Bas Langereis leest u voor!

Lotgenoten,

Er is wat gaande. Ik bevind mij in goed gezelschap. De boeken-, cd- en platenkast zit nu toch echt vol. Op de hoek van de straat is de bovenetage van een leegstaand pand afgebrand. De korst op mijn knie laat los, de wond is weer open en daardoor zitten er bloedvlekjes in het dekbedovertrek. Doordat bewoners in ons appartementencomplex allerlei schoonmaakdoekjes en maandverband in het toilet hebben gegooid is het riool verstopt geraakt en daarom ligt het trottoir in de straat open. We moeten alweer nadenken over het programma van de volgende voorstelling van Helemaal stuk. De buren zijn weer terug van hun halfjaarlijkse verblijf van een maand in een luxe hotel aan de Spaanse kust. Twee mannen stonden midden op straat tegenover elkaar, soms spraken ze bozig in een onbekende taal en gebaarden ze wild, dan weer omhelsden ze elkaar alsof ze iets goed te maken hadden; ik kwam langs gelopen en zag naast ze op het wegdek een knuppel en een mes liggen. Het bankstel is versleten. Gisterenavond heb ik weer eens die geweldige salade van bloemkool, paprika, tomaat, mango, rozijnen en linzen met knoflooktahindressing uit de oven gemaakt en er is zo veel van overgebleven, dat we er vandaag nog eens van eten. De markt is tijdelijk verplaatst. Allemensen, ik ben alweer eenenzestig. Het frisse lentegroen maakt plaats voor dat zompige zomerdoffe. De laatste albums van Gong, Soft Machine, Pat Metheny en Richard Barbieri vind ik geweldig. Het stel waterhoentjes heeft vijf kuikens in het nest. Voor onze vakantiereis is bijna alles klaar: treinpas en busritten geregeld, accommodaties geboekt en de reispapieren in orde, nu alleen nog koffers pakken. Buslijn 231 – vroeger een interliner – gaat verdwijnen. Mijn oude vader is na een verblijf in het ziekenhuis en een herstelcentrum opgenomen op een gesloten afdeling in een verpleeghuis; er is sprake van beginnende dementie en het wachten is nu op een definitieve plek in een woonlocatie. De overbuurman maakt op het balkon ruzie met zijn half inwonende zoon. Op naar de volgende voorstelling. Na twee dagen zoeken vond ik mijn twee kazoos terug: van eentje was het vloeipapiertje gescheurd, dus die deed het niet meer en ik heb geen flauw idee waar ik vloeipapier vandaan haal. Iemand viert een jubileum. Het huis staat vol met orchideeën. Er rijdt een oudere man op een fatbike over het trottoir. Dat ik dat lange gedicht in tien dagen tijd van binnen en van buiten uit mijn hoofd heb kunnen leren, daarmee heb ik mijzelf opnieuw verbaasd. Open Monumentendag valt op 12 en 13 september. Ik kijk nauwelijks meer op Twitter, maar ik zeg mijn account nog niet op, want er zijn daar nog een paar mensen die ik wil volgen en die niet op Bluesky of Insta zitten. Het kunstwerk in het Amaliapark is beklad. De tochtstrip aan de binnenzijde van onze voordeur zit los, die moet hoognodig vervangen. Aan de achterzijde van het station zitten of liggen tegenwoordig vaak dak- of thuislozen. Een amalgaamvulling in een kies aan de linkerzijde van mijn onderkaak moest vervangen. De pretzelcrackers met kaas zijn uit het assortiment. Die straatveegkarretjes maken een boel lawaai en de bestuurdersstoel is aan de rechterkant. Op het fietspad langs het kanaal stonden drie stellen ganzenouders met in totaal negen kuikens naar me te blazen. Er stond een hoogwerker van de brandweer voor de deur, omringd door vijf politiewagens. Het vervoerbedrijf gaat buslijn 231 opheffen. Veel winkelleegstand, maar daartegenover staat dat de horecatentjes als paddenstoelen uit de grond schieten. Het strooizout is op. De bus reed ’s morgens vroeg door een wijk met oude herenhuizen en ik zag een jongeman op de stoep staan die blootsvoets bezig was zijn tanden te poetsen. Het stel bijzondere vrienden gaat uit elkaar. De wereld staat in brand.

