Bas Langereis leest u voor!

–

bazbo 0856: David Sylvian – Pulling Punches
Kijk. Ik bedoel: hoor. Deze single uit 1984 moet ik ergens op een beurs hebben gekocht, meer dan tien jaar gelden. Ik heb een bijzondere uitgave, die op Discogs zo achttien pleuro opbrengt, terwijl ik er nog geen acht voor betaald heb destijds. Ik weet ook niet wat dat zegt. Het hoesje is wit en ‘embossed’, plus er zitten drie postkaarten in. Heb je naast wat te horen toch ook wat te kijken. Hoor. Kijk. Het titelnummer komt van de elpee Brilliant Trees; B-kant Backwaters is een remix van de albumversie, maar veel meer komen we niet te weten. Maakt niet uit. Prachtig blijft het allemaal. Ik ga de hele elpee maar weer eens draaien. Tot later.

–

bazbo 0855: Status Quo – Whatever You Want
Het is 18 oktober 1979 en deze single móét en zal ik hebben. Eén keer op de radio gehoord en ik ben om. Nu ik hem weer terughoor, snap ik wel waarom. Ik vind hem nog altijd geweldig, misschien wel het beste nummer dat de groep ooit heeft gemaakt. Mijn single, een Nederlandsche versie uit dat jaar, heb ik grijs gedraaid en dat hoor ik. Op de B-kant staat het nummer Hard Ride. Ook leuk, maar lang niet zo gaaf als de klapper van de A-zijde. Ik ga nog even met mijn benen wijd staan headbangen.

–

bazbo 0854: Status Quo – Rockers Rollin’ / Hold You Back
Een single met een dubbele A-kant, meen ik. Plaatje komt uit 1977 en we hebben een Nederlandsche versie. Ik kocht hem op 24 november 1989 en ik kan me niet meer herinneren waar en in welke omstandigheden. Wat ik wel weet, is dat het me ging om Hold You Back. Dat had ik ergens gehoord en ik vond het een enorm gave denderdeun. Nog. Nu ik Rockers Rollin’ zo hoor, vind ik dat eigenlijk ook niet verkeerd.

–

bazbo 0853: Status Quo – Down, Down
Ooit schreef ik dat dit nummer een ode aan de Mongool is. Dat vind ik nog steeds. Want laten we eerlijk wezen: het is debiel eenvoudig, maar daardoor juist zo krachtig. Ik kan me niet herinneren hoe we aan deze single komen, maar het zal wel weer rommelmarkt of beurs zijn. We hebben hier een Nederlansche versie van de single uit 1974, zij het dat het originele hoesje ontbreekt. Alle labelinformatie staat op kant A, op het label van kant B staat een of ander kunstwerk en als je de B-kant draait en je kijkt naar het label, dan word je helemaal tureluurs. Ik drink al ruim zes jaar niet meer, maar er komen mij zeer nare herinneringen boven. Gelukkig is de B-kant snel afgelopen. Zo goed is het nummer Nightride niet.

–

bazbo 0852: De Staat – Kitty Kitty
13 april 2019. Precies. Record Store Day 2019. Deze kreeg ik gratis. Wie niet? Toch is er iemand die op Discogs er vijftien ballen voor vraagt. Ik heb de blauwe vinylversie. Geinig liedje wel. Niet spectaculair. De Vrouw vraagt of hij zachter mag. ‘Hij is zo afgelopen,’ zeg ik nog. Ik draai het plaatje om. Op de B-kant staat de instrumentale versie van het nummer. Ik zet ‘m zachter.

–
Rikard Sjöblom setlist:
1 instrumental loop
2 The One Inside
3 Ghost Of Vanity
4 Keith
5 They Fade
6 Roulette

–

iamthemorning setlist:
1 Blue Sea
2 K.O.S.
3 Touching II
4 Matches 5/4
5 Freak Show
6 Ghost Of A Story
7 Salute
8 Chalk And Coal

–

The Flower Kings setlist:
1 House Of Cards / Black Flag
2 The Truth Will Set You Free
3 Miracles For America
4 We Were Always Here
5 The Flower King
6 Stardust We Are
Encore:
7 There Is More To This World
Finale (met Rikard Sjöblom + iamthemorning)
8 The Long And Winding Road

