Bas Langereis leest u voor!

–

Vrijdag 19 april: naar Oostende
Zeven uur op. Kwart voor tien lopen we met koffer naar het station. We hebben de trein van kwart over naar Schiphol. Daar een snelle overstap en om half twee zijn we in Antwerpen. We hebben meer dan een half uur overstaptijd, dus pauzeren we bij de stationsrestauratie. Het is vier uur als we aankomen in Oostende. Klein stukje naar ons hotel in de Sint-Sebastiaanstraat, vlakbij het Wapenplein, midden in het centrum. Als de koffer is uitgepakt, wandelen we een rondje via het Marie-Joséplein, over de boulevard naar de Visserskaai. Het is zonnig, maar het waait, dus nog wel fris. Op een terras aan het Vissersplein drinken we iets. Dan gaan we op zoek naar een restaurant. Een goede tent aan de Madridstraat blijkt overvol; we reserveren voor morgenavond. Uiteindelijk eten we bij een Griek aan de Van Iseghemlaan: feta uit de oven, een vegetarische schotel. Halverwege de avond zoeken we een rustige plek om nog iets te drinken en we vinden een Iers café aan de Langestraat. Half elf zijn we terug in het hotel en gaan we slapen.
Muziek vandaag: Ends (Giancarlo Erra), A Map Of The World (Pat Metheny)

–

Donderdag 18 april:
Ik laat mijn winterjas thuis. Buiten is het al aangenaam. Zonnig! Vanmorgen op de werkplek rond ik van alles af. Tussen de middag wandel ik door bos en zon. In de middag hebben we met collega’s een ‘dagje uit’. Dit keer niet op de werkvloer met collega’s uit de zorg en met cliënten, maar in een technologische afdeling over innovatieve ontwikkelingen. Leuk, interessant, maar niets speciaals en ik mis het ‘eruit’ zijn. Vier uur ren ik weg. Half zes thuis. Gelijk op de fiets naar het ziekenhuis. Daar tref ik Onze Vader in goede stemming en conditie. De pijnstillers heeft hij niet meer, het gaat goed, hij beweegt en loopt, beetje beurs. Nog niet van het katheter af, omdat hij onvoldoende drinkt. (Krijg hem maar eens zover.) Ik ben benieuwd wanneer hij naar huis kan; het kan snel zijn, maar omdat hij nog wat fragiel oogt ook nog iets langer duren. Meneer Knipping is er ook en ik laat ze alleen. Thuis heeft De Vrouw een schotel van paksoy en paprika, daarnaast een salade van bladsla, komkommer en bonen, plus een kogelbiefstuk. Ik was af en pak deels al de koffer in. Dan werk ik de webstek bij, informeer ik ooms via mail en lees en luister ik nog wat. Half elf slapen.
Muziek vandaag: At The Edge Of Light (Steve Hackett), Planetary Overload Part 1: Loss (United Progressive Fraternity)

–

Woensdag 17 april:
Geen wekker. Toch om zeven uur wakker en op. Koffie. Half negen heb ik al het een en ander gedaan voor de Kap. Dan wandel ik erheen. Ik heb er wat overleg en regel zaken voor een nieuw artikel in een krant. Door de zon loop ik naar de biowinkel voor wat dingen. Thuis meer koffie en wat werkzaamheden. De Vrouw komt thuis van het werk voor nog meer koffie en de lunch. Half twee fiets ik naar het ziekenhuis. De Zus is er ook. Onze Vader zit er geweldig goed bij. Hij is opgewekt en vertelt honderduit. Vandaag mag hij vast voedsel en vanavond gaat het infuus (met verdoving en pijnstillers) eraf. Ben benieuwd hoe het hem dan gaat. Hij is nog altijd zichtbaar verwonderd over dat het zo goed is gegaan en gaat. Ik merk dat ik vooral blij ben omdat hij zo blij is. Half vier ben ik thuis. Ik werk nog wat en ga dan een ronde hardlopen. Al een week niet gedaan, dus ik ben er wat uit. Ik moet halverwege een heel korte wandelpauze inlassen, maar daarna gaat het weer goed. Thuis maak ik wat tekst voor KZB. De Vrouw appt dat ze graag mee-eet. Ik bereid het avondeten voor: een salade van bosui, rode kool, komkommer en tomaat, met een goede schotel van kastanjechampignons, prei, courgette en puylinzen. Als De Vrouw om acht uur thuis is, bak ik voor haar spekreepjes erbij. We kletsen bij en de boel smaakt. Kleine afwas. Dan werk ik de webstek bij en lees en luister ik. Tien uur maar weer.
Muziek vandaag: BTTB (Ryuichi Sakamoto), Saturday Night Fever (OST), Xanadu (OST), het bonusplaatje dat mee kwam met Planetary Overload Part 1: Loss (United Progressive Fraternity), Empath (Devin Townsend), One Thousand Birds (Grice), Ends (Giancarlo Erra)

