Bas Langereis leest u voor!

Mongool

Bijna dagelijks – om eerlijk te zijn drie keer in de week – sta ik bij de bushalte te wachten. Op een bus, maar dat had u zelf ook wel kunnen bedenken. Vaak sta ik er niet allen. Deze morgen is er een gehandicapte man. Niet erg. Ik gedoog hem. Een bus komt eraan. Daarachter zie ik nóg een bus en die moet ik hebben. Als de voorste bus bijna bij de halte is, loopt plots de gehandicapte man die bus een heel eind tegemoet. Zijn bus stopt dus meters en meters vóór de halte. Maar mijn bus stopt daar dan vlak achter. Dan ben ik dus bang dat ik daar naartoe kan rennen en voordat hij weer optrekt die bus aan mijn neus voorbij zien rijden. ‘Blijf staan, mongool,’ wil ik zeggen. Maar de meneer is geen mongool. Het is gewoon een Nederlander met een licht verstandelijke beperking. Zoals bijna alle Nederlanders. Ik zucht, zie mijn bus inderdaad aan mijn neus voorbij rijden en vraag me af wat ik zal doen tijdens het volgende half uur wachten.

–

Bevestiging

‘Die meneer daar,’ sprak hij geërgerd, ‘die praat steeds met allerlei stopwoorden.’
‘O ja?’ vroeg ik. Ik vond het een weinig relevant antwoord. Of hij hier wat aanspraak had. Al een week of twee moest hij in dit hersteloord verblijven. In de eerste dagen trok hij zich terug in zijn kamer. ‘Laat mij hier maar rustig,’ zei hij. ‘Ik ben liever op mijzelf.’ Ik had het van geen vreemde. Maar ik ben mij ervan bewust dat ik – wilde ik later niet in isolement verzeild geraken – in beweging moet blijven om anderen te ontmoeten. Nu sprak ik hem in de grote eetzaal. Ik keek om. Er waren niet veel mensen om ons heen. Iets verderop zat een dame in een puzzelboekje verdiept, verderop een heer druk in de weer door een smartphone te scrollen en aan de andere kant van de zaal zat de meneer op wie hij me wees. De meneer had bezoek. De akoestiek was verschrikkelijk. Het galmde als de grotten van Valkenburg en ik kon bijna alles van iedereen verstaan, behalve dat wat hij me nu zei. Ik draaide me weer naar hem toe. ‘Sorry, wat zei je?’
‘Hij heeft zo’n zware stem, die hoor je overal bovenuit.’
‘De akoestiek is hier dan ook verschrikkelijk.’
‘En,’ vervolgde hij, met een blik alsof hij me iets groot geheims ging toevertrouwen, ‘hij praat steeds met allerlei stopwoorden.’
‘Dat zei je.’
‘Ja. Hij gebruikt in iedere zin het woordje ‘ja’.’
‘Ach, als je erop let valt het alleen maar meer op. We gebruiken ze zelf misschien ook wel, die stopwoorden of stopzinnen. Maar zijn we het ons niet bewust.’
‘Ja,’ zei hij.

–

Menu

‘Welkom in ons restaurant.’ De ober zei het alsof hij het daadwerkelijk meende. ‘U kunt bestellen van de kaart, maar ook gebruik maken van ons driegangenkeuzemenu.’
‘Dat klinkt interessant,’ zei ik. ‘Waar kan ik dan uit kiezen?’
‘Ja of nee.’

–
Apeldoorn, november 2024

Een zkv is een zeer kort verhaal, ook wel ‘flitsverhaal’ genoemd.
A.L. Snijders (pseudoniem van Peter Cornelis Müller, 1937-2021) was de ware ambassadeur van het genre. Onlangs verscheen Zeer kort, het beste van A.L. Snijders volgens Arjen Lubach.

Hier lees je ‘m op FOK!.

–

Vrijdag 20 december:
Half zeven wakker en op. Mijn ronde hard langs Grift en kanaal gaat redelijk, maar het hoofd raakt niet leeg. Half negen ben ik aan het werk. Koffie met De Vrouw. De Vrouw gaat de deur uit. Koffie. Tussendoor kranten van gisteren en eergisteren. Als De Vrouw weer terug is, lunchen we. Afwasje. Ik wandel een rondje en haal het groentepakket op. En weer verder met werk. Er is veel en ik doe veel. Half vijf is het klaar en maandag kan ik verder. De Zoon is er na half zes. De Vrouw serveert bamisoep en een appelbol uit de oven als nagerecht. Smakelijk weer. Afwas. Krant. Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: Sea Airs (Rick Wakeman), Night Airs (Rick Wakeman), Motif 2 (Steve Howe), True (Jon Anderson & The Band Geeks), Balkanbeats – Volume 3 (allerlei), Phantom Power (Rick Wakeman)

–

Donderdag 19 december:
Kwart over vijf. Zes uur ben ik aan het werk. Twee uur later wandel ik naar de markt, meer bepaald de kaaskraam. En weer verder. Overleg, overleg, uitwerken. Lunch. Overleg. Half drie is het klaar. We lopen naar de opticien en kopen daar de nieuwe bril van De Vrouw. Dan kerstkaarten op de bus en met een andere bus naar Arnhem. We eten in een Nepalees-Indiaas restaurant: samosa, pakora onion, mutter paneer, garlic chicken tiki massala en peshwari naan. Thee toe. Half acht staan we voor Luxor Live. Vanavond uitverkocht. Nits spelen een bijzonder concert, dat begint met vijf ingetogen stukken van het laatste minialbum. Daarna een mooie mix van ouder en nieuw werk en af en toe een grote hit. Het is subtiel, theatraal, klein, kunstig en ik ben niet anders gewend van de band. Eigenlijk is een popzaal veel te lomp en bruut voor de intieme klankschilderingen van dit trio. Hofstede, Stips en Kloet zijn in zeer goede vorm. Ik vind het indrukwekkend. Na de drie welbekende toegiften (Sketches Of Spain, In The Dutch Mountains en Adieu Sweet Bahnhof) staan we om tien uur buiten. We hebben de bus van half elf en om kwart over elf zijn we weer thuis.
Muziek vandaag: MoonDial (Pat Metheny), Aeolus: One Hour Duduk Meditation (Theo Travis), Guitarscape (Steve Howe)

–

Woensdag 18 december:
Kwart over vijf. Mijn ronde hardlopen gaat niet soepel, maar het lukt. Begin van de ochtend wandel ik naar de super. Koffie. Dan naar Gigant voor de repetitie van Wirwar. Het is de laatste voor de kerstonderbreking en iedereen kan iets lezen of spelen wat zij of hij leuk vindt om te doen. Bonte avond, maar dan in de ochtend. We krijgen schoon spel en mooie (levens)verhalen. Tot 8 januari. Half een thuis. Koffie. Lunch met De Vrouw. Afwasje en huishoudelijks. We installeren een loopband die De Vrouw heet besteld en zetten hem zolang in de woonkamer, als een soort nieuwe kerstversiering. Ontspannen. Eind van de middag maak ik avondeten. Knolgroenten (wortel, pastinaak en zoete bataat) met paprika in een braadslede, later gaan daar met feta gevulde kastanjechampignons bij. Ernaast een salade van witte kool, kaki en sultana. Voor De Vrouw bak ik runderschnitzel. We eten alles op. Afwasje. Webstek. Tussendoor bel ik Onze Vader. Het duurt even voor hij opneemt; hij heeft moeite met de telefoon. Hij zegt dat hij thuis erg moet wennen en dat er nog wat ondersteuning door de Thuiszorg komt, maar dat hij nog niet weet wat. Zaterdagmiddag fiets ik bij hem langs. Klussen voor De verjaardag van Anja. Lezen.
Muziek vandaag: Concerts (Keith Jarrett), Sluggo! (Mike Keneally & Beer For Dolphins), Keeping Company (Bill Laurance & Michael League)

