bazbo 0414: Bruce Springsteen – Greetings from Asbury Park N.J. De Vrouw had iets met Springsteen. Ik niet zo. Vind het niet slecht, maar ook niet zo wereldschokkend dat ik er wat van wil hebben. Kan me wel voorstellen dat een concert van de man een hele belevenis is. Dit is een alleraardigst album uit 1973. De Vrouw heeft een Europese herpersing uit 1975, gekocht bij FOX in Apeldoorn, destijds gevestigd aan de Hoofdstraat. Fijn. Zijn er hoogtepunten op dit album? Ik hoor ze niet. Maar slecht of wereldschokkend is het niet. Blinded By The Light is in 1980 nog gecoverd door Manfred Mann’s Earth Band op het album Chance. Of was dat For You? Kan iemand het ook maar iets schelen?
–
bazbo 0413: Lori Spee – Behind Those Eyes Deze is van De Vrouw, laat dat duidelijk zijn. Toch valt het gebodene me zeker niet tegen. Mooi in elkander stekende liederen met fraaie arrangementen. Beetje soetzappig, dat dan wel weer. Dit is de allereerste Nederlandse persing uit 1980. Met hitje.
bazbo 0412: Orgel Vreten – Komrad Ja, ik weet het. Ik ben al lang bij de S, maar hier is er nog eentje van de O. Van Onlangs Gekocht. Er zit een cd bij en die heb ik al vaak door de kamer geknald. Nu dan de elpee. Slechts één versie van dit album uit 2015; tenminste de vinylversie waarbij ook de cd komt. Doorzichtig vinyl, welteverstaan. Fijne en swingende instrumentaaltjes met een hoog meebeweeggehalte. Live is het allemaal nog aanstekelijker, neemt u dat van mij aan. En langer. Hier is het allemaal veel te snel afgelopen. Nou ja, dan draai ik hem toch gewoon nóg een keer? Op cd, dan. Dan blijft deze verder maagdelijk in de kast. Of wacht, hij is nu niet meer maagdelijk. Net-ontmaagdelijk, dan. Oké?
–
bazbo 0411: The Sound – From The Lions Mouth Dit is de plaat waar De Vrouw zich erg op verheugde om terug te horen. Toch jammer dat ze net moet werken. (We hebben deze ook op cd, hoor.) Adrian Borland! Veel te vroeg van ons heengegaan. De Vrouw heeft een Europese versie uit het jaar van verschijnen 1981. Op Discogs is er één iemand die hem aanbiedt. Voor vijftig ballen. Mooie songs, maar na een nummer of wat vind het wat eenvormig, beetje meer van hetzelfde klinken. Is dat erg? The Cure is nooit ver weg, overigens. Gut, wat heb ik eigenlijk weinig met die jaren tachtig new wave bandjes. Maar deze is leuk om weer eens te horen.
bazbo 0410: Solution – Solution Een jaar of wat geleden (ik denk in 2012) gaf mijn oud-collega me deze plaat. Hij was bezig zijn vinylcollectie op te ruimen en had wat spul voor mij. Ik herinner me Tarkus (Emerson Lake & Palmer), Studio Tan (Frank Zappa) en deze. Ik kende de Nederlandse band van naam en reputatie, maar had nog nooit iets van ze gehoord. Ik heb deze elpee uit 1971 ook nog nooit gedraaid. Nu wel. Wat een allemachtig leuke plaat! Ik hoor er veel Supersister in, maar ook allerlei andere jaren-zeventig-prog. Hoogst vermakelijk. Hé, het laatste nummer, Circus Circumstances citeert For Example (van The Nice) en dat heeft Ekseption (op het album 5) ook al eens gedaan. Gelukkig krijgt Keith Emerson een credit. Wat ik hier in mijn klauwen heb, is de allereerste versie, de enige Nederlandse (er zijn maar drie vinylversies). Een mint versie gaat er op Discogs voor honderden pleuro’s uit. Nu is mijn versie zeker niet mint (oud-collega was niet zo heul zuinig op zijn platen, merk ik) en daarbij wil ik hem niet verkopen. Heerlijke muziek!
