Bas Langereis leest u voor!

Lees hier mijn avonturen, fouten, misstappen, paniekbuien, angstaanvallen en ander engs.

Bas
maart 2024

Lotgenoten,

Er is iets gaande. Er is niemand op straat. Het is stil. Net een beetje licht ook. De straat is leeg; niemand die op het vroege uur op pad is. Het is al geen doorgaande weg waaraan ik woon, maar nu is er echt niemand te zien. Wacht, in de flat aan de overkant is beweging. Er gaat een schemerlamp aan en iemand zet de deur naar het balkon open. Straks – weet ik – komt een overbuurman naar buiten met zijn hondje en die loopt naar het parkje even verderop. De stad wordt wakker.

Daar is iets gaande. Ik zit niet vanaf mijn stoel de boel te inspecteren, maar vanuit mijn ooghoek zie ik beweging. Voordat ik een van de eerste bussen aan de overkant van de straat neem en naar het werk ga, mag ik graag hier buiten op het balkon zitten. Ik eet mijn ontbijt, scroll door eventueel belangrijke berichten op mijn telefoon en snuif de frisse morgenlucht op.

Daar aan de overkant, daar is iets gaande. Maar wat is het? Het gebeurt bij de ingang van het appartementencomplex. Ik zie een ekster, volgens mij een jong expemplaar, een juveniel, rondhopsen. Maar waar zit hij achteraan? Wat is dat? Ik heb mijn bril niet op. Mijn bril is een leesbril, dus daar heb ik hier in de verte niets aan.
Bij vlagen zie ik heel slecht. Lezen bijvoorbeeld, dat lukt me nauwelijks zonder hulpmiddel. Die leesbrillen van mij. Ik heb er nogal wat. In huis een stuk of twintig, denk ik. Op de werkplek ook zeker vijf. Het zijn allemaal goedkopies, de meeste aangeschaft tijdens de recentelijke bezoeken aan Duitsche plaatsen en steden. In de Rossmann of de DM zijn prima leesbrillen verkrijgbaar, ze hebben ze zelfs in mijn thermopanesterkte. Als we een keertje in Münster of Köln zijn, dan neem ik altijd een exemplaar of wat mee. Voor verder weg zou ik waarschijnlijk ook aan een bril moeten; mijn broers en zus dragen allen een permanente bril. We zijn allemaal 55+ en ik ben de enige die geen bril draagt. Ik stel het ook graag nog een jaar of wat uit. Uit ijdelheid, lijkt het misschien, maar dat is het niet; ik draag mijn leesbrillen graag en liefst kies ik ze uit met een opvallend en kleurrijk montuur. Eerder is het vanwege het praktisch gedoe waar ik geen zin in heb. En daar komt bij: ik red me nog redelijk zonder. Hoewel.

Wat is het? Een zwart langwerpig iets. Een muis? Een rat? Nee, dat is het niet. Wacht. Boven de deur van het appartementencomplex daar is een luifel en doordat het portiek iets naar achteren is, staat daar in die hoek vaak een bijzondere wind. Een soort miniwindhoos. In de herfst zie ik er bladeren in cirkels rondwaaien, soms gaan ze een stukje omhoog, maar na een meter of zo is zo’n blad te zwaar voor de wind en dan zakt het weer.

Ja, wat ik zie is iets wat door de wind rondgeblazen wordt. Het is geen levend iets, geen dier, maar wat is het wel? Het is zwart, wat verfrommeld, eh … ik knijp mijn ogen tot spleetjes, maar het helpt niet. Toch blijf ik turen. En dan. Dan gaat me een licht op en zie ik het en weet ik het. Het is een leeg hondenpoepzakje.

Wat een avonturen toch weer.

–
Apeldoorn, juli 2026

Hier lees je ‘m op FOK!.

Het volgende verhaal heb ik al lange tijd liggen. Ik heb het nergens gepubliceerd, nooit verteld. Maar vandaag, nu is het tijd.
De aanleiding voor het verhaal was een vraag van iemand, een luchtige, ludieke vraag: ‘Wat is de laatste foto die je op je telefoon hebt opgeslagen?’ Toen ik, ietwat overdonderd door de vraag, eerlijk antwoord gaf, was de reactie: ‘Dat had ik nou nooit achter jou gezocht.’ Het verhaal heet dan ook:

Viezerik

Al scrollend door de sociale media zie ik de foto. Ik schrik en vooral van mijzelf. De afbeelding raakt me en blijft me bezighouden. Een dag later moet ik terugscrollen en wat ik nooit doe, doe ik nu wel: ik download de foto.
Ik heb in mijn telefoon een foto van een naakte jonge vrouw. En ik voel me ongemakkelijk.

Wat denkt ú? Ben ik, een man van bijna tweeënzestig, die een foto van een naakte jonge vrouw, een meisje misschien nog, in zijn telefoon heeft opgeslagen, ben ik een pervers persoon, een viezerik? (Dat had ik nou nooit achter jou gezocht.)

