Tekst en foto’s volgen
Featuring the 40th anniversary of the Spectral Mornings album, highlights from the new album At The Edge Of Light (2019), plus Genesis’ Selling England By The Pound in its entirety!
Set 1:
Every Day
Under the Eye of the Sun
Fallen Walls and Pedestals
Beasts in Our Time
The Virgin and the Gypsy
Tigermoth
Spectral Mornings
The Red Flower of Tachai Blooms Everywhere
Clocks – The Angel of Mons
Set 2 (Selling England by the Pound):
Dancing With the Moonlit Knight
I Know What I Like (In Your Wardrobe)
Firth of Fifth
More Fool Me
The Battle of Epping Forest
After the Ordeal
The Cinema Show
Aisle of Plenty
Deja Vu
Dance on a Volcano
Encore:
Myopia / Los Endos / Slogans
–
Vrijdag 26 april:
Geen wekker, toch om half zeven op. Uurtje later heb ik de werklaptob open. Even na negenen haalt De Zoon me op. We rijden naar het huis van Onze Vader om samen met hem naar de eerste controleafspraak te gaan. Vader heeft vanmorgen echter plots allerlei bouwfuckers over de vloer gekregen die het kozijn en raam van zijn dakkapel komen vervangen. Die wilden al eerder komen, maar toen had Vader gezegd dat het na de Pasen moest; hij had er alleen niet bij gezegd dat ze eerst moesten bellen. We lossen het als volgt op. De Zoon brengt ons naar het ziekenhuis en rijdt dan weer terug naar het huis van Vader; als wij klaar zijn, bellen we hem en komt hij ons weer ophalen. Zulks geschiedt. We zijn heel vroeg aan de beurt in het ziekenhuis. Uitslag weefselonderzoek: alle kanker is weggehaald en alles eromheen is schoon. Er zijn dertien lymfeklieren weggehaald, waarvan er eentje uitzaaiingen bevatte. Ook van de lever is iets weggehaald; dat bleek geen uitzaaiing maar een cyste. De wonden van de operatie zien er keurig uit. Normaal gesproken staat er vijf jaar controle na een dergelijke ingreep: afwisselend CT-scan en coloscopie. Maar gezien Vaders leeftijd wil de chirurg hem in ieder geval de komende twee jaar goed in de gaten houden. Als het goed is, zijn er geen verdere complicaties of ernstige zaken waar hij rekening mee moet houden. Vermoeidheid en weinig energie kan voorkomen, maar heeft ook te maken met de intensieve tijd en behandeling. Ontlasting komt moeizaam op gang; Vader moet zeer veel drinken en dat is hij niet gewend. Dat vraagt dus wel iets van hem. We zijn nog voor half elf terug bij zijn huis. Ik spreek met hem af dat ik zondag bij hem kom om te bekijken of de bouwfuckers veel zooi hebben achtergelaten en om dat eventueel op te ruimen. Thuis kan ik verder aan het werk. De Vrouw gaat op bezoek bij haar Zus. Ik lunch, werk verder, doe een klein boodschapje in het centrum en sluit rond half vijf de laptob af. Ik lees de krant en ga dan avondeten maken. Even na zevenen zitten we met z’n drieën aan tafel. Op de tafel staat een spitskoolsalade met mandarijn, verse pasta en een tomatensaus. Alles op! Ik was af, werk de webstek van Kunst-Zinnig-Brein bij en trek mijn jas aan. In een nabijgelegen café speelt Fillmore East. Eerste set is zeer goed, mooie instrumentalen, niet te luid geluid. In de pauze wordt het erg druk. Het publiek wordt schreeuwerig en dat betekent dat bij aanvang van de tweede set het geluid heel hard is. Het is vol, krap, ik doe mijn gehoorbeschermers in en weet na drie liedjes: het is genoeg. Op straat is de Prinsennacht losgebarsten: veel lawaai, gedoe en gelal, heel veel politie op straat, van alles gaande. Nog voor twaalf uur lig ik in bed.
Muziek vandaag: Nocturne – The Piano Album (Vangelis), Country Airs (Rick Wakeman), Fame (OST), The Kids From Fame (OST), Als Je Begrijpt Wat Ik Bedoel – De Bommelfilm (OST), The Last Emperor (OST), Empath (Devin Townsend), Neurasthenia (Adam Wakeman), Built For Fighting (Damian Wilson)
–
Donderdag 25 april:
Redelijk geslapen. Op de werkplek is de agenda vol. Ik haal veel in, maar nog lang niet alles. Tussen de middag wandel ik door bos, veld en zon. Ook in de middag weer veel. Eind van de middag ben ik in een andere locatie, een collega brengt me naar Beekbergen en daar wacht ik meer dan een half uur op de bus. Zes uur thuis. De Vrouw is uit. Ik ga niet hardlopen, want het regent. Wel even uitblazen, dan eten maken: de soep van dinsdag en een kleine schotel van oesterzwam, bosui, spitskool, peper en zout. Ik werk de webstek bij (vakantiefoto’s plaatsen) en lees en luister iets tot het bijna half elf is.