–
bazbo 0409: Snowy White – Bird Of Paradise (12″ single) Op 1 juni 1987 was ik weer eens in de Free Record Shop in het zo majestueuze Apeldoorn. In de goedkoperommelbak vond ik deze maxisingle. Hé, dat stuk vond ik mooi en wilde ik altijd nog eens hebben. Dus: afrekenen. Het is een Britse versie uit 1984. Thuis heel veel gedraaid. De andere twee stukken die op de B-kant stonden vond ik aardig, maar nou niet dusdanig dat ik nog meer van meneer mevrouw Sneeuwigwitje wilde hebben. Het is er altijd bij gebleven. Sterke song, mooi gitaarwerk. Geen wonder dat deze gitarist het ooit tot assistent-gitarist bij Pink Floyd heeft geschopt.
–
bazbo 0408: Simply Red – The Right Thing (12″ single) Weer een uit de uitverkoopbak op 24 oktober 1989. Naast het titelnummer nog twee songs: There’s A Light en de klassieker Ev’ry Time We Say Goodbye. Aardig, allemaal. Ik vrees dat ik er een heleboel voor een klein bedrag kreeg en dat ik deze heb uitgekozen om aan die heleboel te komen. Dit is een Britse versie van de maxisingle. Ook niets bijzonders.
–
bazbo 0407: Simple Minds – Sparkle In The Rain Weer een plaat van De Vrouw. Zij was er helemaal wild van; ik kan er niet warm of koud van worden. Ik vond de hitjes wel aardig om een keer te horen, verder vind ik er niet zo veel aan. Deze plaat ook weer. Het zal heus wel goed zijn, maar dat jaren tachtig geluid trekt me niet. Hier hebben we een Europese versie uit het jaar van verschijnen: 1984. Dat u het weet.
–
bazbo 0406: Simon & Garfunkel – Greatest Hits Deze heeft De Vrouw ook. Zelf is ze het nu al zat met de twee heren, vanmorgen. Ik vind het hoogst aangenaam. Deze verzamelaar is alweer uit 1972 en hier hebben we een Europese versie van dat jaar. Alle ‘grote’ liedjes staan erop.
–
bazbo 0405: Simon & Garfunkel – Sounds Of Silence ‘Klassieke’ plaat van het duo Simon & Garfunkel uit 1966, vol pakkende liedjes. ‘Including Homeward Bound‘. Het jaren zestiggeluid druipt ervan af. De psychagitaar is wel lekker, vind ik. Ook leuk om weer eens te horen. Met dank aan De Vrouw, die de Nederlandse heruitgave uit 1968 van deze plaat ooit kocht.
–
bazbo 0404: Paul Simon – The Boy In The Bubble (12″ single) Op 24 oktober 1989 vond ik deze maxisingle uit 1986 in de uitverkoopbakken. Naast een lange versie van het titelnummer nog een remix ervan en het liedje Heart And Bones. De wereld zal er niet door veranderen, maar leuk om weer eens te horen.
–
bazbo 0403: Paul Simon – Greatest Hits, Etc De Vrouw kocht een Europese heruitgave (1978) van deze verzamelplaat uit 1977. Zijn grootste solostukken staan erop. Niets mis mee; ideaal voor zondagmorgenkoffie.
bazbo 0402: Horace Silver – Silver ’n Voices Ik had deze plaat van De Vrouw wel eens vaker in de kast zien staan, maar nooit gedraaid. Horace Silver, dat is toch die jazzpianist? Nu trek ik ‘m uit de hoes en zie ik dat hij in 1977 op het Blue Note label is uitgebracht. Nou, dat is een klassiek label en dus ben ik heel benieuwd. Het is een Amerikaanse versie (er zijn maar twee versies van deze elpee, de andere is een Italiaanse). Al snel nadat de naald in de groef is geland, weet ik: Wat een doodsaaie boel. Meneer Silver heeft gemeend de nadruk te moeten leggen op allerlei meerstemmige zang. Daartussen pingelt hij dan zijn solo’s en geeft af en toe ruimte aan een toeteraar of wat. En op de hoes probeert hij de luisteraar enthousiast te maken om mee te zingen. Nou, ik denk het niet. Het is allemaal heus niet slecht, maar meer dan dat is het ook niet. Het kabbelt allemaal te veel en te lang voort. Geen vuur, geen uitschieters, geen niks. Geeft niks.
