bazbo – de wereld van Bas Langereis, het middelpunt der aarde

Bas Langereis leest u voor!

23-06-2008

Oranjegekte in Apeldoorn

Filed under: Fotogalerij 2007-2009 — bazbo @ 22:40

zo ziet de gemiddelde Apeldoornse straat eruit… maar sommige huizen zó …… en sommige auto’s zó!

• • •
 

18-06-2008

Vakantiehitte (1)

Filed under: Publicaties voor FOK! - overig — bazbo @ 01:00

Hè hè, eindelijk was het vakantie. Ik had het hele jaar hard gestudeerd, stage gelopen in het kantoor en in mijn vrije tijd gewerkt in de supermarkt. Tijd om eens te ontspannen.

Met Jasmijn, een van mijn huisgenoten, had ik afgesproken dat we er eens lekker tussenuit zouden gaan. Een bloedheet land leek ons wel wat. Hihi, we hadden al heel wat voorpret gehad over het ‘bloedhete’ land, voordat we ook maar hadden besloten waar we heen zouden gaan.

Nu lagen we dan langs het zwembad van een enorm resort in Bodrum, Turkije. De brochure zei dat we in het centrum van de stad zouden zitten, maar in werkelijkheid zaten we er tien kilometer vandaan. We hadden de eerste dagen allebei geen zin in autorijden, dus kwamen we ons resort eigenlijk niet af. We hadden wel wat plannen voor excursies, maar nu, de eerste dagen, wilden we alleen maar uitrusten, uitrusten en nog eens uitrusten. We hadden tenslotte tien dagen de tijd.

Zo lagen we dagen lang op het resort naast het zwembad in de zon te bakken. Er waren nogal wat Russen in ons hotel, en die stonden niet lekker bekend. Altijd vooraan bij het ontbijt- en dinerbuffet, en als jij aan de beurt bent, is er niets meer over. Toch hadden we al wat knappe blonde gozers gespot. Twee sliepen er in de hotelkamer naast ons, en dat waren geenszins afstotelijke types. De ellende alleen is, dat die Russen alle ligbedden bij het zwembad reserveren door er ’s morgens heel vroeg hun handdoek al overheen te gooien.
Die morgen kwamen Jasmijn en ik bij het zwembad, en er was geen stoel of ligbed meer vrij. We keken om ons heen en zagen twee lege bedden, maar wel met een handdoekje eroverheen gelegd.
“Zouden deze bezet zijn?” vroeg ik.
“Nee joh,” zei Jasmijn. “Die Russen hebben die doekjes gisterenavond al neergelegd. Gewoon opzij gooien.”
Aldus geschiedde en we namen plaats op de comfortabele luie stoelen.

Jasmijn zag er supergeil uit. Ze had een bikini aan die weinig aan de fantasie over liet. Je weet ondertussen wel hoe mooi ik haar vind. Zelf droeg ik een badpakje, omdat ik nu eenmaal wat onzeker ben over mijn lichaamsvormen.
“Wat kijk je?” vroeg Jasmijn.
“Joh, hou op,” zei ik lachend. “Je weet hoe jaloers ik ben op je lichaam.”
Vanuit een ooghoek zagen we dat er bediening langs kwam lopen. Statige mannen in formele uniforms. Witte jasjes op zwarte pantalons. Hete blikken.
“Hihi, moet je die kerels zien kijken,” grinnikte Jasmijn terug. Ze legde een hand op mijn buik die al snel naar beneden gleed.
“Joh, niet hier,” fluisterde ik nog, maar ze had haar vingers al op een gevoelig plekje. Ik keek om me heen. Iets verderop stonden twee obers naar ons te kijken.
“Moet je zien wat daar aan komt lopen,” zei Jasmijn.

Het waren de twee knullen die in de hotelkamer naast ons zaten. Ze kwamen op ons af lopen. De een was blond en droeg een strakke zwarte zwembroek. De andere had iets donkerder en wat langer haar en had een wijdvallende zwemshort aan. Die blonde zei iets tegen ons.
“Wat klets je, man?” lachte Jasmijn. “Denk jij dat we Russisch verstaan?”
De jongen haalde zijn schouders op. Ze pakten hun handdoekje en gingen twee meter verderop zitten.
“Moet je die bobbels in de broeken zien,” zei Jasmijn nogal hard.
“Sssst!” fluisterde ik met een rood hoofd. “Straks zijn er Hollanders om ons heen die ons kunnen horen!”