–

Vrijdag 13 december:
Niet zo heel goed geslapen. Half zeven uit bed. Drie kwartier later loop ik mijn ronde hard. Eerst lijkt het heel lichtjes te regenen, maar na een paar stappen is het droog. Lopen gaat fijn. Het is nog erg donker en doodstil op straat. Als ik bijna weer thuis ben, begint het weer te regenen en harder ook. Werkzaamheden voor de Kap. Koffie met De Vrouw. De boom naar binnen. Meer koffie met De Vrouw. Eind van de ochtend loop ik naar de Kap. De afspraak die ik met Erna heb, blijkt niet door te gaan; volgende week wel. Nou ja. Terug naar huis. Daar lunch met De Vrouw. Vervolgens ga ik het groentepakket ophalen. Het regent nogal, maar ik heb er geen last van. Erna loop ik naar wat winkels, op zoek naar passende kerstlampjes voor in onze (wel kleine) boom. Ik vind ze. Ik breng de lampjes aan. De Vrouw doet traditiegetrouw de rest. Ik bereid het avondeten voor: ik kook schijven aardappel, zoete aardappel en knolselderij, die doe ik in een ovenschaal en bedek ik met de overgebleven saus van gisteren, plus een boel kaas. Dat zet ik in de oven. Ernaast maak ik een salade van bosui, komkommer, augurk, peer, walnoten en rozijnen. De Zoon is er iets voor half zeven en gedrieën eten we alles op. De Zoon heeft van de week voor het laatst op zijn oude vertrouwde plek gewerkt. Komende week heeft hij bij zijn nieuwe werkgever nog een arbeidsvoorwaardengesprek. Volgens mij heeft hij er veel zin in. Daarnaast zijn wij trots op hem. Ik was af, werk de webstek bij, lees, luister en om half elf lig ik in bed.
Muziek vandaag: Construct III (Bass Communion), The Sad Machinery Of Spring (Tin Hat), Rated PG (Peter Gabriel), Strictly Genteel – A Classical Introduction To Frank Zappa (Frank Zappa), Memories Are New (Supersister), ((speak)) (no-man), Truth Decay (Adam Holzman)

–

Donderdag 12 december:
Redelijk geslapen. De eerste anderhalf uur niet zo goed, later ging het beter. Als de wekker gaat, ben ik moeilijk wakker. Eenmaal op, gaat het prima, zoals altijd. Op de werkplek lekker veel. Tussen de middag wandel ik door bos. In de middag ook weer veel. Vijf uur thuis. Dat is op tijd. De Vrouw serveert een schotel van courgettespaghetti met een saus van vegetarisch gehakt, ui, prei, paprika en tomaat. Zeer smakelijk. Zeven uur nemen we de buren mee naar de informele vergadering van de Vereniging Van Eigenaren van ons appartementencomplex. We krijgen uitleg over de stand van zaken en plannen een formeel overleg halverwege februari. Negen uur zijn we weer thuis. Napraten, nog de webstek bijwerken en iets luisteren. Half elf lig ik in bed.
Muziek vandaag het derde plaatje uit de set The Virgin Years 1974-1978 (Tangerine Dream)

–

Woensdag 11 december:
Kwart over zes wakker en op. Buiten regent het nog(al), dus helaas ga ik niet hardlopen. Jammer, want ik wil graag. Dan maar koffie en werkzaamheden vandaag voorbereiden. Kwart over acht wandel ik naar de Kap. Ik doe er kort werkzaamheden en loop dan via de biowinkel naar huis. Koffie met De Vrouw. Die vertrekt eind van de ochtend naar een lunch met oud-collega’s. Ik doe nog wat werk en lunch. Afwasje. Dan loop ik een rondje door het centrum (post, boodschapje) en fiets ik een rondje op zoek naar een kleine kerstboom in een pot. Het lukt. De boom staat op het balkon. Ik lees de krant en ga dan avondeten maken. Salade van gisteren is er nog. Ik bak groenten: ui, knoflook, prei, paprika en courgette en geef die een fikse Marokkaanse snit door middel van ras-el-hanout en kokosmelk. Ernaast roerbak ik een vismix van kabeljauw en zalm. Dit zet ik op tafel en eten we op. Natafelen. Afwas. Ik bel Onze Vader. Het gaat goed met hem; hij klinkt opgewekt, een stuk beter dan een paar weken geleden. Nog altijd sukkelt hij met zijn gebit, maar verder is er rust en vertelt hij weer ouderwets over allerlei dingen. Het doet me goed. Zaterdagmiddag fiets ik bij hem aan en praten we verder. Ik handel nog wat kleinigheden voor de Kap af. Webstek. Lezen. Luisteren. Slapen.
Muziek vandaag: het eerste plaatje uit de set The Virgin Years 1974-1978 (Tangerine Dream), Knot (Nits), The Universe Also Collapses (Gong), het tweede plaatje uit de set The Virgin Years 1974-1978 (Tangerine Dream), Blurring Into Motion (Charlie Cawood)