–

Dinsdag 18 december:
Weer op tijd op de werkplek. Veel. Tussen de middag wandel ik door bos. In de middag veel. Ik neem afscheid van de leidinggevende, die de afgelopen anderhalf jaar de leidinggevende is geweest. Kwart over vijf thuis. Er is bericht over Onze Vader: hij is vandaag weer thuis gekomen. Onwennig en verward en dat baart me zorgen. Ik ga hem morgen ergens bellen om eens te polsen hoe of hij het allemaal ervaart. Restje krant van zaterdag. De Vrouw serveert een schotel van ui, zoete aardappel en palmkool. Ernaast het restant salade van zondag. Zeer smakelijk. Natafelen. Afwasje. Krant. Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: Keeping Company (Bill Laurance & Michael League), To The Rising Moon (Stephan Micus), Black Knights At The Court Of Ferdinand IV (Rick Wakeman & Mario Fasciano)

–

Maandag 16 december:
Zowaar aardig geslapen. Op tijd op de werkplek. Daar veel, waaronder allerlei overleg en een alleraardigste kerstbijeenkomst met het team. Tussen de middag wandel ik door veld en bos en lichte regen. In de middag nog veel, waaronder allerlei overleg en om kwart over vijf ben ik thuis. De Vrouw serveert een stevige dhal met allerlei ernaast. Afwasje. Krant. Webstek. Dan naar Gigant voor een preventieve vergadering ter voorbereiding van De verjaardag van Anja, inclusief een blik op de naaste toekomst. Het ziet er mooi uit. Half tien thuis. Even bijpraten en dan slapen.
Muziek vandaag: Zodiaque (Rick Wakeman & Tony Fernandez)

–

Zondag 15 december:
Pas om kwart voor zeven op. Ik loop een ronde hard langs Grift en kanaal. Het lukt aardig. Koffie. Meer koffie met De Vrouw. We brunchen rond twaalf uur. Afwasje, huishoudelijks. Dan wandel ik het centrum in voor een bezoek aan een super. Vervolgens op de fiets naar Heidi om ons groentepakket op te halen (dat zij voor ons vrijdag heeft opgehaald). Vier uur is het tijd voor de zondagmiddagluistersessie met de Duitsche vrienden (Spinifex). Erna maak ik avondeten. Eerst een salade van bosui, komkommer, tomaten en feta. Vervolgens een risotto met oesterzwam, prei, wortel en postelein. Voor De Vrouw bak ik runderschnitzel. We eten alles op. Afwasje. Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: The Köln Concert (Keith Jarrett), Time Machine (Rick Wakeman), Half Alive In Hollywood (Mike Keneally & Beer For Dolphins)

–

Zaterdag 14 december: Aachen
Kwart voor acht op. Half tien laten we de sleutel van de hotelkamer achter op de salontafen en lopen we naar de Elisenbrunnen. Daar treffen we Michael. We ontbijten uitgebreid, erna laat Michael ons nog iets van Aken zien. Zo bezoeken we de Dom, kopen we Zimtsternen bij Klein en zien we nog een paar bezienswaardigheden, veel is er niet in Aachen. We sluiten af met thee in een Marokkaans tentje en daarna nemen we afscheid vlak voor het station. We hebben een trein van kwart over een en even na vijf zijn we in Arnhem. In het centrum bezoeken we een Indiaas restaurant. We eten pakora, gebakken paneer, thali en curry van paddestoelen en spanazie met peshwari naan. Thee toe. Om kwart voor acht zitten we in de bus en om half negen zijn we thuis. Spullen opruimen, krant van vrijdag, slapen.

–

Vrijdag 13 december: Aachen
Kwart over vijf. Nogal slecht geslapen en ik heb geen idee waarom. Is het volle maan? Koffie. Inpakken. Acht uur gaan we de deur uit en we pakken de bus maar Arnhem. Koffie op het station. Voor half tien zitten we in de trein, in ’s Hertogenbosch overstappen, naar Heerlen. Daar hebben we net op tijd de trein naar Aachen. Aankomst 12.15 uur. We nuttigen koffie en een broodje bij een Stadtbäckerei op het stationsplein. Dan lopen we via de Marschiertor en Printenbäckerei Klein naar het centrum. In een winkelgalerij doen we boodschappen in diverse zaken. Met een gevulde boodschappentas wandelen we via het Theaterplatz naar de Alphonsstrasse. Ons hotel is een hotel zonder personeel. Het lukt om binnen te komen. Even inrichten. Na 16.00 uur wandelen we richting het Domplatz. Daar is een kerstmarkt en dat is wat De Vrouw wilde zien. Na een uurtje rondkijken drinken we thee in een Extrablatt. Nog een klein rondje over de markt en dan komen we langs een Pakistaan met Noordindiase kaart. We eten pakora en curry bloemkool/aardappel en thali. Pakistaanse thee toe. Het is negen uur als we langs de Dom terug naar het hotel lopen. Afgelopen nacht was het volle maan.
Muziek vandaag: Country Airs (Rick Wakeman), The Family Album (Rick Wakeman)

–

Donderdag 12 december:
En weer op tijd op de werkplek. Veel, waaronder een kennismakingsgesprek met mijn nieuwe (tijdelijke) leidinggevende per februari. Tussen de middag wandel ik door bos. In de middag weer veel. Half zes thuis. De Vrouw serveert wortel met doperwt en daarnaast het restant schotel en salade van gisteren. We eten alles op. Natafelen. Afwasje. Krant. Webstek. Dan fiets ik naar Auke, die vandaag zijn 12.354e verjaardag viert (weet ik veel). (Het is zijn zesenzestigste.) Het is er niet heel druk, maar wel aangenaam en om tien uur rijd ik weer terug. Heel even zitten, dan slapen.
Muziek vandaag: Boil That Dust Speck (Mike Keneally)

–

Woensdag 11 december:
Kwart voor zes. Ik loop een ronde hard die bijzonder aardig gaat. Begin van de ochtend wandel ik naar de super. Thuis koffie. Dan naar Gigant voor de repetitie van Wirwar. Er is veel uitdelerij en uiteindelijk ook spelen met emoties in doodsaaie scènes. Mooie morgen. Thuis koffie met De Vrouw. Dan lunch. Afwasje en huishoudelijks. Ik fiets naar het hersteloord en bezoek Onze Vader. Hij is opgewekt, maar ook zeer warrig. Sommige dingen vertelt hij meerdere keren maar dan heel anders en op een gegeven moment vraagt hij wat al die mensen om hem heen hier doen en waar hij is, wat dit voor iets is waar hij nu is. Aan de andere kant zegt hij dat hij het wel gaat redden als hij dinsdag naar huis gaat. Ik maak me zorgen. Thuis maak ik avondeten: eerst een salade van witte kool, kaki en sultana, vervolgens een curry van ui, prei, mango en tomaat, met ernaast kikkererwtencouscous. Voor De Vrouw bak ik steak bavette. We eten er fiks van. Afwasje. Krant. Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: To The Rising Moon (Stephan Micus), Crimes Of Passion (Rick Wakeman), Tree (John Metcalf)

–

Dinsdag 10 december:
Redelijk geslapen. Zeer op tijd weer op de werkplek. Daar allerlei veel. Tussen de middag wandel ik door bos en veld. In de middag nog meer allerlei veel. Kwart over vijf thuis. De Vrouw serveert een stoemp van aardappel, boerenkool en oesterzwam. Ernaast het restant salade van zondag. We eten alles op. Natafelen. Er is bericht dat Onze Vader inderdaad vandaag over een week naar huis gaat en dat hij alleen Wmo-ondersteuning bij twee keer per week douchen krijgt. Hopelijk is dat voldoende. Afwasje. Krant. Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: To The Rising Moon (Stephan Micus), Cheba (Bayuba Cante), Rock ’n Roll Prophet Plus (Rick Wakeman)

–

Maandag 9 december:
Donker, koud. Op tijd op de werkplek. Daar veel. Tussen de middag wandel ik door bos en veld. In de middag veel. Kwart over vijf thuis. De Vrouw serveert een ovenschotel van ui, pastinaak, paprika, boerenkool en ei met ernaast het restant salade van zaterdag. We eten alles op, want zeer smakelijk. Natafelen. Onze Vader blijkt al op 17 oktober naar huis te kunnen en komend weekend moet hij weer thuis oefenen. We maken ons zorgen. Afwasje. Krant. Lezen. Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: hat. (Mike Keneally), A Tribute To Ryuichi Sakamoto – To The Moon And Back (allerlei)