–
bazbo 0401: Michelle Shocked – Anchorage (12″ single) Op 24 oktober 1989 pikte ik dit uit de uitverkoopbakken. Ik geloof dat ik er nog geen vijf gulden voor betaald heb. Op deze maxisingle uit 1988 staan naast het uitstekende titelnummer nog drie stukken: een live Strawberry Jam (van Glastonbury festival) en twee studioliedjes. Niet wereldschokkend, maar zeer prettig om te horen. Mijn maxisingle is een Britse versie op het Cooking Vinyl label. Ik probeer een YouTubefilmpje van het titelnummer te vinden, maar helaas: alleen maar covers en daarnaast allerlei andere rare videos met mevrouw Shocked erin. Dan niet.
–
bazbo 0400: Eberhard Schoener – Bon Voyage Oja, deze had ik ook! Ik kom echt platen tegen waarvan ik helemaal vergeten was dat ik ze heb. Ik heb heel veel na 1990 opnieuw op cd gekocht, maar veel ook niet. Zoals dit album uit 1986. Volgens Discogs valt het onder modern klassiek, experimenteel en ambient. Daar heb je dus niets aan. Schoener is een Duits componist. Op deze plaat werkt hij samen met verschillende rockmuzikanten. Kant 1 van de plaat wordt helemaal in beslag genomen door het titelnummer dat in mijn oren uit twee delen bestaat. Op de tweede plaatkant kortere composities, waaronder enkele duetten voor kerkorgel en elektrische gitaar en Poem, het stuk waarop Sting een tekst voordraagt. Op YouTube van alles te vinden van Schoener, maar net niet een representatief stuk van deze plaat die vol mooie muziek staat.
–
bazbo 0399: Peter Schilling – Major Tom (Völlig Losgelöst) (12″ single) De Vrouw kocht deze in het jaar dat hij uitkwam: 1982. Ze betaalde er maar liefst veertien gulden vijfennegentig voor bij V&D. Althans, dat zegt de prijssticker die erop zit. Wat we horen is een mooi voorbeeld uit de Duitse school van begin jaren tachtig. Heel leuk. Ook heel leuk is dat het snel afgelopen is. Op de B-kant staat … Dann Trügt Der Schein en gelooft u mij: ook daarvan is het heel leuk dat het snel afgelopen is. Verder: het zal wel.
–
bazbo 0398: Ton Scherpenzeel – Heart Of The Universe Nog zo’n plaat die ik al in geen vijfentwintig jaar heb gehoord. Alleraardigst soloalbum uit 1984 van deze Kayakleider, dat ik kocht op 27 februari 1985. Er zijn niet zo heel veel persingen van en ik heb de allereerste Nederlandse versie. Behalve de toetsen spelen (op de helft van de nummers) de vocalen van Chris Rainbow (moge de Here zijn ziel hebben) een prominente rol. Het titelnummer is een hoogtepunt, maar ook afsluiter Wheels, gecomponeerd samen met ene Andrew Latimer. Hij is de gitarist en leider van de band Camel, waarvan Scherpenzeel in die jaren onderdeel van was.