Muziek vandaag: Then! (Allan Holdsworth Group), Unifaun (Unifaun), Magma (Magma)
–
Woensdag 24 april:
Geen wekker. Toch om even voor zeven uur op. Half negen wandel ik naar de Kap. Daar doe ik een weinig en kwart voor tien wandel ik er weer weg. Ik heb dan al wel het een en ander gedaan, hoor. Het is zonnig en al redelijk warm. Via de biowinkel naar huis. Daar koffie met De Vrouw op de galerij. Erna wandel ik langs het kanaal naar een supermarkt voor andere dingen. Thuis nog koffie op de galerij en vervolgens een lunch. Afwas, stofzuigen. Dan werk ik wat foto’s bij en iets na drie uur stap ik op de fiets. Het gaat goed met Vader. Hij is helder, veel minder verward dan anderhalve week geleden, vlak voor zijn operatie. Afgelopen zaterdag was er geen enkele reden om hem langer in het ziekenhuis te houden: hij is gezond, vitaal, redt zichzelf goed en dus kon hij naar huis. Mijn twee Broers zijn de twee paasdagen bij hem geweest, De Zus is (na het vele dat ze de afgelopen weken voor Vader heeft gedaan) een midweekje weg en nu ben ik er. Hij heeft geen praktische hulp nodig. Enige wat hij lastig vindt is dat hij moet bewegen en daar heeft hij de energie nog niet voor. Vrijdag ga ik samen met hem naar de eerste controleafspraak met de chirurg. Ik ben benieuwd wat de uitslag van de onderzoeken zijn, wat het verdere traject gaat zijn, waar hij vanaf heden rekening mee moet gaan houden en wat signalen zijn waarop hij moet gaan letten. Na een uurtje laat ik hem weer alleen. Thuis nog heel even iets aan de foto’s doen. De Vrouw heeft overigens kaarten voor het Mosae Zappa festival in november geregeld, inclusief het concert van Dweezil Zappa in Heerlen! Dan maak ik avondeten: een salade van bosui, komkommer, kerstomaat en groene olijf, plus een schotel van kip, ui, paprika, knoflook, spitskool en garam masala. Ten slotte maken we wat ijs op. Ik was af, werk de webstek bij, plaats vakantiefoto’s en ga dan lezen en luisteren. Tien uur is woensdag 24 april voorbij.
Muziek vandaag: Warp (Jon Balke), Planetary Overload Part 1: Loss (United Progressive Fraternity), One Thousand Birds (Grice)
–
Dinsdag 23 april: van Oostende naar Apeldoorn
Half acht wakker. Een uur later is de koffer ingepakt en checken we uit. Buiten is de temperatuur nog aangenaam, maar het is grijs. We lopen naar het Sint Petrus en Sint Paulusplein, maar daar is nog geen brasserie open voor ontbijt. We gaan naar het station en kopen daar koffie en slaan wat mondvoorraad in. Rond kwart voor tien hebben we een trein; we stappen over in Gent en rond half twaalf zijn we in Antwerpen. Daar hebben we ruim tijd voor uitgebreide brunch. We eten garnaalkroketten en broodje geitenkaas in de stationsrestauratie. Kwart voor een gaat de trein naar Schiphol, alwaar we prima aansluiting hebben. Vier uur zijn we thuis. De koffer is snel uitgepakt en ik bel Onze Vader. Het gaat goed met hem, voor vandaag heeft hij niets nodig, dus ik spreek af dat ik morgenmiddag even bij hem op bezoek ga. Vervolgens wandel ik door de namiddagzon naar een supermarkt voor wat kleinigheden bij het avondeten. Thuis maak ik soep van venkel en broccoli, een salade van rode ui, kerstomaat, paprika, bladsla en geitenkaas, plus ik bak runderschnitzels. IJs is het nagerecht. Het waren vier dagen, maar het voelt alsof we heel lang zijn weggeweest. Na de afwas ga ik hardlopen. Dat valt niet mee; ik heb al snel kramp in beide kuiten en moet veel korte wandelpauzes nemen. Daarbij is het erg warm. Thuis lees ik wat kranten, zet ik foto’s over op de computer, handel ik wat mail af en werk ik deels de webstek bij. Nog voor half elf ga ik slapen.