Wat een avonturen toch weer.

–
Apeldoorn, april 2026

–

Vrijdag 19 juni: van Edinburgh naar Apeldoorn
Een wekker gaat om vijf uur. Koffie, klein ontbijt, koffers verder inpakken. Kwart voor zeven zijn we onderweg. Het is kort lopen naar station Waverly. We kopen eten voor onderweg en koffie. De trein vertrekt om acht uur. We rijden supersnel langs (Berwick, de Noordzee,) Newcastle, (Durham,) York en Doncaster en zijn rond half een op London Kings Cross. Daar hebben we ruim overstaptijd. Het is er overigens 28 graden. We drinken ergens iets en komen vervolgens ongeschonden door de bagagecontrole en douane. De Eurostar vertrekt op tijd om even na drie en na kwart over acht zijn we in Amsterdam. Daar ruime overstaptijd, de eerste haalbare trein naar Amersfoort gaat om negen uur. Als we in de trein zitten is er controle en oeps, ik ben geen poortjes tegengekomen en heb dus niet ingecheckt. Van de conducteur mag ik alsnog een kaartje kopen en dat doet De Vrouw online voor me. In Amersfoort opnieuw ruime overstaptijd en uiteindelijk zijn we na wat vertraging om half elf op ons vertrouwde station en een kwartiertje later zijn we thuis. Nog weer een kwartiertje later zijn de koffers uitgepakt en rusten we uit. Weer vandaag: zestien graden bij vertrek in Edinburgh; tweeëndertig bij aankomst in Apeldoorn. In Amsterdam noodweer met onweer en gelijk tien graden lager. Het noodweer barst in Apeldoorn los als we een minuut of tien binnen zijn. Meer tekst volgt.

–

Donderdag 18 juni: Grassmarket, Victoria Street en The National Museum of Scotland
Half acht. Ik haal broodjes en andere boodschappen op de hoek. Koffie, ontbijt. Eind van de ochtend weer op pad. Via de Cowgate lopen we naar de Grassmarket. Daar en in de naastgelegen Victoria Street kijken we wat rond. Het National Museum of Scotland ligt vlakbij en dat bezoeken ee uitgebreid. De toren over de geschiedenis van Schotland is schitterend; zo zijn onder andere de beroemde Lewis Chesspieces te zien. We drinken koffie en eten carrot cake en vanilla blondie. Dan wandelen we door de afdelingen Art & Design en #Natural World. We zouden twee volle dagen nodig hebben, willen we alles zien. Half vier zijn we terug in het appartement. Koffers vast deels inpakken en rusten. Half zeven gaan we South Bridge weer op en in Deummond Street is een bijzonder goed Nepalees en Indiaas restaurant. Daar eten we pakora en samosa, kadai paneer en mixed grill, pilau rijst en peshwarinaan, met water en mango lassi. Zeer smakelijk. Negen uur zijn we terug in het appartement. Daar is thee en anderhalf uur later ga ik slapen. Weer vandaag: bewolkt maar zacht, achttien graden, ’s avonds wat buien maar daar lopen we tussendoor. Meer tekst volgt.