–

Dinsdag 16 april:
Vroeg op een andere werklocatie. Vandaag een bijzonder dagje: ik heb een groots symposium medegeorganiseerd. Alles verloopt prima en de reacties van de tachtig bezoekers zijn positief. Mooi. Tussendoor bericht De Zus dat de chirurg heeft gebeld: de operatie van Onze Vader is naar wens verlopen. Dat is zeer goed nieuws. Ik kan met iemand mee terug rijden en die zet mij bij Ugchelen af. Ik wandel naar het ziekenhuis. Daar tref ik Onze Vader etend aan. Hij heeft al een rondje gelopen. Vader is zeer opgelucht dat hij geen (tijdelijk) stoma heeft gekregen. Ik merk dat ik ook heel blij ben. Hij moet een paar jaar mee, zeg. Als ik afscheid neem en bij de lift kom, tref ik De Vrouw. Die gaat dus nog even. Buiten mag ik lang op de bus wachten. Niet erg. Het maakt dat De Vrouw en ik tegelijkertijd thuis komen. Ik maak avondeten: een fikse salade van bosui, rode kool, komkommer en tomaat, met bacon en eieren. We laten de boel goed smaken en praten bij. De afwas is klein. Dan werk ik de webstek bij, informeer ik via mail allerlei familieleden en vrienden van Onze Vader en lees en luister ik nog iets.
Muziek vandaag: Planetary Overload Part 1: Loss (United Progressive Fraternity), Ends (Giancarlo Erra)

–

Maandag 15 april:
Een zonnige dag. Wel koud, vanmorgen. Oké, een beetje koud, dan. Heel veel te doen op de werkplek. Tussen de middag wandel ik door bos, veld en zon. Ook in de middag heel veel te doen op de werkplek. Half zes thuis. Gelijk op de fiets naar het ziekenhuis. Onze Vader is vanmiddag opgenomen. Als ik bij hem ben, is hij vrij rustig. Hij zit al volop in de voorbereiding voor de operatie: darmen leegmaken. Nog niets aan de hand. Na een kwartier moet hij even naar de wc. Dat duurt heel lang. Het is begonnen. Ik blijf niet al te lang, we lachen nog even om wat dingen en dan zeg ik maar weer eens dat ik zo trots op hem ben. Hij loopt met me mee naar de lift. Als de deuren tussen ons dicht gaan, realiseer ik me ineens … Half acht thuis. Ik maak gelijk eten. Maken is een groot woord. Ik warm de overgebleven schotel van vrijdag op, voorzie deze van een boel parmesan en ernaast zet ik het restant salade van gisteren. Kleine afwas. Ik werk de webstek bij en ga dan (de krant) lezen en luisteren. De Vrouw is er rond negen uur weer. Even blijkletsen en om tien uur probeer ik te slapen.
Muziek vandaag: One Thousand Birds (Grice), Ends (Giancarlo Erra)

–

Zondag 14 april: Cultuur bij je Buur dag 2
Kwart over zeven weer wakker. Koffie, voorbereiden op vanmiddag, enzovoorts. Meer koffie met De Vrouw. Vinyl. Ik lunch rond kwart over elf en laat de rest over aan De Zoon en De Vrouw. Zelf fiets ik rond twaalf uur naar een locatie net buiten Beekbergen. In de bibliotheek van een zorginstelling (een monumentaal pand) lezen ‘Bas, Willem en ik ook’ weer voor uit eigen werk in het kader van het evenement Cultuur bij je Buur. Niet zo veel aanloop als gisteren, maar de mensen vinden het leuk en blijven hangen. Het wordt een aangename middag, waarin ik – gezien het publiek – vooral jeugdverhalen vertel. Vijf uur zijn we klaar en fietsen we terug. Thuis ruim ik op en rust ik heel even uit; dan maak ik avondeten: een salade van bosui, komkommer, rode kool, tomaat en groene asperges met parmesan, vervolgens fruitsalade van aardbei en framboos, dan bak ik aardappelen en een kogelbiefstuk. De Vrouw is om zeven uur thuis; ze is met De Zoon naar de bioscoop geweest. We eten de boel op en die boel is zeer smakelijk. Na de afwas en het afval bel ik Onze Vader. Hij is net aan het pakken voor morgen: om kwart over twaalf mag hij zich melden in het ziekenhuis. Ik ga hem morgenavond en de komende dagen veel opzoeken, vertel ik. Dat vindt hij mooi. Hij is gespannen, maar hij klinkt rustig en vol vertrouwen. Hij vraagt mij of ik wat familie op de hoogte wil brengen en dat ga ik doen. Ik werk de webstek bij en ga rond tien uur naar bed.
Muziek vandaag: de drie plaatjes uit Between The Silence (Travis & Fripp), North Sea Oil (10″ EP) (Jethro Tull), Selling England By The Pound (Genesis), The Sixteen Men Of Tain (Allan Holdsworth)