Muziek vandaag: Flat Tire: Music For A Non-Existent Movie (Allan Holdsworth), Unifaun (Unifaun)
–
Maandag 22 april: tweede paasdag + Steve Hackett in Kursaal, Oostende
Vanmorgen ontbijten we bij Organic, op het Mijnplein. We eten een mooi broodje met zadenpaté, bieten en groenten. Zeer lekker. Het restaurant laat echter goed zien hoe het niet moet: een zeer exclusieve uitstraling, extreem dure gerechten en dranken, de drie personeelsleden doen net alsof ze erg druk zijn door bordjes ‘gereserveerd’ op lege tafeltjes in een geheel leeg restaurant te zetten, zweeftevenmuziek en nauwelijks aandacht voor die enkele gasten die er wel zijn. Geen wonder dat er niemand zit, behalve wij. Beter kun je de tent toegankelijker maken door te laten zien dat biologisch ook betaalbaar en eenvoudig kan zijn. Maar wie ben ik? We lopen via de Visserskaai naar de Albert I-promenade. Bij het Zeeliedenmonument is een plechtigheid gaande met kransen en een fanfare. We lopen de Zuidelijke strekdam op en hebben een mooi uitzicht over de Noordzee, de stad en het strand. Dan gaan we verder over de Albert I-promenade en in een of andere tent drinken we koffie. Vervolgens langs de Venetiaanse Gaanderijen en dan verlaten we de boulevard. In de Japanse tuin is het rustig. Weinig mensen weten van deze oase, op een enkeling na. Die enkeling maakt lawaai, vertrapt het aangelegde groen en stampt midden in de vijver. Wij wandelen door naar het Leopoldpark. Opvallend hoe groen het begint te worden; de lente is met een paar dagen zon waarlijk losgebarsten. In de Albert Buylstraat vinden we de nieuwe locatie van Brasserie James en daar eten we de terecht vermaarde garnaalkroketten. Met volle mond knik ik naar de voorbijganger die me bekend voorkomt: Nad Sylvan. Het is halverwege de middag en we hebben nog even. We lopen naar de Groentemarkt, drinken iets op een terras aldaar en verkassen dan naar een ander terras in de Kadzandstraat. Dan brengen we de tas naar het hotel en zoeken we een restaurant. Die vinden we in de Van Iseghemlaan. In restaurant Belle Italia eten we pizza en penne met tomaten en artisjokken. Heel goed. Mooie tiramisu na. De uitbater blijkt een Italiaan die lang in Nederland een zaak heeft gehad en zijn huidige winkel pas een maand geleden heeft geopend. We onthouden hem en gaan rond zeven uur naar de Kursaal. In de loop van de afgelopen bijna dertig jaar zijn we meerdere keren in Oostende geweest, maar nog nooit in dit zo in het oog springende concertgebouw. Nu wel. Het is ook van binnen bijzonder mooi. Wij zijn er voor een bijzonder concert. Eerst even boodschappen doen: tourboek, shirt en het cd’tje Unifaun (Unifaun). We hebben ook nog eens perfecte plaatsen: in het midden op rij zeven. Acht uur begint het en gelijk is duidelijk: mooi geluid! (Ik hoor een kleine galm linksachter van de snaredrum, maar verder is alles prima te horen.) Steve Hackett en zijn band zijn in goede vorm. En dat voor het eerste concert van de tour. Voor de pauze drie stukken van de nieuwe plaat en de hoogtepunten van zijn Spectral Mornings dat dit jaar de veertigste verjaardag viert. Vooral het titelnummer krijgt een mooie uitvoering, net als Clocks. Als de band het podium verlaat voor de pauze, vraag ik me af waarom de eerste set zo kort was, maar het was toch echt bijna een uur. In de pauze drinken we water en komen we even op adem. Na de pauze krijgen we het volledige album Selling England By The Pound van Genesis. Ik meende ergens gelezen te hebben dat we wel de gehele plaat krijgen, maar niet in de precieze volgorde. Dus wel. Nad Sylvan is loepzuiver in Dancing With The Moonlit Knight, Hackett speelt zijn legendarische gitaarsolo in Firth Of Fifth vanuit zijn tenen alsof hij nooit eerder heeft gedaan (kippenvel, tranen) en Sylvan is messcherp in The Battle Of Epping Forest. De band is in topvorm! We krijgen ook nog Déjà-Vu (overblijfsel van Selling) en ten slotte Dance On A Volcano. Een toegift is er ook: de lange versie van Los Endos. Het moge duidelijk zijn: dit was een prachtconcert. Mooi geluid, gaaf licht en perfect spel. Ik ben blij dat we zijn gegaan en hoop dat er een mooie registratie van de tour komt. Na afloop lopen we naar het Iers café. Daar drinken we nog iets en dan nemen we afscheid van de vriendelijke jongeman achter de bar. We liggen rond een uur in bed.