–

Woensdag 17 juni: Palace of Holyroodhouse, Calton Hill & Princess Street Gardens
Half acht. Slapen lukt zowaar goed. Koffie, ontbijt. Eind van de ochtend gaan we op pad. In zo ongeveer de eerste winkel laat De Vrouw zich een prachtige jas aanmeten en die koopt ze graag. Ik mag hem even terugbrengen naar het appartement. Dan wandelen we de Royal Mile af en komen uit bij het Palace of Holyroodhouse. We gaan niet naar binnen, maar drinken wel koffie en eten cake. Dan gaat de tocht verder, langs Calton Road en dan omhoog naar Regent Road en van daar klimmen we Calton Hill op. We bekijken de monumenten en ook hier zijn de vergezichten fraai. We dalen weer af en lopen door de Princess Street Gardens langs Ross Fountain en gaan dan via Bank Street omhoog naar The Royal Mile. Dan is het nog een klein stukje naar het appartement, alwaar we wat rusten. Rond zeven uur lopen we de anderhalve honderd meter naar een Indiaas-Nepalees restaurant in Cockburn Street. Daar eten we pakora en achari paneer tikka, chicken tikka en aloo kauli, pilau rijst en apricot naan. Water en mango lassi erbij en het is uitstekend. Kwart voor negen zijn we terug in het appartement. Weer vandaag: vanmorgen bewolkt, in de loop van de middag zonnig, rond twintig graden, zeer aangenaam. Meer tekst volgt.

–

Dinsdag 16 juni: Edinburgh – Leith, Water Of Leith & Dean Village
Kwart over acht pas wakker en op. Het zal nodig zijn. Ik haal weer broodjes op de hoek. Koffie, ontbijt. Eind van de ochtend gaan we op pad. We nemen een bus vanaf South Bridge en stappen bij The Shore in Leith uit. Koffie in een gelegenheid aan het water. Dan wandelen we een rondje om de schilderachtige haven. Het is aardig om te zien en de rust is fijn, maar na korte tijd nemen we een bus en stappen bij Dean Bridge uit. We dalen af naar het Water Of Leith en volgen een wandelpad langs Dean Village, een buitengewoon bezienswaardig buurtje langs de stroom. We drinken thee en eten apple pie in de restauratie van de Modern Gallerie en dan is het even wandelen naar een bushalte. Half vijf zijn we weer in South Bridge en terug in het appartement. Daar even rust. Tegen zevenen lopen we naar een Indiaas restaurant en daar eten we onion bhajee en samosa, butter chicken en bonaly sabzi bahar (groentecurry), rijst met ei en doperwt en mango lassi. Zeer goed. Half tien zijn we terug. Thee en op tijd slapen, want nog altijd niet fit. Weer vandaag: bewolkt maar droog en niet koud, graadje of zestien/zeventien. Meer tekst volgt.

–

Maandag 15 juni: Edinburgh – Edinburgh Castle
Half acht. Redelijk kunnen slapen. Nog wel erg verkouden, veel keelpijn en niet fit. Ik haal broodjes bij de super op de hoek. Koffie en ontbijt. Iets na tien uur lopen we The Royal Mile omhoog. Eerst zien we St. Giles Cathedral van binnen en daarna is het nog een klein stukje naar Edinburgh Castle. Het barst er van de bezoekers en begrijpelijk. Het kasteel is geweldig om te zien en ervanaf heb je mooi uitzicht over de stad. We kijken er een paar uur rond. Dan lopen we The Royal Mile een stukje af en gaan linksaf Bank Street naar beneden. Op Princess Street drinken we koffie en thee en eten we cheesecake en carrot cake, met uitzicht op Edinburgh Castle. Erna doen we een paar kleine benodigde boodschappen en wandelen we langs de Princess Street Gardens en het Scott Memorial naar Waverly Station, om uit te zoeken hoe het daar werkt. (Vrijdagmorgen vertrekken we er heel vroeg vandaan, vandaar.) Via Cockburn Street lopen we omhoog en om half zes zijn we terug in het appartement om wat te rusten. Na zeven uur wandelen we naar een Italiaans restaurant in South Bridge. Daar eten we pizza met ham en salami en met courgette en burrata, ijs met kersen en tiramisu. Negen uur zijn we weer terug. Weer vandaag: zonnig, veel wind, graadje of zestien. O en Wim Schippers is dood. Meer tekst volgt.

