Bas Langereis leest u voor!

Bas:

Tja,  

Het is overal wat, Reinier. Stelt allemaal niet zo veel voor als je het vergelijkt met wat deze gast te vertellen heeft. Niet te overtreffen.
Ik weet alleen niet op welke melodie je het zou moeten zingen. Op welke melodie je De Trein naar Emmeloord zou moeten zingen, weet ik overigens ook niet. (Waarom is ‘naar’ trouwens met een kleine letter?)
Dat moet je tijdens onze eerstvolgende ontmoeting in levenden lijve maar eens voorzingen. Dat betekent dus dat onze eerstvolgende ontmoeting in levenden lijve niet alleen moet plaatsvinden in levenden lijve, maar ook in een gelegenheid waar zich een piano, Hammond, klavecimbel of ander toetsenapparaat (uitgezonderd: typmachine, calculator, computer, telex) bevindt.
Toch een fijn koffie-uur gewenst.  
Mijn hemel en groeten,    

de b

Lotgenoten,

Thuiswerken was aan de orde van de dag. Ik heb sinds een jaar of elf een kantoorbaan en mijn werkgever riep begin maart dat het veiliger was om niet meer naar de werkplek te komen. Sindsdien zit ik iedere werkdag aan de eettafel mijn kantoorwerkzaamheden te doen. Te doen is het wel, leuk is het niet altijd. Ik mis de collega’s, het persoonlijke contact en mijn middagwandeling door bos en veld. Er staan wel andere dingen tegenover. Goede koffie, altijd de Arbeidsvitaminen die ik zelf kies, niet meer afgeleid of onderbroken (‘Bas, jij weet nog wel eens wat, hè…?’), veel meer rust in werkzaamheden en zo. Gelukkig hebben we een grote woonkamer, die we door middel van twee schuifdeuren in tweeën kunnen delen, zodat ik kan werken en muziek luisteren, terwijl De Vrouw op de bank door een Scandinavische politieserie ligt te snurken.

Het was een dinsdagmorgen in week zoveel van de ophokking. Ik was met collega’s aan het beeldbeloverleggen, tot ik door de ramen van de gesloten schuifdeuren beweging zag. De Vrouw gebaarde iets. Ik snapte er geen reet van. Er was iets met haar, maar wat? Ik wist dat ze zo de deur uit moest en ik wilde haar helpen, maar ik kon hier nu niet weg en hoe moest dat nu? De bewegingen van De Vrouw werden driftiger. Toen ik opnieuw gebaarde van ‘uw imitatie van Irma Sluis lijkt nergens naar’, deed ze een schuifdeur open en riep: ‘Ik ben mijn bril kwijt!’
‘Die heb je op je neus,’ leek me op dat moment een heel flauwe opmerking. Toch was het zo. Ik wees naar haar neus.
‘Dat is mijn oude, die al drie jaar reservebril is.’
Ik zie ook nooit wat.
‘Ik heb overal gezocht,’ ging ze verder, ‘maar hij is nergens.’
‘De verbinding is slecht, jongens,’ zei ik in het beeldbelapparaat, drukte op de rode knop en beëindigde daarmee de sessie.

‘Waar heb je hem voor het laatst gezien?’ Domme vraag. Zonder bril ziet De Vrouw helemaal niets, ook niet voor het laatst.
‘Ik heb hem gisterenavond af gezet,’ legde ze uit, ‘en vanmorgen kan ik hem nergens meer vinden.’
‘Je hebt toch wel een vaste plek voor dat ding, als je ’s avonds naar bed gaat?’
‘Ja, daar heb ik gekeken.’
‘Je kunt toch niet kijken zonder bril?’ zei ik maar niet.
‘Ik moet nu weg.’
‘Ik zal straks her en der voor je zoeken,’ zei ik.
‘Ik ben overal geweest.’
‘Had je hem nog op toen je gisterenavond laat thuis kwam?’
‘Ja, natuurlijk. Wat denk je wel, zeg.’
‘Je weet het nooit, hè? Maar goed. Hij kan niet weg zijn. Hij moet dus ergens in huis liggen. We zijn drie jaar geleden gelukkig kleiner gaan wonen, dus kan het nooit lang zoeken zijn.’
‘Dat zeg jij.’
‘Als je nu een vaste plek had…’
‘Die heb ik!’
‘Maar daar ligt hij niet. Dan is het dus niet je vaste plek. Maak je niet druk; vroeg of laat komt hij heus wel boven water.’
‘Ja, maar ik moet nu weg.’
‘Dahaaag!’