–
bazbo 0397: Boz Scaggs – Silk Degrees De Vrouw heeft een goedkope heruitgave van deze plaat uit 1976. Dat hij goedkoop is geweest, zie ik aan de ‘Nice price’ binnenhoes, waardoor er helemaal geen informatie behalve een jaartal en een catalogusnummer te vinden is. Wat staat er op deze plaat? Heul geen slechte seventiessoulfunkbluespop of wat dan ook. Enige liedje dat een beetje blijft hangen is hitje What Can I Say. Dat zingen we dan ook luidkeels mee.
bazbo 0396: Santana – Moonflower Ook deze heb ik afgepakt van iemand die z’n hele platenverzameling wilde wegdoen. Wat bezielt lui toch? Geen idee meer wie het was en wanneer. De hoes is wat beschadigd, maar de plaat speelt fijn. En wat een fijne plaat is het. Klassiekertje uit 1977 met natuurlijk She’s Not There, maar de gitaar- en sythsolo’s in Let The Children Play mogen er ook zijn. Mijn versie is een Europese uit het jaar van uitgave. Maar goed dat ik deze heb afgepakt. Stel dat hij bij iemand anders terecht was gekomen.
–
bazbo 0395: Sailor – Sailor Deze is ook weer van De Vrouw. Maar wat een leuke plaat, zeg. Ik had bij Sailor altijd het beeld van heel verschrikkelijke seventiespop, maar dit is leuke seventiespop. Aanstekelijke melodietjes, leuke meezingers, enzovoorts. Deze plaat komt uit 1974. De Vrouw heeft een Europese versie, gemaakt in Nederland. Prima plaatje!
–
bazbo 0394: Sapho – Live Au Bataclan Het was ergens in 1987. In het zo majestueuze Apeldoorn was er niet veel te beleven op uitgaansgebied. Niet dat ik zo’n uitgaansbeest was (misschien ook wel daarom). Er was één plek waar ik wel eens heen ging: de Swing. Het was een wat alternatieve danstent en zeker op donderdag- en vrijdagavond draaide men er leuk spul. Niet van die disco die je op de radio hoorde, maar het wat betere alternatieve werk. Steevast hoorde je gedurende de avond een bepaald nummer. Het was een lang instrumentaal deel, met een meeslepend en bijna oriëntaals ritme, waarover een wat Arabische melodie en wat later een zwoele damesstem. Op een avond durfde ik naar de platendraaier (allemaal vinyl nog in die tijd) te gaan en te vragen wat of ik nou eigenlijk hoorde. Het bleek Endi Ou Hida (Souvenirs d’Enfance) van ene Sapho. Het was de versie van deze liveplaat uit hetzelfde jaar 1987. Een jaar later vond ik de plaat in een van de lokale platenwinkels en ik kocht ‘m op 14 november 1988. Er zijn maar twee versies van de vinyluitgave en ik heb de Nederlandse, uitgebracht door Boudisque, Amsterdam. Het was zo’n beetje de eerste wereldmuziekplaat die ik ooit kocht. De rest van het album vond ik ook heel mooi en ik draaide hem veel. Sapho is een Franse zangeres die zich liet beïnvloeden door allerlei Mediterraanse muziekstromingen. In haar band op het livealbum ook allerlei Arabieren. Nu, na dik vijfentwintig jaar hoor ik hem weer eens terug. De overige chansons op het album zijn ook van hoog niveau, maar het hoogtepunt blijft Endi Ou Hida.
bazbo 0393: Rush – Exit … Stage Left Dit is voor mij de allerbeste Rushplaat. Ik kocht hem een dikke week na mijn vorige, op 11 december 1986 bij Free Record Shop. Het is de eerste Nederlandse persing van deze liveplaat, die uitkwam in 1981. Op dit dubbelalbum vooral songs van de vier platen uit wat in mijn oren de gouden Rushtijd was: Farewell To Kings, Hemispheres, Permanent Waves en Moving Pictures. Je hoort hoe hard het trio moet werken om alles zo perfect mogelijk te laten klinken. Alex Lifeson is natuurlijk meesterlijk op zijn gitaren, Neil Peart blijft de drumprofessor en Geddy Lee maakt heel veel indruk met zijn baswerk, rhythm gitaar, synths en debiel scherpe stem. Eigenlijk is alles goed op dit album, maar voor mij zijn de hoogtepunten YYZ, Jacob’s Ladder en Xanadu.
