







–
YouTube:
“R.I.P. Gamma”, verschijnt er in het chatkanaal.
“WHAT?” reageer ik als een razende. Sneller dan dit kan ik niet typen. Ik trek de draadloze hoofdtelefoon van mijn oren en leg hem op het bureau naast de pc. Even niets anders aan mijn kop. Ik kan niet wachten tot ik antwoord krijg. Lang duurt het niet voordat mijn woordje een stukje naar boven springt en een zinnetje eronder zichtbaar wordt.
Het is echt zo.
“Jij begrijpt ook helemaal niks!” riep ik. “Hier! Hier ging het om!” Ik gooide haar een stronkje witlof toe. Dat ging íéts te wild. Ze kreeg het recht in haar gezicht.
“Waar is dát nou weer voor nodig?” gilde ze.
“Jij wilde toch weten waar het over ging? Maak het ook nog visueel inzichtelijk voor de vrouw, is het wéér niet goed! Ondankbaar, die wijven! Eerst moesten ze al een rib van ons hebben en dan krijg je dít!”
“Ik hoef dit niet te pikken,” siste Vrouwlief. Ze pakte het stronkje witlof van de grond en smeet het in mijn richting.
Dat had ze beter niet kunnen doen. Ik had namelijk niet alleen de witlof in mijn handen, maar ook een bos prei, een winterwortel, een knolselderij en zo’n reuzenpompoen. Ja, het zou een forse maaltijd worden.



















In het leukste café van Zwolle (café ‘De Singel’) vond deze middag een bijzondere gebeurtenis plaats. Zie: http://bazbo.net/?p=10959
Nora had een mooi lijf. Vooral haar kont mocht er zijn. Ik was heus niet de enige die vond dat ze een lekker gat had, maar ik wilde er eentje voor mijzelf. Een lekker gat, bedoel ik. Na vijftien schampschoten was het raak.
“Waar blijven die culicolumns toch? Eerder schreef je ze met enige regelmaat; nu moet ik er eindeloos op wachten!” Het is toch niet te geloven, welke fanmail ik allemaal krijg van de FOK!lezertjes. Niet om de kerels hier jaloers te maken, hoor, maar het is voornamelijk van vrouwelijke lezers. Velen vertrouwen mij de intiemste dingen toe. Bij sommigen stijgt de opwinding tijdens het lezen dúsdanig, dat zij de opwelling niet kunnen weerstaan om met de vingers in het natte onderbroekje te kroelen.
“Had je gezien dat je schoenen kapot zijn?” vroeg Vrouwlief.
“Hoe moet ik dat zien?” was mijn wedervraag. “Als ik ze aanheb, ben ik op de nieuwe werkplek en dan heb ik wel wat anders te doen dan op mijn schoenen te letten. Als ik ze niet aanheb, heb ik ze niet aan en zie ik niet dat ze kapot zijn.”
“Ze zijn kapot,” zei Vrouwlief.
“Wáááát?” riep ik uit. “Die peperdure Ecco’s?”
“Ze zijn kapot.”
“Nou ja, ik heb ze al een jaar of wat. Dan slijten ze.”
“De zool van beide schoenen is gescheurd en bijna doormidden. Dat mag toch niet. Je zou ermee terug moeten.”