Jasmijn en ik keken elkaar aan. Dat hadden we beter niet kunnen doen. We kregen onmiddellijk de slappe lach.
“Even afkoelen,” zei ik en stond op. Jasmijn liep giechelend achter me aan.

We hadden onder een koude douche gestaan en buiten wat rondgelopen. Daarna waren we wat andere cabines gaan doen. Het stoombad was ook lekker. Aan het eind van de dag lagen we in het bubbelbad.
“Heerlijk, zo’n dagje,” zei Jasmijn.
“Moeten we vaker doen,” zei ik.
Jasmijn boog naar mij toe en gaf mij een zoen op mijn mond. “Doen we.” Ze kroop tegen me aan en we keken om ons heen.
“Verrek, daar heb je hem ook weer,” zei Jasmijn. De jongeman die we in de eerste sauna hadden zitten ophitsen, kwam in onze richting gelopen. Ineens voelde ik Jasmijns tong in mijn oor. De jongeman zag het en het had gelijk effect. Zijn geslacht kwam in beweging en werd wat stijfjes.

“De held,” zei ik. “Hij gaat dompelbad in.”
“Stoer, hoor.”
Even was hij onder water. Toen kwam hij weer boven en klom hij eruit. Tja, en toen kwam hij naar het bubbelbad toe. De bubbeltjes waren even opgehouden. Het bad moest gezuiverd worden. De knul kwam het bad in en zo konden we hem van dichtbij bewonderen.
“Het is toch allemaal betrekkelijk,” zei Jasmijn die de jongen met haar ogen volgde.
“Wat bedoel je?” vroeg ik.
“Moet je kijken,” fluisterde ze. “Zijn joekelaar is geslonken tot slap hapje.”
Ik begon te schudden van het lachen, maar probeerde me in te houden. De jongen ging ging vlak naast Jasmijn zitten. We keken elkaar aan en hadden moeite om niet in huilend lachen uit te barsten.
Ineens leek het of de bubbeltjes weer gingen werken. Maar dat was niet zo. Van tussen de benen van de jongen vandaan kwamen grote bubbels. Hij liet een enorme scheet. Jasmijn en ik keken elkaar met grote ogen aan.
“Kijk, dan haak ik af,” zei ik.
Jasmijn kreeg opnieuw de slappe lach en als dat gebeurt, is dat heel aanstekelijk. Snel verlieten we het bad. We gierden het uit. Meiden onder elkaar.

“Het was heerlijk,” zei ik, toen we thuis kwamen. Jasmijn liep even mee naar mijn kamer, omdat we al onze spullen in mijn grote tas hadden gestopt.
“Prima dagje,” zei ze. “Zoals we hebben afgesproken: dit doen we vaker.” Ze haalde haar spulletjes uit mijn tas. “Ik ga naar boven, naar Johan. De warmte zit nog steeds in me. Godskolere, wat ben ik heet. ’s Kijken of hij me op een andere manier kan verwennen.”
Ter afscheid gaven we elkaar nog een trage kus. Toen ze weg was, schopte ik mijn schoenen uit en plofte ik neer op de bank. Ik voelde me loom en rozig. Herinneringen aan vandaag vulden mijn hoofd. Langzaam vond mijn hand de weg in mijn onderbroekje.

Maart 2008

Hier lees je ‘m op FOK!.

• • •
 

11-03-2008

Swedish delights

Filed under: Zwödse mök — bazbo @ 20:06

If you thought Swedish girls are nice, try this stuff! It sure makes you vomit drool!