–

Dinsdag 10 december:
Oponthoud. Niet op de snelweg, maar op het station in Arnhem. De bus komt gewoon niet. Er stopt na bijna veertig minuten een bus met een heel ander nummer op het perronnetje; er stappen een heleboel mensen uit en als de bus weer wegrijdt, verandert het nummer in de 9 die ik moet hebben. Fijn is dat. Ondertussen staat er een enorme meute te wachten. Na nog eens een half uur is de meute een heuse menigte geworden. Eindelijk komt de bus. Anderhalf uur later dan gepland sta ik op de werkplek. Ondertussen schommelt mijn stemming nogal; vrolijke en neerslachtige gedachten wisselen elkaar in rap tempo af. Geen idee hoe het komt. Met dat ik bezig ben, heb ik er geen tijd voor. Dus is het zaak om bezig te blijven. Dat lukt. Tussen de middag wandel ik door bos en veld. In de middag ook veel. Half zes thuis. Een half uur later is De Zoon er ook. De Vrouw serveert een ovenschotel van spek, ui, aardappel en kaas, met ernaast hamburgers plus een salade van bosui, komkommer, tomaat en kaki. Zeer smakelijk. Ik was af. Dan is het buiten nat en ga ik niet hardlopen. Webstek, lezen (de PROG uit), luisteren en op tijd slapen.
Muziek vandaag: Blurring Into Motion (Charlie Cawood), Knot (Nits), Ends (Giancarlo Erra)

–

Maandag 9 december:
Redelijk geslapen. Het gaat goed. Veel oponthoud op de weg. Iets met een vrachtwagen vol stoeptegels. De stoeptegels liggen op het asfalt. Als ik op het station sta te wachten, overvalt me een vlaag van nostalgie en angst. Niet lang. Op de werkplek van alles, waaronder een overleg samen met Ank met een locatie van de organisatie over samenwerking. Voorlopig is er voor ons niet zo veel te halen, maar we zullen zien. Ik ga niet buiten wandelen. In de middag doe ik ook weer van alles. Half zes thuis. Ik maak eten voor mijzelf: spaghetti met ui, paprika, courgette en rode pesto. Niet erg. Afwasje. Webstek, lezen en luisteren. De Vrouw is er na half negen. Bijpraten. Tien uur slapen.
Muziek vandaag: Knot (Nits), Blurring Into Motion (Charlie Cawood), Niittoaika (Uzva), Return To Ommadawn (Mike Oldfield)

–

Zondag 8 december:
Pas om kwart voor negen op. Lang én goed geslapen. Koffie en webstekken. Koffie met De Vrouw. Vinyl. Meer koffie met De Vrouw. De Zoon is er iets na enen en we lunchen. Erna was ik af en stofzuig ik. Erna wandel ik langs het kanaal naar een supermarkt. Thuis lees ik een uurtje in de PROG die woensdag binnen kwam. Dan maak ik avondeten. Ik braad een varkenshaas, vul het restant salade van gisteren aan en maak een groentecurry van ui, peper, prei, paprika en een restje little gemsla. Dat zet ik op tafel. We eten het op en tafelen na. Ik was af. Het is gelukkig de gehele middag al droog, dus kan ik mijn ronde gaan hardlopen. Wel waait het flink en als ik die wind dan tegen heb, is het niet gemakkelijk, maar uiteindelijk loop ik toch lekker. Thuis werk ik de webstek bij, lees en luister ik. Tien uur is het tot rust komen afgelopen en ga ik slapen.
Muziek vandaag: Dark Intervals (Keith Jarrett), Tammikuinen Tammela (Uzva), verschillende 45-toerenplaatjes uit onze verzameling (zie Twitterberichten hieronder), Disque Debs International – An Island Story: Biguine, Afro Latin & Musique Antillaise 1960-1972 (allerlei), Manga (Mayra Andrade), Third Degree (Flying Colors), Earth Is Sleeping (Judy Dyble)