Ik ga u die foto niet laten zien. Technisch gezien kan het; we hebben een laptop, een beamer en een groot scherm. Ik doe het niet. Ik doe een beroep op uw voorstellingsvermogen en verbeeldingskracht.
De jonge vrouw op de foto ligt op haar buik op een handdoek op het strand en steunt op haar ellebogen. In haar beide handen heeft ze een smartphone. Ze zal begin twintig zijn. De fotograaf moet vlak naast haar zitten, er is niet overdreven ingezoomd. De foto is gemaakt van iets linksvóór, met een telefoon en het is een staande foto in plaats van een liggende. We zien haar hoofd en haar handen, maar slechts één been. Boven in de foto veel blauwe lucht met witte wolken en onder in de foto veel handdoek en zand. Rechts op de achtergrond zijn er ver weg op het strand badgasten in zwemkleding te zien, maar dicht om haar heen ligt er niemand. Langs de waterlijn bij de badgasten staan kleurige parasols en in de branding schuimen de koppen van de golven.
Het meisje heeft haar blonde halflange haar achter haar linkeroor geschoven en iets opgestoken op haar achterhoofd met een haarklem. Er zitten twee zilverkleurige ringetjes in haar linkeroorlel. De kleur van haar ogen is niet vast te stellen, want ze kijkt naar beneden naar haar telefoon, waardoor het lijkt of ze haar ogen gesloten heeft. Make-up draagt ze niet, de huid in haar gezicht is gaaf en egaal, al zie ik wat sproetachtige vlekjes. Verder geen opvallende neus of mond, het is een fijn getekend gezicht en haar onderlip is voller dan haar bovenlip. Behalve die twee ringetjes door haar linkeroor draagt ze geen sieraden, geen ketting om haar hals, geen ring of armband, ook geen hippe tattoos of piercings. Ze is slank, niet mager en ook niet erg mollig. Het meisje is naakt en doordat ze op haar ellebogen steunt, zie je iets van haar borsten. Die zijn niet heel vol, ook niet superklein. Je ziet aan haar naakte lijf dat ze een bikini heeft gedragen: haar lichaam is zongebruind, maar haar borsten en billen zijn wit, de contouren van de bikini scherp afgetekend op haar gebronsde huid.
De handdoek waarop ze ligt is wit met donkergroen gestreept en aan de randen ligt er her en der wat zand op.

Waarom heb ik deze foto van dit blote meisje dat verdiept is in haar telefoon gedownload? Het is niet dat ik bij het zien van de foto seksueel opgewonden raak. Als ik dat wel zou willen – seksueel opgewonden geraken – dan weet ik dat er op het internet veel prikkelender beeldmateriaal te vinden is. Althans, dat heb ik wel eens ergens gelezen. Het is een leuk en mooi meisje om te zien, maar ze is niet een uitzonderlijke of klassieke schoonheid. Wat raakt me dan, wat maakt dat ik hem dan toch heb opgeslagen?

De jonge vrouw ligt er in al haar naaktheid heel ontspannen en onbevangen bij. Ze lijkt zich niet bewust dat er iemand is die een foto van haar maakt. Er is niets geposeerds, dit is echt, puur. Ik zie geen enkele spanning in haar lichaam, er is niets krampachtigs, ze is volledig zichzelf. Ze lijkt zich niet te schamen voor haar naaktheid, alsof het iets vanzelfsprekends is, ze straalt rust en tevredenheid, misschien wel geluk uit. Kennelijk voelt ze zich in het moment – ondanks haar kwetsbaarheid – veilig. Dat vind ik bijzonder voor een jong iemand zoals zij. Ga eens na: wie ligt er nu nog topless of naakt op het strand als jan en alleman je op de foto en de sociale media kan zetten en als ouwe mannen je foto kunnen opslaan? Ik zie vandaag de dag om mij heen weinig jongeren die zo ontspannen en zelfbewust zuiver zichzelf zijn. Ik zie wel veel jongeren die krampachtig bezig zijn met proberen iets of iemand te zijn, met indruk maken op de ander, met materieel en uiterlijk vertoon en schone schijn. Het lijkt mij dan ook moeilijk om in de huidige tijden jong volwassen te zijn; de wereld zit vol verleiding en sociale druk en hoge verwachtingen en alles is nep en er is dreiging en onzekerheid, de maatschappij is jachtig en vluchtig en alles lijkt zo leeg en betekenisloos. Deze jonge vrouw – naakt, nota bene – straalt uit dat dit is hoe ze is en hoe ze wil zijn, in het hier en nu. Dat ontroert me.
En ja ik weet het: het kan zijn dat deze jonge vrouw inmiddels al lang over het internet zwerft, want die hele foto is vast ook weer AI-fake, het kan zijn dat ze bekend is als actrice in natuurfilms voor volwassenen of als een aandachtshoer eersteklas. (Never stick your dick in crazy!) Ik realiseer me heel goed dat de foto een momentopname is en eigenlijk niets zegt (ik vul het ook maar in) en ik ben me volledig bewust dat ik dit meisje helemaal niet ken, ik weet niet hoe ze is, voor hetzelfde geld is het een tokkeltrut, zeiksecreet of roofhoen van de ergste soort. Maar in dit vastgelegde moment is ze – in alle onbevangenheid – van een onvolmaakt en ontwapenend soort schoonheid die me emotioneert.