–

Zondag 14 juni: Edinburgh – Botanic Garden & Stockbridge
Half acht. Onrustig geslapen. Verkouden, schuurpapierkeel. Koffie. Even naar de supermarkt voor vers brood. We pakken iets voor elf uur een bus vanaf South Bridge en die rijdt bijna rechtstreeks naar de Royal Botanic Garden. Daar kijken we uitgebreid rond, drinken we koffie en eten we strawberry-orange cake en custard muffin in de tuin van het Inverleith House. Vanaf de botanische tuin is het een klein stukje lopen naar Stockbridge, een alleraardigst buurtje. We bezoeken de Farmer’s Market en wandelen door de schilderachtige St. Stephens Street en Circus Lane. Halverwege de middag nemen we een bus terug en half vier zijn we terug in het appartement om wat te rusten. Begin van de avond lopen we South Bridge af en in Nicholson Street is een alleraardigst en piepklein Indiaas restaurant. Daar eten we, vegetable samosa met kikkererwten en chicken massala en mutter paneer. Het is bijzonder smakelijk. Op de terugweg nog een paar kleine boodschappen in een super en kwart voor negen zijn we weer in het appartement. Weer vandaag: bewolkt, af en toe zon, graad of vijftien. Meer tekst volgt.

–

Zaterdag 15 juni: van Inverness naar Edinburgh
Er gaat een wekker om zes uur. Koffie, koffers inpakken en even na acht uur gaan we de deur uit. In het stadscentrum ontbijten we in een Wethersoon’s met mushroom benedict , fruit met yoghurt en koffie. Tien uur zijn we bij de bushalte in Union Street en een kwartier later vertrekken we. De rit voert langs Aviemore, Kingussie, Dhalwinnie, Pitlochry, Perth en Forth Bridge. Kwart voor drie arriveren we in George Street in Edinburgh en stappen we uit. Het is een klein stukje naar de Old Town en we nuttigen thee met pistache roll en carrot cake in Cockburn Street. Ons appartement is in een oud pand in Blair Street en dat hebben we daarna snel gevonden. De woning zelf blijkt bijzonder comfortabel. We installeren ons en wandelen dan naar een dichtbijgelegen supermarkt voor wat boodschappen. Daarna verkennen we een deel van The Royal Mile, zien de St. Giles Cathedral en dalen af naar de Grassmarket en wat verderop het Greyfriars Kirkyard Cemetery. In een Nepalees restaurant eten we kwatiko suruwa (soep) en paneer pakora, kukhura ko masu (kipcurry) en aloo bodi tama (curry van aardappel en bamboescheut), pilau rijst en peshwarinaan. Erbij water en mango lassi. Het eten is heet, maar bijzonder goed en smaakvol. We wandelen rustig terug en om kwart voor negen zijn we in het appartement. Daar thee. Weer vandaag: bewolkt. Onderweg wat regen. Verder droog, wel koel. Meer tekst volgt.

–

Vrijdag 12 juni: Inverness – Botanic Garden & Ness Islands
Half acht. Koffie,later ontbijt. We doen rustig aan. Eind van de ochtend lopen we naar Academy Street en daar pakken we een bus naar het zuiden. Bij Cemetery Gates stappen we uit en dan is het even puzzelen hoe we bij de Botanic Garden komen. De botanische tuin is niet groot, maar toch kunnen we er geruime tijd rondkijken. Deze is ook weer heel anders dan alle andere botanische tuinen die we hebben gezien. We drinken koffie en eten cake en wandelen dan naar de rivier Ness. Daar liggen de twee Ness Islands, kleine natuurgebieden. Het is er rustig en erg mooi. Als we aan de overkant van de Ness bij de bushalte staan, komt er gelijk een aanrijden. In het stadscentrum, bij de Ness Bridge stappen we uit. We wandelen Church Street af, bekijken het kerkhof bij The Old Church en eten ijs ertegenover. Half vier zijn we terug in het appartement. We rusten uit en pakken alvast wat in. Half zeven lopen we het stadscentrum weer in naar een Indiaas restaurant. Daar eten we onion bhajee en pakora, chicken chasni en vegetable balti dansak, pilau rijst en peshwarinaan. Thee toe. Negen uur zijn we terug in het appartement. Weer vandaag: veel bewolking, af en toe een beetje regen, maar ook zon. Veertien graden. Meer tekst volgt.