–
bazbo 0392: Rush – All The World’s A Stage Liveplaat uit 1976 van deze Canadese progrockers. Ik kocht ‘m op 2 december 1986 en ik heb geen idee meer wat me daartoe bracht. Volgens mij had ik nog nooit iets van Rush gehoord. Ik heb trouwens een Nederlandse versie uit het jaar van verschijnen. Wat ik me ook helemaal niet meer kan herinneren, is dat kant 1 en 4 op de ene plaat staan (terwijl kant 4 op het label ‘kant 2’ heet) en op de andere plaat kant 2 en 3 (terwijl het label 1 en 2 noemt). Beetje verwarrend. Ik denk dat het productiebedrijf nogal gehaast (in a rush) was. Grapje. Slecht grapje. Wat zeker niet slecht is, is de geboden muziek op deze plaat. Het zijn concertopnames van de tijd dat Rush nog ‘ruig’ was en geen synthesizers in gebruik had. Dat kwam hierna. Mooie rauwe registratie, dit. De versie van 2112 springt eruit en vooral By-Tor And The Snow Dog met het indrukwekkende instrumentale deel vind ik heel gaaf. Leuk om dit weer eens te horen na vijfentwintig jaar. Prima plaat, maar haalt het niet bij de volgende in de kast.
bazbo 0391: Roxy Music & Bryan Ferry – Street Life – 20 Great Hits Kijk. Deze verzamelplaat kocht ik op 27 november 1987, bij Free Record Shop. Het is een dubbelelpee uit 1986 en ik heb een Duitse versie van dat jaar. Al het grote werk van Roxy Music en de solohits van Bryan Ferry staan erop. Mooi om te horen hoe Roxy Music en dan vooral het beestachtige synthwerk van Brian Eno zijn tijd ver vooruit was. Ik vind het tijdloos en nog altijd prachtig en het smaakt naar meer.
–
bazbo 0390: Diana Ross – Why Do Fools Fall In Love A ja, mevrouwtje Ros. Toen De Vrouw zei dat ze een plaat van Diana heeft, had ik gehoopt dat het die met Upside Down erop zou zijn, maar helaas. De eerste twee liedjes van deze plaat uit 1981 zijn veelbelovend; daarna is het saaie discomeuk en dat verschrikkelijke zeiklied Endless Love. Het zal heus wel kwaliteitspop zijn, maar aan mij is het niet besteed.
–
bazbo 0389: Rondo Veneziano – Venezia 2000 De worst compleet. Op deze plaat uit 1983 meer van hetzelfde hetzelfde. Nu in één lange suite. Opvallend is dat op de hoes geen enkele muzikant staat vermeld. Dat doet me vermoeden dat het toch allemaal uit de synthesizer komt. Gelukkig zijn de platen kort. Laten we De Vrouw op onze blote knieën bedanken.
–
bazbo 0388: Rondo Veneziano – Rondo Veneziano Net als je denkt dat je zondag niet meer stuk kan, komt dit voorbij. Deze plaat uit 1980 is van De Vrouw. Rondo Veneziano was een Italiaanse aangelegenheid (goh) die begin tachtiger jaren zeer populair was. Mozart en Italiaanse lichte muziek met een discodreun eronder. Maar dan niet computergestuurd. Zoiets. Het resultaat: eenheidsworst met een hoog NCRV-gehalte. Niet erg. Voor een zondag, dan.
–
bazbo 0387: Rogue – Let It Go Geweldig leuke jaren zeventig pop van deze band rondom Guy Fletcher! Deze plaat uit 1976 kent slechts vier versies en De Vrouw heeft de Nederlandse. O, wat verlang ik soms terug naar de betere tijden van veertig jaar geleden…
–
bazbo 0386: Kenny Rogers – At His Best Deze is van De Vrouw, hoor! Nederlandsch verzamelplaatje uit 1988 met vooral werk uit de vroegere periode (jaren zeventig met The First Edition) van deze dikke cowboy, die tegenwoordig op zijn tachtigste helemaal niet meer zo dik is. Gelukkig is dit de laatste Rogersplaat in de kast. Daar blijven ze voorlopig ook.