Pölsa and Ärtsoppa - a gift from my dear Swedish friend BengoFuryÂ

• • •
 

07-03-2008

FoolZ in rehearsal room – Wednesday, March 5, 2008

Filed under: FoolZ — bazbo @ 23:09

Lex and ke

FoolZ still preparing for the Zappateers Festival on March 14. This time the band was complete. And photographer Willem took pictures for a large article in ‘De Pers’, a Dutch daily magazine!

ke, Pedro and WanErwin and PedroLexke, Wan and photographer WillemRemcoLex and kePedro and WanRemco, Lex and kePedro and Wan from behind Erwin’s drum kitRemcoWanErwin’s drum kitLexRemco and guitar effectsLex and keWan, De Pers photographer Willem and RemcoErwin and Pedro

• • •
 

28-02-2008

FoolZ in rehearsal room – Wednesday, February 27, 2008

Filed under: FoolZ — bazbo @ 21:17

Acoustic FoolZ in rehearsal room

In preparation on the Zappateers Festival in March 2008, the FoolZ are rehearsing like maniacs. This particular rehearsal, Remco couldn’t be there …

The FoolZ have invited special guest ke and the new drummer Erwin to study lots of stuff. Believe me, their set will be most interesting!

ke’s violaWan electric again!New drummer Erwinke and LexErwin Pedro and WanWan ke and LexErwin and Pedroke (special guest)WanLexNew drummer ErwinPedro and Wanke and LexPedroNew drummer ErwinWan & his melodicake (special guest)LexErwin and Pedro thinking about how to play the next note …Pedro

Acoustic FoolZ in rehearsal room 

• • •
 

27-02-2008

Vergeten verlangen

Filed under: Publicaties voor FOK! - overig — bazbo @ 01:00

Jammer genoeg heb ik teveel fantasie. Dat maakt namelijk dat ik me soms moeilijk kan concentreren. En nu ik in mijn werk af en toe iets moet doen waar ik totaal geen enkele goesting mee heb, dwalen mijn gedachten te vaak af. Zo zat ik orders te sorteren en kwartaalbonnen toe te voegen. Een klusje van niks. Na een half uurtje zakten mijn ogen langzaam dicht. Op zoek naar wat actie besloot ik een kop koffie te gaan halen op de afdeling development. Met een inventarisformulier ging ik naar de kelder. Daar waar de nerds wonen en werken. Met mijn iets te korte rokje, hoge hakken en strakke shirtje was ik daar een vrolijke verschijning. In elk geval zag ik de koppies die normaal gebogen achter de beeldschermen zaten opveren.

Mijn heupwiegende reis leidde me regelrecht naar de centraal opgestelde automaat. Ik bukte licht voorover om goed te kunnen zien welke smaken koffie er waren en wat ik wilde. Het werd langzaam drukker rond de koffieautomaat. Toen mijn bakkie klaar was draaide ik me om.
“Hee, kan een van jullie me helpen?” Ik zei het tegen niemand in het bijzonder. Het is een beetje een filter.

“Wat zoek je?” De jongen keek me aan met van die harde veroveringsogen. Hij was niet echt knap, meer het soort net-niet-nerd.
“Niet iemand die alleen maar kan blaten. Ik heb een echte techneut nodig.” Hij schrok. Ik kan best een kittig ding zijn als ik wil. In verlegenheid gebracht richtte hij zich tot de groep.
“Ah, ben je er zo een?” Hij wachtte even voor hij zijn enorme grap laat vallen. “Trillende techniek zeker?”
“Niemand lacht, praatjesmaker.” Met een vriendelijke glimlach kijk ik hem aan. “Maar ik heb inderdaad liever een trillende techneut dan een bazelende slappeling.”
Kijk! Daar werd wél om gelachen.

Vanuit mijn ooghoek zag ik een van de verlegener jongens terug naar zijn bureau lopen. Daar zat ik op te wachten. Die gladjakkers zie ik op de marketing afdeling al teveel. Echte nerds zijn zo veel leuker.

