Bas Langereis leest u voor!

–

bazbo 0515: Alan White – Ramshackled
Alan White is de drummer van Yes en deze plaat komt uit 1976, het jaar dat alle leden van de band een soloplaat uitbrengen. Die van Howe (Beginnings) viel wat tegen of daarvan had ik hogere verwachtingen; die van Anderson (Olias Of Sunhillow), Moraz (The Story Of I) en Squire (Fish Out Of Water) zijn zeer de moeite waard, zo niet fenomenaal (Anderson, Squire). Dit is dan die van White. Ik had hem tot 18 april 2009 nooit gehoord. Op die dag kocht ik hem ergens voor tien Britse ponden. Althans, er zit een prijsstickertje op met dat bedrag erop. Die dag was ik op de platenbeurs in Utrecht en daar kocht ik dus dit album. (Ik heb mijn fotoarchief erop na moeten slaan.) Het blijkt een originele Britse persing uit 1976 te zijn, compleet met de fotobinnenhoes en het kleurrijke inlegvel en de dikke buitenhoes met embossing erin. Op zich is de plaat niet zo zeldzaam, maar in vrij ongeschonden staat (zoals die ik hier heb) levert hij toch enkele tientallen euro’s op. Verkopen doe ik hem toch niet, want ook al klinkt de plaat totaal niet als een van die van White’s Yescollega’s of van Yes zelf, hij valt me niet tegen. Het zijn meer liederen in de rhythm & blues stijl en de drums spelen niet eens de hoofdrol, ook al is er veel percussie te horen en die bespeelt White niet eens zelf. De composities zijn stuk voor stuk van de andere muzikanten op deze plaat. Geinige liedjes, leuk om af en toe eens te horen. Echte uitschieter is Spring – Song Of Innocence, dat dan wel wat atmosferischer of proggy lijkt; het is het enige nummer waarop we de stem van ene Jon Anderson horen. Kortom: geen hoogvlieger, maar heul aardig. Paar jaar geleden vond ik hem op cd (in de merchandisestand tijdens een nogal slecht Yes-concert in Tivoli Vredenburg Utrecht) en naderhand heb ik hem door meneer White laten signeren.

–

bazbo 0514: Roger Waters – The Tide Is Turning (After Live Aid) (12″ single)
Tweede single van het album Radio K.A.O.S.. Dit is een meer gedragen lied, mooie melodie, toch wat cynische tekst. Ik kocht deze op 4 februari 1988. Ik zie op Discogs dat het nogal een unieke 12″ is. Er is er maar eentje van verschenen en ik schijn er tientallen pleuro’s voor te kunnen vragen. Gaan we niet doen; ik houd hem lekker zelf. Op kant 1 het titelnummer, op kant 2 nog een demo van een lied dat niet op het album verscheen (Get Back To Radio) én een geweldige liveversie van Money, uitgevoerd door ‘Roger Waters and The Bleeding Heart Band’ met ene Paul Carrack die zingt. Mooie versie!

–

bazbo 0513: Roger Waters – Radio Waves (12″ single)
Eerste single van de Radio K.O.A.S.-plaat. Naast een remix en een 7″-versie staat er een demo op van Going To Live In LA, een song die niet op de elpee terecht kwam. Ik heb een Franse versie, die ik kocht op 4 februari 1988.