Gelukkig had ze een reservebril. Haar vorige dus. Maar daarmee zag ze niet zo goed meer; ze was niet voor niets toe aan een nieuwe. Bril kwijt. Best vervelend, want ze ziet heel slecht. Dat was in het begin van onze relatie wel fijn, want zo kon ze als we onze kleren uittrokken niet zien hoe lelijk ik was. Toen ik haar leerde kennen, droeg ze overigens geen bril en toen het moment daar was dat we voor het eerst onze kleren uittrokken, schrok ik me wild. ‘Wat sta jij nou boven een schoteltje gebukt tegen je achterhoofd te kloppen?’ vroeg ik onthutst. Lenzen, zo verzekerde ze me. Kort nadat we getrouwd waren bleken die lenzen niet zo comfortabel meer en schakelde ze definitief over op lenzen in een montuur. Ik bleef er natuurlijk wel voor zorgen dat ze die bril af had als ik in mijn blote doedel bij haar in de buurt was. Mijn eigen zicht is ondertussen ook niet meer zo scherp, dus mij hoor je geen grappen meer maken over visuele tekortkomingen.

–

De vreemde snuiter stond half te dansen en te swingen bij de bushalte. Er waren al ik weet niet hoe veel bussen voorbij gekomen, maar de jongeman stapte nergens in. Hij liep een beetje heen en weer en af en toe pakte hij een van de twee blikjes op, die hij op het muurtje naast de halte had neergezet. Achter dat muurtje bevond zich de stadsspreng, die half door de stad heen kabbelde. De jongeman droeg een wijd vallende broek in camouflagekleuren, een zwarte jas en een rode bandana. Nu en dan bracht hij zijn telefoon naar zijn oor en een blikje naar zijn mond, zich ondertussen ritmisch bewegend. Vanuit ons raam op de tweede verdieping kon ik niet zien of horen of hij muziek aan het luisteren was. Ik vermoedde het, maar wist het niet zeker. Wat als hij leed aan waanvoorstellingen en zangstemmen in zijn hoofd hoorde? Hij moest nu heel ver achterover leunen om te drinken; het blik was vast bijna leeg. Kijk, nu liep hij met zijn beide blikjes terug de bushalte in. Of nee, wacht. Hij liep er voorlangs. Natuurlijk! Aan de andere kant van de bushalte stond de grote prullenbak. Toch keurig van zo’n vreemde snuiter om zijn afval in de daartoe bestemde bak te gooien. Maar deed hij nu? Zag ik het goed? De jongeman maakte zich lang en wierp een blik over de prullenbak heen, over het muurtje, zo de stadsspreng in. Daarna volgde nog een blik. Ik zag het goed.

–

‘En al gevonden?’ vroeg ze een dag later.
‘Nee.’
‘Waar kan hij toch zijn? Ik word er moedeloos van.’
‘Lieverd, ik ken je nu meer dan dertig jaar. Jou kennende heb je hem ergens van je af gelegd op een moment dat je iets anders zag wat je wilde gaan doen. Hij kan overal zijn, maar wel hier in huis, dus.’
‘En ik ben overal al geweest. Dat zei ik toch?’
‘Hij is vast ergens ongemerkt tussen of in gegleden. Tussen de kussens van de bank?’
‘Ben ik geweest.’
‘Tussen het kussen en de topper van het bed?’
‘Ben ik geweest.’
‘Je kan nooit weten,’ zei ik. Ik liep naar de slaapkamer.
‘Ben ik geweeheest!’
Niets tussen de topper en het kussen. In de lade van het nachtkastje? Niets in de lade van het nachtkastje. Nou, er lag wel wat in de lade van het nachtkastje, maar niets wat hier nu ter zake doet. Nu even logisch denken. Waar doet ze doorgaans ’s avonds haar bril af? Ik liep naar de naastgelegen slaapkamer. Daar staat haar bureautje, dat ook dienst doet als kaptafel en waar ze ’s avonds laat haar bril neerlegt. Ze kwam gisterenavond laat thuis van haar werk. Had ze een tas bij zich? Ik weet het niet; ik lag al in bed. Stel, ze wil haar bril af doen en er schiet haar wat te binnen. Dan loopt ze – met bril in de hand – naar een plek, daar doet ze iets, ze ziet iets anders wat ze zo nodig eerst moet doen en legt haar bril daar neer. Zou het deze vaste kast kunnen zijn? Daar staan verschillende van haar tassen. Ik deed de kast open. Onder de blouses en tunieken die er hangen stonden de tassen op een plank. Ik duwde de kleding iets opzij en schoof een tas wat aan de kant en …