–

Zaterdag 13 april: Cultuur bij je Buur dag 1
Kwart over zeven wakker en uit bed. Koffie. Even na half negen loop ik naar de platenboer. Het is Record Store Day. Ik hoop de Zappa en Gabriel te vinden, maar helaas. Wel tref ik Trout Mask Replica (Captain Beafheart & His Magic Band) en North Sea Oil (10″ EP) (Jethro Tull). Vooruit. Aansluitend loop ik door naar de markt voor vis en fruit. Thuis koffie met De Vrouw. De Zoon is er op tijd voor de lunch. Ik ga om iets na twaalf uur op de fiets naar een atelier een kwartiertje fietsen bij ons vandaan. Willem is er al. Helaas lukt het Aad niet om erbij te zijn, dus moet ik vertellen dat vandaag ‘ik ook’ niet kan. We zijn dus ‘Bas, Willem en ik ook niet’. Er is aardig wat publiek, in totaal zo’n dertig mensen. We lezen de succesnummers voor en dat zijn succesnummers. Bluegrassband Bont en Bluegrass speelt alleraardigste bluegrassmuziek. Half vijf ga ik snel weg. Thuis even ademhalen; om half zes heb ik een bus vanaf het Marktplein. In de buurt van Voorthuizen maak ik nog een staartje mee van het familiefeest dat De Zus van De Vrouw en haar familie geven. Er is eten, maar ik besteed de weinige tijd liever aan een gesprek her en der. De Zoon rijdt ons weer terug. Kwart voor acht zijn we thuis. Ik maak een eenvoudige maaltijd (tosti’s met veel sla) en was het weinige af. Dan werk ik de webstek bij en luister en lees ik (de krant). Half elf ga ik naar bed.
Muziek vandaag: Reflections (Brian Eno), Trout Mask Replica (Captain Beafheart & His Magic Band), North Sea Oil (10″ EP) (Jethro Tull), None Too Soon (Allan Holdsworth), The Nature Of Connections (Arve Henriksen)

–

bazbo 0599: OST – Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band
Ook deze film nooit gezien! Ik kreeg deze dubbelelpee op mijn vijftiende verjaardag 17 mei 1980. Van MoCo staat met dik potlood in de binnenhoes. Geen idee wie dat was of waren. Ik was in de nadagen van mijn Bee Gees-verzamelwoede. Twee maanden later hoorde ik voor het eerst Emerson Lake & Palmer en betrad ik een geheel nieuwe wereld. Op deze soundtrack staan Beatlesnummers, voornamelijk afkomstig van Sgt. Pepper (goh) en Abbey Road, voornamelijk vertolkt door de gebroeders Gibb, Paul Nicholas en Peter Frampton (jaja). Daanaast gastoptredens van Earth Wind & Fire, Alice Cooper (Because!), Aerosmith, Billy Preston, Steve Martin, Donald Pleasence, George Burns en anderen. Bij het album zit een poster die nog een tijd op mijn zolderkamer aan het plafond heeft gehangen. Wat ik aan de filmstills op de hoes zie, is dat het een kleurrijke muziekfilm moet zijn; de makers/acteurs hebben in ieder geval lol gehad bij het opnemen van de film. Ik geloof dat de film zelf een enorme flop was. Ik heb een Amerikaanse persing uit het jaar van verschijnen 1978. Het haalt het natuurlijk allemaal helemaal niet bij de originelen, maar veel van deze vertolkingen vind ik geinig om weer eens terug te horen na meer dan dertig jaar.

–

bazbo 0598: OST – Bilitis
De Vrouw herkent deze filmmuziek bij de eerste tonen. Niet raar, want het is haar plaat, gekocht ver voordat ik ooit in beeld was. Francis Lai kon er wat van, van herkenbare rolprentklanken maken. Hij is vorig jaar overleden, zo blijkt. Dit is de muziek die hij maakte bij de kraker van beslagenfilmlensregisseur David Hamilton uit 1975. Edelkitsch van het zuiverste bronwater. Niet erg. De plaat is kort. De Vrouw heeft de Nederlandsche uitgave uit 1977. Film nooit gezien. Heb ik iets gemist? Overigens, ik heb jarenlang gedacht dat de titel van de film was: Billetjes.

–

bazbo 0597: OST – Jesus Christ Superstar
Over legendarisch gesproken. Deze plaat kreeg ik van mijn ouders op 17 mei 1981, de dag dat ik zestien jaar jong werd. Waarom weet ik niet meer. Kan me herinneren dat ik ergens had gelezen dat het goede muziek was en dat aan mijn ouders had verteld toen zij vroegen: ‘Wat wil je voor je verjaardag?’ Ik heb een Nederlandse versie uit het jaar van verschijnen 1973. Heb ik de film eigenlijk ooit gezien? Geen idee. Misschien wel. Hij is me in ieder geval niet bij gebleven. Het materiaal van Loyd-Webber blijft nog steeds goed hangen. Goede muziek, jammer dat het niet heel goed uit de verf komt op deze plaat. Fantastische stemmen op deze plaat ook, maar ik moet zeggen dat de veelheid eraan me af en toe de keel uit komt. Vandaag de dag zie ik dagelijks in de krant advertenties dat Ted Neeley (Jesus) nog steeds rondtourt met de musical. Hoef ik niet te zien. Ik ben niet zo van de musicals. Niettemin, het stuk Gethsemane vind ik het sterkste van de hele dubbelelpee. Ook deze heel lang niet gehoord, dus leuk om het weer eens te draaien. En het is nog niet eens Pasen.