–

bazbo 0512: Roger Waters – Radio K.A.O.S.
Het onderliggende verhaal van deze opvolger (van Pros) is heel wat minder vaag, eerder geniaal. ‘The album follows Billy, a mentally and physically disabled man from Wales, forced to live with his uncle David in Los Angeles after his brother Benny was sent to prison after an act intended to support striking coal miners results in the death of a taxi driver, following his dismissal from his mining job due to “market forces.” The album explores Billy’s mind and view on the world through an on-air conversation between him and Jim, a disc jockey at a local fictitious radio station named Radio KAOS.’ Een echte Waters dus, vol cynisme en duistere achterdocht. De muzikale uitwerking is helaas een stuk minder. Niet dat het slecht is, maar niet veel van de acht nummers blijft lekker hangen. Er spelen geweldige muzikanten, maar ik hoor het er niet aan af. Het is ook geen plaat die ik eens fijn opzet en waarbij ik ondertussen wat anders ga doen; het vraagt de nodige aandacht om het verhaal en de verschillende dialogen te volgen. Dan is-ie ook wel intrigerend. Nou ja. Ik kocht de Nederlandse versie van de plaat op 25 januari 1988, toen hij net uit was. Destijds was ik er nogal gek mee; nu vind ik hem zelfs wat vlak.

–

bazbo 0511: Roger Waters – The Pros And Cons Of Hitch Hiking
Deze (de Europese versie uit 1984) koop ik op 8 juni 1988 en dat terwijl de plaat dan al vier jaar uit is. In 1978 bood Waters zijn band Pink Floyd twee concepten aan om een volgende plaat mee te vullen. De band koos de ene en dat werd The Wall. Waters stopte het andere concept in een laatje, om het een paar jaar later eruit te halen voor deze debuutsoloplaat. Hij klinkt helemaal Pink Floyd, alleen het gitaargeluid is heel anders. Dat kan ook niet anders, want voor de gitaar had Waters ene meneer Clapton gevraagd. Het onderliggende verhaal is wat vaag, maar klinkt als een echte nachtmerrie. Aan het eind lijkt het wat luchtiger te worden met het titelnummer. Mooie plaat, heel lang niet gehoord.

–

bazbo 0510: Joe Walsh – Got Any Gum?
Een nog leukere verrassing is deze plaat uit 1987. Ik koop hem op 11 november 1988, toen de Europese versie net in Nederland uit was. De plaat staat vol aanstekelijke deunen in een heerlijke ragcontext. Opener The Radio Song is nog wat luchtig, Fun zit al vol fijne riffs, In My Car brul je zo mee en ga zo maar door! In Half Of The Time trekt meneer zowaar zijn talkboxgitaar weer eens onder de mottenballen vandaan. Halverwege de tweede plaatkant neemt Walsh wat gas terug. Fijn werk, dit. ’t Is dat ik geen auto heb, anders: keihard draaien terwijl ik met open ramen over de boulevard van Malibu rijd.

–

bazbo 0509: Joe Walsh – The Confessor
In 1985 komt Walsh met een verrassend sterke plaat, vol stevige rocksongs. Ik kocht hem overigens pas op 8 juni 1989, een Europese versie. Problems, 15 Years, Good Man Down: prachtstukken. Rosewood Bitters is dan weer een vreemde eend in de bijt, want nogal huppelig niemendalletje. Absolute top is het titelnummer, dat dreigend begint en uitmondt in een geweldige gitaarriff. Monsterlijk.

–

bazbo 0508: Joe Walsh – You Bought It – You Name It
Dit album komt uit 1982 en kocht ik op 2 december 1988. Het is een verzameling serieuze, melige, luchtige en melodieuze liederen. Opener I Can Play That Rock And Roll zet behoorlijk de toon, al was het maar vanwege de beroemde videoclip, waarin Walsh nogal geïnspireerd lijkt op het hotelimago van ene Keith Moon. Verder is er rauwe rock in I Told You So (met mede-Eagle Don Felder), het tongue-in-cheek The Worry Song, de jeugdparodie Space Age Whiz Kids (ook weer met geinig clipje) en het dromerige instrumentale Theme From Island Weirdos. Verhaal gaat dat Walsh zijn plaat compleet af bij de platenmaatschappij inleverde. Die liet hem fabriceren en tijdens een eerste luistersessie met de hoge omes erbij riepen die tijdens het nummer ILBT’s: ‘Hey, you can’t sing that on your record!’ Walsh lachte zich een breuk, want hij wist dat de plaat al in de winkels lag en dat geen enkele hoge ome ooit de moeite had genomen om te luisteren naar wat hij had ingeleverd. ILBT’s was een afkorting in de titel, maar in het lied zelf zong hij het voluit. Hoor hieronder. Geinig en afwisselend album.