‘Alsjeblieft.’
‘Hè? Wat? Waar lag hij nou?’
Ik legde het uit.
‘Wat goed van jou.’
‘Uiteindelijk is het toch een kwestie van logisch nadenken. Hij kán niet weg zijn. Hij moet hier érgens zijn. En ik ken je een beetje. Een beetje nogal goed, dus ik weet hoe snel je afgeleid bent, hoe verward je kunt zijn en hoe je allerlei dingen door elkaar doet zonder ook maar een van die dingen ook af te maken.’
‘O, ik ben toch zo blij dat ik met jou getrouwd ben!’

Ook de rest van de dag straalde ze, zo blij was ze.
Ik dacht: Als ze haar bril maar weer afdoet als ze me in bed beloont.

Wat een avonturen weer.

–
Apeldoorn, mei 2020

Hier lees je ‘m op FOK!.

Het ziet ernaar uit dat The FoolZ niet meer spelen.

–

2019:

Geen concerten van The FoolZ

29 november 2019 – Zappa Talks – De Oefenbunker, Landgraaf (Mosae Zappa festival)

21 november 2019 – Zappa Talks – Apeldoorn (besloten concert)

–

2018:

27 oktober 2018 – Art café Sam Sam, Apeldoorn (Zappaloween)

26 september 2018 – Bluescafé, Apeldoorn (supporting Anima Mundi)

12 augustus 2018 – Bluescafé, Apeldoorn

18 mei 2018 – café De Flierefluiter, Apeldoorn

16 februari 2018 – Bluescafé, Apeldoorn

21 januari 2018 – café De Oude Haven, Apeldoorn

–

2017: 

28 oktober 2017 – Art café Sam Sam, Apeldoorn (Zappaloween)

14 april 2017 – café De Flierefluiter, Apeldoorn

5 maart 2017 – Bluescafé, Apeldoorn

–

2016: 

25 november 2016 – De Oefenbunker, Landgraaf (Mosae Zappa Festival)

10 april 2016 – Bluescafé, Apeldoorn

–

2015:

30 oktober 2015 – Art café Sam Sam, Apeldoorn (Zappaloween)

–

2014:

9 november 2014 – Bluescafé, Apeldoorn

8 november 2014 – Schaffelaartheater, Barneveld (met NKA)

9 juni 2014 – Bluescafé, Apeldoorn

–

2013: 

6 oktober 2013 – Bluescafé, Apeldoorn

19 mei 2013: Theater Merlijn, Apeldoorn

4 maart 2013 – Moooah Festival, Corby, UK

–

2012:

July 8, Sunday – Hippie Festival, Gorinchem – 18.00 CET

May 13, Sunday – Bluescafé, Apeldoorn – 16.00 CET – CANCELLED!

April 27, Friday – Art café Sam Sam, Apeldoorn – 22.00 CET

March 25, Sunday – Bluescafé, Apeldoorn – 16.00 CET – CANCELLED!

–

2011:

Geen concerten. No concerts.

2010:

October 31, 2010 – ‘Zappalloween Night’ – Art Café ‘Sam Sam’, Apeldoorn – 17.30 CET – with Lexolo & Friends, readings by Billy & bazbo, and The FoolZ as headliner – with special guest Tim Op het Broek and Rob Voss

(Poster/flyer design: Sven Eriksson aka BowTieDad)

–

May 7, 2010 – ‘Bluescafé’, Apeldoorn – with The Bottles – 22.00 CET – the return of Lex and with new drummer boy Jelly!