Maar er is nog iets.
Zoals ze daar ligt, lijkt ze erg op iemand die ik goed heb gekend, nu eenenveertig, tweeënveertig jaar geleden. Zij had bijna hetzelfde gezicht en postuur en haar haren net zo zitten als de jonge vrouw hier op de foto. Ze was alleen niet blond, maar donker met een krul erin en zij had prachtig bruine ogen. We waren allebei twintig jaar jong en zij was het eerste meisje naar wie ik toe durfde te gaan om haar te zeggen dat ik zo verliefd op haar was. Ze schrok en vroeg hoe dat zo plotseling kwam. Ik zei dat het niet zo plotseling was, het was al een poos zo. ‘Maar waarom heb je me dat niet eerder verteld? Want ik ben ook al een tijdje verliefd op jou.’ We spraken af dat we vanaf dat moment verkering hadden en omdat we allebei heel verlegen en onzeker waren, vertelden we nog aan niemand dat het zo was. Het was de zomer van 1985 en we hadden het fijn samen.
Ik heb geen foto’s van haar, maar het heel frappante is: ik heb wel al dik eenenveertig jaar op mijn netvlies een beeld van haar waarin ze er net zo bij ligt als het meisje hier op de foto. Het was alleen niet op het strand, maar in haar eigen kleine flatje. Ze lag op haar buik op bed, steunend op haar ellebogen en ik lag naast haar en keek naar haar. In haar handen had ze natuurlijk geen smartphone – die bestonden nog helemaal niet. Nee, het was haar agenda en ze keek of ze studieopdrachten had die ze die dag moest maken of dat ze nog even tegen mij aan kon blijven liggen.
Kort daarna, half november 1985, toen ze ’s avonds op haar bromfiets onderweg was van haar werk naar huis, werd ze door een veel te hard rijdende auto geschept. Op het moment dat de ambulancebroeders haar het ziekenhuis binnen brachten, overleed ze. Twee jaar lang wist ik niet hoe ik het had, bestond ik niet, leefde ik in een waas vol witte ruis, alles was alleen maar donker, er was slechts verdriet en wanhoop en angst en pijn en verlangen en spijt. Na die twee jaar merkte ik dat er ruimte kwam in mijn hoofd (vanzelf, slijt het?) en weer een boel maanden later was er een ander iemand met wie het bijzonder klikte en zij bracht licht in mijn duisternis en inmiddels zijn we ruim achtendertig jaar bij elkaar.
En dan, al scrollend op de sociale media, zie ik die foto en ik schrik, vooral van mijzelf, en die foto raakt me en houdt me bezig en een dag later moet ik terugscrollen en ik sla de foto op in mijn telefoon en ik voel me ongemakkelijk en gelooft u mij: ik ga tegenwoordig niet meer gericht op zoek naar die foto in mijn telefoon, maar als hij toevallig voorbij komt, dan kijk ik even, dan kijk ik naar het mooie meisje dat daar zo ontwapenend bloot op haar handdoek op het strand ligt en dat zo lijkt op haar, op het meisje op wie ik zo verliefd was en met wie ik korte tijd samen mocht zijn en ik heb mooie herinneringen en afschuwelijke en er is weemoed en melancholie en ik ben verdrietig en vreugdevol en dankbaar en gelukkig en totaal van slag.

Dus zegt u het maar. Ben ik, de man van bijna tweeënzestig, die een foto van een naakte jonge vrouw, een meisje misschien nog, in zijn telefoon heeft opgeslagen, ben ik een pervers persoon, een viezerik? (Dat had ik nou nooit achter jou gezocht.)

–
Apeldoorn, augustus 2026

–
Gepland om te vertellen tijdens een voorstelling van Helemaal stuk, waarschijnlijk op 14 maart 2027.

–

Vrijdag 25 september:
De wekker gaat op de gebruikelijke tijd. Ik loop een ronde hard langs Grift en kanaal. Het is koud, maar lopen lukt opvallend soepel. Zeven uur ben ik aan het werk. Tussendoor koffie. Meer koffie met De Vrouw op de galerij in de zon. Lunch. Afwasje. Ik wandel een rondje langs het kanaal en door de zon. Nog even verder werken en om vier uur vind ik het klaar. Krant. Even rust. De Zoon is er om kwart voor zes en De Vrouw serveert voor hen beiden een nasi met kip. Voor mij is er het restant stoemp van woensdag, aangevuld met rode boon. Ernaast staat een salade. We eten alles op. Afwasje. Lezen. Webstek. Lezen en toneeltekst.
Muziek vandaag: 12 Conversations (Ryuichi Sakamoto & Alva Noto), Melancholia (Rick Wakeman), Winter Songs (Steve Swallow), Live On The Moon (Sparks), Return To The Red Planet (Rick Wakeman), het vijfde plaatje (het BBC-concert) uit de set Under Wraps – The Unwrapped Edition (Jethro Tull)

–

Donderdag 24 september:
Niet op tijd op de werkplek; een bus valt uit. Tussen de middag wandel ik door bos en veld. Kwart voor vijf thuis. Krant. De Vrouw serveert het restant van de Turkse linzensoep en we eten er weer goed van. Natafelen. Afwasje. Lezen en toneeltekst. Webstek. Lezen en toneeltekst.
Muziek vandaag: Return To The Red Planet (Rick Wakeman), The Shel Talmy Recordings (David Bowie), Requiem (Irmin Schmidt)

–

Woensdag 23 september:
Kwart over zes. Slapen blijft lastig. Ik loop een ronde hard om het centrum en die lukt goed. Begin van de ochtend loop ik naar de super. Koffie met De Vrouw op de galerij in de zon. Ik fiets naar Onze Vader, wissel was en een enkel woord. Meer koffie met De Vrouw op de galerij in de zon. Lunch. Afwas en huishoudelijks. Vervolgens wandel ik een klein rondje langs het kanaal. Krant en rust. Eind van de middag maak ik avondeten: een stoemp van ui, aardappel, bataat, pastinaak, andijvie en rode boon. Ernaast een salade van bosui, koolrabi, rode kool en komkommer. Voor De Vrouw bak ik runderschnitzel. We eten er fiks van, want smakelijk. Natafelen. Afwas. Lezen. Webstek. Lezen en toneeltekst.
Muziek vandaag: Pull Up Some Dust And Sit Down (Ry Cooder), The Red Planet (Return To The Red Planet), Sightings (Jarboe)