–

Donderdag 11 juni: Inverness – Beauly Firth, Merkinch Local Nature Reserve & Caledonian Canal + Loch Ness & Urquhart Castle. Half acht. Koffie, ontbijt. Vanochtend doen we rustig aan. Ik maak een wandeling langs de Beauly Firth, het Merkinch Local Nature Reserve en het Caledonian Canal. Op de terugweg langs een warenhuis in het centrum. Meer koffie met De Vrouw in het appartement. Twee uur zijn we op het busstation. Voor vanmiddag hebben we een excursie geboekt. Een bus brengt ons naar een aanlegsteiger in het Caledonian Canal, enkele kilometers ten zuiden van Inverness. Daar stappen we op een boot die Loch Ness op vaart. Regen. Toch is het uitzicht uiterst fraai. We meren aan bij Urquhart Castle en dat kunnen we uitgebreid bekijken. Er is niet veel meer over dan een ruïne, maar toch krijgen we een goede indruk wat een belangrijk kasteel dit moet zijn geweest. De bus pukt ons weer op en de spraakzame chauffeur rijdt een route door de heuvels en kleine plaatsen ten westen van Loch Ness terug naar Inverness. Van het busstation lopen we het stadscentrum in naar een Turks restaurant vlakbij onder Inverness Castle. We eten chicken tava en haloumi grill, met rijst en salade. Toe is er uitstekende cheesecake. Half acht weer terug in het appartement. Weer vandaag: zwaar bewolkt, veel regen op het meer, zware wind, nogal koud. Meer tekst volgt.

–

Woensdag 10 juni: Inverness – Cathedral & Inverness Castle
Pas na half acht op. Koffie, ontbijt. Vandaag een rustdag. Als de was hangt, gaan we op pad; het is rond twaalf uur. We wandelen Academy Street af en gaan daar een warenhuis in voor wat dagelijkse boodschappen. Dan High Street naar de Ness en die steken we over. We bezichtigen de St. Andrew Cathedral en drinken buiten koffie langs de rivier. Dan lopen we terug. Af en toe schuilen we voor een buitje in Schotse kledingwinkels. We beklimmen de heuvel naar Inverness Castle. Rond het kasteel is mooi uitzicht op de Ness en de stad. In het kasteel restaurant drinken we thee en koffie en eten we blondies. Via meer Schotse kledingwinkels en het Eastgate Shopping Centre gaan we eind van de middag terug naar het appartement. Daar rusten we uit. Zeven uur gaan we op zoek naar een eetgelegenheid. Weer vandaag: bewolkt, af en toe een buitje, maar soms ook wat zon. Graad of vijftien. Meer tekst volgt.

–

Dinsdag 9 juni: van Oban naar Inverness
Zes uur gaat een wekker. Koffie, koffers inpakken en dan verlaten we ons kleine appartement, in de drukke straat in het centrum van Oban. We lopen naar de veerhaven en ontbijten daar in dezelfde gelegenheid waar we gisteravond waren. Even na tien uur staan we bij de bushalte en onze bus vertrekt stipt op tijd. De rit voert ons door het hart van de Highlands, langs meren, Fort William, Ben Nevis en Loch Ness en is net zo indrukwekkend en adembenemend als die van afgelopen zaterdag. Twee uur zijn we in Inverness. We lopen vanaf Union Street naar het busstation en daar drinken we thee. Innes Street is dan vlakbij. Ons appartement blijkt ruim en comfortabel, weer heel anders dan dat in Glasgow en zeker dat in Oban. We installeren ons en wandelen dan het stadscentrum in. Eerst komen we langs Leakey, een tweedehandsboekenwinkel in een voormalige kerk. Dan kijken we bij de rivier Ness, het uitzicht daar is geen spektakel. Terug naar Church Street en die lopen we verder af. Via wat winkels in High Street en via Union Street komen we terug in Church Street waar we een aardig uitziend Indiaas restaurant betreden. We eten onion bhajee en samosa, paneer karahi en chicken shish, pilau rijst en peshwarinaan. Ook mango lassi komt op tafel. Half negen zijn we terug in het appartement. Weer vandaag: wisselend bewolkt, af en toe zon, winderig. Meer tekst volgt.