–

bazbo 0596: OST – Easy Rider
Filmmuziek. Nou ja, dit is gewoon een verzameling rocksongs van eind jaren zestig. Geen slecht spul erop. Born To Be Wild van Steppenwolf is wel het bekendste. Daarnaast staat er werk op van Jimi Hendrix, Roger McGuinn, The Electric Prunes, The Byrds en meer. Ik kocht deze op 11 juli 1987 bij Free Record Shop in de bak met goedkopies. Legendarische film uit 1969; mijn elpee is een heruitgave uit 1984. Mooi tijdsbeeld, dit album.

–

bazbo 0595: Frank Zappa – Lumpy Gravy Primordial (12″ burgundy 180g vinyl single)
Deze kocht ik op 21 april 2018. Precies: Record Store Day 2018. Ook deze draai ik voor de tweede keer. Op dit minialbum staat de monomix van de instrumentale suite zoals Zappa die in eerste instantie in elkaar had gepuzzeld. Voornamelijk orkest met af en toe begeleiding van elektrische band, zonder de stemfragmenten, de musique concrète en de malle bandinstrumentaaltjes. Wat opvalt, is hoe goed en gedegen het al in elkaar zit, zeker als je bedenkt dat Zappa in 1968 nog pas aan het begin stond van zijn orkestrale carrière. En dan die melodieën… zo zitten er al wat voorbodes in van wat Zappa op latere platen nog verder uitwerkt. ergens horen we het 7/8 loopje van Pound For A Brown, bijvoorbeeld. Werkelijk een prachtwerk, dit. De stereoversie verscheen een paar jaar eerder in de 3cdset Lumpy Money, waarop veel opnames ten tijde van Lumpy Gravy/We’re Only In It For The Money staan. Van deze Primordial verschenen twee varianten: ik heb de bordeaurode 180grams vinylversie uit de Verenigde Staten. Op Discogs zijn er al gasten die deze voor tien- en tientallen euro’s te koop aanbieden.

–

bazbo 0594: Frank Zappa – Rollo (10″ clear vinyl single)
Record Store Day 2017 uitgave. Rollo hier gespeeld door The Petit Wazoo band in 1972. Hoop blazers en tetterdetet. Het nummer is eind jaren zeventig onderdeel geworden van The Yellow Snow Suite, compleet met teksten. Hier dus de ‘originele’ instrumentale versie. Op de B-kant de uitgerekte Portland Improvisation door hetzelfde ensemble. Ook leuk. Blijft jammer dat Zappa zelf zo weinig van de Petit Wazoo uitbracht. Postuum zijn de albums Imaginary Diseases en Little Dots door het familiebedrijf op de markt gemikt en blijkt dat het materiaal echt fenomenaal goed was. Ik kocht deze single op 24 april 2017, Record Store Day, dus. Er is maar één Europese versie van en ik heb nummer 007069. Dit is de tweede keer dat ik ‘m draai.

–

bazbo 0593: Frank Zappa – How’s Your Bird? (10″ clear vinyl)
Dit is een redelijk bijzondere. Niet alleen 10″, maar ook nog eens doorkijkbaar vinyl. Blijkt dat die versie nogal een verzamelaarsdingetje is: ik schijn er tientallen euro’s voor te kunnen vangen. Ik kocht dit minialbum van Italiaanse makelijk uit 1998 op 8 november 2003 in mijn plaatselijke Plato, toen die nog bestond. Wat erop staat, is niet nieuw. Veel ervan staat op het eerder gedraaide Rare Meat of op de eerder genoemde 5cd met alle opnamen van Studio Z, die Zappa begin jaren zestig maakte samen met Paul Buff. Het gebodene op dit minialbumpje wordt dan ook formeel vertolkt door meerdere bandjes. Het is echter voornamelijk Zappa die erachter zit. Vermakelijk is het wel. Het titelnummer is al absurd; Dear Jeepers is van die bizarre meligheid die Zappa later op zijn eigen platen zeer uitbouwde. Leuk werk.

–

bazbo 0592: Frank Zappa – Strictly Commercial – The Best Of Frank Zappa
Verzamelelpee uit 1995, bijna drie jaar na het overlijden van Zappa. Er is een cd-versie, maar op deze dubbelelpee staat wat extra materiaal: de 12″ Dance Mix in plaats van de studioversie van Dancin’ Fool, bijvoorbeeld. Compleet overbodig, maar leuk voor de verzamelaar. Die verzamelaar had/heeft alles al lang ergens in de kast staan, maar de hoesfoto(‘s) en de ‘liner notes’ maken ook dit album interessant. En het is natuurlijk heel mooi om zo’n prachtige elpee in je klauwen te houwen in plaats van een plastic pokkedoosje. Ik kocht mijn elpee pas op 3 december 1997 en ik heb een ‘limited’ versie, genummerd en al. Ik heb nummer 13735. Dat u het weet.