De jongen was weer gaan zitten. Ik liep naar hem toe.
‘Hoi, ben jij Dennis?’ Om hem niet meteen aan het schrikken te maken, gooide ik niet meteen mijn hele keur aan verleiding in de strijd. Hij is nogal schuchter. Het zou goed kunnen zijn dat hij al jaren hier werkt, maar ik had hem nooit gezien. Best een lekker koppie, mager maar redelijk gespierd. En een persoonlijkheidsstoornis van hier tot Tokyo. Hij was het type dat thuis naar heftige porno kijkt.
“Eh, ja.” Hij keek me niet eens aan. Zijn ogen bleven gericht op het scherm.
“Ik geloof dat jij me kan helpen met deze lijst.” Om er zeker van te zijn dat hij het zag, wapperde ik de lijst voor zijn beeldscherm. “Ik moet weten welke servers er zijn, een of ander nummer op deze lijst zetten, en dan mag je weer verder met World of Warcraft, hihi.”
Dennis’ mondhoek wrong zich even in een grimas die aan lachen deed denken. Zonder een woord te zeggen stond hij op. Ik hobbelde achter hem aan. We gingen een deur door, die hij netjes voor me open hield. Door een halletje naar een gang zonder ramen. Toen flitste hij met zijn pas langs een rood knipperend lichtje naast een volgende deur. Zodra de deur open was, hoorde ik het lawaai van de draaiende servers. Oorverdovend was het niet, maar de ruimte was goed geluidsdicht.

“De serienummers die je moet hebben staan op de achterkant van elke server. Als jij me vertelt wat er op je papier in de eerste kolom van je spreadsheet staat, dan zoek ik het serienummer en de licentiecode voor je op.” Hij praatte zakelijk en straalde wat meer vertrouwen uit nu hij alleen met me was. Ik deed een stapje naar hem toe en las het eerste nummer voor. Hij liep naar een kast, trok die open en las wat voor.
“Hè? Ik versta je echt niet.” Ik liep weer naar hem toe en probeerde met hem mee te lezen. Heel toevallig duwde ik mijn borsten een beetje tegen hem aan, in mijn poging om het nummer te kunnen lezen. Hij wees met zijn vinger naar een kleurige sticker achterop de server.
“Hier staat wat je moet lezen.” Ik legde mijn arm op zijn rug, en boog nog verder voorover.
“Oh, ja, kun je dit nummer voorlezen? Dan schrijf ik mee.” Zo gingen we nog een paar kasten af. Iedere keer als ik een nummer van hem hoorde, ging ik dichter bij hem staan. Elke keer als ik hem aanraakte, vluchtte hij weg zodra hij kon. Toen de lijst vol was, probeerde ik als laatste redmiddel de directe benadering. We waren bij de laatste kast aangekomen, in de hoek van de ruimte.
“En nu moeten wij nog een nummertje maken,” glimlachte ik naar hem. Zijn ogen schoten vuur. Hij wilde nog een stap achteruit doen, maar hij stond met zijn rug tegen de muur. Ik tilde mijn been op en zette mijn voet op een van de krukjes die er stond. Mijn rok viel open en mijn hand gleed langs mijn been. Dennis slikte toen ik mijn andere hand over zijn buik wreef. Langzaam ging ik met mijn hand naar beneden, langs de knoopjes van zijn overhemd. Ik kon zien dat hij een grote bobbel in zijn broek had.

“Misschien moeten we gewoon weer aan het werk gaan. Ik moet al deze kasten nog op slot doen. Ik zal je vast uitlaten.” Dennis begon zich langs me heen te wurmen. Kijk, en dan haak ik af. Het was koud in het serverhok, en echt veel had ik niet aan. Een beetje teleurgesteld liep ik achter hem aan. Toen hij de deur open deed, keek ik hem nog één keer zo geil als ik kon aan, maar de betovering, als die er al was geweest, was definitief verbroken.
“Jammer hoor. Een geluidsdicht hok, een lekker ding en die enorme hunkering in mijn onderbuik. Maar ik heb me vergist.”

Ik trok de deur achter me dicht en stond weer in het halletje zonder ramen. Het was echt koud in dat serverhok. Om weer een beetje op te warmen leunde ik tegen de deur en stak ik even mijn hand in mijn rok. Aan de andere kant hoorde ik: “Godverdomme!” Gevolgd door gekreun. Mijn vingers streelden prettig in mijn onderbroekje. Niet veel later zuchtte ik diep. Ik maakte mijn kleren weer op orde en liep richting mijn verdieping.

Februari 2008

Hier lees je ‘m op FOK!.