–

Maandag 8 juni: Oban – Argyll Sea Tour
Half acht. Zon schijnt. Koffie, ietsie eten. Dan lopen we naar een gelegenheid aan de haven en ontbijten we uitgebreider met eggs en mushroom benedict en koffie. Twaalf uur hebben we een afspraak aan de kade. We varen twee uur lang met de Argyll Sea Tours. De tocht gaat deels rond het eiland Kerrera en laat ons wat van de natuur en geschiedenis zien. We zien Dunollie Castle, een zalmkwekerij en verschillende historische locaties. Daarnaast de zeehondenkolonie, albatrossen en heel veel andere vogelsoorten. De eerste week van de vakantie was het grijs, bewolkt en regenachtig; vandaag schijnt de zon volop, maar door de stevige bries is het op het water koud. Aan boord zijn dekens en verrekijkers. We zijn met slechts zes passagiers in de compacte boot. Het uitzicht over het water op de vele eilanden is indrukwekkend. Eenmaal weer aan land lunchen we in het appartement. Erna wandel ik langs de kust noordwaarts en dit keer bereik ik wel The Dog Stone en Dunollie Castle. Het kasteel is helaas niet toegankelijk, maar de wandeling erheen is wel degelijk de moeite waard. Terug in het appartement even rust. Zeven uur gaan we weer op stap. In de gelegenheid waar we vanmorgen ontbeten, eten we nu kip- en vegaburger met uienringen en friet, fruit, brownie en ijs. Half tien zijn we terug in het appartement, net voordat een hoosbui losbarst. Weer vandaag: zonnig, veel wind en erg fris. Meer tekst volgt.

–

Zondag 7 juni: Oban – McCaig’s Tower en Pullpit Hill
Kwart voor zeven. Koffie. Ontbijt. Op tijd zijn we buiten. We beklimmen de heuvel achter ons appartement en zijn al snel bij McCaig’s Tower. Vanaf daar een fraai uitzicht op Oban, de baai en eilanden. Via een andere weg dalen we af naar het station en de haven. In een Wethersoon’s koffie. De Vrouw gaat shoppen en ik ga naar Pullpit Hill. Daarvoor moet ik langs de veerponten en dan opnieuw een aardige klim. Boven wederom weids uitzicht over Oban, de baai en de eilanden. Iets andere weg naar beneden. Als ik bij het station ben, begint het flink te regenen. Daarvoor was het af en toe wat miezerig. Gelijktijdig met De Vrouw weer bij het appartement. Het is net na enen. Thee. Rond drie uur lijkt het weer beter. We wandelen naar de baai en gaan dan noordwaarts, in de hoop iets op te vangen van Dunollie Castle. Al na een paar honderd meter zien we over het water grootse buien aankomen. We schuilen in St. Columba’s Cathedral. Als het ergste voorbij is, besluiten we terug te gaan naar het appartement. Wie weet morgenmiddag nog een poging. We drogen op en lezen een en ander. Om zeven uur hebben we een tafel in een (ander) Indiaas restaurant. Het is er klein en knullig, maar ook duidelijk het beste lokale curryhuis. We eten samosa en onion bhajee, garlic chicken en saag paneer, onion rice en peshwarinaan. Zeer smakelijk allemaal. Kwart voor negen zijn we terug in het appartement. Weer vandaag: fris , stevige wind, zwaar bewolkt en zeer regenachtig met af en toe een pittiger bui. Meer tekst volgt.