–

bazbo 0591: Frank Zappa – You Can’t Do That On Stage Anymore – Sampler
In 1988 kondigt Zappa een alleraardigst projectje aan. De cd-serie You Can’t Do That On Stage Anymore bevat meer dan dertien uur livemateriaal, opgenomen tussen 1967 en 1988. Om zijn publiek alvast een beetje lekker te maken, brengt hij deze sampler uit. Op deze dubbelelpee horen we inderdaad een mengelmoes van materiaal. Kennelijk had Zappa op dat moment slechts de inhoud van de eerste vier dubbelcd’s voor ogen, want op deze verzamelaar staat niets van wat later op YCDTOSA nummers 5 en 6 te horen is. Maar wat er wel op staat, is natuurlijk geweldig: van de vroege Mothers tot de Veaudevilleband en van de Roxy-band tot en met het grandioze ensemble uit 1979 en de luchtige 1984-tour. Het leuke is dat deze sampler interessant is, ook als je alle zes dubbelcd’s al hebt. Afwijkende mixen en inkortingen, bijzondere overgangen van het ene naar het andere nummer. Vermeldenswaardig zijn de monsterversie van The Torture Never Stops (uit 1977 met Adrian Belew), de ietwat ingekorte Dickie’s Such An Asshole (uit de Roxyconcerten 1974, met een hoofdrol voor de piano van George Duke) en de 1984-versie van The Evil Prince (oorspronkelijk van Thing Fish). YCDTOSA volume 1 was overigens de eerste cd van Zappa die ik ooit kocht (in 1992); deze sampler (een allereerste Amerikaanse versie uit 1988) kocht ik op 7 november 2002 en ik zou niet meer weten waar.

–

Vrijdag 12 april:
Geen wekker. Half zeven uit bed. Een uur later heb ik de werklaptop draaiende. Ik werk. Eind van de ochtend wandel ik naar de slager en biowinkel. Thuis meer koffie met De Vrouw en lunch. Dan verder met werk. Begin van de middag wandel ik een stuk om het groentepakket op te halen. Dan weer verder met werk. Half vijf heb ik alles en meer gedaan en sluit ik het werk af. Nog even vinyl. Dan avondeten. Een schotel van prei en peper met lamsshoarma en een salade van bosui, rode kool, komkommer en tomaat. De Zoon is er om mee te helpen opeten. Tegen acht uur gaan we bij de buren op bezoek. Het is gezellig; we hebben goede buren. Elf uur zwaai ik af. Morgen een volle dag.
Muziek vandaag: Nocturne – The Piano Album (Vangelis), 5 Klavierstücke (Irmin Schmidt), Silhouettes (Klaus Schulze), Easy Rider (OST), Jesus Christ Superstar (OST), Bilitis (OST), Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band (OST)

–

Donderdag 11 april:
Redelijk geslapen. Op de werkplek is het rustig om me heen, maar ik heb veel te doen. Tussen de middag wandel ik door zon en bos. Ook in de middag doe ik van alles. Half zes thuis. Even bijpraten. Ik maak avondeten: twee omeletten die we vullen met een schotel van spek, ui, bosui, kastanjechampignons, paprika en courgettes. Erbij een salade van bosui, rode kool, komkommer en blauwe bes. Zeer goede kost. Ik was af. Dan werk ik de webstek weer bij, lees en luister ik. Even na tien uur weer slapen.
Muziek vandaag: Hard Hat Area (Allan Holdsworth), het vijfde plaatje uit de doos Zappa In New York (Frank Zappa), het bonusplaatje dat mee kwam met Empath (Devin Townsend)

–

Woensdag 10 april:
Geen wekker, toch voor half zeven op. Koffie. Alvast wat werk voor de Kap. Kwart over acht ben ik bij de mondhygiëniste. Lijkt het nou zo of gaat ze ruiger tekeer dan anders? Erna wandel ik langs het kanaal naar het kantoor van de Kap. Daar drink ik koffie en werk ik aan een volgende opdracht. Niet lang. Snel weer de zonnige kou in. Via de biowinkel loop ik naar huis. Koffie met De Vrouw. Vinyl. De Vrouw gaat rond half een naar het werk; ik stap op de fiets en rijd naar de orthodontist. Een kort onderhoud: mijn ene bovenkies groeit toch niet hard naar beneden. Ik moet eerst paradontologisch aan de slag, als dat eenmaal op orde is gaan we beugelen (niet lachen) en pas dan komen de implantaten aan de beurt. Kortom: jarenplan. Ik ga nu wachten tot de tandarts mij een verwijsbrief naar de paradontoloog-implantoloog stuurt. Door de zonnige kou fiets ik naar twee supermarkten voor wat dingen. Dan weer naar huis. Daar doe ik van alles, bijvoorbeeld de sollicitatiedocumenten voor De Zoon voorbereiden. Ook vinyl. Half vijf ga ik hardlopen. De lange zomerroute maar. Veel tegenwind, maar het lukt me goed. Thuis maak ik avondeten. Makkie: kliekendag. De tomatensaus van gisterenavond bind ik wat meer, ik drop er de overgebleven forel in en gooi er een heleboel parmesan overheen. Het restant salade van het weekend erbij en klaar. Kleine afwas. Ik bel Onze Vader. Twee bestralingen al achter de rug. Het gaat bij hem heel anders dan negen jaar geleden bij De Vrouw: niet twee minuten binnen en weer naar buiten, maar uitgebreid stil liggen en voor je het weet ben je flinke tijd kwijt. Daarnaast bleek gisteren dat bepaalde onderzoeken niet goed zijn uitgevoerd en dat nieuw onderzoek met spoed moest uitgevoerd. Nog steeds is niet duidelijk of hij maandag in het ziekenhuis opgenomen kan voor de operatie. Aan de ene kant goed dat medici geen enkel risico nemen; aan de andere kant wordt hij er erg onzeker van werk. Morgen of overmorgen weet hij meer. Ik werk de webstek bij en ga dan lezen en luisteren. De Vrouw is er om half negen en om tien uur ga ik slapen.
Muziek vandaag: BTTB (Ryuichi Sakamoto), You Can’t Do That On Stage Anymore – Sampler (Frank Zappa), Strictly Genteel – The Best Of Frank Zappa (Frank Zappa), How’s Your Bird? (10″ clear vinyl mini album) (Frank Zappa), Rollo (10″ clear vinyl single) (Frank Zappa), Lumpy Gravy Primordial (12″ burgundy 180g vinyl single) (Frank Zappa), Empath (Devin Townsend), het vierde plaatje uit de doos Zappa In New York (Frank Zappa)