–

bazbo 0507: Joe Walsh – “But Seriously, Folks…”
Alleraardigste plaat van Walsh. Ik kocht hem pas ‘laat’, zeker als je weet dat zijn grote, grote solostuk erop staat. Het was 5 oktober 1989, dat ik deze Nederlandse versie uit 1978 tweedehands ergens kocht. Volop aardige songs op deze plaat, van opener Over And Over tot At The Station en van Tomorrow tot het instrumentale Theme From Boat Weirdos. Maar de grootste klapper is zijn satirische Life’s Been Good. Wat zal ik erover zeggen? Ik vind het nog altijd een geweldig stuk. Mooie plaat, dit.

–

bazbo 0506: Joe Walsh – You Can’t Argue With A Sick Mind
Dit was mijn eerste Walshplaat die ik kocht. Gelijk wel een heul goeie! Nadat ik dus de liveplaat van de Eagles had gehoord en ontdekte dat de sterkste stukken van Walsh waren, ging ik op 29 maart 1982 naar de platenwinkel en ik kwam terug met dit livealbum uit 1976, een heruitgave uit datzelfde jaar. Er zat geen binnenhoes bij met informatie en ik had dus enkel de titels van de songs (die me niets zeiden) toen ik de plaat opzette. Ik wist niet wat ik hoorde! Opener Walk Away is een puntige en poepswingende rocksong met een geweldige riff (uit het oeuvre van The James Gang, maar dat wist ik toen nog niet), Meadows een mooi gedragen nummer (waarvan het outro later afkomstig bleek van een heel ander stuk, ook weer van The James Gang), Time Out een knallende rocker en Help Me Thru The Night een lieflijk liedje (met samenzang van twee/drie Eagles). Klappers zijn de overige twee stukken: Rocky Mountain Way, met de gierende talkboxslidegitaarsolo (!) en een megaversie van Turn To Stone (allemensen, dat meandere intro en dan die fenomenale riff die erin ramt! aan het eind van het nummer komt een wat atmosferisch/jazzy intermezzo, dat uitmond in een knallende finale). Potver, nu ik het allemaal weer terughoor na meer dan twintig jaren, vind ik het weer retegeil. Gave plaat!

–

bazbo 0505: Joe Walsh – So What
Joe Walsh! Ik had in de jaren tachtig niet zo veel gitaarhelden, maar Walsh waardeerde ik toen al zeer. Ik leerde hem kennen toen hij bij de Eagles (Hotel California en The Long Run) speelde. Mijn broer had de liveplaat uit die tijd en de twee sterkste songs van dat dubbelalbum bleken twee Walshsolonummers te zijn: Life’s Been Good en All Night Long. Dus ging ik op zoek naar zijn solowerk. Dit is zijn tweede soloplaat – nadat hij uit The James Gang was gestapt en ook Barnstorm niet goed van de grond kreeg – uit 1974 en ik kocht op 8 juni 1989 een Duitsche herdruk uit 1975; tweedehands, volgens mij. Er staat verschrikkelijk goed spul op. De plaat begint ijzersterk met Welcome To The Club, later op kant 1 horen we het lekkere Time-Out en op kant twee klinkt een goede versie van Turn To Stone (dat ook al op de Barnstorm-plaat stond). De eerste plaatkant blijf ik van voor naar achter een mooie rij pakkende stukken vinden; op kant twee wordt het na een nummer wat zoetsappig, al is Help Me Thru The Night (met zang van Eagles) wonderschoon en het afsluitende Emma (een eerbetoon aan zijn overleden dochtertje) erg indrukwekkend. Jarenlang vond ik het melige All Night Laundry Mat Blues het leukste stukje, maar ik ben wat volwassener geworden.