–

Dinsdag 22 september:
Niet heel goed geslapen. Op tijd op de werkplek. Volle dag. Tussen de middag wandel ik door bos. Eind van de middag is er het afscheid van een naaste collega, maar ik ga toch vroegtijdig naar huis. De Vrouw serveert de goede Turkse linzensoep en we eten er fiks van. Afwasje. Snel naar Gigant voor de laatste repetitie van Zonder ons, het theaterstuk dat onderdeel is van Helemaal stuk aanstaande zaterdagavond en zondagmiddag. De eerste keer dat we het spelen gaat er veel mis, de techniek doet het nog niet goed en ik ben uit mijn concentratie en maak fouten; de tweede keer loopt het soepel en zit ik er goed in. Na afloop loop ik met Aad en de mannen van de techniek de voorstelling vóór de pauze door om licht en beelden goed door te spreken. Kwart over tien thuis.
Muziek vandaag: geen

–

Maandag 21 september:
Op tijd op de werkplek. Tussen de middag wandel ik door bos. Kwart over vijf thuis. Krant. De Vrouw serveert het restant ratatouille-achtige schotel van zaterdag met een aardappel-bonenstoemp uit de oven en een salade. We eten alles op. Natafelen. Afwas en afval. Lezen. Webstek. Lezen en toneeltekst.
Muziek vandaag: The Division Bell (Pink Floyd), Harmonic Mind (Ozric Tentacles), 12 Conversations (Ryuichi Sakamoto & Alva Noto)

–

Zondag 20 september:
Kwart over zes. Ik loop een ronde hard langs het kanaal en buiten het centrum. Het lukt prima. Thuis nog terug in bed. Pas om kwart over tien staan we op. Koffie met De Vrouw. Krant. Meer koffie met De Vrouw. De Zoon is er na half een voor lunch. Natafelen. Afwasje en stofzuigen. Ik wandel een rondje langs het kanaal. Lezen. Vier uur is de zondagmiddagluistersessie met de Duitsche vrienden (Raye). Erna maak ik avondeten. Een zondagrisotto met shiitake, sjalot, courgette en aubergine. Ernaast het restant salade van gisteren, aangevuld met koolrabi en komkommer. Voor De Vrouw bak ik steak bavette. We eten alles op. Natafelen. Afwas. Restant krant. Webstek. Lezen en toneeltekst.
Muziek vandaag: The Early Singles (bonus disc van de box Shine On) (Pink Floyd), I, Flathead – The Songs Of KashBuk And The Klowns (Ry Cooder), 12 Conversations (Ryuichi Sakamoto & Alva Noto)

–

Zaterdag 19 september: zesendertig jaar getrouwd + generale repetitie Helemaal stuk
Zes uur. Koffie, ontbijt, allerlei, voorbereidingen voor Helemaal stuk. Begin van de ochtend loop ik de gebruikelijke zaterdagmorgenronde langs slager en super. Koffie met De Vrouw en van harte. Half elf naar Gigant. Ik richt de zaal in en niet veel later zijn Aad, Peter-Jan, Frans, Olivier en Margit er. We spelen wat stukken van Helemaal stuk van vóór de pauze door. Tussendoor digitaal contact met Tim, goed contact, zeer fijn wat van hem te vernemen. Half twee komen Bertus, Rens en later ook Caroline erbij en dan spelen we Zonder ons nog twee maal door. De eerste keer ben ik opnieuw niet goed geconcentreerd en maak ik veel fouten, maar de tweede poging gaat uitzonderlijk goed. Ook de techniek loopt nu redelijk goed. Half vijf thuis. Even rust. De Vrouw serveert een ratatouille-achtige schotel van aubergine, courgette en tomaat uit de oven, met ernaast aardappel uit de oven en een salade. We eten er fiks van. Natafelen. Afwas en huishoudelijks. Lezen. Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: 12 Conversations (Ryuichi Sakamoto + Alva Noto), Transition II (Lunatic Soul), Trio > Live (Pat Metheny), Harmonic Mind (Ozric Tentacles)

–

Zaterdag 12 september:

–

Zondag 13 september:

–

Setlijst 1: zkv’s
strepen
opruimen
raar
kleine jos
gedicht bij de verjaardag van mijn vrouw
luchtje
zkv

Setlijst 2: uit Bas, Willem en ik
Vol met vaders
Eet smakelijk

Setlijst 3:
Drie Duitse gedichten (1)
Badkamerjournaal

–

Vrijdag 18 september: middagje Deventer
Kwart over zes. Ik loop een ronde hard langs Grift en kanaal en het lukt mooi. Koffie en allerlei. Half tien fiets ik naar Peter-Jan voor een muziekrepetitie met Aad, Caroline en Mark erbij. Op de terugweg haal ik het groentepakket op. Kwart voor twaalf thuis. Koffie met De Vrouw. Lunch. Afwasje. We pakken een trein naar Deventer. Daar zien we in De Waag een leuke expo over de totstandkoming van de film A Bridge Too Far, vijftig jaar geleden opgenomen in Deventer. Ook de rest van De Waag zien we. Erna drinken we thee op de Brink en wandelen we een rondje door de stad. Zes uur zitten we in een Indiaas restaurant en eten we onion bhaji, paneer tikka, murgh massala en pumpkin bhaji, plus mango- en papajaijs toe. We vieren een beetje dat we morgen zesendertig jaar getrouwd zijn. Op tijd wandelen we weer terug naar het station en om acht uur zijn we weer thuis. Lezen en webstek.
Muziek vandaag: Harmonic Mind (Ozric Tentacles), Little Dots (Frank Zappa)

