Bas Langereis leest u voor!

And here’s ke’s wonderful pictures:

Oooooh! Dit is de tweede plaat die de jonge knul Zach Condon uitbrengt onder de naam Beirut. Hij is totaal bevangen door de Romana-muziek en ook op deze plaat is dat veelvuldig te horen. Was het eerste album Gulag Orkester nog wat jengelig vanwege de trompet die de stem voortdurend dubbelt; hier is alles perfect in balans. We horen invloeden uit balkan- en zigeunermuziek, maar ook uit de Joodse traditie. Dit alles is overgoten met een jaren twintig/dertig sfeertje. De sfeer is nog steeds triest, maar nergens wordt het té. Troostrijk is een beter woord. Enige minpuntje aan dit meesterwerk: met achtendertig minuten is het natuurlijk véél te kort!

Ooo0h! This is the second album that young bloke Zach Condon releases under the name of Beirut. He’s totally hooked on the Romana music and on this new album you can hear that intensely. The first album Gulag Orkester was a bit too much soaring because of the trumpet constantly doubling the voice; here everything is very well balanced. We hear influences from Balkan and gypsy music, but also from the Jewish tradition. Everything is surrounded by a 20s or 30s atmosphere. Overall the mood is sad, but it never gets too exaggerated. It’s comforting, that’s a better expression to it. The only negative thing about this masterpiece is its length: of course 38 minutes is way too short!

Ingrediënten:

200 gram spliterwten
1 grote ui, gesnipperd
2 liter bouillon
flinke scheut olijfolie
1 theelepel kaneel
1 theelepel geraspte gember
500 gram pompoen
optioneel: spekjes, rookworst
garnering: peterselie, blokjes kaas

Leg de pompoen in heet water. Sommige pompoenen moet je schillen, andere niet.
Breng de erwten en ui aan de kook in de bouillon. Laat het 45 minuten koken.
Haal ondertussen de pompoen uit het hete water. Nu kun je hem makkelijker snijden. Verwijder de pitten en snijd de pompoen in blokjes.

Voeg dan de olie, kaneel en gember toe.
Doe de pompoenblokjes in de soep.
Als je spekjes in je soep wilt, doe deze er dan ook bij.
Laat de soep nog een half uur koken, totdat de blokjes pompoen bijna uit elkaar vallen.

Als je rookworst in je soep wilt, snijd deze dan en doe deze in de soep.
Laat alles even goed doorverwarmen.
Bestrooi met peterselie en serveer met blokjes kaas. Dat kan rookkaas zijn, maar ook geitenkaas of wat je maar lekker vindt.

In mijn fanmail wordt regelmatig gevraagd in welke supermarkt ik werk. Blijkbaar zijn er genoeg jongetjes die het emballagehok wel eens van binnen willen zien. De naakte waarheid is echter dat ik een echte baan heb. Ik ben nog niet zo lang geleden begonnen met een zogenaamde ‘ondersteundende’ functie in een IT-bedrijf.
Steunen en kreunen kan in deze functie maar al te goed. Ik heb lekkere collega’s genoeg. Het zijn wel bijna allemaal nerds, maar die hebben vaak het meeste vuur in hun lendenen. En nerds zijn leuk; veel leuker dan die marketingmannetjes die denken dat ze door hun geblaat de wereld aan hun voeten kunnen krijgen. Of mij op mijn knieën.
Nee, aan dat soort jongens heb ik echt een hekel. Ik vind het best dat ze overdrijven tot hun vakgebied hebben gekozen. Maar laat ze even normaal doen tegen de mensen die met ze moeten werken, zeg!

Laatst zaten we met een leuk groepje mensen in de kantine. We hadden het over de verschillende baantjes die we ondergaan hebben voor we klaar waren met spelen en een echte baan namen. De marketing-blaataap was er wat later bij komen zitten. Meteen aanwezig nog voor hij wist waar we het over hadden, waren de eerste “jah, had ik ook” en “hmm hmm’s” hem al ontsnapt. Sjors was een stereotiep, zonder dat hij er iets voor hoefde te doen. Altijd in pak, ook als hij de deur niet uit hoefde. Met zijn te dikke kop riep hij elke avond dat hij ging squashen, maar zijn pens spreekt dit tegen.

Op het moment dat ik opmerkte kassameisje te zijn geweest, brak hij los met zijn favoriete verhaal.
“Toen ik nog op de groenteafdeling in een supermarkt werkte,” vertelde Sjors, “toen hadden we een keer zo’n bananendoos waar zo’n spin in zat.”
“Getsie,” zei Marjolein van de repro. “Ik ben als de dood voor spinnen.”
“Nou, ik niet,” ging Sjors verder. “Tussen de gele vruchten door verschenen ineens de zwarte harige poten van een reusachtige spin. Ik geef toe, ik schrok me een hoedje. Stond er een of ander hysterisch wijf bij de bananen die hem ook zag. En die begón me toch te gillen! De hele winkel was plotseling één chaos.”
“Wat voor spin was het, Sjors?” vroeg ik met een nogal ongelovig gezicht.
“O, zo’n bananenspin, of hoe heet zo’n kreng?”
“Een vogelspin?”
“Precies.”
“De vogelspin is geen aparte soort,” legde ik Marjolein uit. “Het is een verzamelnaam voor een aantal grote spinnen. Vogelspinnen is een algemene naam voor een flink aantal soorten grote spinnen uit de onderorde Mygalomorphae (vroeger: Orthognata), rechtkakigen, in het bijzonder de familie Aviculariidae.”
“Jij weet er veel van af,” zei Marjolein.
“Ja, ik heb een brede interesse en ik ben gek op huisdieren.”
“Maar goed,” ging Sjors verder. “Uiteindelijk heb ik hem onder mijn schoenzool weten te pletten.”
“Dapper, hoor,” zei Marjolein.
“Och,” haalde Sjors stoer zijn schouders op.
“Je zult wel de held van de dag geweest zijn?” vroeg ik spottend.
“Ja. Klinkt gek, maar al die meiskes achter de kassa vonden me echt een hele vent. In het magazijn heb ik nog ‘bedankje’ gekregen van een van de dames.” Hij knipoogde er vet bij. “Dat had ik als redder wel verdiend.”
“Een vogelspin,” zei ik, hardop voor me uitdenkend.
“Een vogelspin, ja.” Sjors werd zenuwachtig. “Die beesten zijn dodelijk.”
“Nou, niet voor mensen. Dat is alleen in Bond-films, hoor. Voor mensen is de beet van een vogelspin te vergelijken met een wespensteek.” Ik genoot. “En die kwam uit een bananendoos, Sjors?”
“Uit een bananendoos, ja.” Het zweet stond op zijn kop.
“Jeetje, Sjors,” zei ik. “Dat Broodje Aap-verhaal gelooft niemand toch nog?”
“Hoe bedoel je?” vroeg hij.
“Nou, iedereen weet dat die bananendozen in het vliegtuig in het ruim staan. En daar is het veel te koud. Die spinnen overleven dat niet. En al komen ze met de boot, dan duurt de reis te lang en gaan ze dood van de honger.”
“Wat is een broodje aap?” vroeg hij.
Kijk, dan haak ik af. Ik stond op en ging naar mijn eigen bureau terug.