“Hoe zit het eigenlijk met jouw liefdesleven, Pris?” vroeg ze ineens op hetzelfde stemvolume.
Ik vond het toch wel grappig en ging er gretig op in. “O, die zit de laatste tijd een beetje in het slop.”
“Hoezo dat? Je gaat me niet vertellen dat je geen zin meer hebt in seks!”
“Nee joh,” grinnikte ik. “Integendeel. Maar het komt er gewoon niet van.”
“En die Rachid uit de supermarkt dan?”
“Ach, dat heeft niets met liefdesleven te maken. Da’s gewoon een verzetje.”
“Die jongen uit Vleuten?”
“Arnold was leuk voor een tijdje, maar ik werd gek van het stiekeme gedoe. Zijn hospita mocht niet weten dat hij meisjes ontving op zijn kamer.”
“Hahaha, wat een zultje, zeg. En hoe zit het met die vent die je via het internet hebt leren kennen?”
“Bas, dat is gewoon een ontzettend lieve man. We hebben elkaar een paar keer ontmoet en we kunnen erg goed met elkaar opschieten. Hij is wel een beetje verliefd op mij, heb ik gemerkt. En ik ben heel gek op hem, maar hij kiest heel eerlijk voor zijn vrouw en gezin. We kunnen erg fijn met elkaar praten, en ik beschouw hem dan ook meer als een hartsvriend dan als potientiële neukkandidaat.”
Jasmijn moest lachen. “En die buurknullen daar dan?” vroeg ze. “Zijn die wél jouw en mijn neukkandidaat?”

“Hmm, nou niet echt,” zei ik.
“Hoezo niet? Worden we kieskeurig?”
“Het zijn niet echt mijn types. Het zijn Russen. Niet dat dát erg is, hoor. Begrijp me goed. Maar ze lijken me nogal onbeschoft.”
“Alsof je je daar ooit door hebt laten weerhouden.” Ze knipoogde naar de jongens, die nog steeds naar ons lagen te kijken.
“Ik weet het gewoon niet zo met deze lui, Jasmijn.”
“Jeetje, Pris, wat is er de laatste tijd toch met je?”
“Geen idee. Word ik volwassen?”
“Gelul, meid,” zei Jasmijn met zaadvragende ogen. “Doe als ik en grijp je kans.”
“Mag ik afhaken?” vroeg ik. “Ik heb weer eens zo’n migraine aanval.”
“Oei, da’s kut.”
“Nogal.”
Jasmijn wist dat ze me even met rust moest laten en ging naar de jongens zitten lonken. Nog geen half uur later ging ze met de twee hete Russische knullen mee naar hun hotelkamer.

Alleen liggen is niet echt mijn ding. Ik werd ook een beetje bang van die twee obers die samen aan de bar stonden te gluren naar mij. Daarom besloot ik naar boven te gaan om even op bed te gaan liggen. Jasmijn had de sleutel van onze eigen kamer achtergelaten, dus zat ze, of waarschijnlijk lag ze, in de kamer naast me. Ik maakte heel duidelijk aan de twee geile kerels aan de bar dat ik geen zin had in een trio, en dat leken ze te begrijpen. Of zou ik er zo beroerd hebben uitgezien door mijn migraine? Ik weet het niet, maar ik kon even geen zonlicht meer hebben. De laatste tijd had ik dat wat te vaak: hoofdpijn en misselijk, maar niet genoeg om maar helemaal niks meer te doen.

Op de kamer aangekomen hoorde ik gelijk de kreetjes en giechels van Jasmijn. Ze had plezier, en dat vond ik fijn. Ook al voelde ik me niet zo lekker, ik genoot ervan om haar te horen. Ik had haar natuurlijk vaak genoeg naakt gezien, in de sauna. We waren ook wel eens intiemer met elkaar geweest en soms was daar iemand anders of zelfs meerdere anderen bij. Ik kon me dus goed voorstellen hoe het daar in de andere kamer aan toe ging. Even overwoog ik om me te melden. Het was geen slecht idee. Ik had al eens eerder een misselijkheid of koppijn weggesekst, maar dat was een kater van de drank. Ergens voelde ik toch dat dit anders, erger, was. Ik stroopte mijn badpak naar beneden en ging in mijn blootje op bed liggen.

Toen begon in de kamer naast me langzaam het grote pompen. Ik kon horen hoe Jasmijn zich liet uitwonen door de twee jongens. Mijn buik begon warm te worden, en ondanks de misselijkheid en de hoofdpijn werd ik opgewonden en begon ik mezelf te strelen. Het geluid tegen de muur bij de buren klonk als: “Bonk-ohjah-bonk-ohjah.”
Ik sloot mijn ogen en liet mijn vingers, mijn gehoor en mijn fantasie het werk doen. Jasmijn, met haar handen tegen de muur, een van de jongens onder haar, en eentje achter haar. Het duurde niet lang of ik zuchtte diep. Blijkbaar helpt seks overal tegen.
Even was ik mijn hoofdpijn kwijt.

Juni 2008

Hier lees je ‘m op FOK!.

• • •
 

14-06-2008

Kookles: wraps met hete Mexicaanse saus

Filed under: Luuk = Lekker — bazbo @ 21:23

Ik krijg kookles. Voor later. Ik mocht kiezen wat ik ging maken. We beginnen niet zo moeilijk. Wraps met Mexicaanse saus.

Eet smakelijk!