–

Donderdag 17 september:
Op tijd op de werkplek. Tussen de middag wandel ik door veld en bos. Kwart over vijf thuis. De gootsteen in de keuken is ontstopt, fijn. De Vrouw serveert het restant van de pastaschotel van gisteren en een nieuwe schotel van Chinese kool in kruidenkaassaus. Ernaast het restant salade van gisteren. We eten alles op. Natafelen. Afwasje. Dan fiets ik naar Ugchelen voor een bijeenkomst met de toneelgroep. We spreken wat stukken door die we met z’n vieren zouden kunnen gaan spelen en lezen één stuk met elkaar. Het lijkt ‘m te gaan worden. Volgende keer, over twee weken, een ander stuk en dan zien we weer verder. Kwart voor tien thuis.
Muziek vandaag: geen

–

Woensdag 16 september:
Kwart over zes. Ik loop een ronde hard om het centrum. Het lukt heel aardig. Begin van de ochtend wandel ik eerst naar Gigant want gisterenavond leesbril laten liggen en daarna door naar de super. Koffie met De Vrouw op de galerij in de zon. Eind van de ochtend naar Onze Vader om de was te wisselen. Hij is wat gespannen, want hij heeft een paar afspraken en maakt zich zorgen hoe hij alle spullen uit het verkochte huis krijgt. Met moeite weet ik hem wat op zijn gemak te stellen, maar vrees dat het snel weer onrustig in zijn hoofd zal zijn. Thuis meer koffie met De Vrouw op het balkon in de zon. Lunch. Afwasje en huishoudelijks. Ik wandel een rondje langs kanaal en door park. Krant en rust op het balkon. Eind van de middag maak ik avondeten. Eerst een salade van bosui, koolrabi, rode kool, komkommer en noten. Dan kook ik linzenspaghetti, bak ik nepspek, kastanjechampignon, ui, paprik, restjes sla en daar doorheen roer ik knoflookkruidenroomkaas en de pasta. We eten er fiks van. Natafelen. Afwasje. Lezen en toneeltekst op het balkon. Webstek. Lezen op het balkon.
Muziek vandaag: Fôly! – Live Around The World (Habib Koité & Bamada)

–

Dinsdag 15 september:
Wederom onrustig geslapen, wat is dat toch. Op tijd op de werkplek. Tussen de middag wandel ik door bos. Chaos op het spoor en propvolle streekbussen. Het is vandaag warm en benauwd. Kwart over vijf thuis. De Vrouw serveert het laatste restant van de goed gevulde groentesoep. Nu eten we alles op. Afwasje. Half zeven loop ik naar Gigant. Een full-dress rehearsal van Zonder ons, het stuk dat we zaterdagavond 26 en zondagmiddag 27 september gaan spelen in de voorstelling Helemaal stuk. De techniek hapert nog wat en ik ben niet voldoende geconcentreerd, waardoor het voor mij niet lekker gaat. Gelukkig hebben we zaterdag aanstaande en volgende week nog voor een repetitie. Tien uur thuis.
Muziek vandaag: geen

–

Maandag 14 september:
Op tijd op de werkplek. Nog redelijk geslapen ook. Tussen de middag wandel ik door bos. Kwart over vijf thuis. De Vrouw serveert het restant van de goed gevulde groentesoep van gisteren, aangevuld tot een nog gevuldere groentesoep, zodat we morgen er wéér van eten. Smaken dat het doet. Natafelen. Afwasje. Krant en toneeltekst op het balkon. Webstek. Lezen op het balkon.
Muziek vandaag: My Name Is Buddy (Ry Cooder), Mentat Routage (Mentat Routage)

–

Zondag 13 september: Bas, Willem, Aad en Peter-Jan dragen voor tijdens de Open MonumentenDag
Zes uur wakker en op. Ik loop een ronde hard langs Grift en kanaal en door lichte regen. Niet erg. Lopen lukt aardig. Thuis nog terug in bed. Pas om half tien staan we op. Koffie met De Vrouw. Allerlei, bijvoorbeeld bij het bedrijf dat het beheer doet in ons appartementencomplex dat we een ernstige verstopping in de keuken hebben. Meer koffie met De Vrouw. Lunch. Afwasje. Twaalf uur sta ik voor de deur en even later zijn Aad en Peter-Jan er. We fietsen gedrieën naar Parc Spelderholt, door ietwat lichte regen. Vanmiddag lezen we er opnieuw voor in het kader van de Open MonumentenDagen. Ondanks het mindere weer zijn er meer bezoekers dan gisteren en wederom zijn de reacties mooi. Na afloop spreken we de organisatrice en we krijgen niet alleen een compliment, maar ook de vraag of we vaker bereid zijn. Half vijf thuis. Even rust. De Vrouw serveert een goed gevulde groentesoep (aardappel, bataat, paprika, courgette, linzen) en daar eten we goed van. Natafelen. Afwasje. Restant krant. Webstek. Lezen en toneeltekst.
Muziek vandaag: het derde plaatje uit de set J-Tull Dot Com -Another Cast Of The Net (Jethro Tull), Ma Ya (Habib Koité & Bamada), A Momentary Lapse Of Reason (Pink Floyd)