January 31, 2010 – Café ‘De Singel’, Zwolle – time 20.00 – with vocalist Tim/Billy

=

2009:

October 10, 2009 – Georg’s party, ‘Westerwälder Hof’, Gebhardshain, Germany – 19.30 – with vocalist Tim/Billy

July 24, 2009 – ‘Bluescafé’, Apeldoorn – 22.00 CET – Sadly, this was the last show with guitarist Lex

April 30, 2009 – Hoofdstraat, Apeldoorn (acoustic show on the street because of Koninginnedag) – 16.00 CET (cancelled)

March 28, 2009 – Kunst- en Cultuurfestival, Houten – 22.00 CET

January 2, 2009 – Bluescafé’, Apeldoorn – 22.00 CET

=

2008:

November 17, 2008 – ‘Bluescafé’, Apeldoorn (with special guest!) – CANCELLED! – Ed Mann couldn’t make it!

October 5, 2008 – Art Café ‘Sam Sam’, Apeldoorn – 16.00 CET – acoustic – Remco and ke ill; special guest Thomas wasn’t there either – but still a lovely set!

September 5, 2008 – Sequoia Festival, Apeldoorn – 17.30 CET – without Remco and Pedro; their parts were played by Bruno Rombouts.

July 25, 2008 – ‘Bluescafé’, Apeldoorn – 22.00 CET – with special guest Thomas

July 12, 2008 – De Archipel, Stadscafé ‘Van Kinsbergen’, Apeldoorn – private party

July 6, 2008 – Art Café ‘Sam Sam’, Apeldoorn – 16.00 CET

May 15, 2008 – Café ‘Averechts’, Utrecht – 20.00 CET – acoustic

March 14, 2008 – Zappateers Festival, Overasselt/Nijmegen – 19.00 CET – ke is now no longer a guest

February 3, 2008 – Art Café ‘Sam Sam’, Apeldoorn – 16.00 CET – acoustic with new drummer Erwin and guest ke

January 20, 2008 – Café ‘De Singel’, Zwolle – 22.00 CET – last time with drummer John

=

2007:

October 19, 2007 – ‘Bluescafé’, Apeldoorn – 22.00 CET

February 16, 2007 – Zappateers Festival, ‘The George’, Bradford-on-Avon, UK – 20.00 CET

–

2004 – 2007

Volgt spoedig.

–

1996-2004

Ik volgde The FoolZ vanaf 1996. Ergens moet ik alle concerten nog kunnen terughalen. Kan even duren…

Braveheart van de Lage Landen en verdere vrienden,

De nier is nogal wiedes niervormig. Maar verder weer buitengewoon vermakelijk en goed leesbaar kwa typologica. Dank hiervoor uit de grond van mijn nier.
Ik eet overigens geen orgaanvlees, maar dit terzijde. In de serie Polderkolder een korte beschouwing over het gebrek van een trein in Emmeloord. Dat wordt dus nooit wat daaro. Wellicht is bijgaand schrijfsel daarom een eerste verkenning van mijn ambitie een heuse Polderdichter te worden. Dan hebben ze toch iets daaro.
Geheel in lijn met de nier deel ik jullie mee dat het ook in de polder is zoals het is.

De Trein naar Emmeloord

De Trein naar Emmeloord
Die gaat niet
Die is nog nooit gegaan

Dat komt omdat in Emmeloord
Nog nooit een station heeft gestaan
Geen rails of wissel ontsierde ooit de polder
Of zoals de boer ooit zei: dat is toch allemaal maar kolder

De trein naar Emmeloord
Die gaat niet
Die heeft nog nooit bestaan

Er is dan ook geen groot gevecht
Over doorvoerrecht en Grijskopspecht
In rust gaat dat zelfs prima samen
In de verte klinkt verstild het Amen

De trein naar Emmeloord
Die gaat niet
Die blijft in Friesland staan

En daarom kan de weidsheid van
dit onbenoemde Kroondomein
zelfs in al haar grootsheid
klein geschapen zijn

Willem:

Dearbaz + Jelui Ook,  

Wat een prachtig boekwerk houd je daar in de hand! Zo vrolijk! Ik kleurde er helemaal nierkleurig van. Wilde er naar informeren bij Dixons Boekhandel, maar die blijkt al jaren niet meer te bestaan. Er zit nu iets Argentijns of zo in, volgens mij bestaat het ook niet meer. Nu ja, als de boel maar witgewassen is. Een mens kan ook niet alles hebben. Bovendien is er veel dat niet meer bestaat.  