Ingrediënten:
500g rundergehakt
1 ui
1 rode paprika
2 groene Turkse pepers
tacokruiden (lekker scherp)
3 blikjes tomatenpuree
1 klein blik kidney beans
6 wraps
geraspte kaas
guacamole

Zet alle ingrediënten klaar. Verwarm de oven voor op 200 graden.
Hak de ui fijn. Maak de paprika en pepers schoon en snijd ze in kleine stukjes.
Bak het gehakt rul.
Voeg de ui toe en laat deze meebakken.
Doe dan de paprika en de pepers erbij en laat deze meebakken.
Strooi de tacokruiden erop. Ik heb lekker veel gebruikt, zodat het flink scherp werd.
Doe de tomatenpuree er ook bij.
Maak het blik kidneybeans open en giet het af. Vang het vocht op. Doe de bonen bij de rest. Kijk of het smeuïg genoeg is en voeg eventueel wat bonenvocht bij.
Verwarm de wraps in aluminiumfolie in de oven.
Leg een wrap op je bord. Leg een beetje onderin een schep saus. Doe er kaas en guacamole bij. Vouw de onderkant naar boven. Vouw de zijkanten naar binnen.
Eet smakelijk!

Zet alle ingrediënten vast klaar. Dat is wel zo makkelijk.Hak de uien fijn. Maak de paprika en pepers schoon en snijd ze in kleine stukjes.Bak het rundergehakt rul.Als het gehakt mooi rul is, doe dan de uien erbij en laat deze lekker meebakken.Doe de groenten erbij en laat ze even meebakken. Doe dan de tacokruiden erbij.Doe de kidneybonen erbij en eventueel wat vocht uit het blik.Leg een schep saus op een hete wrap en doe er kaas en guacamole overheen.Vouw de onderkant naar boven, dan de zijkanten naar binnen.Maak er een lekker frisse salade bij!Eet smakelijk!Eet smakelijk!

• • •
 

10-06-2008

Familie-uitbreiding – Family expansion

Filed under: De rubber kip - The rubber chicken — bazbo @ 22:11

Een groot gedeelte van de familie - A large part of the entire familyOb’s cadeautje - Ob’s present - March 16, 2008

• • •
 

Dagje Deventer, 7 juni 2008 – Visiting the city of Deventer, June 7, 2008

Filed under: Fotogalerij 2007-2009 — bazbo @ 22:08

In een vlaag van verveling besloten we om Deventer te bezoeken. Wat we niet wisten, is dat de oude stad bevuild was met de jaarlijkse kermis. Toch was het gezellig.

We were a bit bored, so we decided to visit the city of Deventer. We didn’t know that at that time there was the yearly fair. Still, we had a nice time.

Bij het station: de parkvijver - Right outside the railway station: the parkKarper in de vijver - Fish in the parkBroederkerkBroederkerkSmalle straatjes in Deventer - The small streets in DeventerWinkelschappen met badeendjes voor ke - Shop full of bathing ducks for keSmalle straatjes in Deventer - The small streets in DeventerDe waag in DeventerDeventer kermis - Deventer fairwitbier - white beerDeventer kermis - Deventer fairMini-kermis - mini fairoude gevels - old housesoude huizen - old housesDeventer blik op de IJsselbrug - Deventer look on the IJssel river bridgeDeventer IJsselkade - Deventer IJssel riversideoude pakhuizen - old housesoude pakhuizen - old housesbazbo’s starter: Indian cheese at the India restaurantchutney and raitacurryscurryscurrysnagerecht - grand desert

• • •
 

04-06-2008

Klantvriendelijk (2)

Filed under: Publicaties voor FOK! - overig — bazbo @ 01:00

Je weet nog wel dat ik de vorige keer vertelde van de meneer die zo schuimbekkend werd afgevoerd met een of andere aanval. Schokkend vind ik dat. Vooral omdat ik het verhaal eigenlijk begon met om eens te laten zien aan jullie dat mijn klanten niet altijd fijne mensen zijn. Het is niet vreemd dat in de buurtsuper waar ik werk de klanten grof en beledigend zijn. Toch kunnen sommige verhalen me ernstig aangrijpen. Het hele voorval met de epileptische meneer laat me maar niet los.
Nadat de ambulance weg was ben ik beverig terug achter mijn kassa gaan zitten. De eerste bejaarde die bij me kwam staan met haar spullen, heeft even moeten wachten tot ze geholpen werd. Een beetje verdwaasd zat ik voor me uit te staren. Een vlammende migraine-aanval kwam opzetten. De bedrijfsleider kwam me vertellen dat ik maar wat vroeger pauze moest gaan nemen. Hij ging zelf achter de kassa zitten. Ik wist niet dat hij dat kon.

Een beetje behuild liep ik het emballagehok in. Met een sigaret in mijn hand stond ik naar buiten te kijken, toen Rachid aan kwam lopen. Hij zag me staan en keek me aan. Zijn reebruine ogen, lieve mond en stoere kapsel deden me helemaal smelten. En toen hij mijn hand pakte, barstte ik in tranen uit. Ik kon het niet helpen, de ochtend had me zozeer aangegrepen, dat ik mezelf niet meer helemaal onder controle had.