–

bazbo 0504: Rick Wakeman – Time Machine
En dan halverwege 1988 komt Wakeman ineens weer met een rockalbum. Bedoeling was een film, een theaterproductie, iets enorms weer, maar het kwam ook weer eens niet van de grond. Wat overbleef was deze elpee. Een verbazingwekkend aardige plaat ook nog. Opener Custer’s Last Stand begint bijna provocerend met dat typische Wakemangeluid en loopje. En ja, het is de legendarische Roy Wood die zingt. Later op de plaat horen we ook John Parr, Tracey Ackerman en Ashley Holt. Dave Paton op bas, Tony Fernandez op drums en ene John Knightsbridge op gitaar (op twee stukjes). Pakkende songs hier alom, zij het geen hoogvliegers. Grote uitzondering mijn inziens Ice: echt heel sterk. Schijnt dat Wakeman het zelf ook als een van zijn beste stukken ziet/hoort. Hoogst aangename plaat, die ik kocht op 31 augustus. Een van de weinige vinyluitgaven (uit Groot-Brittannië) heb ik en hij klinkt nog haarscherp. Er verscheen ook een cd-versie met ‘extended’ uitvoeringen van twee stukken en die ‘extensions’ voegden weinig toe, want ik heb die natuurlijk ook. Net zoals al het andere werk van Wakeman dat hierna verscheen. Dit is dus mijn laatste Wakeman op vinyl.

–

bazbo 0503: Rick Wakeman & Ramon Ramedios – A Suite Of Gods
Wat krijgen we nu? De hoes van deze is groen uitgeslagen! En dat terwijl ik heel zuinig ben op mijn vinyl en deze al meer dan twintig jaar niet uit de kast heb gehad. Ik kocht deze op 28 maart 1988. De samenwerking met klassieke tenor Ramedios beviel Wakeman kennelijk zo goed, dat hij nog een plaat met hem maakte. Deze dus. Het is een plaat over de Griekse mythologie. Geen orkesten, koren en rockbands: alleen toetsen en de zang. En in een enkel stuk wat spaarzame drums, gelukkig niet voorgeprogrammeerd uit de computer, maar levend ingespeeld door Tony Fernandez. De combi toetsen en stem pakt verbazingwekkend goed uit, moet ik zeggen. Hoogtepunt is het lange Hercules, waarin alles samen komt. Ik heb een van de weinige uitgaven op vinyl, dit is een Britse uit het jaar van verschijnen. Mooi om weer te horen!

–

bazbo 0502: Rick Wakeman – The Gospels
Het kan nog veel debieler. In 1987 brengt Wakeman zelfs zijn eigen kerkmuziek uit. Kerkorgel, synthesizer, piano, koorknapenkoor, klassiek geschoolde tenor Ramon Ramedios en verteller Robert Powell: alles lijkt te kloppen. Alleen de computerdrums klinken nergens naar. De platenmaatschappij die het dubbelalbum uitbracht deed niets aan promotie, zodat hij al snel in de obscuriteit verdween. Mij verbaasde het ook niet dat er al snel een compleet opnieuw opgenomen versie kwam van een andere maatschappij, die wél een en ander aan reclame deed. The New Gospels deed het dan ook veel beter. Toch is deze versie wat intiemer. Lang niet gehoord. Ik kocht hem op 21 april 1987 en heb de enige uitgave op vinyl. Best bijzonder.