–

Zaterdag 12 september: Bas, Willem, Aad en Peter-Jan dragen voor tijdens de Open MonumentenDag
Niet goed geslapen. Toch om kwart voor zeven op. Koffie, ontbijt, allerlei. Begin van de ochtend loop ik de gebruikelijke zaterdagmorgenronde langs slager en super. Daarna nog even naar de markt. Koffie. Dan maak ik wat foto’s van de schoonmaak die De Vrouw met bewoners van ons appartementencomplex uitvoeren; zelf fiets ik naar Onze Vader. Ik wissel was en praat even met hem; hij is opgewekt, al maakt hij zich wat zorgen hoe het moet met zijn spullen nu zijn huis is verkocht. Ik weet hem gerust te stellen en laat hem weer opgewekt achter. Thuis koffie en snelle lunch. Twaalf uur fiets ik met Aad en Peter-Jan naar Parc Spelderholt in Beekbergen. Daar is Willem ook. Ter gelegenheid van de Open MonumentenDagen lezen we voor uit eigen werk. Drie sets van ieder een half uur. De eerste set een man of acht; tijdens de tweede en derde ieder zeker vijftien. Reacties zijn positief. Vier uur rijden we weer terug. Thuis even rust. De Vrouw serveert het restant ovenschotel van donderdag met salade ernaast. Natafelen. Afwasje. Lezen. Webstek. Krant.
Muziek vandaag: Lateral (Brian Eno & Beatie Wolfe), The Final Cut (Pink Floyd), Chavez Ravine (Ry Cooder)

‘Zeg, loopt die serie van je nou nog steeds?’
‘Jazeker. Vandaar dat ik hier ben.’
‘Dat snap ik niet.’
‘Dat geeft niet. Snappen is niet jouw sterkste kant, dat is welbekend.’
Bart keek me niet-begrijpend aan.
‘Zie, dat bedoel ik,’ zei ik.
‘Je hebt me wel eens verteld,’ zei hij, ‘dat je in die serie beschrijft waarom je het niet meer leuk vindt om een café te bezoeken.’
‘Met je geheugen lijkt me niet zo veel mis, Bart.’
‘Dat begrijp ik niet.’
‘Met je begripsvermogen echter wel.’
‘Hoe bedoel je?’
‘Hoe bedoel je: hoe bedoel je?’
‘Ik kan het niet meer volgen.’

Toch zei ik niet iets ingewikkelds, wist ik.
Bart was aan tafel erbij gaan zitten.
Ik vroeg: ‘Waarom kom jij hier eigenlijk nog?’
‘Om wat te drinken.’
‘Ga weg.’
‘En om te ontsnappen aan de gekte van alledag.’
‘Is hier geen gekte dan? En waarom ben je hier dan alle dagen?’ Het was een drukte van belang in café De Uitsmijter.
‘En om lekkere wijven te ontmoeten.’ Hij stak zijn tong uit een mondhoek.
Ik keek om me heen. Wijven zag ik niet en behalve de serveerster Charlotte was hier niemand aanwezig die je ‘lekker’ zou kunnen noemen.

‘Dag Charlotte,’ zei ik. ‘Deze meneer Bart hier die zegt dat hij hier komt om lekkere wijven te ontmoeten, maar ik zie geen wijven en de enige die ik ‘lekker’ zou willen noemen, dat ben jij.’
‘Hoi Bas,’ lachte ze. ‘Ik weet dat je het als compliment bedoelt. Dank je wel.’
‘Niets te danken, want het is de waarheid en ik kan niet anders dan de waarheid benoemen.’
‘Wil je iets drinken?’
‘Water graag. Liefst uit de kraan. Wist je dat deze meneer Bart hier, naast dat hij een café bezoekt om lekkere wijven te ontmoeten, dat hij hier ook komt om iets te drinken? Maar je vroeg het aan mij, dus het is eerst mijn beurt en daarna pas die van hem. Hij betaalt overigens zelf.’
‘Hahaha, komt goed, hoor.’
‘Hoe was je vakantie in Zweden?’
‘O mooi! Dat je dat nog weet. Lief dat je het vraagt. Ik heb heel veel gezien en gewandeld en het is er zo mooi en rustig.’
‘En leeg.’
‘En leeg.’
‘In tegenstelling tot dit café.’
‘Ja, het is druk vanavond.’
‘Je kunt niet lang blijven praten, dus.’
‘Klopt,’ knikte ze. ‘Ik ga je water halen.’
‘Fijn, dan wacht ik even.’

‘Wat zit jij hier die griet op te geilen?’ vroeg Bart. ‘Denk niet dat ik je niet doorheb.’
‘Heb jij zo vroeg op de dag al zo veel te veel gedronken?’
‘Klets d’r niet omheen. Ik zie je toch die meid versieren?’
‘Ik hoef haar niet te versieren,’ zei ik. ‘Ze is van zichzelf al mooi genoeg.’
‘Met zo’n opmerking krijg je haar het nest niet in, Bas.’
‘Dat was dan ook niet de bedoeling van de opmerking.’
‘Huh? Nee? Je zit dat wijf toch lekker te maken?’
‘Bart. Het is geen wijf en ik zit haar niet lekker te maken.’
‘Waarom niet? Zou je haar niet willen doen?’
‘Ze is lief en tof en knap, maar ik zou haar niet ‘willen doen’,’ zei ik. ‘Ik ben heel gelukkig gehuwd.’
‘Wou je zeggen dat jullie, jij en je vrouw, nog steeds eh …’
‘Kijk Bart, de vele vonken van het begin van onze relatie en de eerste jaren van ons huwelijk die zijn er wat vanaf. De frequentie van de geslachtelijke ommegang is in de loop van de jaren wat minder geworden en het hoeft vandaag de dag allemaal niet meer zo acrobatisch, maar ik heb toch nog altijd regelmatig dat ik na afloop denk: Was me dat neuken.’