“Hee, meisje,” fluisterde hij in mijn oor. Hij sloeg zijn armen om mij heen.
Ik gaf me aan hem over en greep hem om zijn middel.
“Dat was heftig, hè?” klonk zijn donkere stem zachtjes. “Hoe gaat het nu?”
“Ik weet het niet goed,” zei ik. “Volgens mij hebben we goed gehandeld, maar ik voel me toch zo machteloos.”
“Joh, het is maar een klant. Morgen zijn er weer nieuwe.”
“Jij kunt zo nuchter zijn, knappe knul,” glimlachte ik.
“En jij hebt het heel goed gedaan,” zei hij rustig. “Ik wist niet dat je zo snel kon reageren. Je hebt me verbaasd.”
“Hihi,” grinnikte ik. “En wanneer ga jij mij verbazen?”
Ineens drukte hij zijn lippen op die van mij. Het zal mijn moment van zwakte geweest zijn, want ik gaf me er gewillig aan over. “Hmm,” kreunde ik.

Rachid pakte mijn billen vast, met beide handen. Ik voelde hoe sterk hij eigenlijk was. Zijn enigszins schriele uiterlijk was verraderlijk. Toen ik ook zijn mannelijkheid tegen mijn schaambeen voelde drukken, werd ik een beetje bang. Rachid was het typische voorbeeld van een wolf in schaapskleren. Een zachte jongen, die precies wist wat hij wilde, en er niet voor terugdeinsde om het te nemen als het hem uitkwam. Ik wist niet of ik nu wel overmeesterd wilde worden, met de huilbui vers achter mijn kiezen.

“Rachid, nu even niet.” Ik duwde hem weg, wat hem nog harder maakte. Ik zag in zijn ogen precies wat hij wilde, en wat hij ging doen. Het feit dat ik hem wegduwde, maakte het voor hem alleen nog maar leuker.
“Rachid, nee. Ik wil niet,” stamelde ik. “Het is flauw, ik weet het, maar ik heb nogal hoofdpijn.”
Hij duwde me tegen de pallets en pakte mijn borsten vast. Zonder een woord te zeggen maakte hij mijn uniform open. Mijn pronte borstjes en spannende bh’tje hadden het gebruikelijke effect op hem. En ik wist dat ik hem nog opgewondener maakte door tegen te stribbelen.
“Au, Rachid, je doet me pijn. Blijf van me af!” Met lichte stemverheffing duwde ik hem van me af. Hij was even uit zijn evenwicht. Sneller dan je het woord ‘sodomie’ kunt zeggen had hij me omgedraaid en klem gezet tegen de stapel pallets. Soms verbaasde hij me inderdaad werkelijk. Mijn broek lag al op mijn enkels en mijn slip bungelde ergens tussen mijn dijen. Zijn volle enthousiasme duwde om beurten tegen mijn gaatjes, alsof hij niet kiezen kon.
“Oh, nee, Rachid, nee …”
Het maakte hem alleen maar enthousiaster.

Plotseling hoorde ik een zware mannenstem.
“Hee, kap daar eens mee!” En voor ik het wist lag er een grote kerel bovenop de half ontklede vakkenvuller die net nog geil tegen me aan stond te rijen. De man, type zeebonk zonder schip, compleet met tatoeages en foute oorring, was bezig Rachid onder controle te krijgen. Ik denk dat hij een soort burgerarrest in gedachten had.

“Kijk, als klanten zo gaan beginnen, en ze je zelfs in je pauze komen lastig vallen, dan haak ik af!”
De man keek om naar mij, terwijl hij de overrompelde Rachid in bedwang hield door hem met zijn arm op de rug tegen de grond te houden. “Bel de politie maar, meisje,” riep hij schor. “Ik heb deze vieze verkrachter nog wel even vast.” Met zijn grove bakkes en dito scheef smoelwerk probeerde hij te lachen.
Mijn Rachid, een verkrachter? Wel godverdomme, het was de liefste en charmantste van alle personeel hier.
“Meneer, ik wil nog even iets doen, voor we de politie bellen,” zei ik en ik pakte een van de metalen buizen die de emballagejongens altijd gebruikten om vastzittende pallets op hun palletwagentjes te krijgen.
De man glimlachte en boog zijn hoofd wat opzij. “Ga je gang maar, lieverd, neem wraak.” Hij had Rachid in een stevige greep en zorgde ervoor dat ik vrij spel had om die lieve jongen hard in zijn klokkenspel te rammen. Wat een stompzinnige boer! Lachend keek hij me aan toen ik de staaf flink naar links zwaaide. Hij snapte niet wat ik ging doen, tot het moment dat zijn voortanden kennis maakten met het harde ijzer.
Mijn lieve Rachid voor verkrachter uitmaken, hoe durfde hij?

In een waas van bloed sloeg het hoofd van de man achteruit. Rachid kon nog wegduiken, en zo zijn uniform schoon houden. Hij stond op en kuste me hartstochtelijk.
“Dank je, lieverd. Die kerel had me stevig beet.” Hij streek met zijn hand door zijn ravenzwarte haar. Er zat een beetje bloed aan zijn wijsvinger waarmee hij een streep trok van zijn voorhoofd schuin naar zijn oor. “Zal ik het vanaf hier verder afhandelen, of moet jij nog wat kwijt?”
“Je weet toch,” begon ik. Maar tijd om te antwoorden kreeg ik niet.