–

Zaterdag 7 december:
Kwart voor acht op. Buiten regent het stort, dus sla ik mijn ronde hardlopen over. Koffie. Kwart over negen loop ik naar de markt voor vis en fruit en naar de bakker in de straat voor brood. Regen. Daarna ga ik naar de bioslager en biowinkel. Nu is het droog. Half elf terug. Koffie met De Vrouw. De Zoon is er na twaalven voor lunch. Kwart voor een vertrekken De Zoon en De Vrouw naar de bioscoop. Ik was af, werk de webstekken van Kunst-Zinnig-Brein en mijzelf bij en doe de was. Rond vier uur ga ik het avondeten voorbereiden. De Vrouw is rond half vijf terug. Een half uur later serveer ik de schotel van spek, rundergehakt, rode ui, knoflook, peper, knolselderij en boerenkool, met een salade van bosui, komkommer, kerstomaat, appel en kaki. Zeer goed gelukt, al zeg ik het zelf. Natafelen en afwas. Kwart over zes gaat De Vrouw oppassen bij de Neven. Ik werk de webstek bij en zie een muziekdvd. Ook lees ik de krant. Half elf ga ik slapen.
Muziek vandaag: Country Airs (Rick Wakeman), From The House Of Arts (iamthemorning), Have I Offended Someone? (Frank Zappa), Empath (Devin Townsend), Retsis Repus (Supersister Project), At Home (Fatoumata Diawara & Roberto Fonseca), de dvd die mee kwam met Present To The Highest Pudding (Robert-Jan Stips), Failure In Wonderland (Monika Roscher Bigband)

Setlist:

Setlist:

Set 1:
Psychopath
Pudding & Gisteren (excerpt)
Memories Are New
For You And For Nobody Else
Corporation Combo Boys
Higher
Max Eco
Yellow Days
Hope To See You There Again

Set 2:
Present From Nancy
Next Door Movie
Memories Are New IV
A Girl Named You
She Was Naked
Cuckoo
I Am You Are Me / Transmitter
Radio

Toegift:
No Tree Will Grow (On Too High A Mountain)
Hope To See You Again

–

–

Setlist:
Don’t Eat The Yellow Snow
Peaches En Regalia
Willie The Pimp
Son Of Mr. Green Genes
Little Umbrellas
The Gumbo Variations
It Must Be A Camel
Montana
Teen-Age Wind
I’m Not Satisfied
Bogus Pomp
Penis Dimension
My Sharona
Who Needs The Peace Corps?
Bamboozled By Love
Brown Moses
Heavenly Bank Account
I’m A Beautiful Guy
Beauty Knows No Pain
Charlie’s Enormous Mouth
Any Downers?
Pick Me, I’m Clean
Here Lies Love
Twinkle Tits
Dupree’s Paradise
Cletus Awreetus-Awrightus
Carolina Hard-Core Ecstasy

Encore:
I’m The Slime
Tears Began to Fall

–

bazbo 0851: Peter Gabriel – Rated PG (RSD2019)
Record Store Day 2019. Ik ben als eerste mijn lokale platenwinkel binnen. ‘Ja, hij is er,’ riep de jongeman van de lokale platenwinkel uit de verte tegen me. ‘We hebben er volgens mij eentje binnen gehad.’ Ik blader snel alle bakken door, maar helaas is iemand anders me voor. Twee dagen later probeer ik het in een andere plaats bij een andere lokale platenwinkel: helaas. Dit weekend van 29 november t/m 1 december ben ik in Heerlen (vraag me niet waarom, gaat je geen bal aan, waarom vraag je het tóch?) en ik bezoek de lokale platenwinkel aldaar. Ik heb mijn handen al vol en sta bij de kassa. Er is iemand voor mij, ik draai mij nog een keer om en dan pas valt mijn ook op een kratje met daarop de tekst: ‘Record Store Day’. Voor de grap blader ik per twee of drie platen de bak door en tamelijk snel valt mijn oog op…: verroest. Inpakken en wegwezen. Vooruit, tussendoor heb ik nog afgerekend. Op deze plaat staan tien stukken die Gabriel allemaal ooit heeft ingeleverd voor filmsoundtracks. Ik heb geen enkele film gezien en van de tien stukken ken ik er drie. The Book Of Love stond op Scratch My Back, Walk Through The Fire weet ik terug te vinden op de 12″ maxisingle van Red Rain en In Your Eyes kennen we natuurlijk van het album So en alle daarop volgende concerten. Ha, op Discogs zijn er gasten die er al meer dan vijftig ballen voor durven te vragen. Mooie plaat, eigenlijk wel. De meegeleverde downloadcode zal ik zo ’s verzilveren en een cd’tje branden, zodat ik niet na een twintigtal minuten op hoef te staan om de plaat om te draaien en het vinyl veilig in de hoes in de kast kan blijven staan. Nerd.