Er lijkt me maar 1 oplossing mogelijk voor je boekpropprobleem naast je eigen oplossing: zorg dat je de thermische lans van Aage M. op de kop tikt en dan iets gaan doen met die brievenbus. Aage is al jaren dood, hij doet er waarschijnlijk nikx meer mee. Eitje dan en 1 kind kan jullie was doen.  

Oplossing
‘Dat is dan 16,50,’ zegt de winkelbediende als ik de fles drank aan de kassa afreken.
‘Bij het schap staat op het prijskaartje 15,99,’ zeg ik.
Hij loopt naar het schap en komt terug. ‘Ik heb het weggehaald.’
[v-item]  

What’s that smell? (Jones)
Lamas. (Barnaby)
Lamas? (Jones)
Lamas. (Barnaby)  

Journaal WB 18 april 2020
Vandaag zouden we geacteerd hebben op een adres aan de Dorpsstraat in Beekbergen. Ware het niet dat.  

You have just as much noblesse oblige as a fishwife in a brothel. (Naomi Inkpen)    

–

Vrijdag 12 juni:
Zes uur loop ik mijn ronde hard. Buiten is het aangenaam, al bijna warm. Een uur later ben ik aan het werk. Tien uur koffie met De Vrouw op het balkon. De Vrouw gaat de deur uit voor een paradontologische operatie. Ik wandel door de zon naar de biowinkel. Dan weer verder werken. De Vrouw is terug om kwart over een, volop onder verdoving nog. Lunch. Afwasje. Ik wandel door de zon om het groentepakket op te halen. Nog wat verder werken. Vier uur doe ik de werklaptob dicht. Krant op het balkon. Dan maak ik avondeten: een soep van courgette met daarin gebakken spek, kastanjechampignons en rookworst. Erbij pide met gezouten boter. De Vrouw kan het eten; het valt mee hoe weinig last ze ervan heeft. Soep is goed. Afwasje. Ik bel Onze Vader. Hij heeft er duidelijk behoefte aan zijn verhaal kwijt te kunnen. Hij vertelt dat hij over twee weken opnieuw en endoscopie moet ondergaan ter controle. Het is iets waar hij tegenop ziet, ook al heeft hij het al twee keer meegemaakt. Ook zegt hij dat het goed is dat de controle er is. Na bijna een half uur nemen we afscheid. Ik lees op het balkon. Kwart over acht ga ik naar binnen. Webstek, lezen en luisteren en kwart over tien ga ik slapen.
Muziek vandaag: A Stone’s Throw From The Line (Big Big Train), Hammersmith Odeon (Frank Zappa), Grimspound (Big Big Train), Second Live Syndrome (Riverside), Tender Extinction (Steve Jansen)

–

Donderdag 11 juni:
Zes uur op. Een uur later is de werklaptob aan. Collega die ik vervang heeft een dochter mogen ontvangen. Leuk. Koffie met De Vrouw. Meer koffie met De Vrouw. Begin van de middag ook lunch. Afwasje. Ik wandel een rondje langs kanaal en door park. Buiten is het aangenaam; als de zon schijnt is het warm. Dan weer verder. Kwart over vier sluit ik de werklaptob weer af. Veel gedaan; morgen verder. Krant op het balkon. Om zes uur zijn we in een Italiaans restaurant. Het kan weer, De Vrouw heeft anderhalve week vakantie en geen zin om eten te koken. We eten pizza en tagliatelle met paddestoelen en gorgonzolasaus en limoenijs en tiramisu. Het is heel stil in het restaurant en het smaakt. Iets voor acht uur zijn we weer thuis. Ik lees op het balkon. Na negenen naar binnen. Webstek. Om tien uur slapen.
Muziek vandaag: Mixing Colours (Roger Eno & Brian Eno), Book Of Romance And Dust (Exit North), Slope (Steve Jansen), English Electric Full Power (Big Big Train), Wassail (EP) (Big Big Train), Folklore (Big Big Train), Sleepwalking (Marjana Semkina)