Ik zat er nog geen paar minuten, of Sjors kwam binnen. Ook hij heeft zijn bureau in onze kantoorruimte. Hij keek me niet aan en ging schichtig achter zijn pc zitten.
Ineens gaf hij een gil.
“Wat is er, Sjors?” vroeg ik. Ik stond op en keek hem aan. Hij zag lijkbleek.
Op zijn bureau zat een flinke spin, die naar het toetsenbord van Sjors’ computer wandelde. Intuïtief trok ik mijn pump uit en liep ik op het bureau af. Het monstertje bleef stil staan. Langzaam kwam ik dichterbij. De spin zat zijn poten te wrijven in het zonlicht. Ik hief mijn schoen omhoog en liet hem met ferme kracht op het dikke lijf terecht komen. Flats! Een groot deel van het lijf was geplet. Een dikkige zwartbruine derrie kwam uit het beest omhooglillen. En de hak van mijn pump ragde dwars door het toetsenbord van Sjors heen. Geheel overbodig gaf ik hem nog een hengst. En nog eens en nog eens. De toetsen van het bord van Sjors kletterden alle kanten op. Hijzelf zat te gillen als een mietje. Zijn hoofd in zijn handen. De hele afdeling keek naar het bizarre tafereel. De acht poten bewogen niet meer.

Ik had mijn vieze pump nog in de hand, toen ik de bibberende jongen in mijn armen nam. Met mijn lege hand duwde ik van achteren zijn hoofd naar me toe. Ik drukte mijn lippen op die van hem en stak mijn tong ruw in zijn mond. Ik lepelde even flink rond zijn gebit, zijn gehemelte en zijn tong. Toen trok ik mezelf weer terug.
“Zo,” zei ik. “Dat had ik als redder wel even verdiend, vind je niet?”

Hier lees je ‘m op FOK!.

Oké. Eigenlijk was het woensdag 19 september. Trouwden we niet ook op woensdag 19 september 1990? Deze zaterdag 22 september gingen we Grieks eten. Maar niet voordat de tuin op orde was.

OK, the real celebration was on Wednesday September 19. Didn’t we marry on Wednesday, September 19, 1990? We went out for a nice Greece meal this Saturday September 22. But not after we took care of our garden. (“He used to be a very nice boy. He used to cut the grass.” – FZ)

YouTube:

01 Sugarfuel

02 Brilliant Trees – Before The Bullfight

Setlijst:
Wonderful World (Nine Horses song)
It’ll Never Happen Again
World Citizen (Ryuichi Sakamoto & David Sylvian cover)
The Day the Earth Stole Heaven (Nine Horses song)
Ride
Playground Martyrs (Steve Jansen cover)
Transit (Christian Fennesz cover)
A Fire in the Forest
Ghosts (Japan song)
Snow Borne Sorrow (Nine Horses song)
Mother & Child
Atom and Cell (Nine Horses song)
Sugar Fuel
Brilliant Trees
Before the Bullfight
The Librarian (Nine Horses song)

Encore:
Every Colour You Are (Rain Tree Crow song)
River Man
Every Colour You Are (Rain Tree Crow song) (reprise)

Encore 2:
Wanderlust

Wednesday September 26, 2007:

Only a few hours at work and then we go off from Apeldoorn to Tilburg. Every train seems to be delayed. We arrive in Tilburg around 15.00. Our hotel is straight in front of the railway station. We check in and leave for a walk to the Heuvel. Sadly, that fantastic record store ‘Tommy’ has disappeared after its 30 years of existance.
We end up in café ‘Stoffels’, where the venue 013 is just around the corner, and enjoy our large Erdinger. After the first few sips, I realize I have left my rubber chicken in the hotel room. Twenty minutes later I’m back with the mascotte. It’ll play a role in the rest of these day’s story.
Hasi, zymurgy and au3 arrive, followed by Paulu$, and later Billy and Weasel show up too. We choose a nice meal from the menu. The menu is on the vinyl you can find in an album cover. I have some chicken with brie cheese and nuts, but can’t seem to find the brie and the nuts.
Then we go to the venue. 013 is a great place. When we enter the hall, not many people are in there, yet. We find a nice spot on the first two ‘steps’ of the big stairs that starts halfway the venue. From here we have a great view on stage.
We meet lots of people we’ve seen before. Even the Yes-focus guys are here! Hasi, Paulu$, au3 and zymurgy struggle themselves in front of the stage. UniMuta is spotted and also a few FoolZ have arrived. Then the house lights go down and the show begins.