–
Zondag 21 april: eerste paasdag, naar De Panne en De Haan aan Zee
Vanmorgen lopen we toch weer naar het Mijnplein. Op de hoek met de Groentemarkt zagen we een andere brasserie en die gaan we uitproberen op het gebied van ontbijtaanbod. We nuttigen er een zeer prima paasontbijtje. Dan lopen we via de Visserskaai naar het station. We kopen twee dagkaarten voor tram, bus en metro en pakken de kusttram naar het zuiden. Anderhalf uur later weten we dat alle badplaatsen die we doorkomen onderling inwisselbaar zijn en zijn we in De Panne. We drinken koffie op de boulevard en aansluitend lopen we een stukje rond. Veel is er niet te beleven (behalve zon en wind en strand en allemaal dezelfde winkeltjes) en dus nemen we de tram terug. In Oostende blijven we zitten en we rijden door naar De Haan. Daar is veel onveranderd, al is het er wel drukker. We nemen een drankje op de boulevard en lopen ook daar een rondje. Terug naar het station zien we geen redelijk restaurant waar we willen zitten, dus hebben we rond zes uur de tram terug naar Oostende. Op de Visserskaai is een restaurant dat een aardig menu aanbiedt. We eten garnaalkroketten, entrecote en tiramisu, terwijl we uitkijken op de Visserkaai en de kramen die sluiten en het voorbijkomende publiek en verkeer. In het Iers café is het nog altijd rustig en besluiten we de dag.
–
Zaterdag 20 april: Oostende
Ik ben rond half acht wakker. Een half uur later gaat ergens in het gebouw het brandalarm af. Vijftien seconden later is het geluid weg. Nog weer vijf minuten verder klopt de jongen van de receptie bij ons op de deur. Blijkt dat het ’t brandalarm in onze kamer was. De Vrouw had gedoucht en er kwam nogal veel damp de kamer in. De jongen gaat het oplossen. Buiten gaan we op zoek naar een ontbijttent. Het is zonnig en we lopen het Wapenplein over naar het Mijnplein. Daar had De Vrouw gisteren een biologische ontbijttent gezien, maar die is gesloten. Op het plein zit wel iets anders. We eten er een eenvoudig broodje en drinken er slappe koffie. Niet zo heel goed, dus. We lopen naar de lokale Toeristeninformatie voor toeristeninformatie. Her en der in de stad zijn muurschilderingen en die gaan we deze dagen opzoeken. We lopen naar de Mercatorhaven en vinden een brasserie. Daar koffie. Aan de overkant van de haven is een of andere voedselmarkt. We kopen er gedroogd fruit en gaan dan via de haven naar de Visserskaai. Daar pakken we het gratis pontje naar het Maritiem Plein. De overtocht duurt nog geen vijf minuten. Op het Plein (het is een soort schiereiland) is niet veel te zien, behalve wat oude dokken, een muurschuldering en een zwik bunkers. De Vrouw ontdekt een streekproductenwinkel in een of ander fabrieksgebouw. We raken aan de praat met de uitbaters en bestellen een bordje charcuterie en koffie. Dat nuttigen we in de zon. Vervolgens pakken we het gratis pontje terug. De Vrouw wil graag wat winkelstraten bezoeken. De ooit zo mooie James Ensorgalerij staat grotendeels leeg en valt nogal tegen. We sjouwen nog wat rond, bezoeken de Sint Petrus en Sint Pauluskerk, drinken iets op een terras op het Sint Petrus en Sint Paulusplein en vervolgens bij een brasserie aan het eind van de Adolf Buylstraat. we hebben nog even voordat we gaan eten, dus nemen we plaats op een bank aan de Albert I-promenade en kijken uit over strand en zee. Zes uur melden we ons in restaurant Belle de Jour. We eten risotto met champignons en noten, wijting op een bedje van aardappel, radijs en groene asperges. Het is echt heel goed. En volledig biologisch. We mogen tot acht uur gebruik maken van de tafel, daarna is hij gereserveerd. We kopen en eten ons nagerecht – verschillende soorten ijs – op straat. Nogal een afknapper. In het Iers café is het opnieuw erg rustig. We zitten er tot half elf en gaan dan terug naar het hotel en bed.