–

bazbo 0501: Rick Wakeman – The Family Album
We blijven nog even in de stemmige sfeertjes van meneer Wakeman. Na Country Airs verscheen deze, onder de noemer ‘The Rick Wakeman New Age Collection’. Ik hield mijn hart vast, toen ik hem op 9 september 1987 kocht. Ook weer bij Free Record Shop. Thuisgekomen bleek het een verzameling instrumentale stukjes te zijn, ieder geïnspireerd door een gezinslid of huisdier. Aan de binnenkant van de klaphoes staan er daadwerkelijk foto’s van die gezinsleden en huisdieren. We zien zijn zoveelste vrouw, zijn ouders, zijn vijf kinderen (waaronder de twee zoontjes die later ook toetsen gingen spelen, al dan niet in Yes), de honden, de katten en de konijnen. Een bijzondere inkijk in het gezinsleven van een muzikant. De muziekjes zelf zijn net zo hartverwarmend en rustgevend, zonder dat het tenenkrommend wordt. Er staan waarlijk mooie melodietjes op, soms zelfs springerig vrolijk! Er zijn maar twee vinylversies van dit album (bedenk: rond 1987 was de cd definitief aan het doorbreken) en ik heb een Britse.

–

bazbo 0500: Rick Wakeman – Country Airs
De vijfhonderdste plaat! En het is een bijzondere. In 1986 brengt Wakeman plots een plaat met tien akoestische pianostukken uit. Tien klankschilderijtjes, geïnspireerd op een wandeling door de natuur. Op een New Age-label. Het idee is niet zo sterk, maar de tien stukken zijn prachtig: melodieus, sfeervol en onmiskenbaar vol typische Wakemanwendingen, melodieën en tegenmelodieën. Ik kocht een Nederlandse versie op 25 februari 1987 (bij Free Record Shop!) en deze plaat heb ik heel veel gedraaid. Op cd vond ik ‘m nooit, al is er wel een versie met alle stukken opnieuw opgenomen in 1992/1993, maar in een afwijkende volgorde en op een nogal digitaal klinkend mormel van een piano. Pas onlangs kwam een herdruk van het originele werk op cd uit en die heb ik gelijk aangeschaft. De plaat blijkt achteraf een soort ommekeer in het oeuvre van Wakeman te zijn: naast de rock- en projectplaten verschijnen er nu ook regelmatig werken met rustgevender piano- of synthesizermuziek erop.

–

–

–

–

–

–

–

bazbo 0499: Rick Wakeman – Live at Hammersmith
Liveplaat uit 1985, die ik kocht op 1 maart in het jaar erop. Wakeman speelt hier met zijn English Rock Ensemble en helaas is de zang van Roger Newell zeer zwak. Gelukkig is het merendeel van de stukken instrumentaal. Wat we horen zijn uittreksels van de drie ‘grote’ platen Six Wives, Journey en Arthur. Bij tijd en wijle zijn de toetsengeluidjes ook nogal cheesy en plastic en goedkoop. De geweldige synthesizersolo’s in Merlin komen bijvoorbeeld helemaal niet uit de verf. Muziektechnisch staat het allemaal als een huis, alleen klinkt het gewoon niet goed. Eigenlijk is alleen het stuk Three Wives echt helemaal dikke prima. Nou ja.

–

bazbo 0498: Rick Wakeman – Silent Nights
Hoppa, de volgende Wakeman. Deze verscheen in 1985 en ik kocht een originele eerste Britse versie op 14 mei 1985. Deze vind ik iets minder sterk dan de voorganger. Een zwik aardige rocksongs en twee instrumentaaltjes. Die instrumentaaltjes schieten er dan ook gelijk bovenuit. Van de rocksongs blijven vooral The Opera, Glory Boys (net geen hitje) en That’s Who I Am hangen. De zang door Roger Newell is niet zo krachtig, dat zal er ook mee te maken hebben. The Dancer is een cabaretesk lied, waarin Wakeman zelf ‘zingt’. Het instrumentale Elgin Mansions is een klein meesterwerkje.

–

bazbo 0497: Rick Wakeman – Cost Of Living
In 1983 komt Wakeman met een sterke plaat. Ik koop hem op 16 februari 1984, de Europese versie. Er staat divers spul op. Deels vocaal, voorzien van teksten door Tim Rice, deels instrumentaal. Opener twij is een geinig piano-introotje, Pandemonium, One For The Road en Happening Man zijn krachtige rocksongs, Monkey Nuts is een melige meebruller en Bedtime Stories is een slaapliedje. Hoogtepunten zijn het schitterende Gone But Not Forgotten (dat Wakeman tot aan de dag van vandaag tijdens pianoconcerten speelt), het complexe Shakespeare Run en het lange en indrukwekkende Elegy – Written In A Country Churchyard, het gedicht van Thomas Gray met orkestrale muziek van Wakeman. Ook al heel lang niet gehoord, deze. Fijne plaat.