–
bazbo 0385: Kenny Rogers – Duets Ook deze is van De Vrouw. Soort verzamelaar uit 1984 met duetten. Eentje met Sheena Easton, eentje met Kim Carnes (van het album Gideon) en de rest met Dottie West. Zwijmelzeurzooi.
–
bazbo 0384: Kenny Rogers – Eyes That See In The Dark Deze is ook van De Vrouw. Tijdens het tweede nummer zei ik haar: ‘Volgens mij zitten de gebroeders Gibb hierachter.’ Een blik op de hoes en jawel: de gehele plaat is in 1983 geproduceerd en geschreven door Barry en zijn broeders Gee. En ik moet zeggen: dat maakt hem goed verteerbaar. Ik zal hem niet snel meer opzetten, maar het zijn stuk voor stuk mooie liederen hierop. Opvallend is dat meneer Rogers ook gelijk gaat zingen/klinken zoals Barry. Grote hit is het duet met Dolly.
–
bazbo 0383: Kenny Rogers – Grootste Hits Deze is ook van De Vrouw. Verzamelaar uit 1980. Er staan zowaar ook wat countryliedjes op. Verder zwijmelmeuk.
bazbo 0382: Kenny Rogers – Gideon Deze is van De Vrouw! Deze plaat komt uit 1980 en is volgens mij zo’n beetje zijn laatste waarop hij nog wat country-achtig klinkt. Daarna werd het vooral softpop en zwijmelzooi, al dan niet in duet met een grootheid. Ook op dit album nogal wat kaarslichtkost. Opvallend: alle stukken zijn gecomponeerd door Kim Carnes, die ook een duet met de grote grijze geitenbreier zingt en veel achtergrondkoortjes doet. De Vrouw heeft een Nederlandse versie mét poster erin en aan de gaatjes in de poster te zien heeft ze hem ooit opgehangen gehad.
–
bazbo 0381: Robbie Robertson – Fallen Angel (12″ single) Een van de singles van het soloalbum van Robertson. Deze kocht ik op 24 oktober 1989, volgens mij stond hij in de uitverkoopbakken. Naast het titelnummer en een albumnummer, ook een nieuw lied dat niet op de elpee staat: Tailgating. Heel spectaculair is dat niet, toch leuk om te hebben. Het titelnummer blijft mooi. Dreigend, spookachtig. Een mooi eerbetoon aan de veel te vroeg overleden Band-muzikant Richard Manuel.
–
bazbo 0380: Robbie Robertson – Robbie Robertson In 1988 las ik een recensie in de Music Maker en diezelfde week, op 27 juli 1988, kocht ik de elpee. Het is een Britse/Europese versie uit het jaar van verschijnen (1987) Magistrale plaat van de Grootmeester van The Band. Dit is geloof ik zijn eerste soloplaat. Er staan schitterende songs op. Opener Fallen Angel zet de toon (met de spookachtige stem van Peter Gabriel (!), Showdown At Big Sky en Broken Arrow zijn twee hoogtepunten en Somewhere Down The Crazy River is de hit. Lang niet gehoord, deze. Mooi!
–
bazbo 0379: Lionel Ritchie – Can’t Slow Down Plaat van De Vrouw. Een Franse uitgave uit 1983. Geen kwaad woord over deze sympathieke zangert. Zijn plaat vind ik niet zo veel aan. Grote hits staan erop en een boel andere dansbare stukken en zwijmelaars. Geen woorden aan vuil maken.