–
bazbo 0603: OST – Xanadu
7 juli 1980. Ik logeer bij mijn neef Sjoerd in Nijmegen. We fietsen de stad rond en komen uiteindelijk in het centrum bij een platenwinkel. Deze elpee is net uit. Ik ben bezig om alle elpees van Electric Light Orchestra te kopen en de gehele tweede plaatkant is volgespeeld door Jeff Lynne en zijn (nog weinige) bandmaatjes. Dat Olivia Newton-John de eerste plaatkant vult, neem ik voor lief. Op die eerste plaatkant zijn alle liedjes geschreven door ene John Farrar, nogal een begrip in die tijd. Twee liedjes zingt Olijfje in haar eentje; de andere drie zijn duetten. Met Cliff Richard, Gene Kelly en The Tubes (!). Maar het ging om die tweede plaatkant. Van de vijf liedjes zijn er drie singles: I’m Alive, All Over The World en het titelnummer. In dat titelnummer neemt Olijfje de zang voor haar rekening. Onlangs nog zei Jeff Lynne dat Xanadu zijn eigen favoriete lied aller tijden is, vanwege de akkoorden en het arrangement. De plaat die ik heb, is een Nederlandse versie uit het jaar van verschijnen: 1980. Neef Sjoerd heeft nu een hoge functie in de hofhouding bij Koning Willem-Alexander. En de film heb ik nooit gezien.
–
bazbo 0602: OST – Saturday Night Fever
Dit was de tweede elpee die ik ooit kocht. Op 9 juli 1979 was dat. Heb ik de film ooit gezien? Volgens mij wel, ergens halverwege de jaren tachtig op televisie. Veel is me er niet van bijgebleven. Op deze dubbelelpee zes stukken van the Bee Gees, waar ik in 1979 nogal gek van was. Grote klappers Stayin’ Alive en How Deep Is Your Love staan erop, maar ook de wat oudere nummers Jive Talkin’ en You Should Be Dancing. Daarnaast nummers van allerlei andere artiesten, die ik toen helemaal niet kende. Het lange Disco Inferno van The Trammps is een klassieker. Ik vond destijds de bewerkingen van de klassieke stukken het mooist: A Fifth Of Beethoven (Walter Murphy) en Night On Disco Mountain (David Shire); Beethoven en Moussorgski draaien zich om in hun graf nu ik het zo terughoor. De typisch Amerikaanse bigbandstukken Manhattan Skyline, Calypso Breakdown, Salsation en K-Jee blijven verrassend sterk overeind. Ook is er ruimte voor Tavares, Kool & The Gang en K.C. & The Sunshine Band. De Vrouw heeft ook een exemplaar van deze soundtrack. Het is dezelfde versie, een Nederlandsche uit 1977, zij het dat haar exemplaar wél het dikkartonnen inlegvel met informatie heeft en die van mij niet. Meer dan dertig jaar niet gehoord, dit. Leuk!
‘Wat wil je drinken?’ vraagt hij. ‘Thee?’
‘Lekker,’ zeg ik. ‘Doe maar.’ Ik heb mijn jas op de kapstok gehangen en stiefel achter hem aan naar de achterkamer. Hij loopt een beetje voorovergebogen, valt me nu op. En zijn haar, is dat nu weer dunner geworden? Ik ga op mijn vaste plek aan de eettafel zitten en vraag: ‘Hoe gaat het?’
Hij staat bij het aanrecht en draait zich om. ‘Ja, hoe gaat het? Het is allemaal wat. Door al die afspraken en onderzoeken kom ik nergens meer toe.’ Met de fluitketel in zijn hand doet hij een stap naar de kraan. ‘Ik ben het overzicht ook helemaal kwijt.’ De blik in zijn ogen is bijna hulpeloos en heb ik nog nooit gezien. Door het raam valt een lage zondagmiddagzon de achterkamer binnen.
‘Het is ook veel,’ zeg ik. ‘Begrijpelijk dat het je allemaal duizelt.’
‘Ik word er bijna gek van,’ zegt hij met een flauw lachje om zijn mond. ‘De specialist, toen de chirurg, een internist, een chirurgisch verpleegkundige, een verpleegkundige van de internist, dan weer een CT-scan, ik moest naar het bestralingscentrum eerst voor een kennismakingsgesprek en later voor nog weer een CT-scan en dat ze de plek aftekenen op de huid met een stift…’
‘Zo deden ze dat negen jaar geleden wel, met een stift,’ zeg ik. ‘Tegenwoordig toch anders? Je hebt toch puntjes inkt vlak onder de huid getatoeëerd gekregen?’