De man kwam bij en tastte verbijsterd naar zijn missende voorgebit.
Rachid pakte de man bij zijn kraag en gooide hem in de spoelhoek, een deel van het magazijn dat makkelijk schoon te maken was. Toen deed hij een stapje achteruit en liet mij even mijn gang gaan.
Met een flinke zwaai brak ik de arm waarmee de man zich verweerde. Door de tanden die her en der in zijn keel staken, kon hij weinig meer uitbrengen dan: “Hhurrgghhh … ” En hij ademde al zo moeilijk.
“Doe hem pijn, schatje!” riep Rachid. Hij was geil; ik kon het aan zijn ogen zien.
Ik brak de man zijn scheenbenen. Het gegorgel ging maar door. “Irritant en kansloos mensenreddertje is het, hè¨, lekkere bink van me?” Ik knipoogde naar Rachid en sloeg de kin van de man aan barrels. “Wil jij ook nog even? Hij heeft ook jouw pauze vergald.”
Rachid pakte de staaf van me af en trok me tegen zich aan. Ik voelde zijn opwinding en dacht al helemaal niet meer aan de staaf en de man, maar alleen nog aan de mannelijkheid van Rachid. Plotseling riep hij: “Pris, bukken!” Dat had ik al veel vaker gehoord, maar nooit met de sterke arm van Rachid die een ijzeren staaf naar mijn hoofd slingerde.
Ik liep me op mijn knieën vallen en voelde het bebloede wapen langs mijn hoofd gaan. Achter me hoorde ik een stompe dreun en gegorgel. Ik keek om en zag de man nog voorover vallen. De staaf stak hem uit het hart. Mijn favoriete vakkenvuller had me alweer gered. Wat een held.
Ik draaide me naar zijn kruis en beloonde hem zoals Lois nooit bij Clark deed.

Juni 2008

Hier lees je ‘m op FOK!.

• • •
 

31-05-2008

Onze tuin, 2008 – Our garden, 2008

Filed under: Tuin — bazbo @ 23:01

Ziehier onze tuin in 2008. Net als vorig jaar een fotoverslag.

Take a look at our garden in 2008. Just like last year, here’s a review with pictures.

een lege schutting - an empty wooden fence - May 2008de passiebloem loopt uit! - our passion flower starts growing! - May 2008meloenpeer - melon pear? (my English better getting yes?)mei 2008 - May 2008meloenpeer - melon pear? (my English better getting yes?)mei 2008 - May 2008mei 2008 - May 2008vogelhuisje - bird’s placecourgette - zucchini - May 2008ananaskers - pineapple cherry? (my English better getting yes?)vogelhuisje - bird’s housevogelhuisje - bird’s houseMei 2008, courgette - May, 2008, zucchiniMini-komkommers - Mini cucumbersDe passiebloem komt op! - The passion flower is growing!Een luchtballon boven de tuin! - A balloon above the garden!Een luchtballon boven de tuin! - A balloon above the garden!Nee, het zijn er twee! - No, it’s two balloons!Avondzon, 1 juli 2008 - Evening sun, July 1, 2008Ekster in de boom - A magpie in the tree - July 1, 2008Courgettes in aantocht! Juli 2008 - Zucchini’s ahead! July 2008July 18, 2008July 18, 2008July 18, 2008Peppers - July 23, 2008Tomaatjes - July 23, 2008Aubergine - July 23, 2008Meloenpeer of ananaskers? - July 23, 2008Passiebloem - Passion flower - July 23, 2008Zonnebloem - Sun flower - July 23, 2008July 23, 2008July 23, 2008July 23, 2008July 23, 2008July 23, 2008Spinnenweb - spider’s web - July 24, 2008Spinnenweb - spider’s web - July 24, 2008Bezoek van een egel! - A hedgehog is our visitor - July 24, 2008July 29, 2008 - mini cucumbersJuly 29, 2008 - de meloenpeer of de ananaskersJuly 29, 2008 - de meloenpeer en de ananaskersJuly 29, 2008 - de meloenpeer of de ananaskersJuly 29, 2008 - oleanderJuly 29, 2008 - oleanderJuly 29, 2008 - auberginesJuly 29, 2008 - pepers!July 29, 2008 - de meloenpeer of de ananaskersJuly 29, 2008 - de ‘vuurpijl’July 29, 2008 - de ‘vuurpijl’July 29, 2008 - a magpieAubergines - August 2, 2008Meloenpeer - August 2, 2008Kalebas - August 2, 2008Kerstomaatjes - August 2, 2008Paprika’s - August 2, 2008Hangplanten - August 2, 2008Ananaskers - August 2, 2008Ananaskers - August 2, 2008August 9, 2008 - Eten uit eigen tuin: komkommertjes, tomaten en ananaskers

• • •
 

Jazz In The Woods festival – Apeldoorn – May 30, 2008

Filed under: Fotogalerij 2007-2009,Muziek - Music - LIVE — bazbo @ 22:45

We had a walk through the town centre of Apeldoorn, met up with hidihi and Auke, saw some bands perform at the Market Sqare and in café ‘De Flierefluiter’. Later on we visited art café ‘Sam Sam’, waved goodbye to our friends and had some shoarma.