–
bazbo 0378: Renaissance – Turn Of The Cards Ook van deze weet ik niet wanneer ik hem kocht of kreeg. Volgens mij komt ook deze van een beurs vijftien jaar geleden. Ik heb een eerste Europese/Britse versie. Niet veel gedraaid. Heel veel mooi werk op deze plaat uit 1974. Mevrouw Annie Haslam zingt als een … eh … als Annie Haslam. Iets met engeltjes of zo. Hoogtepunt is Mother Russia.
–
bazbo 0377: Steve Reich – The Desert Music Deze is ook gaaf. Begin 1988 las ik ergens in een muziekblad een recensie van deze plaat en op 22 februari kocht ik ‘m, zonder dat ik ooit ook maar wat had gehoord. Thuisgekomen viel ik zowat van mijn stoel. Wat was dit voor prachtigs? Reich maakt ‘minimale’ muziek, maar ik vind het niet zo minimaal, eerder repeterend. Het arrangement met orkest en koor geeft het stuk echt een ‘vol’ geluid. Beetje vreemd dat ik dit bij de pop en rock heb staan, maar bij ‘klassiek’ past het ook niet echt. Maakt het wat uit? Mij niet. Later kocht ik meer werk van Reich (op cd). Mijn elpee is een Europese versie uit het jaar van verschijnen: 1985.
–
bazbo 0376: Refugee – Refugee Het zat Lee Jackson en Brian Davison niet mee. Begin 1970 zei hun bandleider Keith Emerson de band vaarwel en doekte daarmee The Nice op om zelf enorm succesvol te worden met Emerson Lake & Palmer. De twee probeerden wat solo, maar het lukte niet. Gelukkig was daar een nieuwe toetsenist: de Zwitser Patrick Moraz. In 1974 nam het drietal deze plaat op. Ze deden een korte tour en toen kreeg Moraz een telefoontje van ene Chris Squire: of Moraz eens met zijn band Yes wilde komen repeteren? En dus zaten Jackson en Davison opnieuw zonder band; hun verdere carrière is daarna nooit goed van de grond gekomen. Op deze elpee staat fenomenaal werk in de beste Nice/ELP/Yes-progtraditie. De stem van Jackson vind ik niet zo sprekend, maar gelukkig is het leeuwendeel van de plaat instrumentaal. Moraz brengt zijn typische vloeiende melodielijnen in. Ik weet niet meer wanneer ik deze kocht; het was tweedehands ergens op een beurs een jaar of tien geleden, meen ik. Het is wel een originele Duitse versie uit 1974. Prachtplaat, weer eens.
–
bazbo 0375: Orgel Vreten – Zarx & Johnson / Lawaii Op Hawai (12″ single) Deze maxisingle kreeg ik gisterenavond bij de elpee die ik kocht. Meer van dezelfde waanzin van het vijftal. En lekkâh!
–
bazbo 0374: Orgel Vreten – De Man & Zijn Machine Barst, heb ik net de P gehad, koop ik gisterenavond iets met een O. Belachelijk goed concert van Orgel Vreten in Gigant. Wat een waanzin. En nog swingend ook. De twee duellerende orgels zijn het centrale punt van de band, maar hét podiumbeest is Arno Bakker met zijn trombone, sousafoon en ontregelende capriolen. Op deze plaat komt het allemaal net niet over, maar toch is het een feest van herinneringen aan een klasseconcert.
bazbo 0373: Prince And The Revolution – Around The World In A Day De Europese versie van deze plaat uit 1985 kocht ik op 22 juli 1988. Hij staat vol fijne psychadelische songs. Een van de beste platen van de kleine geilneef, al ken ik niet eens zo heel veel van hem. Ik heb wel één Prince-elpee!