‘Nou, dat weet ik niet precies, hoe ze dat allemaal doen.’ Hij draait zich weer om naar het aanrecht, houdt de ketel onder de kraan en vult hem langzaam met water.
‘Je was er toch bij?’ lach ik.
‘Ze leggen alles uit,’ zegt hij. ‘Nou, dat is toch mooi? Het is jouw lijf. Het zou raar zijn als ze het niet doen en dat je niet weet wat ze met je uitspoken.’
‘Jawel, maar ze vertellen ook van de risico’s van de operatie en dan ga ik me toch zorgen maken. Ik word er soms ook bang van.’ Met de volle ketel doet hij een paar passen opzij naar het fornuis.
‘Ja, ze moeten vertellen van de risico’s, dat je niet voor verrassingen staat als het gebeurt.’
Hij zet de ketel op het fornuis en zegt: ‘Maar het is niet fijn.’
‘Dat begrijp ik. Als de specialist zegt dat je helemaal gaat genezen en bij een volgend gesprek krijg je allerlei uitleg over een mogelijk stoma, dan schrik je.’ Tenminste, ik schrok wel.
‘Ze geven me allerlei documentatie mee. Brochures, plaatjes, uitgebreide papieren. En die kan ik niet lezen.’
O ja, hij heeft ook nog maculadegeneratie. Daardoor ziet hij veel niet of niet goed. Vorig jaar zei de oogarts nog dat de vorm die hij heeft wel progressief is, maar de achteruitgang gaat heel langzaam en hij wordt uiteindelijk niet blind. Twee maanden later zag hij plots zó slecht, dat hij nauwelijks meer kon lezen en dus ook niet meer mailen en thuisbankieren. Eind november moest hij de auto verkopen. ‘Ik kom nergens meer,’ klaagt hij nog steeds.
Maar hij is leergierig. Al snel wist hij hoe je bij de kapper en de tandarts kunt komen met de bus. Toch zit het hem nog hoog. Afhankelijk van anderen, dat kennen wij niet. Zo zijn wij niet. Hij kreeg wat hulpmiddelen. Zo heeft hij een loep met een lampje, zodat hij kan pinnen in de winkel en in de bus. En een groot apparaat waarmee hij een boek of de krant kan lezen. Dat staat nu stof te vangen boven in een kamertje. Hij is de vorige klap nog niet te boven en dan dit.
‘Ik kom er niet toe. Mijn hoofd staat er niet naar. Als ik iets met veel moeite lees, ben ik het zo weer kwijt. Ik heb er geen energie voor. Je zus heeft alle boekjes mee en die vertelt me dan wat ik moet weten. Waar was ik nou mee bezig?’
‘Je ging thee zetten. De ketel staat nu op het fornuis.’
‘O ja. Moet hij nog aan?’
‘Dat lijkt me toch wel.’
Hij buigt voorover en brengt zijn gezicht dicht bij de knoppen van het fornuis. Dan drukt hij er eentje in. ‘Die is aan.’
‘Heb je wel het idee dat al die artsen en afdelingen het zorgvuldig aanpakken?’ vraag ik.
‘Ja joh, tot in den treure leggen ze je de dingen uit en dan vragen ze na afloop: heb je nog vragen? Wat moet ik in godsnaam vragen? Ze vertellen echt álles!’
Ik grinnik. Zo ken ik hem weer. ‘En de afgelopen dagen? Lukte het je om wat rust te vinden? Straks begint de bestraling en vlak daarna komt die zware operatie.’
‘Nou, ik zou allemaal dingen in huis moeten doen, maar daar heb ik even geen zin in.’ Hij loopt naar de andere kant van het aanrecht. Daar staat de theepot. Uit een keukenkastje erboven pakt hij twee kopjes en schotels.
‘Ik bedoel: kun je leuke dingen doen? Ontspannen?’
‘Hè?’ Hij draait zich naar mij om. ‘Wat zei je?’ Dat dove heb ik van hem. En één ding tegelijk.
‘Kun je wel leuke dingen doen om te ontspannen?’
‘Dat is moeilijk. Ik heb niks aan de krant, want die kan ik niet lezen. Puzzelen lukt niet. Als ik tv kijk, kan ik de ondertitels van de Engelse detectiveseries niet zien. Bij een voetbalwedstrijd zit ik bovenop het scherm. Waar de bal is: geen idee. Ik zie aan de bewegingen van de spelers waar de bal ongeveer moet zijn.’