–

Zondag 8 december:
Kwart voor zes. Ik loop een ronde door lichte regen en langs Grift en kanaal. Het gaat, het gaat. Thuis nog terug in bed. Om kwart voor negen staan we op. Koffie. Krant van vrijdag. Meer koffie met De Vrouw. De Zoon is er om half een voor lunch. Afwasje en stofzuigen. We wandelen het centrum in en bezoeken een winkel of wat, maar kopen uiteindelijk niets, want we vinden niet wat we zoeken. Vier uur is de zondagmiddagluistersessie met de Duitsche vrienden (Elephant9 met Terje Rypdal). Erna maak ik avondeten: een risotto van oesterzwam, bimi en prei. Ernaast een salade van bosui, koolrabi, radijs, komkommer en kaki. Voor De Vrouw bak ik steak bavette. We eten alles op. Afwasje. Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: Frankfurt ’86 (Allan Holdsworth), The 1968 Tapes (Jazz Sabbath), December Skies (cd single) (Steven Wilson)

–

Zaterdag 7 december:
Zes uur. Koffie. Hm, de cd-speler werkt niet na één plaatje? Even op de dvd-speler dan maar. Begin van de ochtend loop ik de gebruikelijke zaterdagmorgenronde langs slager en super. Koffie met De Vrouw. Dan nogmaals het centrum in voor een bezoek aan de Syrische winkel. Thuis zet ik de kerstboom in elkander. Meer koffie met De Vrouw. Krant. Dan lunch. Afwasje en huishoudelijks. Ik fiets naar het herstelcentrum en bezoek Onze Vader. Hij is goed te spreken, opgewekt zelfs. Na een half uur merk ik dat hij vermoeid is. Hij herhaalt dingen die hij me net heeft verteld, haalt zaken door elkaar en is in de war. Half vier thuis. De Vrouw heeft de kamer in kerstsfeer gebracht. Restje krant. Dan maak ik avondeten. Aardappel en bataat in de oven. Ondertussen maak ik een salade van witte kool, kaki en rozijn. Paprika bij de oven in. Voor De Vrouw bak ik steak bavette. Allemaal zeer smakelijk. Natafelen. Afwasje. Lezen. De cd-speler doet het gewoon. Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: Francesco Zappa (Frank Zappa), async (Ryuichi Sakamoto), Whisky-A-Go-Go, 1968 (Frank Zappa)

‘Beitel! Blijf ’s weg bij die mevrouw! Excuus mevrouw, doorgaans is hij niet zo opdringerig naar mensen.’
‘Het geeft niet, hoor,’ zei de vrouw. Haar lach verried een bijna tandeloze mond. ‘Het is een aardig beestje, zie ik wel. Neemt u plaats, er is genoeg ruimte voor ons beiden op de bank.’
Meneer Vuistsnede aarzelde. De vrouw zag er nu niet bepaald verzorgd uit. Er zaten scheuren in haar wijde broek en haar jas zat vol met vlekken. Hij keek naar haar schoenen. De goedkope gympies waren gehavend. Haar vettige strengen haar hingen verwilderd rond haar hoofd en hij zag een zwarte veeg op haar kin.
‘Ik bijt echt niet,’ zei ze.
Meneer Vuistsnede ging behoedzaam een eindje van haar af zitten op de bank en keek voor zich uit over het veld.
‘U komt hier vaker in het park,’ ging ze verder. ‘Met uw hondje. Normaal laat u hem nooit los lopen.’
‘Alleen als er verder niemand in de buurt is,’ zei meneer Vuistsnede, terwijl hij de riem van Beitel weer vastmaakte. ‘Hij is enthousiast en nieuwsgierig en wil graag met mensen kennismaken, maar daar is niet iedereen van gediend.’
‘Ik vind het niet erg, hoor. Ik houd van honden. Ze zijn vaak betrouwbaarder dan mensen.’
‘Hoe komt u aan deze levenswijsheid?’ hoorde meneer Vuistsnede zichzelf vragen.

Voor hij het wist vertelde de vrouw haar levensverhaal. Hij luisterde. Hoe lang? Het verhaal greep hem aan. Toen haalde hij adem. Hij sprak woorden. Woorden die ze dankbaar aanhoorde. Ze lachte en keek hem diep in zijn ogen. Haar ogen glinsterden.

‘Dank u,’ zei ze.
‘Het is geen moeite.’
‘Waarom doet dan niemand anders zo?’
‘Hoe bedoelt u?’ vroeg hij.
‘De meeste mensen zien me niet staan of zitten. Ontlopen me. Als ik iets wil vragen, keren ze me de rug toe of lopen ze door alsof ze me niet horen. U ziet mij. U hoort mij.’
‘Nogmaals: het is geen moeite. Uw verhaal heeft me geraakt. De scheidslijn tussen rijk en arm, tussen geluk en ongeluk is een dunne. U heeft een boel tegenslag moeten meemaken in het leven, maar u bent een wijs mens. Kan ik iets voor u doen? Kan ik u iets geven? Een kleinigheid?’
‘Dank u,’ herhaalde ze. ‘Ik heb alles wat ik nodig heb.’
‘Echt?’
‘Een luisterend oor, iemand die moeite doet om me te begrijpen. Meer hoef ik niet.’
‘Weet u het zeker?’
‘U kijkt naar een mens dat op dit moment gelukkig is. Nu moet ik gaan.’

Ze stond op en slofte weg. Meneer Vuistsnede keek haar na, totdat ze achter een rij struiken uit het zicht was verdwenen. Toen zuchtte hij.
‘Een bijzonder mens, Beitel,’ zei hij tegen het mopshondje. ‘Haar wijze woorden, daar kunnen we iets van leren.’
Meneer Vuistsnede bleef nog een tijdje in gedachten voor zich uit staren. Toen stond hij op en liep hij samen met Beitel in de richting van de uitgang van het park. Net toen hij bij de rij struiken was aangekomen, hoorde hij geluid.
‘Er gebeurt daar iets, Beitel. Wat een kabaal.’

Achter de struik lag iets. Nee, er lag iemand, zag hij nu.
Beitel trok aan de riem. Meneer Vuistsnede liet zich meesleuren tot ze beiden bij de persoon waren die op de grond lag.
‘Lieve help,’ zei meneer Vuistsnede. Hij knielde neer bij het lichaam.
Het was een man. Een man gehuld in een lange rode mantel. Eronder droeg hij een wit kleed. Zijn lange witte haren hingen voor zijn gezicht en zijn lange witte baard zat onder de modder. Iets verderop lag een rood en puntig hoofddeksel.
‘Sint?’ vroeg meneer Vuistsnede voorzichtig. ‘Sint Nicolaas?’
De man opende zijn ogen. Meneer Vuistsnede schrok. Die blik die kende hij en niet van heel lang geleden.
‘Sint? Gaat het met u?’
De sint probeerde te spreken, maar er klonk alleen wat zwaar gehijg. Van onder zijn mantel kwam een arm tevoorschijn. Meneer Vuistsnede pakte de hand. Over de witte handschoen zag hij dat er een ring om de ringvinger zat, een gouden zegelring met een paarse edelsteen eraan.
‘Sint, wat is er gebeurd?’
De goedheiligman opende zijn mond weer. Er klonken klanken. Veel kon meneer Vuistsnede er niet uit wijs maken. ‘Weerborstel,’ meende hij te horen. ‘Zwachtel, fazantschade, ioliet, zuurtegraad.’
‘Ik versta u niet,’ zei meneer Vuistsnede. ‘Wat bedoelt u?’
De sint greep naar zijn baard en leek die naar opzij te willen schuiven.
‘Ik help u,’ zei meneer Vuistsnede. Langzaam schoof hij de witte watten van het gezicht en zag hij de zwarte veeg op de kin. ‘Maar…’

Ze keek hem aan. Haar ogen glinsterden. Ze zogen hem op. Hij verdronk, verdween erin. Ze nam hem mee. Haar ogen trokken hem naar haar verhaal. Hoe ze opgroeide in onveiligheid, hoe ze probeerde te ontvluchten, hoe ze in nog meer ellendige situaties terecht kwam, hoe ze te maken kreeg met geweld, hoe ze vocht om vrij te zijn, hoe ze alles kwijt raakte, hoe ze veel meer meemaakte en hoe ze ondanks alles vol hoop bleef. Ze sleepte hem mee in haar verhaal. Ze sleurde hem door alles wat ze had moeten doorstaan. Hij voelde bijna haar verdriet, haar angst en uiteindelijk ook haar hoop. Er kwam een soort warmte in hem naar boven, een gevoel van berusting dat hem geruststelde.