• • •
 

22-02-2008

FoolZ in rehearsal room – Wednesday, February 20, 2008

Filed under: FoolZ — bazbo @ 00:12

While preparing for the Zappateers Festival on March 14 and 15, The FoolZ were rehearsing with special guest ke …

PedroWanLexRemcokeWan Remco & new drummerLexkePedroke and WanRemcoWan

• • •
 

13-02-2008

Overstappen op het station

Filed under: Publicaties voor FOK! - overig — bazbo @ 01:00

Utrecht CS is het meest troosteloze station dat ik ken. En dan heb ik het niet over de hal, met het grote blauwe infobord, maar over het perron 18, waar de trein naar Vleuten vertrekt. Wat ik in Vleuten moet is een heel ander verhaal; dat vertel ik nog wel eens. Laat ik er nu kort over zijn: er woont een leuke jongen in Vleuten, en die ging ik bezoeken. Aangezien hij geen student is, en eigenlijk nog thuis woont, moet ik zo nu en dan wat moeite doen om hem te zien. Zijn moeder, die tevens zijn waakhond is, slaapt altijd om twaalf uur. Ik spreek met hem af om half een, zodat we de nacht samen kunnen doorbrengen. Dat is heel plezierig. Om weer eens zo’n nachtje te beleven, stond ik om kwart over twaalf te wachten op de laatste trein naar Vleuten.

Het was doodstil op het perron. Je hoorde verderop af en toe een trein binnenkomen of vertrekken. Een koude wind sneed over het perron en ik trok mijn jas nog eens stevig dicht. De verlichting was karig en de stoeptegelvloer was vochtig.
Plotseling voelde ik achter mij iemand naderbij komen. Snel draaide ik me om. Het was een oude man met een lange jas en een grijze baard. Hij had een fles in zijn hand. “Hee lekkerdje,” zei hij met dubbele tong. “Kom eens hier. Het is koud en als je dicht tegen elkaar aan gaat staan, krijgen we het allebei warm.”
Veel mensen die mijn stukjes lezen denken dat ik wat ‘overassertief’ ben. Dat ik me red in allerlei situaties door gelijk het juiste te zeggen, of door zelfs geweld te gebruiken. In werkelijkheid ben ik te blond om adrem van me af te bijten.
“Pardon,” hakkelde ik, “wat wilt u?”
“Met zo’n lijf als dat van jou zou ik me geen zorgen maken vanavond,” spuugde hij. Ik rook de alcohol uit zijn mond. Er zaten rode vlekken op zijn lippen. In zijn dunne haar zag ik korsten zitten. Wat een griezel.

Ineens moest ik denken aan een paar weken geleden. Toen kwam ik met de trein ook langs Utrecht en moest ik ook overstappen. Ik nam de tijd, want ik had een ontmoeting met iemand die ik al geruime tijd via het internet spreek. Ik had hem nog nooit in levende lijve gezien. Ja, wel eens op zijn eigen website. Nu zaten we dan samen in de lunchroom van het station. Hij had inderdaad lang haar en een grijzende baard. Zijn ogen waren uiterst vriendelijk. Hij sprak bedachtzaam en bedeesd. De gedachte dat hij getrouwd was en al zoveel ouder en wijzer dan ik, maakte me wat onzeker. We hebben zeker een uur met elkaar zitten praten en aan het eind viel me op hoe vertrouwd hij voor mij leek. Een teken dat niet iedere vreemde man zomaar een engerd is.

Maar nu stond deze zwerver voor me. Hij stak zijn hand uit en pakte me bij mijn arm. ‘Kom met me mee,” siste hij. “Ginds is een rustig hoekje, uit de wind.”
“Maar meneer, ik wil niet mee,” zei ik. Ik geloof niet dat hij mij hoorde.
“Van een geile pot neuken word je wel warm,” ging hij verder.
De gedachte dat ik deze man zou moeten aanraken, vervulde me met afschuw. In een soort van kleine paniek begon ik luid te praten. “Meneer! Ik zei dat ik niet met u mee wil!”
“Toe nou, lekker stuk,” fluisterde hij ineens. “Gun een oude man ook eens wat.”
“Laat me los! Viezerd!” schreeuwde ik. “Blijf met je poten van me af!”
De man liet zijn fles op de grond aan stukken vallen en pakte mij met twee handen beet.