‘Je water, alsjeblieft.’ Charlotte stond weer bij de tafel en zette een groot glas vol met een doorzichtige vloeistof neer. Ik keek haar aan. Ze leek geschrokken.
‘Je lijkt geschrokken,’ zei ik.
‘Eh nou, ik hoor wat je net zei.’
‘Excuus. Het was niet tegen jou, maar tegen die pief hier tegenover, die mij beticht van buitenechtelijk geflirt.’
‘Jij? Buitenechtelijk?’ Ze barstte in lachen uit.
‘Precies. Ongelofelijk, niet?’
‘Iedereen die jou ook maar een beetje kent, Bas…’
‘Charlotte, niets menselijks is mij vreemd. Ik heb een groot hart en wie zou niet warme gevoelens koesteren voor een lieve en knappe jongedame als jij? Maar om die warme gevoelens te gaan manifesteren in initiatieven of handelingen die je zou kunnen scharen onder ‘ontrouw’, dat gaat mij veel te ver.’
‘Scharen?’ vroeg Bart.
‘Is daar wat mis mee, met scharen?’ Ik keek hem geërgerd aan. ‘En kijk niet zo verlekkerd.’
‘Ik voel me hoogst geïntimideerd,’ zei Charlotte, enigszins wit weggetrokken.
‘Bart,’ zei ik hem, ‘had ik jou eigenlijk gevraagd, uitgenodigd, toestemming gegeven om hier aan tafel te komen zitten?’
‘Is hij opdringerig?’ vroeg Charlotte. Ze trok een pump uit en hield die in de aanslag, alsof ze Bart er ieder moment een mep mee kon geven. ‘En niks drinken ook nog? Het is hier een café, het is de bedoeling dat je hier iets te drinken bestelt, mocht je het nog niet weten.’
‘Kan ik…’ bibberde Bart.
‘Nee,’ zei Charlotte. ‘Je kan maar één ding en dat is oprotten voordat ik je er hier hoogst persoonlijk uit laat gooien.’
‘Oké oké, ik ga al.’ Hij ging.

‘Wat een avonturen toch weer,’ zei ik. ‘Of nee, die zin hoort in een andere serie.’
Charlotte reageerde niet. ‘Gaat het wel?’ vroeg ik.
‘Gudrun houdt niet van scharen,’ zei ze, in het niets voor zich uit starend.
‘Dat is jammer,’ zei ik. ‘Zeker als jij er wél van houdt en het graag met haar zou doen. Maar liefde overwint alles. Jullie vinden wel een andere manier om het lichamelijke verlangen te bevredigen die jullie allebei behaagt.’
‘Mooie woorden, Bas.’
‘Ja, ik zou ze moeten opschr…’
‘Ik weet het,’ onderbrak ze me. ‘Het is hoog tijd, hè?’
‘Heel hoog.’

–
Apeldoorn, juli 2026

Hier lees je ‘m op FOK!.

–

Vrijdag 28 augustus: van Apeldoorn naar Antwerpen + middagje met Peter en Inge

–

Zaterdag 29 augustus: Den Botaniek en Modemuseum + Sparks in De Roma

–

Zondag 30 augustus: van Antwerpen naar Apeldoorn

–

Vrijdag 11 september:
Pas na kwart over zeven wakker. Het gaat. De spierpijn is weg, ik voel me nog wat zweterig. Half negen ben ik aan het werk, kalm aan. Tussendoor koffie. Meer koffie met De Vrouw. Lunch. Afwasje. Ik wandel een klein rondje langs het kanaal en door lichte regen. Nog even iets verder werken, maar zeer op tijd stop ik weer. Rust. Slapen, zelfs. De Zoon is er om half zes en De Vrouw serveert een prachtige nasi met gebakken ei en een salade ernaast. We eten alles op. Afwasje. Lezen. Webstek. Lezen en toneeltekst. Zeer op tijd slapen weer.
Muziek vandaag: Sightings (Jarboe), Every House We Built (Exploring Birdsong), The Roaring Waves (Hackett & Rothery), In A Glass House (Gentle Giant), Le Pop (Katzenjammer), het eerste plaatje van de set J-Tull Dot Com – Another Cast Of The Net (Jethro Tull), Stupid Says Run (Dorie Jackson)

–

Donderdag 10 september:
Nog altijd niet fit, maar het gaat. Op tijd op de werkplek. Tussen de middag merk ik dat het beter is dat ik stop. Ik heb een bus van een uur en een uur later ben ik thuis. Slapen. Na vijven weer op. De Vrouw serveert een mooie ovenschotel van aardappel, pastinaak, peer, sperzieboon, prei en kaas en zowaar, ik eet er aardig van. Afwasje. Ik heb verhoging. Krant. Webstek. Lezen en toneeltekst.
Muziek vandaag: Cobalt Blue (Michael Brook), Live At The Aquarium (Michael Brook)