–

Woensdag 10 juni:
Kwart over zes uit bed. De Vrouw is al op, want Zij moet vroeg naar het werk. Kwart over zeven loop ik mijn ronde hard. Het is fris, maar lopen gaat uitstekend. Ik probeer de filterkoffie uit ons nieuwe apparaat en a. het lukt en b. het smaakt redelijk (met bonen uit een enorme zak die al drie jaar over de datum is). Half elf wandel ik naar de biowinkel voor een paar boodschapskes. Thuis meer koffie en lunch. Vaat en plee poetsen. Dan een rondje buiten wandelen. Ik heb een vest en jasje aan, maar de zon begint te schijnen en dan is het warm. Krant op de galerij; het is redelijk aangenaam daar. De Vrouw is om half vier weer terug. Nog even lezen op het balkon. Tegen vijf uur ga ik avondeten maken. Eerst een salade van bosui, koolrabi, radijs, komkommer en kerstomaat. Dan een curry van rundersaucijs, ui, knoflook, peper en aubergine. Dit smaakt goed en eten we op. Afwas. Lezen op het balkon. Iets na half acht naar binnen. Webstek, lezen en luisteren. Tien uur slapen.
Muziek vandaag: Coma Ecliptic (Between The Buried And Me) en de dvd die met dit album mee kwam, The Difference Machine (Big Big Train), The Underfall Yard (Big Big Train), From This Place (Pat Metheny)

–

Dinsdag 9 juni:
Zes uur op. Een uur later is de werklaptob aan. De slag, dus. Tussendoor koffie. De Vrouw heeft boodschappen- en fysioklussen. Wel lunchen we samen. Daarna ga ik een rondje buiten wandelen. En weer verder. Vandaag allerlei overleg, veel gepuzzel en niet erg. Half vijf doe ik de laptob weer dicht. Krant. De Zoon is er om zes uur. De Vrouw serveert gehaktballen, een salade van bosui, komkommer en tomaat, plus een groentetaart uit de oven. Afwas en afval. Dan webstek, lezen en luisteren. Tien uur naar bed.
Muziek vandaag: het derde plaatje uit de set Between The Silence (Travis & Fripp), Wednesday Night Live (Bryan Beller), Scenes From The Flood (Bryan Beller), BOY (Bells Of Youth), (A Soundtrack For) The Wheel Of Time (Robert Berry), het vijfde plaatje (Live at Mar y Sol Festival, Puerto Roco 4th January 1972) (Emerson Lake & Palmer), A Question Of Balance (The Moody Blues)

–

Maandag 8 juni:
Week dertien. Kwart voor zes loop ik buiten mijn ronde hard. Bewolkt, grijs, maar lopen gaat prima. Zeven uur heb ik de werklaptob open en ga ik aan het werk. Koffie met De Vrouw. Halverwege de ochtend een overleg met de werkgroep van Wirwar. Ik ga een Instagramaccount opzetten voor de theatergroep. Meer koffie met De Vrouw. De Vrouw doet eerst een boodschap. Ik lunch. Half een heb ik een serie overleggen. De Vrouw gaat naar het werk. Twee uur wandel ik naar buiten, langs het kanaal naar een supermarkt voor een kleinigheid. Dan nog anderhalf uur werken en om half vijf doe ik alles weer uit. Krant. Ik maak avondeten voor mijzelve. Een omelet gevuld met bosui, paprika, een rest gebakken eikenbladsla, met een boel kaas eroverheen. Het restant salade van gisteren erbij en het is goed. Afwasje. Webstek, lezen, luisteren. De Vrouw is al om half tien thuis. Even bijpraten en om tien uur weer slapen.
Muziek vandaag: de eerste twee plaatjes uit Between The Silence (Travis & Fripp), Natural States (Bill Lanz & Paul Speer), e (Adrian Belew), Live at Rockpalast (Adrian Belew), View (Bryan Beller), het derde en vierde plaatje uit de set From The Beginning (Emerson Lake & Palmer), Folkesange (Myrkur)