–
bazbo 0372: Elvis Presley – Elvis The Moviestar – 20 Original Hits Deze behoort tot de eerste tien platen die ik ooit kocht. Op 8 februari 1980 was ik nog veertien jaar. Ik had een klasgenootje dat helemaal weg was van Elvis en ik was nogal verliefd op ‘r en probeerde te snappen wat ze er nou zo leuk aan vond. In die tijd waren op televisie de speelfilms met Elvis nogal eens te zien en die zat ik dan met mijn moeder te bekijken. De films vond ik niet zo veel aan, maar de muziek vond ik heel aardig. Nu ik het allemaal zo terug hoor, vind ik dat nog steeds. Op deze Nederlandse verzamelplaat uit 1979 staan twintig grote hits. Ik weet niet of ze allemaal uit films komen, maar wat kan mij dat nou schelen? Het klasgenootje zag ik jaren later nog eens terug en ik heb daar hier op FOK! nog eens over geschreven.
–
bazbo 0371: Pink Floyd – One Slip (12″ single) Behalve het – in mijn ogen vrij nietszeggende – titelnummer staat er de albumversie van Terminal Frost op en de echt interessante liveversie van Dogs Of War. Ik kocht de Britse 12″ versie (dit keer geen ‘poster cover’) op 12 september 1988.
–
bazbo 0370: Pink Floyd – On The Turning Away (12″ single) Hé, deze is mooi! De hoes is een poster van de Momentary Lapse Of Reason elpee! Dat wist ik geeneens meer. Blijkt nog een verzamelaarsobject te zijn ook; op Discogs gaat hij voor tientallen euro’s. Ik kocht hem op 23 december 1987. Op de tweede plaatkant staan twee liveversies: het titelnummer en Run Like Hell.
–
bazbo 0369: Pink Floyd – A Momentary Lapse Of Reason Ik krijg deze elpee op 5 december 1987 van Sinterklaas. Hij is dan net verschenen. Pink Floyd is dan voornamelijk David Gilmour met Nick Mason. Rick Wright is erbij, maar heeft geen prominente rol. Verder een boel sessiemuzikanten aan het werk. Dat werk bestaat voornamelijk uit compacte songs. Er staat mooi spul op, hoor. De opener Signs Of Life is bijna provocerend met die kabbelende natuurgeluiden en die zo kenmerkende gitaar. Dogs Of War vind ik prachtig en de zo typische afsluiter Sorrow is wat mij betreft zo’n beetje het hoogtepunt van de plaat. Geen slecht werk, maar ik mis de diepgang en het psychopatische van Waters.
–
bazbo 0368: Pink Floyd – The Final Cut Velen vinden het een van de minste Floydplaten; ik vind het een van de betere. Het is dat duistere, dat beangstigende dat ik zo mooi vind in het werk van Waters. Want het is vooral Waters die hier klinkt. De overige bandleden vervullen slechts een bijrol en Wright lag zelfs helemaal uit de band in deze tijd. Mijn versie is een Amerikaanse heruitgave uit een onbekend jaar, maar het moet ergens tussen 1983 (toen deze elpee verscheen) en 1988 zijn geweest, want ik kocht ‘m op 20 januari 1988. Mooiste liedje? One Of The Few of toch maar Paranoid Eyes.
bazbo 0367: Pink Floyd – The Wall Eind 1979 had een achterbuurjongen deze elpee gekocht. ‘Mooi wel,’ zei hij, ‘alleen weet ik niet waarom het zo nodig weer een dubbelelpee moest worden.’ Ik kende de band niet goed, hoorde de elpee bij hem in zijn jongenskamer en vond hem erg mooi. Toen ik zelf muziek ging kopen en over de band ging lezen, kon die opmerking van hem eigenlijk helemaal niet plaatsen, want de enige dubbelelpee die Pink Floyd voor 1979 had uitgebracht was Ummagumma en die was van 1969! Sloeg dus gewoon helemaal nergens op. Ik begrijp wel iets van dat het krachtigste spul op de eerste plaat staat, maar zelf vind ik dat op de derde en vierde kant alle puzzelstukken zo mooi in elkander vallen. Voor mij is Hey You het sterkste stuk, maar ik zie het hele album als één geheel. Ik kocht mijn versie (waarschijnlijk ook weer een heruitgave) op 30 oktober 1987, opnieuw bij de V&D. Legendarisch album, echt gaaf, maar voor mij niet het allersterkste werk van de band.