–

Zaterdag 6 juni: van Glasgow naar Oban
Half zeven gaat een wekker. Koffie, ontbijt, koffers verder inpakken, afwasje en dan zijn we klaar voor vertrek. Negen uur checken we uit en bijna voor de deur stopt de bus naar Buchanan Bus Station. Daar hebben we ruim de tijd voor koffie. Onze bus vertrekt iets voor elf uur. Als we in Glasgow over de rivier Clyde gaan, zien we een glimp van de bijzondere gebouwen aan de Clydebank. We hebben ze de afgelopen dagen niet kunnen bekijken, dus zijn we blij dat er nu iets van kunnen zien, ook al is het heel kort. Het eerste half uur van de rit is weinig spektakel, maar daarna rijden we de Highlands in. De bus rijdt vlak langs Loch Lomond en het uitzicht over het water is adembenemend. Ook later tijdens de tocht zijn er fraaie vergezichten. Het land is groen en grotendeels ongerept. Schitterende rit. Iets na tweeën zijn we bij het station in Oban. Het is een levendige boel rond de baai. We drinken koffie ergens en lopen dan de paar honderd meter naar ons appartement aan Craigard Road. Op de tweede verdieping hebben we een klein maar knus appartement, heel anders dan dat in Glasgow. We installeren ons en wandelen dan langs de baai naar een grote supermarkt. Daar kopen we een en ander in en dat brengen we terug. Even uitrusten. Zeven uur zitten we in een Indiaas restaurant even verderop in George Street. We eten samosa en dhal, butter chicken en vegetable dopiaza, pilau rijst en peshwarinaan. Als we buiten komen, regent het heel fijn, maar we kunnen nog een rondje wandelen: George Street verder uit en dan via de Corran Esplanade langs de baai weer terug. Weer: bewolkt met af en toe lichte regen. Meer tekst volgt.

Tijd is relatief. Hoor je wel eens zeggen. Toch kom ik vaak concreet tijd te kort. Ik wil zo veel doen, maar heb aan vierentwintig uur in een etmaal te weinig. Bijkomende ellende: ik heb dan wel vierentwintig uur in een etmaal, maar daarvan lig ik er acht in mijn nest. Niet dat ik dan altijd slaap, want soms lukt dat niet goed. Ik doe wat ontspannings- en ademhalingsoefeningen en daarmee slaap ik dan wel redelijk in, maar vaak komt het voor dat ik ’s nachts weer wakker word. Dan moet ik plassen of heb ik spierpijn in mijn nek, ondanks dat ik onlangs een schitterend goed nieuw kussen heb gekocht.

Van de resterende zestien uur in een dag moet ik op vier dagen in de week acht uur besteden aan werk. En tweeënhalf uur aan reistijd. Vervolgens doe ik op die dagen in de dan nog overgebleven tijd afwas, maak ik een wandeling van zeker een half uur, pak ik De Vrouw beet, volg ik een enkel sociaal medium, beluister ik muziek en lees ik een boek. Zo blijft er weinig over. Op de drie dagen in de week dat ik niet werk besteed ik nogal wat tijd aan mantelzorg van mijn oude vader, aan eten koken, aan huishouden, boodschappen en contact met deze en gene. Tussendoor schrijf ik stukken als dit, ben ik betrokken bij een paar theaterprojecten, leer ik tekst, treed ik op en catalogiseer ik mijn muziekverzameling. Sporadisch vind ik een gaatje in de agenda voor een concert, museum, stedentrip of zomervakantie. Dan is de tijd op.