‘Dumb All Over’ opens the concert. It reminds me of the great t-shirt I saw at the merchendise stand. Just black and with huge white lettering only ‘DUMB ALL OVER’. I went to ask for it, but the guy before me had the last one. The seller peeled it from the wall for him. Lucky baztard! The song features the first video interplay with the band. While the band play the song, FZ sings and plays guitar on the video screen. After that, the band splashes into ‘What’s New In Baltimore’. Wow. The sound isn’t perfect at this moment yet. It’s on ‘stadium mode’, I think, but during the next couple of minutes it’s getting better and better.
Ray White, the special guest and the singer in Zappa’s band during 1975-1977 and 1980-1984, still has that wonderful powerful soulful voice. I love him. He’s featured in the next couple of songs that seems to be written for him (but weren’t): ‘Carolina Hard-Core Ecstacy’, ‘City Of Tiny Lites’ and ‘Advance Romance’. I look at my arms and notice I have chicken skin.
Next is a couple of older tunes. Some material from ‘Absolutely Free’. ‘Suzy Cream Cheese’ is the absolute surprise, together with ‘America Drinks And Goes Home’. ‘Brown Shoes Don’t Make It’ shows a band that is very tight.
Then we move to 1973-1974. ‘Dog/Meat’ is a real treat. The ‘dog’ part is performed on ‘Yellow Shark’ style, and moves me a lot. ‘Stinkfoot’ features another video with Frank, this time it’s from the 1974 KCET tv-show. And then we witness one of the absolute highlights of the show: ‘Pygmy Twylyte’. It’s performed very accurate and tight, and Dweezil gives us a marvellous guitar solo that cuts through the veins. I realize this show is it’s money’s worth. During ‘Dupree’s Paradise’ there’s an improv section. Sheila Gonzales plays two saxophones at the same time. I think it was during this section that Dweezil looks in the audience in my direction and says: “Hey, nice chicken!” I wave with it some more. “Name me any sentence, and Ray will sing it in this song,” is Dweezil’s question to the audience. “Fuck the Swedes!” is shouted from the audience, and I recognize Hasy and zymurgy’s voice. When Ray White sings this line over and over again in ‘soul-mode’, everyone in the audience is laughing his brain out. How little do they know about Swedish Zappateers? (Some footage of this can be seen here: http://youtube.com/watch?v=NlsPZVUyeBI&mode=related&search ) ‘Dupree’s segues into a lovely version of ‘Uncle Remus’, that moves me a lot.
In ‘Willie The Pimp’, ‘Joe’s Garage’, ‘Wind Up Working In A Gas Station’ and ‘San’ Berdino’, Ray White is heavily featured. These uptempo tunes appear to be real crowd pleasers.
And then Dweezil starts the opening lick of ‘Zoot Allures’. The audience is quiet and hold their breath. Nice try. At the end, Dweezil plays the loop of ‘Ship Ahoy’, that used to be the coda for ‘Zoot’. The crowd goes mad. Without desperately trying to sound like his father, Dweezil gives us some great guitar extravaganza, that lasts several minutes long.
When the band begins with the opening bars of ‘Illinois Enema Bandit’, the audience understands something important is happening. Ray White sings it with such a powerful voice, like he’s never been away. This is absolutely stunning and I notice a tear in my eye. Dweezil’s guitar solo is relieving. And then it’s over.
The band leaves the stage, but not for long. They return for a long encore that starts with ‘Cosmik Debris’. This also features video images from the 1974 KCET-sessions, but this time it seems like a different edit. The funny interplay between Frank and George Duke is now between Dweezil and his father. The band gives us their version of the impossible-to-play synclavier-composition ‘G-Spot Tornado’ and boy, does this sound tight. A heavy ‘Muffin Man’, with also video footage (from the ‘Baby Snakes’ movie) is the perfect ending of this concert.

We don’t leave the hall, but meet lots of people.
UniMuta was satisfied with tonight’s show. Emil and Cynthia are there, with their friend Martijn. On their way to the concert, they found out that they didn’t have tickets for the show. (“I thought you said yóú were going to buy the tickets!” “No! You said you would buy them!”) They made a short phone call to 013, found out that the concert hadn’t sold out and bought their tickets.
I buy some merchandise. A tourbook and the ‘Dub Room Special’ cd. I give my free poster to Martijn. Emil gives us beer.
Then it’s time to walk to the hotel. We say goodnight to everyone and “See you tomorrow” to some others. The hotel is cheap and clean.

Setlist Tilburg, Wednesday September 26, 2007

Dumb All Over
What’s New In Baltimore?
Carolina Hard-Core Ecstasy
City Of Tiny Lites
Advance Romance
Suzy Creamcheese
Brown Shoes Don’t Make It
America Drinks And Goes Home
Dog/Meat
Stinkfoot
Pygmy Twylyte
Dupree’s Paradise
Uncle Remus
Willie The Pimp
Joe’s Garage Wind Up Workin’ In A Gas Station
San’ Berdino
Zoot Allures (incl ‘Ship Ahoy’)
Illinois Enema Bandit
Cosmik Debris
G-Spot Tornado
Muffin Man

Youtube movies:

Willie The Pimp: here

Zoot Allures/Ship Ahoy/The Illinois Enema Bandit: here

Cosmik Debris part 1: here

Cosmik Debris part 2: here

Thursday September 27, 2007:

We wake up on time for a simple breakfast. Then we move to Amsterdam. Again, no train seems to leave on time. Anyway, we’re in Amsterdam around noon, so we have lots of time to walk around. We stroll from the Central Station to the Leidseplein.
Our first stop is record shop ‘Fame’. I see lots of items I want to buy, but don’t have the money for. Then the phone rings. Billy! “Hi man!” he speaks. “I said wanted to be there tonight too, but I can’t make it. Too bad. But did you know this afternoon a special exhibition of Zappa pictures will open in record store ‘Record Palace’, and famous storyteller Willem de Ridder will speak on his meetings with Zappa?” I didn’t know, but now I know how to spend this afternoon! But first, let’s have some lunch in ‘Luxembourg’ on the Spui.