‘Ik haal hulp,’ zei hij. Blijft u hier liggen, wilde hij eraan toevoegen, maar omdat de sint zijn ogen had gesloten, wist hij dat het een overbodige opdracht was. Hij kwam overeind en keek om zich heen. ‘Beitel, we moeten naar de grote weg. Hier is niemand. Daar zijn mensen. Die hebben vast een mobiele telefoon bij zich. We moeten een ambulance bellen.’
Kon hij de sint hier zomaar achterlaten? Wat als? Maar wat moest hij dan? Wachten tot er iemand voorbij kwam? Dat kon nog wel even duren; in dit deel van het park kwam bijna nooit iemand. En dus pakte hij de riem van Beitel en snelde in de richting van de uitgang van het park.

Het was al bijna donker geworden. Verhip, begon het nu ook nog te regenen? Na een minuut of tien kwam hij bij de straat. Er kwamen auto’s voorbij. Meneer Vuistsnede wuifde, stapte een stukje de straat op, riep: ‘Stop!’ Maar niemand stopte. Daar! Een jongeman op een fetbaik. ‘Ho!’ riep hij. De jongeman maakte een plotse slingerbeweging en ontweek hem. ‘Fuk of, fossiel!’ klonk het. Meneer Vuistsnede werd wanhopig. Aan de overkant van de weg, op het fietspad, kwam een mevrouw op een fiets aangereden. ‘Mevrouw!’ riep hij, terwijl hij overstak. ‘Wilt u een ambulance bellen? Er is iemand onwel geworden in het park!’ Hij hoorde oorverdovend getoeter. Een grote vrachtwagen reed recht op hem af. Meneer Vuistsnede sprong naar achteren. De vrachtwagen passeerde hem al toeterend, reed door een plas en zorgde voor een golf van regenwater die meneer Vuistsnede doorweekten. Toen de vrachtwagen voorbij was, was de vrouw doorgefietst. Hoe moest dat nu? Hij liep naar de winkel aan de overkant van de straat. ‘Goedemiddag,’ zei hij toen hij de kleine stomerij binnen stapte. ‘Wilt u een ambulance bellen? Iemand in het park is niet goed.’ De man achter de toonbank pakte de telefoon. Meneer Vuistsnede wachtte het gesprek niet af en verliet de winkel.

‘Hier was het toch, Beitel?’ Meneer Vuistsnede keek om zich heen. ‘Toch?’
Ze liepen wat paden af en speurden achter struiken en bomen.
‘Zou hij weer opgekrabbeld zijn? En op eigen kracht?
Hoe ze ook zochten: de sint was niet meer te vinden. Nergens een spoor van iemand die in de modder had gelegen.
‘Laten we gaan, Beitel,’ stelde meneer Vuistsnede voor. ‘We zijn allebei drijfnat, ondertussen.’
Beitel trok aan de riem.

‘Wat is dat daar?’
Op de galerij, vlak voor zijn voordeur, lag een pakketje. Het viel op, want het was gewikkeld in rood pakpapier.
Meneer Vuistsnede bukte en raapte het op. ‘Voor wie is dit? Er staat geen naam op.’ Hij keek de galerij af. Misschien was de pakketbezorger nog in de buurt. Maar nee. ‘En wat zou erin zitten?’
Beitel kefte.
‘Voor mij? Maar wie zou mij een pakketje sturen of een pakje geven?’
Beitel kefte opnieuw.
‘Maar ik kan het toch niet zomaar open maken als ik niet zeker weet of het wel voor mij is?’
Weer kefte Beitel.
‘Vooruit dan maar,’ zuchtte meneer Vuistsnede. ‘Maar alleen om te kunnen achterhalen voor wie dit pakje is.’
Met trillende vingers scheurde meneer Vuistsnede het papier los. Er kwam een klein zwart kistje tevoorschijn. Voorzichtig maakte hij het open. Op een bedje van zwart pluche lag een gouden zegelring met een paarse edelsteen eraan.
Meneer Vuistsnede keek op. Was daar een lichtje aan de donkere hemel?

–
Apeldoorn, november 2024

Hier lees je ‘m op FOK!.

–

Vrijdag 6 december:
Vandaag op tijd naar de werkplek. Er is een overleg waarbij ik aanwezig moet zijn, vandaar. Op de werkplek verricht ik veel werkzaamheden. Tussen de middag geen wandeling door bos en/of veld. In de middag nog wat werkzaamheden en om kwart voor vijf ben ik thuis. De Zoon is er om half zes en De Vrouw serveert dan het restant erwtenpompoensoep van gisteren met ernaast een pizza. We eten alles op. Natafelen. Afwasje. Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: December Skies (cd single) (Steven Wilson), Rick Wakeman’s Criminal Record (Rick Wakeman), A Tribute To Ryuichi Sakamoto – To The Moon And Back (allerlei)

–

Donderdag 5 december:
Zeer op tijd op de werkplek. Daar veel. Tussen de middag wandel ik door regen en bos of door wat daar van over is. In de middag ook veel. Half zes thuis. Krant. De Vrouw serveert erwtenpompoensoep met brood en smeersels. Smakelijk en we eten er goed van. Natafelen. Afwasje. Lezen. Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: Siwan – Hafla (Jon Balke), White Rock (Rick Wakeman), Songs For Beating Hearts (Beardfish)

–

Woensdag 4 december:
Kwart voor zes. Ik loop een ronde hard en die gaat redelijk soepel. Krant. Begin van de ochtend wandel ik naar de super. Thuis koffie. Dan naar Gigant voor de repetitie van Wirwar. De groep is toe aan wat ontspannende speloefeningen en die doen we. Half een thuis. Koffie met De Vrouw. Dan lunch. Afwasje en huishoudelijks. We lopen het centrum in en bezoeken een opticien. Daar bespreken we mogelijkheden voor een nieuwe bril voor De Vrouw en ze weet iets heel moois uit te zoeken. Morgen laat ze precieze metingen doen en dan laat ze prisma’s inslijpen en de hele rambam. Thuis even uitrusten. Eind van de middag maak ik avondeten. Eerst een salade van bosui, koolrabi, komkommer en kaki. Dan een chili van ui, zoete aardappel, postelein en rode bonen. Voor De Vrouw bak ik kippendijfilet. We eten alles op. Natafelen. Afwasje. Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: Blues For Tony (Holdsworth-Pasqua-Haslip-Wackerman), The 1968 Tapes (JazzSabbath), Where You Wish You Were (Bill Laurance & Michael League)

–

Dinsdag 3 december:
Op tijd op de werkplek. Veel. Tussen de middag wandel ik door bos. Het bos is kaal en niet van de herfst. Veel bomen zijn dood en het ziet er verschrikkelijk uit. In de middag veel. Kwart over vijf thuis. De Vrouw serveert een schotel van ui, aardappel, pompoen en bimi uit de oven. Ernaast salade. Het smaakt en we eten alles op. Afwasje. Lezen. Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: The 1968 Tapes (Jazz Sabbath), No Earthly Connection (Deluxe Edition) (Rick Wakeman), A Rainbow In Curved Air (Terry Riley)