Tijd te weinig dus. Maar wat zou ik dan allemaal nog zo graag willen doen? Eerst even de dingen die ‘moeten’ en die blijven liggen. Het ‘plafond’ van ons balkon schilderen, bijvoorbeeld. Of de internetkabel in de woonkamer een beetje netjes wegwerken. De voorraadkast doornemen op levensmiddelen die (ver) over de datum zijn. De keuken eens grondig reinigen, vooral bovenop de keukenkastjes. Die tochtstrip onderaan de voordeur vervangen. De wagonlading muziektijdschriften herlezen en dan wegmieteren. Sowieso ruimte maken in de boeken- en platenkast. En wat ik nu nog vergeet aan wat ik allemaal moet doen en wat is blijven liggen, daaraan helpt De Vrouw mij regelmatig herinneren.

En wat ik allemaal nog wíl? Ik heb een jaar geleden weer een piano aangeschaft om mijn abominabele speltechniek te kunnen onderhouden en het is er nog niet van gekomen. Ik wil de rest van mijn cd-collectie verder catalogiseren, de vele dvd’s met films en series eens gaan (her)bekijken. Er liggen nog een paar manuscripten klaar om eindelijk eens iets mee te gaan doen. Ik heb nog veel ideeën en opzetten voor verhalen en boeken en theaterwerk. Eigenlijk zou ik ook een vorm van bewegen willen vinden die beter bij mij past dan dat hardlopen waarmee ik mijn knieën in rap tempo verslijt. Er zijn steden die we willen bekijken. Dordrecht, Delft en Leiden in ons eigen land. Madrid, Porto en (terug naar) Lisboa iets verderop. O en ik wil de trein- en bootreis naar mijn oude goede vriend Arie maken, die enkele jaren geleden emigreerde naar Turkije.

Stel dat ik niet meer hoef te werken, dan zou ik meer tijd hebben voor al deze zaken. Echter, het einde van mijn werkzame leven is nog niet in zicht. Althans, niet op korte termijn. Sowieso ins blaue hinein überhaupt es ist kaus bausen zou ik niet willen stoppen met werk. Het levert niet alleen inkomen op om allerlei leuks te kunnen doen, maar brengt ook structuur aan in het leven en wat dachten we van de sociale contacten en het besef dat ik ertoe doe, van waarde ben en al die hele enigszins zweverige shit erbij? Waarom stopt dat eigenlijk als je met pensioen gaat? Daarna wil ik óók nog van betekenis zijn, net zoals in sommige culturen waar ouderen tot op hoge leeftijd actief zijn en een wezenlijke bijdrage leveren aan de samenleving, dus het liefst stop ik nooit. Tuurlijk, het lichaam takelt af, dus dat ik (nog) minder werk op mijn oude dag, lijkt me begrijpelijk.
Behalve al het positieve dat werk oplevert, is er ook een andere kant: werk kost me ook het een en ander. Bijvoorbeeld: mijn klauwen. Een golfersarm en artritis in de poten is niet fijn, gelooft u mij. Voortdurend turen naar een beeldscherm is ook geen pretje. Stress en werkdruk zorgen niet echt voor rust en stabiliteit in mijn toch al zo kwetsbare psyche. Maar wat het ook kost: vier keer acht uur en tweeënhalf uur reistijd per dag, da’s een heleboel tijd die ik ook had kunnen besteden aan al dat leuks doen, dat dan weer wel. Wat een ingewikkeld gedoe toch eigenlijk allemaal.
De pensioengerechtigde leeftijd bevindt zich op nog zeker zesenhalf jaar afstand. Maar ik blijf geen zesenhalf jaar werken. Zoals het er nu voor staat, blijf ik nog vier jaar werkzaam op de nieuwe werkplek. Dan ben ik veertig jaar in dienst bij de werkgever en kan het financieel uit om ermee te kappen. Nu nog hopen dat in die vier jaar de wereld niet naar de tyfus gaat en alle moeite voor niets is geweest. Want tijd is niet het enige dat relatief is.
Hoe dan ook, dit alles heeft niets van doen met dat iemand zou moeten kakken van verliefdheid.

–
Apeldoorn, mei 2026

Hier lees je’m op FOK!: https://x.com/i/status/2062430754211078622