On the Leidseplein I spot this cute lady that I think I know. I walk to her and say: “Hi Scheila, great performance last night in Tilburg! I’ll see you tonight!” She looks shocked. I just walk on through.
We find our little hotel, the Marnix Hotel. The Chinese guy behind the desk says: “Hello, I think I have a problem.” I think; “Kut.” He says: “You’ve booked a room with shower and toilet. I don’t have that room for tonight. But you can go across the street and go to that hotel and there you have a room with toilet and shower. You won’t have to pay anything more.” We walk across the street to ‘The Lantaerne’ Hotel to check in. We have to wait, because of Bald-Headed John and Magdalena from Manchester are before us. Many kisses (Dutch way, Mag: THREE times!) and hello’s. Great to see them again. They need an hour before we meet. We check our room. It’s small, clean and cheap, so we have nothing to complain.
We walk to Paradiso hall, and across the room there’s ‘Record Palace’. The shop is full of Zappa album covers and Zappa pictures. Nice.
We walk back to the hotel to pick up Bald-Headed John and Magdalena. We pass De Melkweg, the venue where tonight’s ZpZ show will happen. A large black bus drives into the street. I tell my wife to wait a little, for I want to see who’s leaving this bus. She says: “You should look here,” and points to the other side of the road. I take a look. A young man with dark curly hair comes on walking towards the venue. I cross the road and walk towards him. I take his hand and shake it. “Mr. Zappa. I’ve witnessed your show in Tilburg last night, and I was very impressed. I was the guy with the rubber chicken.” I open my black jeans jacket and show him the insights of my pocket. He grins shyly. “Ah, that was you,” he whispers. I continue: “I will be at tonight’s show too, and I’m really looking forward to it.” “Thank you,” is all he can say. “Thank you,” is what I say too. And then I walk on.
We meet up with Bald-Headed John and Magdalena again. Together we stroll to the Leidseplein and have a beer in a Grand Café called ‘The Palladium’. Then we go over to the ‘Record Palace’ and spend some time there. Nice vinyl. It smells good. Except for Peter Frampton’s ‘I’m In You’. Before Willem de Ridder can start his stories, we leave to the Leidseplein.

Outside the ‘Hard Rock Café’ we have another beer and meet up with Hasi, zymurgy, Remco, Paulu$, Parrafin-Lamp and au3. The boys walk on in with rolls of pink paper on which they will write tonight’s secret word. “Fuck the Swedes”, that must be it. A friend of Bald-Headed John, called David, also from Manchester, shows up. He has come over for the show, but hasn’t got a ticket yet.
Few beers later we decide to have a meal somewhere. I have seen this Argentinian steakhouse on the Leidseplein. Some of us go there. The food is great and Paraffin-Lamp too, for he wants to pay all our dinner. Meanwhile, the rest of the guys have finished painting their banners for tonight’s show.
Time to go to the Melkweg. Lots of familiar faces again. Ed_Lick is there, sibbz, Jelly, paulb, chunga’s revenge, NotPedro, and many more. And David from Manchester is there; he’s got in, and has bought a ticket for €110. The venue is way smaller than 013. Still, there’s lots of space on the sideways near the stage. There are some steps aside, so even the smaller people have a good look on the stage. Beer, anyone?

This time, the show starts off with ‘Stinkfoot’, with the video footage. The audience is stunned. After the guitar solo, Dweezil says: “Hey you guys, great to be here, but there’s one thing that really annoys me and that is some of you taping this show! Like you! I can see the red light on your camera!” He points in my direction. I was just taking a photograph and he scares me a lot. Right behind me there’s Jelly, who’s quickly stopping filming.
After the opening tune we hear ‘City Of Tiny Lites’, that features Ray White in full glory.
“Here’s a song we haven’t played for a while,” is Dweezils announcement to ‘Florentine Pogen’, and boy it’s nice. When it’s over, Dweezil pays some attention to the stupid members of the audience. “Thank you guys, even you with the banners about the Swedes. It’s so nice to see that some people went to see us yesterday and today too. There’s even a guy with a rubber chicken!” The house lights seem to switch on and I feel like I’m a hero for a macrosecond. Then we head off to ‘Advance Romance’: “No more credit to the liquer store” remains one of the best opening lines of a song ever. Ray White sings it in full splendour and the whole song sounds even better than last night. When it’s finished, Dweezil says: “This little song features Ray White, and we’ve never played it before on stage.” The band splashes into a very nice version of ‘Doreen’, that everyone seem to enjoy.
Then it’s time for the ‘old’ tunes. ‘Suzy Creamcheese’, ‘Brown Shoes Don’t Make It’ and ‘America Drinks And Goes Home’. All played very well. Especially ‘Brown Shoes’ is very well received by the crowd. During ‘America’ Scheila does her waitress act again.
This time I don’t miss ‘Dog/Meat’. A wonderful version again. When ‘Dumb All Over’ (with video) starts, I decide to go for a pee. Whithin two minutes I’m outside the hall and can do my thing. Then when I enter the hall again, it appears to be so crowded, that I’m afraid to never rejoin my friends. During ‘What’s New In Baltimore?’ I’m still in the back of the hall. The pause between ‘Baltimore’ and ‘Pygmy Twylyte’ gives me the opportunity to struggle my way forward. Again, a wonderful guitar solo in this tune. Finally, I reach my friends.
Then we get ‘Dupree’s Paradise’ which includes vamps like ‘Packard Goose’ and ‘Heavy Duty Judy’ on which the band improvises. This time Dweezil says: “I want Ray White to sing random lyrics like ‘I love my bootbelt better than my woman’.” Ray sings these lines, but some voices in the audience scream for “Fuck The Swedes.” From this moment on the “Fuck The Swedes” quote becomes the joke onstage.
When ‘Dupree’s’ is almost over, I see lots of empty gaps in the audience right in front of the stage, so I take a few steps closer to the stage. EdLick is there. ‘Uncle Remus’ sets in and I feel something behind my eyes. This is beautiful, really beautiful.
Next we have some uptempo crowd pleasers with Ray White. ‘Willie The Pimp’, ‘Joe’s Garage’, ‘Wind Up Workin’ In A Gas Station’ and ‘San Berdino’ really please the crowd.
We know the end is near. Dweezil starts ‘Zoot Allures’, and again it includes ‘Ship Ahoy’. Meanwhile, I have found my way right in front of the stage and I want to make some pictures. Next to me stands this man from about 50 years old with his daughter that is about 10 years old, I think. The girl isn’t looking at the stage, but at my rubber chicken. I can’t seem to make a good picture, so I give her the chicken and do my picture job. The girl is watching the rubber thing in her hands and her face tells us all that she thinks it’s a dirty thing. Never seen such big eyes on a kid. Then i get it back.
Finally, there’s ‘The Illinois Enema Bandit’, during which the whole band makes nothing but ‘Swedes’ jokes. I am laughing and crying at the same time. What a way to finish the show. Ray White sings so beautiful, it leaves me with my jaw on the ground.
The encores are the same as last night. ‘Cosmik Debris’, with the alternate 1974 video, a splendid accurate version of ‘G-Spot Tornado’ and the inevitable ‘Muffin’ Man’ with the ‘Baby Snakes’ video on the screen.
And then it’s over. The band bows and bows, and Dweezil gets lots of attention from the fans in front of the stage.
I buy some merchandise: a shirt, a mug and the pink underpants that says: ‘We don’t mess around’, and that sums it all up.