Some New Orleans Jazz and Blues band at the Market Squarehidihi and E watching the American New Orleans Jazz and Blues band at the Market Sqare in ApeldoornAuke hidihi and E at the Market SquareNever ever again say I have long hair!Some Dutch jazz band - very good!The guy played a flugelhorn! wow!hidhi E and Auke in café 'De Flierefluiter'

• • •
 

28-05-2008

Eiergerecht voor een koud buffet

Filed under: Gastronomie - Gastronomy — bazbo @ 22:50

het eindresultaat

zet alle ingrediënten vast klaar - da’s wel zo makkelijksnijd uien paprika en bieslookbak spek, uien, paprikadoe alles in een cakevormde oven in - 180 gradenuit de ovenhet eindresultaat 

Ingrediënten:
8 eieren
1 rode paprika
1ui
100gr gerookt spek in blokjes
150 gr bacon in plakken
bieslook
scheut koksroom (soya)
peper en zout
3 el geraspte kaas

Verwarm de oven voor op 180 graden.
Snipper de ui en de paprika.
Bak het spek uit. Doe er de gesnipperde ui en gesneden paprika bij.
Roerbak deze 4 minuten mee.
Zet het vuur uit en laat geheel afkoelen.
Vet een cakevorm in met olie.
Beleg de schaal met plakken bacon.
Breek de eieren in een beslagkom.
Voeg de geraspte kaas, peper en zout toe. Wees zuinig met zout, omdat het spek al zout is).
Roer er ook de koksroom en het bieslook doorheen.
Voeg nu het mengsel van spek, ui en paprika toe. Roer het goed door.
Giet het eiermengsel in de voorbewerkte schaal.
Zet deze in de voorverwarmde oven, bak het op 180 graden in ongeveer 50 minuten gaar. Controleren met een satéprikker.
Laat het baksel afkoelen. Snijd het in plakken en serveer het op een schaal.

E

• • •
 

Asia – 013, Tilburg – May 27, 2008

Filed under: Muziek - Music - LIVE — bazbo @ 21:14

Asia - 013, Tilburg - May 27, 2008fried squid rings and tomato tapenadeErdinger weiss bierbazbo’s Asia dinner - taggliatelle with salmonAsia - 013, Tilburg - May 27, 2008Carl Palmer and John WettonSteve HoweJohn WettonGeoff DownesJohn WettonSteve HoweAsia - 013, Tilburg - May 27, 2008John WettonAsia - 013, Tilburg - May 27, 2008E and Billyde buit van vanavond - tonight’s merchandise shoppings

Potjandosie, ik zit in Tilburg in de Heuvelstraat op het terras van ‘Stoffel’ samen met mijn vrouwlief. Het is dinsdagmiddag 27 mei, het heeft net wat geregend, maar nu is het zonnig en we drinken Erdinger witbier.
“Ik heb er zin in,” zegt vrouwlief.
“Hier? Nu?” vraag ik met mijn tong uit mijn mondhoek.
“Nee joh, in het concert van vanavond.”
We gaan straks naar de zaal 013. De band Asia speelt er vanavond. Vier van mijn jeugdhelden op één podium. In 1982 ontstond deze groep. Vier bandleden die beroemd waren uit andere bands. Geoffrey Downes was de toetsen spelende helft van The Buggles en speelde op een Yes-plaat mee, Steve Howe was de gitarist van Yes, Carl Palmer was de drummer van Emerson Lake & Palmer, en John Wetton speelde bas en hij zong in onder andere King Crimson. Twee platen hebben de heren samen gemaakt en daarna verliet de een na de ander de band. Nu, vijfentwintig jaar na hun debuut als supergroep, toert de band in de originele bezetting de wereld rond en ze zijn vandaag in Tilburg!

“Hee, kijk daar eens!” roep ik bij mijn tweede halve liter Erdinger. “Daar loopt Steve Howe.” En inderdaad. De meestergitarist komt voorbijlopen met een klein tasje over zijn schouder. Naast hem loopt een dikke crewmedewerker die de overige tassen en koffers met zich meesleept. “Leuk, die helden die zo voorbij komen lopen.”
“Jij zit hier gewoon te soppen als een klein jongetje,” zegt vrouwlief lachend.
“Daar! John Wetton!” Hij ziet er goed uit na twee open hart operaties. Opvallend hoeveel hij afgevallen is. De laatste keer dat ik hem zag, gaf ik hem de bijnaam ‘John Vetton’.
“Waarom maak je geen foto’s, schat?” vraagt vrouwlief. Ik zoek in het kleine buideltje dat voor mijn buik hangt.
“Te laat!” roep ik. “Daar gaat Geoffrey Downes al!”
“Nog een te gaan,” zegt vrouwlief. “Hoe heette die drummer ook weer?”
“Daar!” ga ik uit mijn dak.
“Is het hem?” vraagt vrouwlief.
“Jaaaaa!” brul ik buiten zinnen. “Het is TheGrandWazoo!”

We schudden handen, we zoenen, we kletsen, we lachen en we drinken Erdinger. Dan gaan we naar 013.
Bij de ingang mag ik gewoon doorlopen, maar ik zie vanuit een ooghoek dat vrouwlief haar tasje moet laten zien. Ik lach, want ik weet dat ik er veel ruiger uitzie met mijn lange krulhaar en mijn t-shirtje met de bandnaam ‘Yes’ erop.
We droppen jassen en tassen bij de garderobe, kopen munten en halen bier. Dan gaan we de zaal in.