–

Vrijdag 6 december: The Flower Kings, iamthemorning en Rikard Sjöblom in Burgerweeshuis, Deventer
Kwart voor acht op. Koffie. Eerst wat thuiszaken, dan ga ik aan het werk. Koffie met De Vrouw. Zij gaat boodschapjes doen; ik werk verder. Meer koffie met De Vrouw. Lunch. Afwas. En weer verder werken. Vier uur stop ik. Veel gedaan. Het is even genoeg. Krant. Half zes sta ik op de parkeerplaats en pikt De Zoon me op. We reizen naar Deventer, vinden een parkeerplaats in de buurt van het Burgerweeshuis. In diezelfde buurt vinden we een grillroom en daar eten we. Broodje falafel. Half acht kunnen we de zaal in en een half uurtje later trapt Rikard Sjöblom af. Hij brengt Beardfish- en Gungfly-stukken, merendeels op een kleine akoestische gitaar, plus eentje (Routine) op piano. Hij is goed bij stem en hij speelt gedreven. Zes stukjes krijgen we maar, met Roulette als afsluiter. Veertig minuten, maar zeer krachtig. De pauze is heel kort. iamthemorning komt met een drummer en een cellist. Gleb Kolyadin speelt piano als een waanzinnige en het is Marjana Semkina die de show steelt. Ze kondigt schuchter en op aandoenlijke wijze de liedjes aan: ‘En dan nu nog een liedje over een dood meisje.’ ‘Een liedje over hoe je van je vervelende buren af kunt komen door hun huis in brand te steken.’ Dat werk. Ze zingt heel mooi en de band zet in veertig minuten tijd iets adembenemends neer. Dan weer een korte pauze en vervolgens komen de helden van The Flower Kings. We krijgen de set die we ook al tijdens het Midsummer Progfestival in juni hoorden, aangevuld met drie stukken van de nieuwe plaat én de klassieker The Flower King. Roine Stolt heeft niet een heel goede avond: ten eerste moet hij zitten omdat hij zijn sleutelbeen heeft gebroken en hij zijn rechterarm met moeite kan bewegen, ten tweede is hij (daardoor?) wat gitaarlicks en teksten kwijt. Toch is het een uitstekend concert. Hoogtepunten zijn de twee lange knallers The Truth Will Set You Free en Stardust We Are. Het geluid is zeer goed, niet te hard en ik kan alles prima horen. Pas om half twaalf is het afgelopen. Zelfs De Zoon heeft het leuk gevonden. Ik doe boodschappen (shirtjes, cd’tje, pins) en dan gaan we naar huis. Buiten regent het enorm. Kwart voor een zijn we thuis. Heel even napraten en dan ga ik slapen.
Muziek vandaag: Munich 2016 (Keith Jarrett), Meu Sambo Torto (Clara Moreno featuring Celso Fonseca & Joyce), Memories Are New (Supersister), From Out Of Nowhere (Jeff Lynne’s ELO), Rated PG (Peter Gabriel), Waiting For Miracles (The Flower Kings), Friendship (Rikard Sjöblom’s Gungfly), The Bell (iamthemorning)

–

Donderdag 5 december: Supersister Project in Luxor, Arnhem
Alles wel, wel. Op de werkplek van alles wel. Tussen de middag wandel ik door bos. In de middag ook veel wel. Kwart voor vijf tref ik De Vrouw op het Willemsplein. We lopen naar Luxor om alvast een zitplaats voor De Vrouw te organiseren, maar ontdekken dat het concert vanavond helemaal niet plaats vindt in Luxor zelf, maar in Luxor Musis. Aha. We lopen naar Musis. We kunnen het theater nog niet in, dus gaan we een hapje eten in het aanpalende restaurant. Bietencarpaccio met brokkelkaas en olijven, gevolgd door parelgort met paddenstoelen en aardappel. Reuze smakelijk allemaal. Half acht kunnen we dan wel naar binnen. Al snel hebben we een zitplaats voor De Vrouw op het balkon; ik neem positie dicht voor het podium. Half negen begint Robert-Jan Stips in zijn eentje op een piano, maar al snel krijgt hij gezelschap van een heel arsenaal aan muzikanten: het Supersister Project kan beginnen! We krijgen een prachtige dwarsdoorsnede van het oude oeuvre en bijna de gehele dit jaar verschenen plaat te horen. De inbreng van twee trombones en twee violen geven het geheel een bijzonder geluid. Hoogtepunten niet te benoemen. Alles lijkt heel spontaan, misschien wat ondergerepeteerd. Als Stips zijn verhalen vertelt, is hij wat schuchter en onzeker, maar zo gauw hij speelt, is dat allemaal weg en zit hij er helemaal in. Veel mensen op het podium: drie drummers waaronder Rob Kloet en Ceasar Zuiderwijk, twee bassisten waaronder Rinus Gerritsen, de toetsenist van Gruppo en Joke Geraerts die zingt. Mooi orkest. Kwart over elf hebben we onze jas weer gevonden en snellen we naar de bushalte. Half een thuis en naar bed.
Muziek vandaag: verder geen