In the Hard Rock Café, we meet with Magdalena, Bald-Headed John, Remco, zymurgy, au3, Hasi, Paulu$ and David. We have a few beers.
Eventually, it’s only David, ModifiedDog and me that moves to the next pub for one last drink. We sit outside when suddenly Scheila Gonzalez, Aaron Arntz and Billy Hulting walk by. They make a picture with my rubber chicken and I photograph them doing that.
Then we leave for our hotel. It’s small, cheap and clean.

Next morning we have breakfast together with Magdalena and Bald-Headed John, but then leave for home. During our walk and train journey home, we come up with ideas of visiting the Antwerp show next week ….

(to be continued?)

Setlist De Melkweg, Amsterdam – September 27, 2007:

Stinkfoot (with video)
City Of Tiny Lites
Florentine Pogen
Advance Romance
Doreen
Suzy Creamcheese
Brown Shoes
America Drinks
Dog Meat
Dumb All Over (with video)
What’s New In Baltimore
Pygmy Twylyte
Dupree’s Paradise (including Packard Goose and Heavy Duty Judy lines and Fuck The Swedes vocal improvs)
Uncle Remus
Willie The Pimp
Joe’s Garage
Wind Up Workin’ In A Gas Station San Berdino Zoot Allures including Ship Ahoy
The Illinois Enema Bandit
encores:
Cosmik Debris (with alternate 1974 video)
G-Spot Tornado
Muffin’ Man (with video)Â

Apeldoorn, September 29/30, 2007Â

The next Sunday, the wife has an idea. “Shall we check if there’s tickets for the Antwerp show?” She’s crazy. Next day, I find out that there are still tickets left. We will be seated on 7th row in the middle.

Saturday, October 6, 2007 – Elizabethzaal, Antwerp, Belgium

Okay, so here we go. Up to another ZpZ show. We leave Apeldoorn at 10.30, and travel via Utrecht, Rotterdam and Roosendaal to Antwerp. We arrive at 13.30. When we leave the Central Railway Station, we find out that the venue is just three doors from the railway station, and next to the venue is our Hotel Atlanta.
We check in and our hotel room appears to be clean and cheap. I open the window and look at the two large black tour busses in front of the venue. One bus opens its door and someone is walking from the bus to the venue. I recognize Ray White immediately.
We go for a walk to the old centre of town. When we stroll into the Keyserlei, four people come walking towards us. “Hey, here we are again,” I say, while opening my black jean jacket and showing them the inside of the pocket. Jamie Kime, Aaron Arntz, Billy Hulting and Scheila Gonzalez have big eyes. “The chicken man!” shouts Scheila. We all laugh.
We visit the Groenmarkt, the Grote Markt and the nautic museum along the river Schelde. Then we go back and have a nice Tongerlo abbey beer on a terrace on the Grote Markt. We even have another one. Then we go back to the venue. Meanwhile, we have contact with LudzNL, and we meet in a bar close to the venue. There we have a nice Jupiler. We’re all hungry and we go to a Lebanese grill restaurant where we eat nice, quick and cheap.