–

Maandag 2 december:
Wekker op de gebruikelijke tijd. Zes uur ben ik aan het werk. Thuis. Koffie met De Vrouw. Kwart over negen fietsen we naar het ziekenhuis. De Vrouw krijgt controle bij de optometrist. Het prisma voor het linkeroog werkt goed; de klachten duizeligheid en dubbelzien zijn zo goed als verdwenen. Na meting krijgt ze een uitgebreid recept voor de opticien mee. Op de terugweg gaan we even bij Onze Vader in het herstelcentrum aan. Hij zit er rustig bij en is ervan overtuigd dat hij twintig december terug naar huis mag en alles dan weer zelf kan. Dat is iets waar we vraagtekens bij en zorgen over hebben. Thuis koffie, krant en dan lunch. Afwasje. En weer aan het werk. Half vijf is het klaar. Lezen. De Vrouw serveert een schotel van pompoen, boerenkool en linzen, met een salade van bosui, koolrabi, komkommer, kaki en kerstomaat ernaast. Allemaal zeer smakelijk, dus we eten alles op. Afwasje. Lezen. Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: het tweede plaatje uit de superdeluxedoos Journey To The Centre Of The Earth (Rick Wakeman), Siwan – Nahnou Houm (Jon Balke), MoonDial (Pat Metheny), Masterpiece Guitars (Steve Howe & Martin Taylor), The Myths And Legends Of King Arthur And The Knights Of The Round Table (Rick Wakeman), Bloom (Bill Laurance & The Untold Orchestra), Autobahn (Kraftwerk), Heaven And Hell (Vangelis)

–

Zondag 1 december:
Kwart voor zes. Ik loop een ronde hard langs kanaal en buiten het centrum. Thuis nog terug in bed. Kwart voor negen staan we op. Koffie. Meer koffie met De Vrouw. Lezen. De Zoon is er om half een voor lunch. Afwasje en stofzuigen. Ik wandel een rondje langs kanaal en door parken. Vier uur is het tijd voor de zondagmiddagluistersessie met de Duitsche vrienden (The Zawinul Syndicate). Dan maak ik avondeten. Eerst een salade van bosui, koolrabi, komkommer en kaki. Dan een risotto met shiitake, postelein en kikkererwten. Voor De Vrouw bak ik steak d’Avignon. We eten alles op. Afwasje. Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: The Things You See (Allan Holdsworth & Gordon Beck), het tweede plaatje uit de superdeluxedoos Journey To The Centre Of The Earth (Rick Wakeman), 12 (Ryuichi Sakamoto)

–

Zaterdag 30 november:
Kwart voor zes. Koffie. Allerlei, waaronder financiële afhandelzaken rond De verjaardag van Anja. Begin van de ochtend loop ik de gebruikelijke zaterdagmorgenronde langs slager en super. Koffie met De Vrouw. Dan nogmaals het centrum in voor een andere super en de Syrische winkel. Krant. Meer koffie met De Vrouw. We lunchen. Afwasje en huishoudelijks. Ik wandel een rondje langs het kanaal. Thuis ontspannen. Eind van de middag maak ik avondeten. Niet heel ingewikkeld: aardappel en zoete bataat in de oven, ondertussen een salade prepareren van bosui, koolrabi, komkommer en kerstomaat, dan paprika bij de oven in en ten slotte steak d’Avignon voor De Vrouw bakken. We eten alles op. Afwasje en afval. Lezen. Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: Anam Cara (Oliver Wakeman), Luck And Strange (David Gilmour), The Six Wives Of Henry VIII (Rick Wakeman), het eerste plaatje uit de superdeluxedoos Journey To The Centre Of The Earth (Rick Wakeman), Some Kind Of Golem (Amsterdam Klezmer Band)

–

Vrijdag 29 november:
De wekker gaat op het gebruikelijke tijdstip. Ik loop een ronde hard langs Grift en kanaal. Moeizaam, maar het lukt. Zeven uur aan het werk. Niet lang. Half tien klaar. Tussendoor koffie. Meer koffie met De Vrouw. We lunchen op tijd. Afwasje. Ik fiets naar een winkelcentrum in een andere wijk en rijd daarna door naar het herstelcentrum. Daar is ondertussen het norovirus uitgebroken en nogal ingepakt in persoonlijke beschermingsmiddelen begroet ik Onze Vader. Het is rustig om hem heen en hij is goed te pas. We praten kort bij en we hebben het over de toekomst. Hij zegt dat hij 20 december naar huis kan en dat hij in de tussentijd met een ergotherapeut gaat kijken wat of er thuis wel en niet lukt. Hij zegt dat alles gaat lukken. We hebben het over meer zaken waar de ergotherapeut waarschijnlijk ook naar gaat kijken. Ik merk dat hij het een lastig onderwerp vindt; aanvaarden dat hij hulp nodig gaat hebben. Na een klein uur vertrek ik weer. Op de terugweg haal ik het groentepakket op. Thuis even bijpraten en uitrusten. Eind van de middag maak ik avondeten: eerst een salade van bosui, koolrabi, komkommer en kaki, daarna tortellini met prei, postelein, linzen en kruidenkaassaus. De Vrouw gaat de deur uit en De Zoon is er om half zes. We eten alles op. Afwasje. Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: Heaven’s Isle (Oliver Wakeman), The 3 Ages Of Magick (Oliver Wakeman), Thing Fish (Frank Zappa), A Tribute To Ryuichi Sakamoto – To The Moon And Back (allerlei)

–

Donderdag 28 november:
Half zes. Drie kwartier later ben ik aan het werk, vandaag thuis. Tussendoor koffie met De Vrouw. Ik handel van alles af. Meer koffie met De Vrouw. Dan lunch. Om kwart voor twee pikken Peter-Jan en Aad me op en we rijden naar een uitvaartcentrum. Onder grote belangstelling nemen we afscheid van Eugenie, speler van Wirwar en bovenal prachtig persoon. Aad speelt gitaar; enkele spelers zeggen iets en ik lees een paar regels in het Spaans. Na afloop vraag ik aan de zus van Eugenie of mijn Spaans ergens op leek. ‘Nee,’ zegt ze, ‘maar voor een Nederlander was het heel goed.’ Of ik Eugenie hoor. Ik zeg: ‘Wat had ik haar graag naast me gehad om me te corrigeren.’ Het verdriet is enorm; de troost bij elkaar ook. Kwart voor vijf ben ik weer thuis. Krant. De Vrouw serveert het restant schotel van eergisteren, aangevuld met aardappel en daarnaast een salade. We eten alles op. Afwasje. Lezen. Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: Aeolus: One Hour Duduk Meditation (Theo Travis), A Handful Of Memories (Adam Wakeman), Guitarscape (Steve Howe), Unending Ascending (Gong), Siwan (Jon Balke, Amina Alaoui, Jon Hassell en anderen), In C (Terry Riley)

–

Woensdag 27 november:
Half zes. Ik loop een ronde hard door lichte regen. Krant. Begin van de ochtend wandel ik naar de super. Koffie. Dan naar Gigant voor een repetitie van Wirwar. Geen gewone repetitie; de afgelopen dagen hebben de meeste spelers iets geschreven over de speler die is overleden. Dat leest iedereen aan elkaar voor. Morgen is de uitvaart; we bespreken hoe het eruit gaat zien. Vanmorgen is het een emotionele maar mooie bijeenkomst. Half een thuis. Koffie met De Vrouw. Dan lunch. Afwasje en huishoudelijks. Ik doe de fotoklus voor De verjaardag van Anja. Dan even naar buiten om de boel op de post te doen. Het stormt. Snel terug. Ontspannen. Eind van de middag maak ik avondeten: ik laat wortel, knolselderij, paprika en rode ui karameliseren in de oven; op het laatst gaan er linzen bij in. Voor De Vrouw warm ik een restant kip van gisteren op. Er is ook nog een restant salade van gisteren. We eten alles op. Natafelen. Afwasje. Lezen. Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: Velvet Darkness (Allan Holdsworth), Neurasthenia (Adam Wakeman), A Tribute To Ryuichi Sakamoto – To The Moon And Back (allerlei)

–

Dinsdag 26 november:
Op tijd weer op de werkplek. Veel. Tussen de middag wandel ik door bos. In de middag ook weer veel. Kwart over vijf thuis. Krant. De Vrouw serveert een schotel van rijst met een saus van ui, pastinaak en witte kool. Ernaast een salade van koolrabi, augurk, komkommer, kerstomaat en kaki. Zeer smakelijk. Afwasje. Lezen. Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: Dancing Drums (Badmarsh & Shri), 100 Years Overtime (Adam Wakeman), Powder Dry (Tim Bowness)