–

Woensdag 4 december:
Kwart over zes wakker en op. Koffie, wat werkzaamheden voor de Kap. Kwart over acht wandel ik ernaartoe. Ik doe er een paar kleine dingen en om tien uur loop ik via de biowinkel weer naar huis. Koffie met De Vrouw. De Vrouw gaat boodschappen doen. Ik lunch. Iets na een uur ben ik opnieuw in de Kap. Nu is Ank er ook en we praten met Greta, die een mooi netwerk heeft en ons wil helpen de toekomst van Kunst-Zinnig-Brein te waarborgen. We hebben een mooi gesprek en gaan in januari met een derde partij om de tafel zitten. Ank en ik praten nog wat op stapel staande zaken door. Half vijf scheiden onze wegen en ga ik naar huis. Daar maak ik avondeten: een stoofschotel van runderreepjes, ui, peper, paprika, boerenkool en pompoen. Erbij een salade van bosui, komkommer, kerstomaat en appel en toe is er kefir. Uiterst smakelijk, allemaal. De afwas is zo klaar. Dan ga ik hardlopen in de mist. Dat lukt goed, ook al heb ik sinds vrijdagmorgen niet gelopen. Thuis werk ik de webstek bij en lees en luister ik.
Muziek vandaag: Last Dance (Keith Jarrett & Charlie Haden), Somnium (Jacco Gardner), Retsis Repus (Supersister Project 2019), Rated PG (Peter Gabriel), Ocean Sounds (iamthemorning), The Bell (iamthemorning), 5 Klavierstücke (Irmin Schmidt)

–

Dinsdag 3 december:
Minder koud vanmorgen. Op de werkplek veel. Tussen de middag wandel ik door veld en bos en zon. Ook in de middag veel. Half zes thuis. De Vrouw serveert bamisoep. De Zoon eet mee. Afwas. Webstek. Lezen. Luisteren.
Muziek vandaag: Lighthouse (iamthemorning), ((speak)) (no-man), Silhouettes (Klaus Schulze)

–

Maandag 2 december:
Redelijk geslapen, toch lastig om op te staan, maar het lukt. Oponthoud op de snelweg, daardoor ben ik een half uur later op de werkplek. Tussen de middag wandel ik niet door veld en bos, maar door een woonwijk en langs een veld naar een eetgelegenheid. Daar lunch ik met (oud-)collega’s. Voor mij een salade geitenkaas met biet en pompoenpitten. Ook in de middag werk ik op de werkplek. Half zes thuis. De Vrouw serveert een schotel van ui, paprika en Chinese kool, met varkenslapjes en een salade van ui, wortel en puylinzen. Ik was af. Buiten regent het fiks, dus sla ik helaas een hardloopronde over. Ik werk de webstek bij, sorteer de foto’s en plaats ze op de webstek, lees en luister.
Muziek vandaag: Now We Have Light (Sanguine Hum), Wild Opera (remastered) (no-man)

–

Zondag 1 december: van Heerlen naar Apeldoorn
Ik heb een wekker gezet om half negen, maar we zijn eerder wakker en op. Goede nacht gehad, beter dan de vorige. Ontbijt in het hotel. Afscheid van Len en Sabine en iets voor half elf wandelen we naar het station. We hebben een trein van kwart voor elf. Er zijn werkzaamheden op het spoor in de buurt van Eindhoven, dus reizen we via Roermond, Nijmegen en Zutphen. Twee uur staan we bij de Turkse bakker in de straat verschillende börek te bestellen. We eten het thuis op. De koffer is snel uitgepakt. Ik wandel naar een supermarkt voor wat sla voor morgen. Het is koud buiten. Binnen duurt het even voor het warm is. Ik lees kranten en hoor vinyl. Na half zes maak ik avondeten: ik warm het restant soep en ovenschotel van donderdag op. Dat eten we. Afwas. Ik werk de webstek bij, bewerk de foto’s, lees en luister en ga om tien uur weer naar bed.
Muziek vandaag: Rated PG (Peter Gabriel), Now We Have Light (Sanguine Hum), Scenes From The Flood (Bryan Beller)