It’s 19.00 and we go to the Elizabethzaal. I buy my ticket and we go inside. To my great pleasure I find out that the ZpZ-dvd is released and being sold. Of course I have my copy and I also buy my ‘Dumb All Over’ t-shirt. We meet up with UniMuta, and with that guy from Apeldoorn I recognize!
The Elizabethzaal is a very nice theatre hall with comfortable pink pluche seats. But: a seated audience for a rock show? The Amsterdam show really steamily rocked.
When the band plays their first few tunes, I’m disgusted with the sound. It’s on ‘stadium mode’, with lots and lots of delay. I don’t like it. I hope it will get better during the first tunes, but it doesn’t. The band really performs well, and they’re having fun onstage, but the audience is lame.
Opening tunes are a small improv, ‘Peaches En Regalia’ and ‘Cosmik Debris’ (with video footage). Then Ray White is introduced, and he sings very fine on ‘City Of Tiny Lites’, ‘Advance Romance’, ‘I’m Not Satisfied’ (premiere!) and ‘Doreen’. We hear ‘Eat That Question’, that wasn’t played in Tilburg and Amsterdam.
The old tunes are very accurate, again. ‘Son Of Suzie Creamcheese’, ‘Brown Shoes Don’t Make It’ and ‘America Drinks And Goes Home’ are well received by the audience. During the latter tune, Scheila does her barmaid act, and now I’m able to take some pictures of that. ‘Lonely Little Girl’ is another premier version in this tour. It’s followed by ‘Carolina Hard-Core Ecstasy’.
Next is the great instrumental part of the show. ‘Pygmy Twylyte’ is wonderful again, with a great guitar solo by Dweezil. This time, I succeed in filming it with my photo camera. The monster version of ‘Dupree’s Paradise’ has some special features. Every band member plays a solo. When it’s up to keyboardist Aaron Arntz, he stands up to the microphone, and asks: “Is the man with the chicken in the house?” I stand up. “Can I please have it onstage with me?” he asks. I walk towards the stage, and hand it over to him. “Do with it what you want!” I tell him, “but I really want it back.” “Sure! No problem!” He goes over to his keyboard rig and fools around with the chicken while playing some great solos too. When he’s finished, Dweezil tells him to give the chicken back. I’m halfway the stage, when he throws it high up into the air in my direction. Luckily, I catch it. The audience is going wild! Then I go back to my seat. Ray White is doing his lyrical improv part; this time the sentence he has to improvise on is: “I’m gonna fuck you up!” and he sings lots of references to a rubber chicken. I laugh my brains out. What a special ‘Dupree’s’ this is! The segue into ‘Uncle Remus’ is emotional to me, again. What a gorgeous melody.
After this great section we get the crowd pleasing tunes. ‘Willie The Pimp’ features Ray White’s new hat (he bought it that afternoon), ‘Joe’s Garage’, ‘Wind Up Working In A Gas Station’ and ‘San Ber’Dino’. We know the end is near.
I expect ‘Zoot Allures’, but the band goes straight into ‘The Illinois Enema Bandit’. Another fantastic version, without Swedish jokes this time. Then the band leaves the stage.
Of course they have to do an encore. We get ‘G-Spot Tornado’ in another tight and accurate version. And then ‘Muffin Man’, with the video footage is the farewell to Antwerp. The band bows and bows. Dweezil has to sign lots of things.
We go to the foyer to have a drink. It’s been a wonderful show, despite the delay in the sound. We think a seated audience causes a reserved show. When the audience is standing and dancing, it inspires the band to perform at its peak. However, the rubber chicken abuse extravaganza was very much in Zappa-style.

We meet lots of people. The rubber chicken is heavily recognized as a special guest. It’s LudzNL that spots Ray White walking through the people towards the exit. When Ray sees the rubber chicken, he burst into laughter, and LudzNL takes the picture of me with Ray. We meet up with Audie and Johnny, a brother and sister from Arnhem, with Audie’s daughter Ruth and son (lost his name, sorry). Together, we decide to have a drink in a bar. We say goodbye to LudzNL and Unimuta. When we leave the Elizabethzaal, we see Jamie Kime and Pete Griffin standing by the bus. “Oh, the chicken man!” they shout. They tell me that Aaron was afraid that I’d be upset when he’d asked the chicken to go upstage. I laugh and tell them that the chicken is meant to be onstage as much as possible. We shake hands and then we leave and go to a nice ‘volkscafé’, where Frans Bauer and Flemish schlagersingers are being played all night long. The Maes pilsnener is very good, and we have nice conversations with our new Zappa-friends from Arnhem. It’s 01.30 when we leave the terrace and go to our hotel. We pass the tour busses again, and this time it’s Joe Travers that steps outside. “Oh, the chicken man,”  he says. He shakes my hand. “Thank you so much for following us all these days.” He really means it. I thank him a lot for the great music, and then we take our last steps to the hotel room.  It’s clean and cheap.
Next morning we have a simple but good breakfast and take a walk through the city park of Antwerp. At the end of the morning we have a Leffe in a Brasserie and a lunch with Karmeliet Tripel and Kwak close to the Central Railway Station. Then it’s off home.
Our ZpZ-adventure is over.

Setlist Elizabethzaal, Antwerp – October 6, 2007:

LudzNL’s video footage of the rubber chicken onstage is here: http://youtube.com/watch?v=6OZj3-SXYEw. Too bad it’s that short. I myself have better footage, check it out! The links are below.

Youtube movies:

Pygmy Twylyte: here

rubber chicken abuse part one: here

rubber chicken abuse part two: here

Wind Up Working In A Gas Station: here

Apeldoorn, October 8, 2007

“Pff, staan we dan weer, hè? Te wachten op de kassa,” hoor ik een klant zeggen tegen de meneer achter haar. Gelukkig zegt die man eigenlijk niks terug. Alleen: “Hmm …” Hij mompelt nog iets onverstaanbaars en kijkt vervolgens een andere kant op. Groot gelijk. Dat zou ik ook doen als er zo’n wijf met me wil praten.

Het is al de hele dag gezeur. Toen ik binnenkwam hoorde ik van een collega dat er problemen waren met de pinautomaten van een tweetal kassa’s. Ik wist meteen: dit wordt een klotedag.
Op dagen als deze zijn de rijen langer, de mensen onvriendelijker en de baas ongeduldiger. Niemand heeft tegenwoordig nog contant geld in de portemonnee. En de klanten die dat wel hebben zijn bejaard en houden de boel alleen maar langer op. De storingen aan de pinautomaten van kassa twee en kassa drie staan keurig vermeld op een bordje aan het begin van de rij. De rest van de automaten werkt nog wel. Ik neem kassa negen over en krijg meteen de volle laag van het vrouwtje.