–

Zondag 7 juni:
Kwart over zeven wakker en op. Koffie, webstekken. Koffie met De Vrouw. Meer koffie met De Vrouw. De Zoon is er om half een voor lunch. Erna afwas, stofzuig, was. Webstek van Kunst-Zinnig-Brein. Ook loop ik naar buiten voor een rondje om het centrum. Het is er stil en dat is niet vreemd; het is nog altijd erg fris en bij vlagen regenachtig. Thuis maak ik avondeten. Eerst vul ik de salade van gisteren aan met komkommer en eikenbladsla, dan maak ik een nieuwe fruitsalade van watermeloen en aardbei. Ook monteer ik een knoflookyoghurtmayo. Ten slotte bak ik aardappelpartjes en lamsshoarma. Fijn weekendeten. Afwas. Webstek, lezen, luisteren en om tien uur maar weer slapen.
Muziek vandaag: het vierde en vijfde plaatje uit de set The Virgin Years 1978-1983 (Tangerine Dream), Sibelius (Leif Ove Andsnes), side one (Adrian Belew), Baile Bucanero (Ondatropica), side two (Adrian Belew), side three (Adrian Belew), Talking Timbuktu (Ali Farka Toure with Ry Cooder), de eerste twee plaatjes uit de set From The Beginning (Emerson Lake & Palmer)

–

Zaterdag 6 juni:
Half zes wakker en op. Drie kwartier later loop ik mijn ronde hard. Het is koud, maar zonnig. De Vrouw gaat om half negen naar het werk. Ik ben om acht uur al op de markt voor groente en fruit. Erna loop ik naar de bioslager en biowinkel. Thuis koffie en nog meer koffie. De Zoon is er om kwart over een en we lunchen samen. Hij is opgewekt sinds hij weer mag werken, al zijn de eerste werkdagen tegengevallen omdat het regende en de ploeg in de bus moest blijven zitten. Nou ja, hij redt het weer. Afwasje. Ik wil naar buiten, maar het is heel kil. Dus doe ik allerlei dingen binnen. Krant. De Vrouw is er om half zes. Ik maak avondeten. Een stoemp van aardappel, zoete aardappel en raapsteel. Een salade van bosui, komkommer, koolrabi, radijs en kerstomaat. Een fruitsalade van watermeloen en aardbei. Natafelen. Afwas. Dan webstek, lezen en luisteren en om kwart over tien lig ik in bed.
Muziek vandaag: Op Zop Too Wah (Adrian Belew), Out Of Myself (Riverside), Voices In My Head (Riverside), Belewprints – The Acoustic Adrian Belew Volume Two (Adrian Belew), Coming Attractions (Adrian Belew), Rejoice (Tony Allen & Hugh Masekela), Kainuu (Sanna Kurki-Suonio & Riitta Hutunen), To Our Children’s Children’s Children (The Moody Blues), Second Life Syndrome (Riverside)

Bas:

Jelui,  

Kijk aan, we hebben onze eigen schrijf- en leesclub ontwikkeld. Bij gelegenheid kunnen we in een ruime huiskamer teksten aan elkander declameren, met inachtneming van de coronamaatregelen. Als de toiletten maar weer open zijn. Misschien is De Walvis een geschikte locatie waar we op ruime afstand van elkander kunnen aanliggen. Ieder beter idee is welkom. (Er zijn er nogal wat.)  

Voor wie hem heeft gemist is hier een van mijn laatste werkjes. Klik op deze link. (Vertrouwt u mij, als u klikt, komt u niet op een pagina waar u uw bankgegevens moet invullen, pincode moet prijsgeven of bevallige dames kunt aanschouwen.) Graag uw correcties en aanvullingen, danwel vernietigende lofuitingen. Of – indien je het weer beter kunt – bewijs daarvan.  

Zelf moet ik nog even verder lezen in het boekwerk dat ik tot mijn grote vreugde gisteren mocht ontvangen. Het is helaas door de auteur niet gesigneerd (de lamstraal!), maar ik krijg hem nog wel.  