Het is niet uitverkocht. Hoop ruimte om ons heen. En een boel bekenden die we tegenkomen en die ons gedag komen zeggen.
Dan gaat het zaallicht uit en begint de openingsmuziek. Vier jeugdhelden betreden het podium. Ik ril.
Als ik in het rond kijk, zie ik overal telefoontjes en camera’s. Iedereen maakt foto’s. Ik open het buideltje dat om mijn middel hangt en haal mijn fototoestel tevoorschijn. Enthousiast begin ik te knippen.

Ik heb een gaaf cameraatje. Als het licht op het podium goed is, maak ik de mooiste foto’s. Het licht is niet altijd goed op het podium, dus blijf ik mijn wijsvinger op de knop houden. Mislukkingen gooi ik later wel weg. Duizend foto’s op een avond zijn geen uitzondering.
Met mijn camera kan ik ook filmpjes maken. Wat een uitkomst. En de kwaliteit is nog redelijk goed ook. Ik heb al een boel mensen blij gemaakt met mijn beelden van optredens.
Nu maak ik al wel drie filmpjes. Tijdens de opnames houd ik mijn hand op het grote beeldschermpje van de camera. Het display geeft erg veel licht af, en dat kan storend zijn voor de mensen die naar het podium staan te kijken.

Het concert is fenomenaal. Oké, het zijn oude mannen op het podium, maar het plezier, de toewijding en het vakmanschap spetteren ervan af. Veel stukken van de eerste Asia plaat uit 1982, maar ook aandacht voor de muziek die de vier mannen daarvóór maakten.
Ik kijk naar vrouwlief en TheGrandWazoo. Wat een lol hebben we. Ik wil me even goed concentreren op de muziek en stop mijn camera weg in het buideltje dat om mijn middel hangt.

Ineens klopt er iemand op mijn schouder. Ik kijk. Het is een dame gekleed in een kostuum, een pak. Ze ziet eruit als van de bewaking of zoiets.
“Wilt u de zaal verlaten?” zegt ze in mijn oor. Heb ik dat goed verstaan?
“Wat zegt u?” buig ik me naar haar toe.
“Wilt u de zaal verlaten?” herhaalt ze streng.
Ik haal mijn schouders op en laat haar mijn lege handen zien. “Waarom?”
Ze legt een hand op mijn schouder en duwt me in de richting van de uitgang. Ik ga haar voor. We dringen ons door het publiek. Men gaat opzij.

“Wat is er aan de hand?” vraag ik vriendelijk als we de zaal uit zijn.
“Het is niet toegestaan om foto’s te maken.”
“O?” reageer ik verbaasd. “Dat wist ik niet.”
“Meneer, er hangen bij de ingang vier posters dat het niet mag. En een collega heeft u gevraagd of u een camera bij u heeft.”
“O? Ik heb geen poster gezien. Serieus,” zeg ik. “En werkelijk waar: mij is niets gevraagd, bij binnenkomst.”
“Iedereen is gevraagd. Loop mee, dan laat ik het u zien.” Ze gaat me voor naar de ingang. “Daar, wijst ze me op allerlei gekopieerde A4’tjes aan de binnenkant van de deur. “En hier hebben allerlei collega’s gestaan om u te controleren.”
“Echt, ik ben niet gevraagd. Ik moet er dan tussendoor zijn geglipt.”

“U moet alle foto’s wissen,” zegt ze streng.
“Oké. Ik wist écht van niets. Maar oké.”
Ze kijkt op mijn schermpje. Ik laat een foto zien en klik op ‘delete’.
“Kunt u ze niet allemaal tegelijk wissen?”
“Er staan ook nogal wat foto’s van de tuin op,” zeg ik naar waarheid. “Die wil ik graag houden.”
“Dat begrijp ik.”
Ik begin druk op allerlei knopjes te drukken. De mevrouw blijft op mijn schermpje kijken.

“Waarom mogen er eigenlijk geen foto’s gemaakt worden?” vraag ik.
“Policy van de band. Die willen niet dat er foto’s genomen worden.” Ze is afgeleid en kijkt even niet op mijn schermpje. Er komt net een goede foto voorbij. Die wis ik niet.
“Ach zo, als ik dat geweten had, had ik het ook niet gedaan.”
“U had het kunnen zien op de site van 013.”
“Alsof ik daar iedere dag naar kijk.”
“Ik kan er ook niets aan doen,” zegt ze, terwijl ik allerlei foto’s laat staan en verder skip. “Ik moet uitvoeren wat ik moet doen.”
“Ik kan ook wel begrijpen dat een band liever niet heeft dat er foto’s gemaakt worden,” zeg ik. Ondertussen laat ik nog een heleboel foto’s staan en ook mijn eerste filmpje. “Als ik van tevoren had geweten dat de band het liever niet heeft, dan had ik mijn camera helemaal niet meegenomen.”
“Ik begrijp ook niet precies waarom zo’n band het niet wil,” zegt ze. “Het is toch juist mooie reclame voor hun concerten en cd’s?” Ineens lijkt ze minder streng. Ik kijk haar aan en zie dat het eigenlijk een heel mooie vrouw is. “Ik snap ook niet wat ertegen is.”
Terwijl ze praat, zie ik dat ze helemaal niet meer in het schermpje van mijn camera kijkt. Ik zie dat er nog twee filmpjes passeren en klik op het knopje ‘verder’. Ze zei immers dat ik mijn foto’s moest verwijderen, niet mijn filmpjes.
“Je hebt nogal wat foto’s gemaakt,” zegt ze met een glimlach.
“Ja joh,” lach ik terug. “Ik heb een gave camera, maar als het licht niet zo goed is, dan worden die foto’s niks. Dus lig ik voortdurend op de knop te drukken in de hoop dat er één mooie bij zit. Dat maakt dat ik nu al zo’n honderd foto’s heb gemaakt.”
“Je bent een echte liefhebber.”
“Vier jeugdhelden op één podium,” grinnik ik.