–

Maandag 25 november:
File op de snelweg; wat later op de werkplek. Daar van alles. Tussendoor allerlei berichten van en over Wirwar en Onze Vader. Onze Vader blijft voorlopig nog in het revalidatie/herstelcentrum; het ziet ernaar uit dat hij pas over twee weken naar huis kan mét thuishulp en er volgt nog wat onderzoek. Tussen de middag wandel ik door bos. Ook in de middag van alles, waardoor ik een half uur later weg kan. Kwart voor zes thuis. De Vrouw serveert het restant risotto van gisteren, aangevuld met een schotel van Chinese kool, pruim en kikkererwt en een salade van koolrabi, komkommer, kerstomaat en kaki. We eten alles op. Natafelen. Afwasje. Krant. Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: A Tribute To Ryuichi Sakamoto – To The Moon And Back (allerlei), Soliloque (Adam Wakeman)

–

Zondag 24 november:
Kwart voor zes. Ik loop een ronde hard langs Grift en kanaal. Duisternis en forse tegenwind. Lopen gaat daardoor moeizaam, maar het lukt. Thuis nog terug in bed. Pas tegen half tien staan we op. Koffie. Restje krant. Meer koffie met De Vrouw. De Zoon is er rond half een voor lunch. Afwasje en stofzuigen. Ik wandel een rondje door het zachte weer en langs het kanaal. Thuis matcha en dan is het tijd voor de zondagmiddagluistersessie met de Duitsche vrienden. Van de Duitsche vrienden is alleen Michael er en we besluiten Candy Dulfer te beluisteren. Erna maak ik avondeten: een pompoenrisotto met shiitake en ernaast een salade van bosui, koolrabi, komkommer en kaki. Voor De Vrouw bak ik steak bavette. We eten er zeer goed van, want zeer smakelijk. Natafelen. Afwasje. Lezen. Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: Then! (Allan Holdsworth Group), The Elton Dean Sessions (Supersister), Yessonata (Rick Wakeman)

–

Zaterdag 23 november:
Zes uur. Koffie. Klussen voor Wirwar en Hoop Gedoe. Begin van de ochtend loop ik de gebruikelijke zaterdagmorgenronde langs slager en super. Koffie. Dan nogmaals het centrum in naar de Syrische winkel voor brood. Krant. Koffie met De Vrouw. Lunch. Afwasje en huishoudelijks. Ik breng nabestellingen naar de fotograaf, wandel een rondje en haal de foto’s op. Thuis ontspannen. Webstek. Kwart voor zes lopen we naar een eetgelegenheid in het centrum.
Muziek vandaag: Space For The Earth (Ozric Tentacles), Strobemørke (Trojka), Yessonata (Rick Wakeman)

Lotgenoten,

Een goedaardig gezwel in het hoofd, weet u nog? Nee? Nou, ik wel. Hoe zat het ook weer?
De Vrouw zag plots dubbel, was duizelig en had hoofdpijn. Haar huisarts verwees met spoed naar een neuroloog en die liet met hoge urgentie een mri-scan van het hoofd maken. Er was niets wat de klachten verklaarde. Toch was er iets te zien op de scan: een goedaardig gezwel in het hoofd. ‘Maar dat kan geen kwaad, hoe groot het ook lijkt. Het zit er rustig, er is ruimte voor in het hoofd en we houden het in de gaten: halfjaarlijks een scan om te kijken of het niet groter wordt.’ In ieder gesprek noemt ze het een ‘knobbeltje’, maar op de foto die we van haar te zien kregen had het knobbeltje de grootte van een pingpongbal.

Verder onderzoek naar de oorzaak van de klachten ging voort. Hersenvliesvochtonderzoek door middel van een lumbaalpunctie lukte niet, bloedonderzoek door een internist-oncoloog wees niets uit en op een ct-scan van de borst en romp was niets te zien (behalve een dubbele scoliose, hetgeen het mislukken van die punctie verklaarde). Inmiddels waren we dik drie maanden verder.

De neuroloog werd nog net niet wanhopig. ‘Ik ben niet te beroerd om het op academisch niveau te laten onderzoeken,’ zei ze.
Zelf kwamen we ontlasting te kort, zo angstig waren we ondertussen geworden. Als het geen kanker is, aan welke andere afgrijselijke aandoening gaat De Vrouw dan wél dood?
‘Zou je het prettig vinden als we voor de zekerheid toch eens een oogarts en optometrist mee laten kijken?’
Graag. Heel graag. Als we maar duidelijk krijgen wat er aan de hand is.

Het is de dag voordat we op vakantie gaan. De koffers zijn bijna gepakt en we fietsen door het zonnetje naar het ziekenhuis. We houden ons hart vast. Als er niets neurologisch te ontdekken valt, is het dan gewoon somatisch en heeft De Vrouw een nare oogaandoening? Ze is al behept met slecht zicht; van kinds af aan draagt ze een bril met daarin glazen zo zwaar dat die met twee man gezet moeten. De ruiten van het ijsberenbassin in Artis zijn er niets bij.
De optometrist is een jonge vrouw die qua leeftijd onze dochter had kunnen zijn. Hoe oud ze is doet niet ter zake, overigens. Waarom schrijf ik het dan op? Omdat het alles zegt over mij en mijn angst en ongeloof. De jongedame doet onderzoek, verricht metingen en voert dingen in een computerprogramma. Dan kijkt ze ons aan.
‘Ik zie dat uw linkeroog trager meebeweegt met het rechter.’
Ik denk: Dat had de neuroloog ook gezien, maar dan zonder onderzoek, metingen en computerprogramma.
‘Dit komt vaker voor, vooral bij wat oudere mensen. De oogcoördinatie kan op latere leeftijd veranderen.’
Ze blijft ons aankijken. Wij kijken vol verwachting terug.

‘Maar daar heb ik wel wat voor. Mag ik uw bril even?’
Ze opent een lade van haar bureau en trekt er een vel doorzichtig folie uit. Vervolgens neemt ze een schaar, knipt er een vorm uit ter grootte van een brillenglas en plakt die aan de binnenkant op het linker glas.
‘Zet u hem eens op?’
Wat is dit? Wat gebeurt hier?
‘Er zit een prisma in het folie,’ legt ze uit. ‘Dat corrigeert uw linkeroog en zorgt ervoor dat u scherp en met één beeld ziet.’
De Vrouw kijkt onderzoekend rond.
‘Het is in het begin even wennen,’ zegt de optometrist.
‘Het werkt,’ zegt De Vrouw.
‘Tegen de tijd dat u aan een nieuwe bril toe bent, kan de opticien het prisma in het glas laten slijpen. Dat zit bij de standaard opties als u een nieuwe bril aanschaft.’
We zijn met stomheid geslagen.
‘Probeert u het zo een tijdje. Dan maken we een nieuw afspraak over drie maanden om te kijken hoe het gaat.’

De volgende dag gaan we op vakantie. Weg dubbelzien, hoofdpijn en wankel op de benen.
Vier weken later spreken we de neuroloog. Een extra scan van het hoofd laat zien: het goedaardige gezwel is niet groter geworden en ook niet kleiner. We vertellen over de optometrist.
‘Fijn dat dit het dan blijkt te zijn,’ zegt de neuroloog. ‘Het zat me echt niet lekker. Maar wonderlijk dat de klachten een lichamelijke oorzaak blijken te hebben.’
‘Toch zijn we blij dat we de route zo hebben gelopen,’ zeggen we. ‘Ondanks de onzekerheid en de angsten die we hebben uitgestaan. Zonder de route waren we nu niet op de hoogte van het knobbeltje in het hoofd.’ Of nee, die pingpongbal.

Wat een avonturen weer.

–
Apeldoorn, november 2024

Hier lees je ‘m op FOK!.