–

Dinsdag 9 april:
Moeilijk wakker. Pijn aan mijn ogen. Toch. Op de werkplek van alles. Zo alles, dat ik geen gelegenheid heb om tussen de middag naar buiten te gaan. Dan maar een half uur eerder weg. Vijf uur thuis. De stroomstoring van gisterenavond is verholpen. De oorzaak dat de hele kelder zonder elektriciteit zat: kortsluiting in onze vriezer. Ónze vriezer. O. De Zoon is er om kwart over zes. De Vrouw serveert een schotel van forel in een goed gevulde tomatensaus; erbij een salade van rucola, kerstomaat en blauwe bes. Ik was af, breng groen afval naar de container. Webstek bijwerken. Luisteren en lezen (ik begin in Peter Buwalda’s Otmars zonen). Kwart over tien slapen.
Muziek vandaag: het derde plaatje uit de doos Zappa In New York (Frank Zappa), de rest het plaatje dat met de PROG mee kwam

–

Maandag 8 april:
Wordt het koud vandaag? Geen idee. Als ik naar buiten ga, is het best fris. Op de werkplek is het rustig, maar ik doe veel. Tussen de middag wandel ik door veld en bos en zon; de winterjas kan binnen blijven. In de rest van de middag ook weer van alles. Als ik naar huis ga, is de winterjas nog steeds niet nodig. Half zes thuis. De buurman aan de deur: mogelijk is de stroom in de schuur uitgevallen. Ik ga een ronde hardlopen. Ik voel aan mijn rechterkuit dat de kramp er nog wat is, dus ik kies voor de wat kortere winterroute. Die loop ik prima. Als ik weer bij huis ben, controleer ik de schuur. Inderdaad: geen stroom. Dat betekent dat ik snel iets moet doen met de vriezer. Ik haal het weinige dat erin ligt eruit en stop het boven erbij in. Dan maak ik avondeten: een schotel van de kliek van donderdag en gisteren. Hoop kaas eroverheen en de salade van gisteren erbij en: uitstekend. Kleine afwas. Ik werk de webstek bij (en die van KZB). Er is bericht over Vader: bepaalde onderzoeken zijn niet goed gelukt; die moeten over. Bovendien is het nog niet goed met de vergrote bijnier. Het betekent dat, afhankelijk van de opnieuw gedane onderzoeken, de operatie mogelijk uitgesteld moet. Niet fijn; Vader had zich er inmiddels op ingesteld. Aan de andere kant is het goed dat de medici zo zorgvuldig zijn en geen enkel risico nemen. De Vrouw is er om half negen. Bijpraten. Dan lezen en luisteren. Tien uur maar weer.
Muziek vandaag: het eerste plaatje van Empath (Devin Townsend), het tweede plaatje uit de doos Zappa In New York (Frank Zappa), het eerste deel van het plaatje dat met de PROG mee kwam