Nu zijn lichaam zo dicht bij me was, rook ik zijn geur. Zijn adem stonk naar verschraald bier en ziekte. Ik walgde van hem. Kijk, als je een praatje wil maken: best. Maar aan me zitten? Nee, dan haak ik af. Hij zwaaide met een hand richting mijn borsten, en het enige waar ik op dat moment op hoopte was een voorbijrijdende trein. Zijn jas raakte de mijne; ik zag de stank van zijn gore jas op me afdruipen. Toen gaf ik hem een duw. Hij wankelde naar achteren. Ik wilde hem een rotschop geven zodat hij in elk geval op het spoor terecht zou komen, zelfs nu er geen trein aan kwam.
Halverwege mijn beweging stopte ik. De man stond gebogen naar de grond te turen. Hij zag er ineens breekbaar uit. Alsof hij geslonken was tot een skelet gevuld met wanhoop.

En toen ging hij huilen. Gewoon alleen maar huilen. Ik hoorde hem grienen en zag zijn lichaam schokken.
“Kwam er maar een trein aan,” schudde hij met troosteloze snikken uit zijn hangende schouders. “Dan mag je me de laatste duw geven. Van mij hoeft het niet meer … “
“Maar meneer,” bracht ik uit. Ik schrok van hem. Zo gemeen en vies als hij daarnet nog was, zo oud en versleten zag ik hem nu staan. “Maar meneer, het kan toch ook anders gaan?”
“Nee, dat gaat niet. Ik ben mislukt. Totaal mislukt.” Even tilde hij zijn hoofd op en keek hij me aan. Zijn wangen waren nat. “Het heeft geen zin meer.” Langzaam liep hij van mij weg. In de richting van de rand van het perron. Hij zou toch niet…?
Zonder na te denken rende ik achter hem aan. “Meneer!”
De man was al vlakbij de rails.
“Stop! Ik wil u wat vertellen!”
Hij maakte geen aanstalten om naar mij te luisteren. Met gebogen hoofd keek hij naar het spoor.

“Meneer!” Ik greep de man bij zijn jas. Hij had niet veel kracht in zijn magere lijf. Hij beefde, en vanuit mijn ooghoek zag ik twee mannen met politieuniformen aan komen rennen.
“Ik wil niet, lieve meid,” brokkelde de zwerver. “Ik wil echt niet meer …” Hij liet zijn tranen weer vloeien.
Ik trok hem wat dichter neer me toe. “Je bent niet mislukt. Je bent even de weg kwijt, maar nog steeds een mooi mens,” zei ik. Mijn jas raakte de zijne. Ik sloeg mijn armen om hem heen en gaf hem een knuffel. Het was het enige dat in me opkwam op dat moment. Ik rook zijn geur niet. Ik zag alleen de eenzaamheid en het verdriet in zijn ogen.
De twee agenten kwamen voorzichtig dichterbij. Ik liet de man los.
“Ga maar met ze mee,” fluisterde ik. Ik knikte in de richting van de agenten. “Zij zullen je helpen.”
“Bedankt, meisje,” fluisterde hij terug. Hij droogde zijn tranen en keek me aan. “Je bent een goeie meid.”
Hij draaide zich om en sloffend liep hij met de politie mee.
Ondanks het troosteloze station en de ranzige geur die uit mijn strakke truitje omhoog steeg, voelde ik me gelukkig. Over vijf minuten kwam mijn trein naar Vleuten.

Februari 2008

Hier lees je ‘m op FOK!.

• • •
 

05-02-2008

Mijn eerste platen … 1981 – 1983

Filed under: Muziek - Mijn eerste platen — bazbo @ 15:53

Emerson Lake & Palmer - Pictures At An ExhibitionEmerson Lake & Palmer - TarkusYes - YesshowsEmerson Lake & Palmer - Brain Salad SurgeryThe Nice - ElegyYes - FragileSupertramp - ParisYes - Close To The EdgeEagles - Hotel CaliforniaYes - Tales From Topographic OceansJon Anderson - AnimationRick Wakeman - Criminal Record

• • •
 
« Vorige paginaVolgende pagina »