–

bazbo 0496: Rick Wakeman – Rock n’ Roll Prophet
In 1982 brengt Wakeman een plaat uit die al drie jaar op de planken lag. Allerlei gedoe met platenmaatschappijen maakte het hem onmogelijk ‘m eerder te laten verschijnen. Er is meer gedoe: er is geen vocalist beschikbaar voor de zangpartijen van de drie liedjes die erop staan. Noodgedwongen zingt Wakeman ze zelf in. Het zijn tamelijk melige liederen. Voor één lied laat hij een heuse videoclip maken, maar die raakt zoek ergens in een studioarchief om pas dertig jaar later ergens boven water te komen. Wakeman, ook nog eens net gescheiden, legt het aan met een van de dames die op de voorkant van de hoes te zien is, maar het huwelijk strandt binnen een jaar. Dan maar de dame van de achterzijde van de hoes, moet hij hebben gedacht. Op de achterzijde staat model Nina Carter, bekend van niet heel nette films. Met haar begint hij zijn derde of vierde huwelijk, weet ik ook veel. Tot overmaat van ramp heeft platenmaatschappij Moon Records die het album wél uitbrengt helemaal niets over voor promotie van de plaat, zodat hij al snel in de obscuriteit verdwijnt. Er zijn ook maar drie vinylversies van verschenen en ik vind de allereerste Britse persing toevallig in de winkel op 17 mei 1984, de dag dat ik negentien jaar oud word. Op het album dus drie melige liedjes en vijf instrumentaaltjes, waarvan er enkele zeer de moeite waard zijn. Een jaar of twintig geleden verscheen het album in een uitgebreidere versie op cd; vier instrumentale giermoogstukken staan kriskras tussen de nummers van het originele album, waardoor de logische volgorde van de plaat compleet verstoord is. Het origineel blijft alles bij elkaar een bijzondere pretplaat.

–

bazbo 0495: Rick Wakeman – G’olé!
Oja! Ook al meer dan twintig jaar niet gehoord. Op 4 maart 1987 kocht ik de eerste Nederlandse versie van dit album uit 1983. Dit is de officiële soundtrack bij de officiële film over de 1982 World Cup voetbal. Geinig project. Het resultaat: twaalf luchtige instrumentale stukjes met piano en vaak nogal kitscherige toetsengeluidjes. Compositorisch zeer aangenaam, dat wel. Leuk zondagmuziekske.

–

bazbo 0494: Rick Wakeman – 1984
27 oktober 1983. Nog twee maanden en vier dagen te gaan. Dan is het 1984. Ik koop alvast dit album, een eerste Britse versie uit het jaar van verschijnen: 1981. Het is het zoveelste grote project van Wakeman. Er zou een film en een enorme tour met toeters en bellen komen, maar dat lukt niet. Wat overblijft, is dit album en het is een bijzonder sterke plaat. Gastrollen voor Chaka Khan, Steve Harley, Tim Rice (die ook de teksten schreef) en ene meneer Jon Anderson. De openingssuite scheurt lekker met dat geweldige Hammond en de finale – het titelnummer – is het absolute hoogtepunt. Deze plaat heb ik nooit op cd gevonden (of idioot duur) en deze elpee heb ik al meer dan twintig jaar niet gehoord, dus ik zit hier waarlijk te smullen. Mooi werk, dit.