–

Zondag 7 april:
Half acht wakker en uit bed. Koffie. Webstek van KZB. Meer koffie met De Vrouw. Ik lees de PROG uit. Buiten schijnt de zon. We nuttigen nog meer koffie op de galerij. De Zoon is er om kwart voor twee voor lunch. Na de afwas fiets ik naar Onze Vader. Eerst even serieuze zaken over de naaste toekomst. Zelf vraagt hij of wij nog dingen hebben uitgezocht, welke mogelijkheden er zijn voor opvang na de operatie. Als ik het hem uitleg, kan hij het goed volgen. Er is wat te kiezen, maar hij blijft afhankelijk van of er ergens plaats is. Ik vind hem opvallend rustig, wat berustend en zelfs opgewekt. Dan komt hij ouderwets op zijn praatstoel en krijg ik veel mooie verhalen over zijn jeugd die ik nooit eerder had gehoord. Hij is zowaar vrolijk. Half vijf neem ik afscheid en fiets ik door de zon weer naar thuis. Daar nog even op de galerij zitten. Dan eten maken. Een schotel van ui, bosui, peper, prei en linzen. Een salade van bosui, koolrabi, rode kool, komkommer en blauwe bessen. Een cordon-brie. Met rabarberlimonade erbij smaakt de boel goed. De afwas is snel gedaan. Ik werk de webstek bij en lees en luister. Tien uur bedtijd.
Muziek vandaag: het bonusplaatje van Neroli (Brian Eno), Transcendental – Daniil Trifonov plays Franz Liszt (Daniil Trifonov), Built For Fighting (Damian Wilson), het zesde plaatje uit de doos Torrid Zone – The Vertigo Recordings 1970-1975 (Nucleus & Ian Carr), het eerste plaatje uit de doos Zappa In New York (Frank Zappa), Neurasthenia (Adam Wakeman)

–

Zaterdag 6 april:
Geen wekker en toch om kwart over zeven wakker. Nog heel moe, maar uit bed. Koffie. Half negen wandel ik naar de markt voor allerhande fruit. Thuis nog koffie met De Vrouw. Half tien opnieuw naar het Marktplein. Daar pakken we de bus naar Epe. In de praktijkruimte van een fysiotherapeut opent Kunst-Zinnig-Brein een nieuwe expositie. Ank doet de aftrap, maar al snel zijn de kunstenaars volop in beeld. Er hangt mooi werk. Na afloop lunchen we met Ank in het nabijgelegen grand café. Dan nemen we de bus terug. Vier uur zijn we weer thuis. Even de krant lezen en uitrusten. Ik maak avondeten: een salade van bosui, koolrabi, rode kool, komkommer en tomaten, plus een schotel van bosui, paprika en snijbiet in roomkaas, én ik bak runderschnitzel. Toe is er yoghurt met mango, aardbei en blauwe bes. Ik was af en daarna loop ik een ronde hard. Halverwege merk ik lastige kramp in mijn kuiten en houd ik korte wandelpauze. Daarna gaat het weer. Niet gemakkelijk, maar het doet me goed. Ik werk de webstek bij en lees en luister. Voor half elf ga ik weer slapen.
Muziek vandaag: Neroli (Brian Eno), Built For Fighting (Damian Wilson), Neurasthenia (Adam Wakeman), het vijfde plaatje uit de doos Torrid Zone – The Vertigo Recordings 1970-1975 (Nucleus & Ian Carr), Return To Ommadawn (Mike Oldfield)

–

Setlijst:

Set 1:
Seek For Adventure
The Last American Hero
When I Leave This Land
Part of Me (Damian Wilson solo)
Don’t Think Twice, It’s All Right (Adam Wakeman solo)
Bring Him Home
The Big Day

Set 2:
Catch You When You Fall (Adam Wakeman solo)
Life on Mars?
Disciple
Written in Anger
Soldier
People Come and Go
I Won’t Blame Life

Encore:
(gemist)

–

bazbo 0590: Frank Zappa – Broadway The Hard Way
Zappa’s meest politieke plaat (samen met We’re Only In It For The Money uit 1967). Tussen 1985 en 1988 was het wat stil op muziekgebied. Er kwam wel wat uit (de bizarre Broadwaycomedy Thing-Fish en de synclavierplaten Francesco Zappa en Jazz From Hell, bijvoorbeeld), maar de meeste tijd was Zappa bezig met politieke acties. Zo zette hij zich tot aan de Senaat in tegen extra belasting op lege cassettebandjes en tegen stickers op grammofoonplaten dat de muziek smerige teksten zou bevatten (met dank aan Prince zijn Darling Nikki). In 1988 stapte hij toch weer het podium op, dit keer met een enorme band (Wackerman, Thunes, Mann, Martin, Willis, Keneally) met een vijfkoppige blazerssectie (waaronder Walt en Bruce Fowler). Naast nieuwe arrangementen van oude bekenden en enkele covers (Bolero, Stairway To Heaven), kreeg het publiek vooral veel geheel nieuwe nummers te horen waarin Zappa zijn kritiek op de Amerikaanse kerk, politiek en recente presidenten niet schuwde. Veel van de tour verscheen op allerlei cd’s. Broadway The Hard Way laat vooral het nieuwe werk horen. De elpeeversie is heel anders dan de cd-versie. Ik kocht de elpee voor vijftien euro op de platenbeurs in Utrecht, al zou ik niet meer weten wanneer precies. Heel veel leuk spul op de plaat, vooral de eerste zijde: van opener Elvis Has Just Left The Building tot aan Planet Of The Baritone Women, van Any Kind Of Pain (met waanzinnig mooie gitaarsolo) tot aan Jesus Thinks You’re A Jerk (over de Amerikaanse TV-evangelisten). Op plaatkant twee horen we Dickie’s Such An Asshole, dat Zappa in 1974 al speelde ten tijde van het Watergateschandaal. Meer van dat fraais: When The Lie’s So Big, Rhymin’ Man (over Jesse Jackson) en Promiscuous (een rapnummer?). Afsluiter The Untouchables is een monoloog van Ike Willis waarin hij allerlei politieke kopstukken een kop kleiner maakt. De vinylversie is kort in vergelijking met de cd-uitgave. Daarop staat bijna een half uur meer aan materiaal, inclusief een gastoptreden van Sting tijdens de cover van zijn Policenummer Murder By Numbers. De vinylversie die ik heb is een allereerste Amerikaanse versie, uitgebracht op 25 oktober 1988. Mooi werk, dit.