Ik kijk naar hem en hoe hij bezig is. Nog geen twee maanden geleden vertelde ik aan een heleboel mensen hoe trots ik op hem ben. Hij vierde zijn verjaardag, zijn vijfentachtigste. Veel van zijn naaste familie en vrienden waren er. Hij was het stralende middelpunt. Het was een mooie dag. We wisten net dat hij sinds een half jaar problemen had met zijn darmen. Daar had hij tot dan toe nooit iets over verteld. Nu wel. Hij was bij de huisarts geweest. Een verstopping, zo leek het. Een week na zijn verjaardag had hij een coloscopie achter de rug en wist hij dat het niet goed was.
Een paar dagen verder zat hij volop in de mallemolen. Gesprekken, onderzoeken, prognose. Artsen durven het aan. Het gaat genezen, maar er zijn risico’s. Bestralen, operatie, mogelijk een stoma, al dan niet tijdelijk. Na het ziekenhuis herstellen in een verpleeghuis en dan weer naar huis. Het is wat. En hij is alleen. Eerder was Moeder er met wie hij alles deelde. Maar Moeder kreeg een beroerte en toen was alles anders. Jarenlang zorgde hij voor haar, deed alles. Sinds ruim acht jaar is hij alleen. Hij redt het goed, is vitaal, helder van geest. Behalve nu. Ik zie hem staan weifelen bij het aanrecht en denk: Wat is hij klein geworden. Mijn hele leven keek ik naar hem op. Nu, na vijftig jaar zie ik op hem neer. Plotseling, zo lijkt het. Mijn grote, sterke vader is opeens niet meer mijn grote, sterke vader. En ik? Ik blijf zijn kleine jongen en ben bang.
‘Jij geen suiker, hè?’ Hij draait zich naar me toe.
Ik schud mijn hoofd. Nee, al dertig jaar niet meer. Ik drink het spul al langer zonder dan dat ik het ooit met suiker heb gedaan.
Op het fornuis begint de ketel te fluiten. Hij loopt erheen en draait het gas uit. ‘We wachten maar weer af wat er allemaal gebeurt,’ zegt hij. Hij gaat weer terug naar de theepot, pakt die op en zet hem naast het fornuis op het aanrecht. ‘Ik merk het wel. Bij de pakken neerzitten heeft geen zin.’
‘Ze gaan je echt niet opereren als het risico te groot is.’
‘Ja. De artsen hebben er nog steeds vertrouwen in. Ze zeggen dat ik gezond ben voor mijn leeftijd. Daar vertrouw ik dan maar weer op.’
‘Nou, dat is mooi. Dat lijkt me ook het beste wat je kunt doen.’
‘Maar leuk is het niet. Het is allemaal zo veel. Nu met het plannen van die bestralingen. Ik word er doodmoe van.’
‘Weet je nog? Negen jaar geleden zaten wij in zo’n zelfde schuitje. Toen…’
‘Hè? Hoezo? Hoe bedoel je?’
‘Met Eline. Die kreeg ook allerlei behandelingen.’
‘O ja, dat is waar. Is dat alweer negen jaar geleden?’
‘Onze oncoloog zei toen: het is topsport. De behandeling misschien nog niet eens, ook al is die op zich ook al zwaar. Het is het hele circus eromheen. Je hele wereld draait even nergens anders om. Alles bij elkaar, dat is heel erg vermoeiend.’
‘Inderdaad. Ik heb geen energie meer. Die arts zegt: dat is de kanker. Wacht. Wat ben ik nou allemaal aan het doen?’
‘Thee maken, Vader.’
‘O ja. En toen.’ Hij kijkt even nadenkend naar het plafond. ‘Eh … ja. Waar heb ik de thee? Hierzo.’ Hij opent een ander keukenkastje en pakt er een zakje uit. Het zakje legt hij naast de pot. ‘Wat zei ik nou? O ja. Geen enkele puf heb ik meer. En ik ben zo afgevallen.’
‘Afgevallen?’
‘Ja, ik weeg nu nog maar eenenzeventig kilo. Vroeger was dat altijd achtenzeventig.’
‘Hallo, wanneer was dat?’
‘Toen je moeder net bij de neuroloog was, toen moest ze nog een keer wegen. Toen ben ik ook op de weegschaal gaan staan.’
‘Dat is meer dan vijftien jaar geleden. Sindsdien nooit meer gewogen?’
‘Nee, ik geloof het niet.’
‘Vader, je bent ook vijftien jaar ouder geworden, hè?’ Ik glimlach en krijg een traan in mijn ooghoek. ‘Je lichaam is ook ouder en je bent gekrompen. Dan is het ook niet gek dat je veel minder weegt, hoor. Dat hoort bij ouder worden.’
‘Zou je denken?’ Hij kijkt me aan en lacht.