–

bazbo 0493: Rick Wakeman – Rhapsodies
Aha! Wakemans verzameling domme deunen! In 1979 had Wakeman alweer vaarwel gezegd tegen Yes (het was pas de tweede keer en er zouden nog minstens drie keer volgen) en dus had hij alle tijd om zich toe te leggen op zijn solocarrière. Nog steeds wonend in Zwitserland maakte hij deze collectie met zeer gemakkelijk in het gehoor liggende stukjes. Bij vlagen is het nogal melig en niet alles is even geslaagd. Toch staat er geinig spul op deze dubbelaar. Een discoversie van Rhapsody In Blue? Yep. Bombay Duck, Big Ben, het mooie Sea Horses, een dronken Swan Lager, de Wooly Willy Tango, een prachtversie van Summertime: Wakeman is van allerlei markten thuis. Ik kocht de plaat op 17 mei 1983, de dag dat ik achttien jaar werd. Denk dat ik hem dus kreeg voor mijn verjaardag. En ik heb er nóg eentje, jaren later gekregen van iemand en ik kan me niet meer herinneren van wie. Mijn eigen plaat is een Europese uitgave uit 1979 en de gekregen plaat is een Amerikaanse, ook uit dat jaar. Bizarre boel, dit.

–

bazbo 0492: Rick Wakeman – Rick Wakeman’s Criminal Record
Op 19 mei 1983 kocht ik deze elpee, een Amerikaanse versie uit het jaar van verschijnen, 1977. Op deze plaat staan Yesmaatjes Chris Squire en Alan White de heer Wakeman bij. Het album gaat over allerlei verschijningen van overtredingen, rechtspraak en criminaliteit. Van The Statue Of Justice tot Crime Of Passion, van The Chamber Of Horrors tot The Birdman Of Alcatrazz en van Judas Iskariot tot The Breathalizer. Vooral plaatkant 1 vind ik geweldig; plaatkant 2 is meer akoestisch met het enorme kerkorgelstuk Judas als indrukwekkende apotheose. Dit is wel een van mijn favoriete Wakemanplaten.

–

bazbo 0491: Rick Wakeman – White Rock
Op 8 augustus 1983 was ik in Concerto, Amsterdam. Daar kocht ik deze plaat tweedehands. De buitenhoes ontbrak en ik kreeg hem voor een paar gulden mee. Het blijkt een originele Nederlandse versie te zijn uit 1976. In dat jaar was Wakeman terug in Yes. Hij woonde op dat moment tijdelijk in Zwitserland om de muziek te maken voor de officiële documentaire over de Olympische Winterspelen van dat jaar. Het resultaat staat op deze plaat. Typische Wakemanmuziek: instrumentaal, veel Moog, af en toe een klassiek koor, prachtmelodieën en voor die tijd opzienbarende nieuwe geluiden. Het geïmproviseerde After The Ball speelt Wakeman nog altijd tijdens zijn akoestische pianoconcerten.

–

bazbo 0490: Rick Wakeman and the English Rock Ensemble – No Earthly Connection
Na The Six Wives, Journey en Arthur vroeg de muziekpers zich af wat het volgende megaproject van Wakeman zou worden: de Tweede Wereldoorlog? de bijbel? Wakeman genoot: ‘Ik had meer het complete werk van Shakespear in gedachten, maar ik vind de teksten niet zo goed.’ En dus kwam hij in 1976 op de proppen met deze plaat. Opnieuw iets concepterigs, zij het wat vaags over muziek, leven en het verband daartussen. Geen koor en orkest dit keer, maar een rockband met twee blazers erbij. Dat geeft een geheel ander geluid. Het half uur durende Music Reincarnate beslaat tweederde van de plaat en daarna volgen nog twee kortere stukken: The Prisoner en The Lost Cycle. Ik kocht mijn plaat tweedehands op 16 februari 1984 en het is een Europese heruitgave uit 1978. Alleraardigst is dat het originele hoesontwerp erin zit, dus met bedrukte binnenhoes en met het zilverfolie, dat je in een koker moet draaien en op de hoes moet zetten, zodat je Wakeman via de koker kunt zien. Een zeer sterk album in het immense oeuvre van Wakeman.