–

Zaterdag 30 november: Mosae Zappa festival, Heerlen
Half negen zijn we wakker, ook al hebben we weinig geslapen. Nog geen uurtje later zitten we aan het ontbijt in het hotel. Niet onaardig. Erna wandelen we een rondje door het centrum en rond half twaalf zitten we in koffietent Coasters. Daar speelt het akoestische duo Miserabeler Huhrensohnen: hoogst vermakelijk, met mooie versies van onverwachte liedjes. Na een uurtje krijgen we buiten nog een herhaling van het carrillonconcert van vorig jaar: het blijft bijzonder om de muziek van Zappa over een marktplein te horen. Twee uur zijn we bij het theater. In een aparte ruimte zijn we getuige van een Vraag-en-Antwoordsessie met Dweezil. Tim doet het uitstekend, vraagt mooie vragen zonder de ondervraagde in verlegenheid te brengen en we horen mooie uitspraken van De Zoon Van. Twintig minuten krijgen we. Dan gaan we terug naar het Bongerdplein. Bij een café speelt Jeff Silvertrust, het eenmansorkest dat we kennen van Zappanalefestivals van tijden geleden. Hij zingt in de kou allerlei foute kerstliederen en her en der wat Zappastukken. Zeer onderhoudend. Tegen vijven gaan we met een ploegje naar een lokaal Indiaas restaurant. We eten verschillende curry’s (voor mij samosa en paneer) en rond half acht zijn we terug in het theater. De Vrouw vindt een zitplaats boven op de tweede ring; ik denk aanvankelijk te gaan staan op de eerste ring, maar het is nog leeg voor het podium, dus ik heb nu nog de gelegenheid me aan te sluiten bij de ploeg bekenden die toch de hele tijd bier gaat halen waardoor er veel ruimte vooraan blijft. Ik vind dan ook een perfecte plek, nog geen anderhalve meter van het podium vandaan. Half negen begint het concert. Tijdens de eerste twee stukken hoor ik geen gitaar, maar dan barst het geweld los in volle glorie. We krijgen de gehele plaat Hot Rats, die dit jaar de vijftigste verjaardag viert, en de gitaargeluiden klinken griezelig dicht bij het origineel. Daarna een mooie dwarsdoorsnede van verder oeuvre, waarbij vooral obscure stukjes uit 200 Motels, heel oud Mothersmateriaal en een fijne suite uit You Are What You Is indruk maken. De lange gitaarsolo in Montana grenst aan het maniakale, Twinkle Tits en Cleetus Awreetus-Awrightus zijn de verrassingen en toegiften I’m The Slime en Tears Began To Fall vormen de prettige uitzwaaiers. (Maar wat is die lick waarmee Dweezil de gitaarsolo in Carolina’s Hard-Core Ecstasy begint en eindigt?) Na afloop drinken we nog iets in de foyer en spreken we kort Len en Sabine. Fijn concert, is de gezamenlijke conclusie. Gaan we nog naar de afterparty? Nee, we houden het gezien voor vandaag. Het is kwart voor twaalf en we kunnen dus wat tekortgekomen slaap inhalen. Door de kou lopen we de paar honderd meter naar het hotel.

De vaart zat er aardig in. Met gezwinde pas liep hij door de drukke straten van de stad. Toch schoot hij niet op. Het winkelend publiek liep hem voortdurend voor de voeten. Deed hij een stap opzij en passeerde hij een stel slenterende dikkerds, dan botste hij bijna tegen de mensen aan die voor hen uit liepen. Hij zuchtte diep, probeerde zich zo min mogelijk te ergeren en zette een nieuwe slalombeweging in.

