Moeite – Lotgenoten (0081)
Lotgenoten,
Ik ga de moeite niet eens doen. Ik heb nu wel wat anders aan mijn hoofd. De donkere lucht lijkt eindeloos, eerder nóg donkerder te worden. De regen kletst in mijn gezicht en op mijn kleren. Mijn blote voeten worden nat. Het waait, het stormt bijna. Mijn lange haren wapperen in doorweekte strengen rondom mijn hoofd en plakken voor mijn ogen. Ik hoor niets. Niets anders dan het geronk van de motor, het gegier van de wind en het geruis van het water. Het is koud, de doorbloeding van mijn vingers stokt. Ik kan maar nauwelijks foto’s maken.
Maar dat deert me allemaal niet. Ik zit ademloos om me heen te kijken.
Drie dagen geleden zat ik ook al op het water. Ook toen woei de wind en was het kil. Maar de zon scheen veelal, de lucht was blauw, de weinige wolken indrukwekkend en het zicht reikte ver. Het blauwe bootje was heel klein, zes passagiers en twee bemanningsleden. We voeren langs Kerrera, Maiden en Heather Island, zagen in de verte de grotere eilanden Mull, Lismore en Iona. In de verte ontwaarden we Duart Castle en Lady’s Rock Lighthouse. Dichterbij het stadje Oban met de schilderachtige baai en de boven op de steile heuvel torenende McCaig’s Tower, iets verderop Dunollie Castle en The Dog Stone. Adembenemende landschappen met rotsen en groen en schapen. Een zeehondenkolonie, albatrossen en bruinvissen. Het weer was net te onstuimig voor een ontmoeting met dolfijnen. De vier Amerikaanse medepassagiers zeiden weinig, maar de bemanningslieden beantwoordden alle vragen en vertelden zo veel dat we er stil van werden en nauwelijks nog dingen méér hoefden te weten. Wat een tocht.
Nu is het stil hierboven aan dek. Het enige wat ik hoor is het regelmatige maar zachte gestamp van de motor van het schip, daarboven klinkt het ruisen van het water en het geloei van de stormachtige wind. Het meer is diep, heel diep. Op veel plekken meer dan tweehonderd meter, weet ik. De bui wordt heviger en ik heb mijn regenjas aan. Om mij heen een soort zwart-witfoto. De donkere heuvels die in het zwarte water lijken te zakken, in de verte datzelfde meer dat tussen heuvels meandert en verdwijnt en daarboven de grijze lucht. De regen maakt het zicht wazig en mistig en mystiek. De natuur op zijn puurst. Water spettert in mijn gezicht. Nessie is nergens te zien, maar gezien de onrustige baren en de onheilspellende atmosfeer op het duistere water, lijkt ze dichtbij. En ik denk.
Dit is het waar het om gaat. Ik. Hier. Nu. Op het lange, diepe water. Al het andere is niet belangrijk en betekent niets. Het is niet belangrijk of ik veel geld heb, dat ik de baas kan spelen of dat mijn telefoon wel of geen bereik heeft. Het doet er niet toe. Het is ook niet belangrijk of ik woorden vind voor de Schotse brokken in mijn brein. Of dat ik dit overleef. Ik ben slechts een kleine schakel in het grootse van deze woeste wereld om mij heen. Hier. Nu. Op het lange, diepe water. Nietig, niets. Dit is waar het om gaat. Ik geef me er volledig aan over. En het is fantastisch en ik ben volmaakt gelukkig. Hier. Nu. Op het lange, diepe water.
Eén met de elementen of zoiets. Niet uit te leggen. Ik ga de moeite niet eens doen.
Wat een avonturen toch weer.
–
Apeldoorn, juni 2026