Een verder vervolg van deze postwisseling is mooi, maar heeft geen haast. Ben benieuwd wie als eerste op ‘allen beantwoorden’ durft te klikken.
Met groeten en een plezierige nachtrust.     

de b    

P.S. Nog een korte praktische vraag. Weet een van jullie misschien hoe ik een zeer dik boek bij iemand door de brievenbus gepropt krijg? Ik overweeg om het boek in allerlei katernen te verdelen en hem dus in meerdere stukken door de gleuf te schuiven. Moet ik dan ieder afzonderlijk katern signeren? Ik vraag het voor een vriend.

–

Aad:

Mijne heren,

Heb op verzoek van Reinier nog even aan Femke gedacht. Vind dat haar achternaam zo langzamerhand een beetje als ‘halsmisdaad’ gaat klinken. Hoop dat het rookadvies een vredespijp betrof. Vond het terras eerlijk gezegd ook wat aan de kleine kant. Vind dat we haar niet al te lang op de nek moeten zitten (dat is de heer Floyd in eerder stadium ook niet in de koude kleren gaan zitten. Of juist wel?).
Mijn schrijvende hand functioneert momenteel overwegend virus-gestuurd (zie bijgevoegd bewijsmateriaal/ een evident gevalletje van #PoetryToo).

Toch nog even een Coronavrij toetje: (“Het is een limerick, slimmerik!”).
Ik schreef het als een vlugge vingeroefening daags nadat ik mocht vernemen wat Paul McCartneys geheugensteuntje financieel had opgebracht.

Hey Jude
Voordat je het nieuws hoorde had je
Hey Jude nog gedraaid zonder dat je
met weemoed en spijt
en met rauw zelfverwijt
ooit dacht aan een weggegooid kladje

Heer Bas, laat u desgewenst naar eigen keuze maar een en ander in uw web verstrikt raken.
Gegroet Bas, Willem en ik

Ik ook

Reinier:

Wvttk: de diepere gedachte achter mijn aanwezigheid hier zijn 3 glazen whisky en twaalf glazen bier. Is wat ik dacht na mijn eerste toiletbezoek na mijn eerste terrasbezoek.
Dat niet werkelijk plaatsvond maar zomaar had kunnen plaatsvinden als Anja’s verjaardag geen roet in het spreekwoordelijke eten had gegooid.
Over Anja gesproken: Is er nog soep?

Die Vestdijk overigens waarde vriend, had je nooit mogen verwezen, maar dit terzijde. Beter was een Mulisch geweest. Die past beter bij de doelgroep van de weeskastbezoekers, zeker nu de theaters nog in halfslaap zijn.

Ik ga nu aan het werk. Dat moet van de baas. Want die heb ik. Ik ben de hond van de polder en die luistert naar zijn baas

Willem:

Bas, oprichter Newborn Pinksterbeweging;
Wat heb je toch veel boeken! En veel toetsen op je bord!

Omdat het het eerste boek is dat ik in het weesboekenkastje in de passage naar de parkeergarage van Amphion II plaats, noem ik het hier: Rumeiland, S. Vestdijk, 9e druk, 1977. Ongelezen exemplaar. Ooit in een vlaag van weetikwat aangeschaft, op 13 mei 1977. Dag boek.
Ik heb nog nooit iemand horen zeggen dat hij niet meer met de trein reist omdat Anna Karenina zich ervoor heeft geworpen. Toch wel een bewijs van de belabberde populariteit van Tolstoj in dit land.

Strofe uit gedicht in wording:
(Ik had geen idee wat zijn hobby was
Blijkt kosteren bij uitvaartdiensten te zijn
Heeft zeker nooit iemand geraden, vermoed ik
Klopt, zegt hij, het echte verhaal is onkenbaar)

Bas:

Tekstkes die nog verder vorm moet krijgen (of de prullenbak in verdwijnen):

‘Wat als ik radicaliseerde?’ vroeg Ahmet zich af. Met explosieve kracht opende hij de oven. De soufflé stortte genadeloos in.  

–  
in het begin vond ik je al het einde

_
1 juni 2020