Dit groepje mensen liepen met z’n vieren naast elkaar en namen bijna de gehele straat in de breedte in bezit. Hij wurmde zich tussen hen door en stuitte op tegenliggers. Een nogal grote man botste bijna tegen hem op. Hij duwde zijn elleboog in de fikse buik van de man en wilde zich erlangs wrikken.
‘Wat dacht jij?’ vroeg het gevaarte dat hem tegenhield. ‘Ik beuk me er even doorheen?’
‘Sorry. Ik heb een afspraak.’
‘Een afspraak als excuus om een ander te slaan. Zal ik jou eens…?’ De man stokte, keek in het gezicht van de figuur in de lange regenjas die tegenover hem stond en leek zich rot te schrikken.
Hij zag een bleek gelaat, helemaal wit rond de neus, de slapen trilden. Was het woede, verrassing, angst? Hier wilde hij niet over nadenken. Niet nu. Snel was hij langs de trillende grote man heen geglipt. Hij was nog geen twee stappen verder of hij

– slaan, huilen, knij – ze – mag niet te – berei – voor wat het w – trakker – evig, nog stevi – uw uiteen, alsof het sti – maaiend, – maar dan wel uitgebreid, niet zo vluchtig als je zou verwachten – met voorbedac – tot ze niet langer – veruit de meesten hadden beter moete – ik, ik was mijn handen i – oord op de prost – ttere noodzaak d – olang ze definitief zwijgen, zal niema – til, doodst –

stuitte op iemand anders. Hij schrok. Herkende hij haar? Ze leek op iemand. Had hij haar eerder gezien? En waar dan? Een vermoeden bekroop hem. Ze droeg een dikke jas, die haar ranke gestalte verborg. De kraag ervan had ze hoog opgestoken, bijna tot onder haar neus. Een gebreide muts bedekte haar haren. Maar die ogen, die herkende hij. Maar waarvan?
De ogen keken hem strak aan en werden groter. Zag hij angst? Ze zei iets, maar hij kon haar stem niet horen. De vrouw draaide zich snel weg van hem en ging hem voorbij.
Heel even bleef hij staan. Zijn hart bonkte in zijn keel en de rillingen liepen over zijn lijf. Toen zuchtte hij diep en liep hij verder.

Een moeder met een kinderwagen week voor hem opzij. Hij haalde een man in. Een groepje jongelui dat bij een winkelpui stond, staakte het gesprek en keken hem na. Hij botste tegen een mevrouw die een zware tas voortsleepte. Er viel iets op de grond. De mevrouw bukte, maar hij liep door. Iemand riep, maar hij hoorde geen geluid. Waarheen? Daarheen.
Een verkeerslicht. Hij wachtte.
Wie was ze en waar kende hij haar van? Wat was er nu anders dan die keer of keren dat hij haar voor zich had gezien? Hij haalde zich haar gezicht voor de geest, haar gezicht zonder kraag en sjaal over haar kin en mond, haar haren onbedekt. Was ze blond of juist donker, had ze steile of krullende haren, lang of kort? En wat droeg ze die keer dat hij haar zag? Een jas, een jurk, een broek of …

– od moet ze, – ver weg in de mist, waardoor ik nauwelijks zicht had o – cht knijpen, tot ze ophield met bew – ergens zijn m – ergeven, voor zo’n belachelijk bedrag! Geen prijs is hoog genoeg v – schaduw over het lichaam, een smet op – t kunnen we – rgelding door de verhevene, ze zal zich moeten verantw – chuwd, maar ze – ij bent slechts de boodsc –ient niet b – htgever zal eveneens b – len van de deadline die we je hebb – aak je geen zorgen, ik doe het zware wer – etje lucht haar lijf verli – vanwaar de onrust, de – ittekens – open, – weld, tot bloedens toe, medogenl –

… een nieuwe rilling door zijn lijf. Hij wist het. Tegelijkertijd draafde hij verder, door het rode licht. Aan de overkant van de straat dook hij een smalle weg in. Ze was zwaar opgemaakt, terwijl ze zichzelf liet zien. Aan haar voeten rode naaldhakken. Verder droeg ze weinig tot niets.
Langs de hoge huizen, voorbij het park. Lang zou het niet licht meer blijven. Een straat oversteken, nog een. Dan links, vervolgens rechts, weer oversteken en lange tijd rechtdoor. Daar was de dijk. Hij ging omhoog en voelde de kramp in zijn knieën en kuiten. Hij vond de kracht om door te gaan. Bovenop was hij nu. Iets links. Daar was een opening in het hek. Hij sloeg rechtsaf, liep het bemodderde pad af naar beneden en bleef daar staan.
Roland Haamschaar tuurde door de opkomende mist het water in en absorbeerde de rust die opsteeg uit de vaart.

–
Apeldoorn, november 2019

Hier lees je ‘m op FOK!.