–

Woensdag 9 september:
Zes uur op. Ik heb spierpijn in nek, schouder, rug en bovenbenen. Algeheel lamlendig. Oei. Ik loop een ronde hard om het centrum en dat lukt me zowaar goed. Begin van de ochtend wandel ik naar de super. Koffie met De Vrouw op de galerij. Dan op de fiets naar Onze Vader. Hij is bezig; er is iemand die met hem de krant doorneemt, dus ik ben er heel kort. Thuis meer koffie met De Vrouw op de galerij. Lunch. Afwasje en huishoudelijks. Ik wandel een klein rondje langs het kanaal. Krant op het balkon. Ik moet rusten, want de spierpijn maakt me doodmoe. Eind van de middag maak ik avondeten. Bataat, paprika, courgette, kerstomaat en kastanjechampignon uit de oven. Een salade van bosui, koolrabi, rode kool, komkommer en vijg. Voor De Vrouw bak ik kippendijfilet. We eten alles op. Afwasje. Lezen. Webstek. Lezen en toneeltekst. Negen uur slapen en morgenochtend kijken hoe ik ben en welke keuzes ik ga maken.
Muziek vandaag: Chicago ’78 (Frank Zappa)

–

Dinsdag 8 september:
De wekker gaat op de gebruikelijke tijd. Even na zes uur ben ik aan het werk. Tussendoor koffie en meer koffie. Kwart over elf is het klaar voor vandaag. Kleine lunch en kwart voor twaalf lopen we naar het station. Anderhalf uur later zijn we op station Amsterdam-Zuid en vanaf daar is het een klein eindje lopen naar een begraafplaats. De uitvaart van mijn tante Anneke trekt niet heel veel bekijks, maar de plechtigheid is passend. Na afloop is het – ondanks de verdrietige aanleiding – fijn om neven en nichten en een enkele tante en oom te zien en te spreken. Kwart voor vier lopen we terug naar het station en pakken we de trein weer terug. Half zes weer thuis. We eten het restant Turkse linzensoep van gisterenavond. Afwasje, dan naar Gigant voor een repetitie van Zonder ons, het indringende theaterstuk dat onderdeels is van Helemaal stuk op 26 en 27 september. Het duurt even voor ik in de concentratie zit, maar dan gaat het me goed af. Kwart over negen thuis.
Muziek vandaag: Sightings (Jarboe), The Wall (Experience Edition) (Pink Floyd), The Roaring Waves (Hackett & Rothery)

–

Maandag 7 september:
Op tijd op de werkplek. Geen gelegenheid om tussen de middag een rondje te wandelen. Ik merk dat ik heel moe ben, maar alles lukt. Kwart over vijf thuis. De Vrouw serveert Turkse linzensoep. Natafelen. Afwasje. Dan op de fiets naar Peter-Jan voor voorbereiding en repetitie van Helemaal stuk. Even na negen thuis.
Muziek vandaag: geen

–

Zondag 6 september:
Kwart over zes. Ik loop een ronde hard langs Grift en kanaal en door de zon. Aangenaam maar nog fris. Thuis nog terug in bed. Kwart over negen staan we op. Koffie met De Vrouw op de galerij in de zon. We regelen kaarten voor concerten in oktober en maart en een hotel in december. Meer koffie met De Vrouw op de galerij in de zon. De Zoon is er om kwart voor een voor lunch. Afwas en stofzuigen. Ik wandel een rondje langs het kanaal en door de zon. Rust en een stuk krant op het balkon. Vier uur is er de zondagmiddagluistersessie met de Duitsche vrienden (Genesis). Erna maak ik avondeten: een risotto met kastanjechampignon, lentesnijbiet en feta. Ernaast zet ik het restant tomatenlinzensalade van vrijdag. We eten alles op. Natafelen. Afwas en afval. Restant krant en toneeltekst op het balkon. Webstek. Lezen op het balkon.
Muziek vandaag: Animals (Pink Floyd), Johnny Handsome (Ry Cooder), Tresspass (Ry Cooder)

–

Zaterdag 5 september: Jazz Sabbath in Luxor Musis Sacrum
Zes uur. Koffie, ontbijt, allerlei, waaronder voorbereidingen voor Helemaal stuk. Begin van de ochtend loop ik de gebruikelijke zaterdagmorgenronde langs slager en super. Erna nog naar de markt. Koffie met De Vrouw op het balkon in de zon. Vervolgens fiets ik naar Onze Vader. Hij is aanvankelijk weer wat onrustig en warrig, maar als we wat praten komt er rust en uiteindelijk is het oké. Meer koffie met De Vrouw op de galerij in de zon. Lunch. Afwasje en huishoudelijks. We nemen de bus van vier uur naar Arnhem. Daar wandelen we kort rond en na vijven gaan we eten in het Indiaas-Nepalees restaurant waar we vaker komen: pakora paneer, pakora chicken, mixed vegetable curry en butter chicken met peshwarinaan. Dan lopen we naar Musis Sacrum. We kunnen naar binnen, maar het duurt tot kwart voor acht tot de zaal open gaat. We hebben een goede plek op de tiende rij (al zit de zaal nog niet half vol). Een uitstekend concert van Jazz Sabbath maken we mee. Het is het derde concert van de uitgebreide tour en het trio moet er duidelijk nog in komen en Adam Wakeman lijkt wat gespannen tijdens de aankondigingen, maar na een paar stukken is het muzikaal losser en indrukwekkend. Ik vind het geluid minder fijn; de drums klinken bij vlagen zeer hard en daardoor verdrinkt de piano in een brij. De setlijst is heel anders dan die we anderhalf jaar geleden in Apeldoorn te horen kregen. Uiteindelijk klaag ik niet. Wat na tien uur is het afgelopen en we kiezen ervoor gelijk naar de bus te gaan. Kwart over elf thuis.
Muziek vandaag: Jazz Sabbath Live (Jazz Sabbath)