“Hallo? Kunnen jullie even opschieten? Er staan hier mensen te wachten.”
Mijn collega draagt de laatste dingen over en ik zit nog niet eens goed op mijn stoel. Dan hoor ik dit.
“Het is heel erg druk in de winkel, hoor,” gaat deze klant door. “Kom op, tijd om te werken!”
“Mevrouw, mijn collega draagt mij even belangrijke dingen over,” zeg ik beleefd. “Een momentje geduld, alstublieft.” Ik denk: “Bla bla, wijf.”
“Het is te gek voor woorden dat ze twee van de negen pinautomaten buiten werking laten op dit tijdstip van de dag. En als ze dat nou nog op kunnen vangen met een beetje service… maar nee hoor, ze gaan staan kletsen alsof iedereen hier alle tijd van de wereld heeft.”

Ze praat niet direct tegen mij. Dat vind ik nog wel het alleronbeleefdste wat een mens kan doen. Dat wijf praat tegen de man achter haar in de rij, of tegen de hele rij achter haar. Daar vindt ze medestanders. Nee, ze dénkt dat ze medestanders vindt. De man achter haar en de andere mensen in de rij kijken ongemakkelijk een andere kant op.
De boodschap is evenwel voor mij bedoeld. Niet dat ik er iets aan kan doen dat zij een tyfuswijf is, of dat er een paar pinautomaten stuk zijn, of dat er oorlog is in de wereld, of honger in Darfur. Nee, daar houdt dit type geen rekening mee. Ze moet gewoon even klagen tegen mensen die knikken en denken dat ik als caissière enige invloed heb op de werking van een stukje hoogwaardige techniek. Ik lach en wens haar stilletjes een langzame en vooral pijnlijke dood, terwijl ik mijn kassa start en mijn stoel goed zet.
Ze heeft haar boodschapjes op de band gelegd. Die liggen nu klaar om gescand te worden: een korfje vruchtenyoghurt, een blik gepelde tomaten, een half casinobrood, een pak zilvervliesrijst. Wat ze daar mee moet is me onduidelijk. Het lijkt me een type dat de komkommers uitzoekt op pasvorm in plaats van op smaak. Om toch maar vlot van het zeikwijf en de rest van de wachtende klanten af te zijn begin ik de spullen te scannen.

“Heeft u een spaarkaart?” vraag ik glimlachend. “Wilt u zegeltjes?”
De vrouw schudt van nee.
“Doet u mee aan de Phantasialand spaaractie? En heeft u een koffiekaart?”
Het irriteert haar en ik vind het leuk. De koffiekaart bestaat niet eens.
Dan moet ze betalen. Op het moment dat ze haar pas door de gleuf haalt, hoor ik haar mompelen. De bekende piep, pincode en ‘ok’. Dan is het wachten. Het duurt lang, alsof de bank het even zeker wil weten, voor het slechte nieuws op het schermpje verschijnt. Er piept iets vanuit de elektronische kassa.

“‘Uw saldo is niet toereikend’, zegt het apparaat, mevrouw.” Ik kijk haar vriendelijk, maar toch ook wel triomfantelijk aan.
“Dat kan niet. Verdomme.” Ze kijkt schichtig naar de rij achter zich.
“De betaling is mislukt, kunt u misschien op een andere manier betalen?” Ik glimlach mijn alleraardigste lach en weet al hoe laat het is.
“Deze automaat is ook al stuk,” zegt ze tegen de rij achter haar.
“Mevrouw,” leg ik net te hard en hoorbaar aan haar uit, “deze automaat werkt prima. Het apparaat geeft aan dat uw saldo niet toereikend is.”
“Maar ik héb wél geld!” schreeuwt ze. Zie ik dat nou goed of staat ze nog te stampvoeten ook? “Jullie willen me gewoon niet geloven!”
“Daar heeft het niet zoveel mee te maken, mevrouw. Ik moet volgens de regels te werk gaan. U kunt om een of andere reden met deze pas niet betalen.”
“Ik heb van de week nog geld gebeurd!” Ze wil de spullen van de band halen.
“Dat geloof ik wel, maar ik kan u deze boodschappen nu niet mee geven. U heeft nog niet betaald.”
“Ik heb wél betaald! Ik betaal me scheel hier! Ik betaal al jaren veel te veel!”
“Het spijt me, mevrouw. Wilt u die spullen hier laten en nu plaats maken voor de volgende klant?”
“Ik heb nu even maling aan de volgende klant! En het spijt jou helemaal niet, trut! Jij vindt het gewoon leuk om mensen te pesten! Geef mij mijn boodschappen!”
“Mevrouw, u heeft ze niet betaald, dus zijn ze niet van u. Pas als u betaalt, krijgt u ze mee.”
“Wat is dat godverdomme voor grote bek? Beetje respect, ja? De klant is koning! Ik ga een klacht indienen!”

Kijk, dan haak ik af. Ik pak de goedkope vruchtenyoghurt en trek het dekseltje van het korfje af. Met één beweging smijt ik de volledige inhoud in haar gezicht. “Hier,” zeg ik kalmpjes. “Uw yoghurt.” Ik open het blik gepelde tomaten bij het lipje, gris over de band haar decolleté naar mij toe en deponeer de inhoud van het blik in de geul tussen haar dikke oude tieten. “En daar zijn uw gepelde tomaten.” Ik haal het half gesneden casinobrood uit het zakje en prop het in haar van verbazing opengesperde mond. “En een wit casino.” Het pak rijst scheur ik open en ik giet de bruinige korrels over haar haren heen. De vrouw hangt hijgend over de band. Ze probeert adem te halen, maar dat gaat nogal moeilijk, geloof ik. Langzaam zakt ze door de knieën. Terwijl ze ineenzijgt, kijkt ze mij nog met wijd open ogen aan.
“Kijkt u eens, mevrouw,” zeg ik haar nog. “Hier hebt u uw boodschappen. Gratis.”

Ik glimlach naar de volgende klant in de rij.
“Komt u maar hoor, er is niks mis met de automaat aan deze kassa.”

Hier lees je ‘m op FOK!.