–

Vrijdag 22 november:
Zes uur wakker en op. Ik loop een ronde hard. Het heeft nogal (nat) gesneeuwd, de straten zijn bijna onbegaanbaar, dus ik kies een alternatieve route. Doordat er voortdurend kans op misstappen in de sneeuw en door gladheid is, loop ik gespannen en krampachtig en dat kost veel energie. Echt lekker gaat het dus niet. Nou ja. Vanmorgen doe ik werkzaamheden voor Wirwar en Hoop Gedoe. Tussendoor koffie met De Vrouw. Lunch. Afwasje. Half twee pikt De Zoon me op en we rijden naar het revalidatiecentrum. Het gaat redelijk goed met Onze Vader; fysiek is hij mooi op de been en de arts adviseerde hem om dit weekend een tijdje naar huis te gaan om te kijken waar hij tegenaan loopt bij het bewegen, bij het traplopen en bij activiteiten als koffie zetten. Aan de andere kant merk ik dat hij af en toe dingen door elkaar haalt, meerdere keren hetzelfde verhaal vertelt en veel dingen van afgelopen twee weken is vergeten. Na drie kwartier merken we dat hij moe is en gaan we weer naar huis. Even uitrusten. Eind van de middag maak ik avondeten: een curry van kastanjechampignon, prei en wortelpeterselie met noedels en ernaast een salade van bosui, komkommer en kaki, plus een restant salade van gisteren. Voor De Vrouw bak ik stroganoffhamburger. We eten alles op. Natafelen. Afwas en afval. Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: reEncanto – Live At Union Chapel (Mayra Andrade), Cavaleiro Selvagem Aqui Te Sigo (Mariana Aydar), Them Or Us (Frank Zappa)

–

Donderdag 21 november:
Half zeven ben ik wakker. Een uur later aan het werk. Thuis, vanwege de hectische dag gisteren. Nog weer een uur later komt het bericht dat de speler van Wirwar gisterenavond in het ziekenhuis is overleden. Er gaat nogal wat tijd zitten in mensen inlichten en de gemoederen in de groep wat bedaren. Het theater belt om te informeren hoe het is afgelopen. Ondertussen doe ik ook nog veel werkzaamheden en voer ik wat overleggen. Tussendoor koffie en lunch. Afwasje. Ik wandel een klein rondje langs kanaal en koude regen; dan weer verder. Half vijf is het klaar. Krant. De Vrouw serveert een stoemp van aardappel, knolselderij, zoete bataat, wortel, prei en donkere erwt. Ernaast een salade van komkommer, koolrabi, kerstomaat en gele paprika. We eten er fiks van. Afwasje. Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: Bringing It All Down To The Bass (Tony Levin), Tree (John Metcalfe), Space For The Earth (Ozric Tentacles), Pulsing Signals (Gong), Sála (Kati Rán)

–

Woensdag 20 november: Theater Wirwar in het Hoftheater Raalte
Pas om kwart voor zeven wakker en op. Ik loop een ronde hard, lukt. Begin van de ochtend naar de super. Koffie met De Vrouw. Meer koffie met De Vrouw. Ik maak een uitgebreidere lunch: een met rode ui, paprika, bindsla gevulde omelet. Ernaast een salade van bosui, koolrabi, komkommer en kaki. Voor De Vrouw bak ik een hamburger. We eten alles op. Afwasje. Eén uur ben ik in Gigant; daar laden we alle spullen voor de voorstelling van Wirwar in de taxibus. Met Peter-Jan en Aad en alvast wat spelers naar een volgend adres en ruim voor drie uur zijn we in het Hoftheater in Raalte. Spullen klaarzetten, techniek inrichten. Even na vijf komen de andere spelers. Plots is er rumoer; een van de speelsters is onwel geworden. Peter-Jan is gepensioneerd huisarts, dus die kan snel handelen. Ik bel 112 en tien minuten later is er een ambulance. Het ziet er niet goed uit en de actrice gaat naar het ziekenhuis. Dan heeft de groep een dilemma: gaan we spelen? Het gesprek dat volgt is emotioneel en de groep is unaniem: we gaan spelen. Dit laat de kwetsbaarheid van de groep zien, maar ook de kracht. Enkele spelers nemen rollen over en we spreken af dat ik voorafgaand aan de voorstelling het publiek inlicht. Kwart over zeven gaat de zaal open. Veel publiek is er niet. De voorstelling verloopt ondanks de emotionele lading zeer vloeiend. In het gesprek met de zaal na afloop zijn de reacties overweldigend en er zijn veel vragen uit het publiek. Om tien uur zijn alle spullen weer in de bus en rijden we naar Gigant. Daar laden we alles uit en ruimen we op en om kwart voor twaalf ben ik thuis. Even bijpraten en dan slapen.
Muziek vandaag: geen

–

Dinsdag 19 november:
Redelijk goed geslapen, zelfs. Weer zeer op tijd op de werkplek. Veel. Tussen de middag wandel ik door bos, regen en natte sneeuw. In de middag veel. Donkere wolken in het hoofd wat weg; zicht op mogelijkheden om invloed te hebben op de toekomst in het werk. Kwart over vijf. De Vrouw serveert het restant erwtenpompoensoep van gisteren en daarnaast bakken we tosti’s. Natafelen. Afwasje. Krant. Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: Peixes Passaros Pessoas (Mariana Aydar), Bustle (Gijs Levelt Spoken Quartet), Flat Tire – Music For A Non-Existent Movie (Allan Holdsworth)

–

Maandag 18 november:
Op tijd op de werkplek. Hoofd werkt niet mee. Och jee. Veel werk zorgt voor afleiding. Tussen de middag wandel ik door bos. In de middag veel afleiding. Kwart over vijf thuis. De Vrouw serveert de beroemde erwten-pompoensoep. Lang niet gehad. Zeer smakelijk. Natafelen. Afwasje. Krant. Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: Yessonata (Rick Wakeman), Sheltering Skies (King Crimson), Guitarscape (Steve Howe)

–

Zondag 17 november: De verjaardag van Anja
Kwart voor zes. Ik loop een ronde hard langs kanaal. Het gaat nog redelijk ook. Thuis nog terug in bed. Om negen uur staan we op. Koffie met De Vrouw. Meer koffie met De Vrouw. De Zoon is er om half twaalf voor lunch. Afwasje. Half een fiets ik naar Gigant. De zaal is snel ingericht; verlichting kunnen we nu (analoog) goed zelf instellen en het programma is ruim op tijd afgestemd. Dit keer zit de zaal echt mooi vol. Oud-collega Renée is er plots! Wat een mooie verrassing. Wederom een heel mooie en afwisselende middag. Podiumgasten zijn Loes Huis in ’t Veld, Margit Peters en Anneke van der Weg en Frans Scholten maakt muziek. Het is de laatste keer dat Reinier meedoet, dus er zit ook een beetje verdrietige kant aan. Na afloop zit ik kort in de foyer bij de afterparty. Het is er vol en rumoerig en ik merk dat de energie op is. Zes uur thuis. Ik maak avondeten: een risotto met wortelpeterselie, veldsla en kastanjechampignon. Voor De Vrouw bak ik steak bavette. We eten alles op. Afwasje. Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: The Sixteen Men Of Tain (Allan Holdsworth), Guitarscape (Steve Howe)

–

Zaterdag 16 november:
Elf jaar. 5:55 op. Koffie. Allerlei, waaronder voorbereidingen voor de voorstelling van morgenmiddag. Begin van de ochtend de gebruikelijke zaterdagmorgenronde langs slager en super. Koffie met De Vrouw. Nog even het centrum in naar de Syrische winkel. Meer koffie met De Vrouw. Dan lunch. Afwasje en huishoudelijks. Halverwege de middag fietsen we naar het revalidatiecentrum. We treffen Onze Vader aan in de eetzaal; daar drinken we koffie en thee en praten we weer bij. Aanvankelijk is hij wat mopperig, maar al snel raakt hij opgewekt. Wel is hij regelmatig wat verward of dingen vergeten en haalt hij zaken door elkaar. Na drie kwartier rijden we weer terug. Thuis maak ik avondeten: zoete aardappelfrieten met champignons uit de oven en daarnaast een salade van bosui, koolrabi, komkommer en kaki. Voor De Vrouw bak ik steak bavette. We eten alles op. Afwasje. Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: Harmogram Suite (Marvin Ayres), Luck And Strange (David Gilmour), Songs For Beating Hearts (Beardfish), Terry Riley: Sun Rings (Kronos Quartet)