Ik lach met hem mee en vraag: ‘Je bent niet magerder geworden, toch?’
‘Nee, dat niet,’ zegt hij, terwijl hij aan tafel komt zitten.
‘Nou dan. Dan zou ik me daar even geen zorgen om maken. Er zijn nu belangrijker dingen.’
‘Precies,’ knikt hij. ‘En het is nogal veel. Had ik al gezegd dat ik helemaal het overzicht kwijt ben?’
Grinnikend knik ik. Ondertussen heb ik nog altijd geen thee.
–
Apeldoorn, april 2019
–
bazbo 0601: Jethro Tull – North Sea Oil (10″ EP)
Deze vond ik ook vandaag. Wist niet eens dat het een RSD-uitgave was. Nu wel. Bij nader inzien is het een voorproefje van de doos met heruitgave van het album Stormwatch uit 1979, hergemixt door meneer Steven Wilson, die deze zomer eraan komt. (Ben benieuwd!) Op deze EP zes liedjes uit 1979, een tweetal in de nieuwe hermix, twee in de oude, een van de EP Home en een nog nooit uitgebracht. Folky prog, dit. Heel fijn.
–
bazbo 0600: Captain Beefheart & His Magic Band – Trout Mask Replica
Deze kocht ik vandaag. Ik was op zoek naar de speciale uitgaven van Zappa en Peter Gabriel, maar die had mijn kleine Plato hier in het zo majestueuze Apeldoorn niet. Wel vond ik deze. Het is een legendarische plaat, geproduceerd door Frank Zappa. Het verhaal gaat dat Beefheart het materiaal voor deze dubbelelpee in een halve dag had geschreven. Zappa wilde de band op de elpee laten klinken zoals hij tijdens het ontstaan van liedjes was en dus zette hij allerlei opnamespullen in het huis waar Beefheart en zijn band toen bivakkeerden. Beefheart hoorde het resultaat, vond dat Zappa er zich te gemakkelijk vanaf maakte en eiste een echte studio. Beefheart zong daar zijn partijen in zonder hoofdtelefoon; hij hoorde slechts de begeleidende muziek door het glas van de opnamecabine heen en brulde daaroverheen in de microfoon. The Blimp is bijzonder: bandlid The Mascara Snake draagt een gedicht van Beefheart (door de telefoon) en op de achtergrond hoor je het stuk Charles Ives van Zappa en The Mothers uit 1968. Heerlijke rammelherrie, die hoog op de lijst van ‘weirdest’ album aller tijden staat. Ik heb dit album natuurlijk al op cd (gotspe), maar deze vinyluitgave voor Record Store Day 2019 is een mooi hebbeding. 180g vinyl, de hoes komt goed uit en hij klinkt zoals Beefheart moet klinken: gruizig, rammelend, rauw, heerlijk. Klassieker.
–
Zaterdag 13 april: atelier aan de Egerlaan, Apeldoorn
–
Setlijst:
1
Bas: De zeven sloten tegelijk
Willem: De nier is niervormig (vier pagina’s)
Bas: Vol met vaders
Willem: Vier Friese teksten + Voorjaarsaanbieding Zorgsaam + Dansacademie van Tilburg
2
Bas: Papa, we krijgen toch wel een blauw bootje, hè?
Willem: Koeiengedichten (9x)
Bas: Ontzettend geile beer
Willem: zes heel korte verhalen uit Absurdia
3
Bas: Het grote geheim van meneer Van Veen
Willem: Plaatsbepaling op Vlieland (bundel) + 20 Distichia
–
Zondag 14 april: bibliotheek van Immendaal in Beekbergen
–
Setlijst:
1
Bas: De kus
Willem: Hoe een tompoes te eten
Aad: diverse gedichten
Bas: Eet smakelijk
Willem: Poëzie (heel kort verhaal)
Aad: diverse gedichten
2
Bas: Kessepwit
Aad: diverse gedichten
Willem: vier heel korte verhalen: Plaquette, Diender, Concert, Enveloppen
Bas: twee heel korte verhalen van zestig woorden: Raar, Begrip + Vol met vaders
Aad: diverse gedichten
Willem: Vergezicht in het Orderbos + Zelfportret met koeien
3
Bas: Welp
Aad: diverse gedichten
Willem: Parijs voor beginners
Bas: Dichtsels + Dat is mijn moeder niet
Aad: diverse gedichten
Willem: Koeiengedichten
Bas, Willem en ik ook: Steinway
–
Kijk in onderstaand filmpje vanaf 1:42 en u ziet een klein stukje ‘Bas, Willem en ik ook’!