Een mooie septemberdag. En een festivalletje bij Ian’s Pub in Apeldoorn. Captain Scally Wag bracht leuke pret-Pogues muziek. Binnenkort live in Finnigan’s (13 oktober) en het Bluescafé (ergens in november). Gaan, hoor! O, en lang leve Murphy’s Red!

A beautiful September day. And also a little Irish festival at Ian’s Pub in Apeldoorn. Captain Scally Wag plays nice fun-Pogues kinda music. Soon live in Finnigan’s (October 13) and the Bluescafé (in November). Do go and see them! Oh, and praise Murphy’s Red!

Â

De meeste mensen die mij kennen, weten wel een beetje hoe ik in elkaar steek. Ik wil onafhankelijk zijn in alles wat ik doe, en niet gebonden zijn aan welke verplichting dan ook. Die carrière van mij, die gaat dan ook voor alles. Wat niet wegneemt dat ik af en toe grote behoefte heb aan een flinke portie buitenissige seks.

Zo ook die donderdagmorgen. Ik was ’s morgens het kantoor binnengekomen en hij viel me onmiddellijk op. Een nieuwe jongen op het bureau en ik wist van niets? Tijdens het werkoverleg liet ik niets van mijn belangstelling merken, maar ik nam hem goed op. Hij deed zijn best slim over te komen. Soms maakte hij een opmerking die inhoudsloos genoeg was om niemand voor het hoofd te stoten, maar die liet blijken dat hij wist waar het over ging. Een beetje vragen naar de bekende weg, zeg maar. Hij zag er verzorgd uit. Zijn haren waren kort geknipt en hij was glad geschoren. Hij droeg een pak, maar had het jasje uitgedaan. Alleen dat groene overhemd vond ik wat overdreven. Gelukkig droeg hij geen stropdas. Je zag hem staan voor de spiegel vanmorgen, twijfelend in zijn ongemakkelijk zittende plooibroek.

Toen de meeting afgelopen was, zag ik dat hij de vergaderkamer verliet. Ik pakte snel mijn spullen en liep achter hem aan. Hij liep langs de kopieermachine en verdween toen in het herentoilet. Ik bedacht me niet en deed hetzelfde. Hij stond bij een urinoir. Ik liep naar de wastafel en begon mijn handen te wassen. In de spiegel zag ik dat hij verbaasd omkeek.

“Eh, sorry…”, begon hij hakkelend, “maar heb je door dat je in het herentoilet terecht bent gekomen?”
“O, is dat zo?”, deed ik net alsof ik verbaasd was. “Stom. Ik dacht er niet bij na.”
Hij had zijn gulp dichtgeritst en draaide zich om. Ik droogde mijn handen af. Hij kwam naar de wastafel en begon zijn handen te wassen.
“Ben je nieuw hier?”, vroeg ik naar de bekende weg. Dat kan ik namelijk ook.
“Ja. Gisteren begonnen.”
“Welke afdeling?”
“Development. Of, eh, Software Engineering, zoals het officieel heet. Ik zit in het team van Hans de Bok.”
“Is het wat?” Hans was zo’n uitgerangeerde, overspannen stresskip die ze manager hadden gemaakt omdat hij niks kon.
“Dat kan ik nog niet zeggen na een dag. Maar er liggen volgens mij genoeg kansen en uitdagingen.”

Kansen en uitdagingen, als iemand dat in een serieus gesprek zegt, moet ik altijd heel erg kotsen. Dus ik besloot er geen gras overheen te laten groeien. Ik ging dichter naar hem toe en legde mijn hand op zijn schouder.
“Over kansen en uitdagingen gesproken. Is er een kans dat wij een uitdaging aangaan?”
“Wat bedoel je?” vroeg hij verbaasd.
“Ach, gewoon. Ik wil onafhankelijk zijn in alles wat ik doe, en niet gebonden zijn aan welke verplichting dan ook. Die carrière van mij, die gaat dan ook voor alles. Wat niet wegneemt dat ik af en toe grote behoefte heb aan een flinke portie buitenissige seks.”
De jongeman begon zwaar te ademen. Hij draaide zich naar mij toe, maar bleef wat aarzelend staan.

“Kom, niet zo terughoudend”, zei ik. Ik pakte zijn handen en legde die op mijn borsten. Zelf pakte ik zijn kont lekker vast en begon ik zijn broek los te maken. Mijn initiatief viel in goede aarde. Hij drukte zijn lippen in mijn hals. Ik had zijn broek open en die zakte op zijn enkels. Toen pakte ik zijn overhemd met twee handen bij het bovenste knoopje beet en rukte het open. De knoopjes stuiterden over de tegels. Mijn handen streken over zijn blote torso. Ik werd er zowaar heet van. Hij had inmiddels mijn korte rok omhooggetrokken en zat met zijn hand in mijn string. Zelf had ik al zijn boxershort bij het boord vastgepakt. Handig deed ik die naar beneden. Ik wierp een blik naar zijn in oprichting zijnde orgaan. Hij mocht er zijn. Maar wat was dat? In zijn witte onderbroek zat een knoert van een bruine streep.

Kijk, dan haak ik af. Ik deed een stap naar achteren. Zijn handen verdwenen uit mijn kleren.
“Viezerik”, zei ik. “Dacht je werkelijk dat ik met zó iemand een flinke portie buitenissige seks zou willen hebben?”
“Huh? Wat bedoel je?” vroeg hij niet-begrijpend.
Ik antwoordde niet, maar draaide me om en liep naar de deur van de toiletruimte. Hij bleef achter met zijn overhemd opengescheurd, en met zijn broek en boxershort op zijn enkels.
Toen ik de deur opengooide, botste ik bijna tegen de manager van de afdeling Development op.
“Sorry Hans”, zei ik. “Ik had me vergist.” Zonder verder nog aandacht te besteden aan zijn verbaasde blik liep ik naar mijn kantoor. Wél zag ik vanuit een ooghoek dat hij hoofdschuddend de toiletruimte betrad.

Hier lees je ‘m op FOK!.