–

Vrijdag 15 november:
De wekker gaat op de gebruikelijke tijd. Ik loop een ronde hard langs Grift en kanaal. Het lukt heel redelijk. Zeven uur ben ik aan het werk. Volgens het rooster vandaag geen werkdag, maar er liggen wat spoedklussen, dus ruil ik met volgende week vrijdag. Ik handel spoedklussen af. De Vrouw gaat de deur uit. Koffie. Meer klussen. Koffie. Nóg meer klussen. Lunch. Afwasje. Dan stap ik op de fiets en rijd naar het revalidatiecentrum. Onze Vader zit alleen in zijn kamer, maar hij is opgewekt. Hij heeft vanmorgen fysiotherapie gehad en geoefend met lopen, fietsen en traplopen; het ging zeer naar tevredenheid. Ook is er volop bezoek geweest. Ik merk dat hij vermoeid is. We praten verder bij en na drie kwartier ga ik terug. Thuis nog aan het werk tot half vijf. De Vrouw komt terug. Weer bijpraten. De Vrouw gaat de deur uit. Ik maak avondeten: spaghetti met prei en champignons en knoflookkruidenkaassaus en bataatfalafel. Ernaast een salade van bosui, paprika, kerstomaat en kaki. De Zoon is er om half zes. We eten niet alles op, maar de restanten neemt De Zoon mee. Afwasje en afval. Webstek. Krant. Lezen.
Muziek vandaag: Harmogram Suite (Marvin Ayres), Songs For Beating Hearts (Beardfish), Live In Europe 2023 (The Flower Kings), Kavita 1 (Mariana Aydar), The Perfect Stranger (Frank Zappa), Space For The Earth (Ozric Tentacles), reEncanto – Live At Union Chapel (Mayra Andrade)

–

Donderdag 14 november:
Op tijd op de werkplek. Veel. Tussen de middag wandel ik door bos en veld. In de middag ook veel. Waaronder een klein afscheid van iemand dat plaatsvindt in een andere locatie. Laat thuis. Half zeven. De Vrouw serveert de restanten schotels en salade van gisteren en eergisteren. We eten alles op. Afwasje. Krant. Webstek. Lezen. Op tijd slapen.
Muziek vandaag: The Universe Also Collapses (Gong), Romeo Bleeding – Live From Austin (Tom Waits)

–

Woensdag 13 november:
Kwart voor zes. Ik loop een ronde hard. Die lukt zeer aardig. Begin van de ochtend wandel ik naar de super. Koffie. Dan naar Gigant voor de generale repetitie van Wirwar. Het gaat niet honderd procent goed, maar we hebben er vertrouwen in dat het tijdens de voorstelling volgende week gaat lukken. Thuis koffie, daarna lunch met De Vrouw. Afwasje en huishoudelijks. We stappen op de fiets en rijden naar het revalidatiecentrum, vlak naast het ziekenhuis. Onze Vader is er vanmorgen opgenomen. We treffen hem aan in zijn kamer op een stoel. Hij heeft pijn van het rechtop zitten. We stellen voor om naar de kantine te gaan en voor we het weten loopt hij voor ons uit. In de zaal is echter geen stoel meer te vinden; het is er vol met cliënten en bezoek, dus weer terug naar de kamer. De arts komt langs. Hij legt uit dat de therapie vrijdag begint en hij in ieder geval tot maandag 25 november moet blijven. Als hij dan zelfstandig kan lopen en traplopen kan hij die week naar huis. Er zijn nog wat aandachtpunten (drinken, bijvoorbeeld). De arts is rustig en respectvol. Als we na een uurtje weggaan spreken we nog een verpleegkundige; die vraagt of hij verward is. Ja, hij is soms in de war en vergeet dingen, maar dat komt ook doordat hij slecht hoort en ziet. Thuis even uitrusten, maar al snel ga ik avondeten maken. Sweet dumpling met ui, champignon en bruine bonen uit de oven. Ernaast een salade van bosui, paprika, komkommer en kaki. We eten er fiks van. Afwasje. Krant. Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: None Too Soon (Allan Holdsworth), Bad As Me (Tom Waits), het tweede plaatje van Glitter And Doom Live (Tom Waits)

–

Dinsdag 12 november:
Redelijk geslapen. Weer op tijd op de werkplek. Veel. Tussen de middag wandel ik door bos. In de middag veel. Iets eerder weg. Kwart voor vijf thuis. Krant van gisteren. De Vrouw serveert het restant van de ovenschotel van gisteren met een salade ernaast. Afwasje. Krant van vandaag. Dan fiets ik naar het ziekenhuis. Onze Vader ligt er redelijk opgewekt bij. Morgen gaat hij naar een revalidatieafdeling. Hij ziet wat op tegen alle verandering en alle mogelijke dingen die hij moet gaan doen: ‘Laat mij maar rustig.’ Ook heeft hij weer een infuusnaald in en weet hij niet waarom. Er is even geen verpleegkundige te bekennen om het na te vragen. Vader vertelt verhalen en dit keer zijn het verhalen over werk van vroeger (die ik nog nooit had gehoord). Iets voor acht uur thuis. Even bijpraten. Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: het eerste plaatje van Glitter And Doom Live (Tom Waits)

–

Maandag 11 november:
Op tijd op de werkplek. Donker, druilerig. Veel te doen. Tussen de middag wandel ik door bos. Nog veel te doen. Kwart over vijf ben ik thuis. De Vrouw serveert een terrine van spruit, wortel, ui en ei, met ernaast het restant bietenpasta van zaterdag en een salade van koolrabi, tomaat, komkommer en kaki. We eten er fiks van en er blijft voldoende over voor morgen. Natafelen. Afwasje. Restje krant van zaterdag. Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: Harmogram Suite (Marvin Ayres), reEncanto – Live At Union Chapel (Mayra Andrade), Guitarscape (Steve Howe)

–

Zondag 10 november:
Kwart voor zes op. Ik loop een ronde hard langs kanaal, buiten het centrum en door duisternis. Lopen gaat bijzonder aardig. Thuis nog terug in bed. Pas om half tien staan we op. Koffie. Meer koffie met De Vrouw. Stofzuigen. De Zoon is er om half een voor lunch. Afwasje. Ik fiets naar het ziekenhuis om Onze Vaders was te brengen. Als ik vraag hoe het vandaag met hem gaat, zegt hij dat het slecht is, maar al snel zie ik hem opbloeien. De aandacht en het praatje doet het hem. De Oudste Broer komt ook binnen. Na een dik half uur vertrek ik weer. Thuis heel even zitten; dan wandelen we naar een gelegenheid in het centrum. Een Zwager viert er zijn zeventigste verjaardag. Er is wat naaste familie, veel lekker eten en gezelligheid. Kwart voor acht zijn we thuis. Krant. Webstek.
Muziek vandaag: het derde plaatje van Orphans: Brawlers, Bawlers & Bastards (Tom Waits)

–

Zaterdag 9 november:
Half zeven. Koffie. Webstek. Begin van de ochtend loop ik de gebruikelijke zaterdagmorgenronde langs slager en super. Koffie met De Vrouw. We lopen opnieuw het centrum in; ik haal brood bij de Syrische winkel. Meer koffie met De Vrouw. Later lunch. Afwasje en huishoudelijks. Vervolgens stappen we op de fiets en rijden naar het ziekenhuis. Als we de kamer binnenkomen, is Onze Vader bezig iets op te rapen van de grond, maar dat lukt hem niet. Hij is aan het rommelen met hoortoestellen en batterijen, die hij niet vervangen krijgt. Pas na een half uur hebben we het voor elkaar. Dan is hij opgelucht en goed te pas. Hij vertelt over de huiskamer waar hij is geweest; hij mist het praatje en we zien hem opbloeien tijdens het uurtje dat we er zijn. Lopen en bewegen gaat steeds beter. Bij het afscheid loopt hij met ons mee naar de deuren van de afdeling. Half vier zijn we thuis. Even uitrusten. Dan maak ik avondeten. Eerst een salade van bosui, koolrabi, komkommer en kaki. Ondertussen kook ik kikkererwtenpasta. Dan bak ik kastanjechampignons, ui en een restje bindsla. Daar gaan gepureerde rode bieten en knoflookkruidenkaas en ten slotte de pasta doorheen. Voor De Vrouw bak ik steak du chef. We eten alles op. Afwasje. Lezen. Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: Real Gone (Tom Waits), Hard Hat Area (Allan Holdsworth), de eerste twee plaatjes van Orphans: Brawlers, Bawlers & Bastards (Tom Waits)