“Zo, dat was het,” zeg ik. Ze heeft niet gezien dat ik alle filmpjes en een zwikkie foto’s heb laten staan. Ik laat haar een foto van mijn tuin zien.
“Breng je de camera naar de garderobe?” vraagt ze.
“Oké,” zeg ik. “Sorry voor de verwarring.”
“Het is goed. Geniet van de rest van het concert.”
“Dat zal ik zeker doen.”

Ik stop mijn camera bij de garderobe in onze tas. Dan haal ik bier en ga ik terug naar de zaal. Ik passeer de strenge dame en hef mijn drie bieren. Ze lacht en roept: “Proost.”
Bij vrouwlief en TheGrandWazoo moet ik natuurlijk het hele verhaal vertellen, maar ik wil naar het concert luisteren. Ik heb zo’n kwartier gemist. Waaronder een lied van de nieuwe cd en het hemelsmooie stuk ‘The Court Of The Crimson King’.
Ik kijk, ik luister, en voel me bloot zonder camera. Maar het concert is fantastisch.

Als het afgelopen is, gaan we naar de foyer. Ik koop merchandise: een t-shirt, een cd en de DVD van het concert van de tour van vorig jaar.
We praten. Ik leg uit. We ontmoeten bekenden. Ik vertel. We noteren adressen. We drinken bier. TheGrandWazoo moet een trein halen. Ik ga met mijn vrouwlief terug naar het hotel.
In onze hotelkamer heb ik een wilde nacht met vrouwlief. Dit verhaal gaat over muziek, dus het gedeelte van de wilde nacht moet ik hier helaas overslaan. Jammer, mensen, maar schrijven is schrappen.

De volgende morgen staan we op tijd op. We moeten die middag allebei nog werken. Om half negen betreden we de ontbijtzaal.
Ik wil koffie pakken. Er staat een meneer bij de koffiemachine. Het is Steve Howe, de gitarist.
“Goodmorning,” zeg ik. “That was a lovely concert last night. I really enjoyed it.”
“Thanks, man. Hey, it’s you!”
“Huh?”
“Yeah, you recognize me, but I recognize you! Are you member of the Yesfocus group?”
“I am!”
“You were at my acoustic concert three years ago!”
“I was!”
We praten even verder. Dan zie ik iemand de trap af komen. Het is een man met sportschoenen, een driekwart broek en een groen shirtje. Dan zie ik wie het is. Het is Carl Palmer. Lieve help, mijn jeugdhelden in hetzelfde hotel.

Ik wil me niet verder opdringen. Deze mensen willen ook gewoon even rustig ontbijten. Net als ik.
Toch draait meneer Howe zich halverwege zijn maaltijd om en begint een gesprek met ons. Meneer Palmer vraagt: “Is breakfast included?”
“No idea,” zegt Howe, “but it’s good.”
We lachen allemaal.
Een half uur later moeten we gaan. We staan op.
“Hey mate,” draait meneer Howe zich nogmaals naar ons om, “see you around.”
“Nice to meet you two, misters Howe and Palmer,” glunder ik. “Hope to meet you soon in concert again.”
Dan moeten we écht gaan.

Thuisgekomen gaan we ieder naar ons werk. Aan het eind van de middag zijn we weer thuis en kijken vrouwlief en ik de DVD van het Asia optreden van een jaar geleden.
“Nou, eens kijken hoeveel mensen er hier foto’s maken.” zeg ik. En ik zeg ook: “Kijk, toen dít nummer gisterenavond begon, werd ik eruit geplukt.”

Apeldoorn, May 2008

Mijn youtube filmpjes:

Wildest Dreams

Open Your Eyes

Fanfare For The Common Man

Carl Palmer and John Wettonbazbo’s got a new shirt …

Setlijst:
Daylight
Only Time Will Tell
Wildest Dreams
Never Again
Cutting It Fine
Roundabout
Time Again
Clap
The Smile Has Left Your Eyes
Voice of America
The Court of the Crimson King
Fanfare for the Common Man
Open Your Eyes
The Heat Goes On
Video Killed the Radio Star
An Extraordinary Life
Without You
Heat of the Moment

Encore:
Sole Survivor

• • •
 
« Vorige paginaVolgende pagina »