–

bazbo 0589: Frank Zappa – Frankie Goes To Rotterdam
Dit zit ook in de Ankcollectie. Een bootleg! Er is een bedrijf (geweest) dat heeft verdiend aan het uitbrengen van een publieksopname, zonder dat de artiest er profijt van heeft (behalve naamsbekendheid). Ik ben erg tegen bootlegs, al moet ik eerlijk bekennen dat ook ik er in het verleden een paar heb gekocht. Niets tegen het maken van publieksopnames en die delen, maar de eventuele opbrengsten moeten naar de artiest en niet naar een of andere profiteur. Ik heb enkele jaren zeer fanatiek allerlei publieksopnames gedownload (van allerlei webstekken en waaraan uploaders en webstekeigenaren niets verdienen) en die brandde ik dan op cdr. Uiteindelijk ontdekte ik dat ze nooit terugluister en dus verdwenen er drie jaar geleden stapels gebrande cdr’s, compleet met doosjes en afgedrukte hoesjes, in de container. Het gedrocht dat ik nu draai is een staaltje verlakkerij: slecht klinkende concertopnames van 16 september 1984 in Ahoy, waar Ank waarschijnlijk tientallen guldens voor heeft moeten neertellen. Ik ken een webstek waar je een veel beter klinkende opname kunt vinden: het complete concert en nog eens gratis ook. Op deze illegale plaat, uitgebracht in 1985, horen we slechts een deel van het concert. Wat Zappa brengt is overigens prima. Geen aanrader deze plaat, dus. Bagger.

–

bazbo 0588: Frank Zappa – Them Or Us
Het is begin juli 1985. Ergens spreek ik een jongeman die zegt dat hij helemaal gek is van Frank Zappa. Ik heb natuurlijk al veel over die man gelezen en vraag de jongeman: ‘Als ik wil beginnen met Zappa, waar begin ik dan? Er is zo verschrikkelijk veel!’ Zijn antwoord: ‘Koop zijn laatste plaat Them Or Us. Daar staat alles op.’ Nog geen week later, 9 juli 1985, volg ik zijn advies op. Als ik thuis kom van de platenwinkel, draai ik hem gelijk. Gelijk moet ik toegeven: de jongeman heeft gelijk. Er staat veel op dit dubbelalbum: melige liedjes, rocksongs, complexe stukken, bizarre teksten en wagon- en wagonladingen gitaargeweld. De plaat opent met The Closer You Are, een doowopnummer, oorspronkelijk van The Channels (uit 1956) en het is vooral de uitermate lage stem van Ike Willis die deze versie zo speciaal maakt. Ya Hozna is Zappa’s reactie op berichten in het nieuws dat in veel rocksongs allerlei verborgen duivelse boodschappen zaten als je de plaat maar achterstevoren draaide. Als je Ya Hozna achterstevoren draait, hoor je teksten en zangmelodieën van eerdere Zappastukken, vooral Sofa. Sharleena is een herhaling van hetzelfde lied (van het album Chunga’s Revenge uit 1970), maar dit keer met een gierende gitaar van de toen veertienjarige zoon Dweezil Zappa. Plaatkant twee kent slechts twee stukken: het complexe Sinister Footwear II en het debiele liedje Truck Driver Divorce. In beide stukken zit een gigantische gitaarsolo van Zappa zelf, die je hele maagdarmkanaal op z’n kop zet. Deze twee stukken zijn zo te horen live opgenomen en in de studio voorzien van containers met overdubs. Op kant drie Stevie’s Spanking, het vieze verhaal over een groupie en Steve Vai met een gitaarsolo van de laatstgenoemde. Daarna het liedje met de suggestieve titel Baby Take Your Teeth Out, het prachtige prognummer Marqueson’s Chicken en het niemendalletje The Planet Of My Dreams (zo te horen al ergens in 1974 opgenomen). Plaatkant vier kent Be In My Video (een parodie op de recente hits van David Bowie), het titelnummer Them Or Us (een gitaarsolo, geknipt uit een liveopname van The Black Page uit 1982) en Frogs With Dirty Little Lips (weer een melig liedje met een tekst gebaseerd op de kinderverzinsels van zoon Ahmet). De plaat eindigt met een almachtige versie van Whippin’ Post. Precies, het stuk van de Allman Brothers. Tijdens de tour van 1974 vroeg een fan in het publiek om dit nummer. Zappa zei dat ze het niet kenden, maar als de fan het even voorzong, zouden ze het voor hem spelen. Er volgde doodse stilte, waarop Zappa zei dat het dan waarschijnlijk een compositie van John Cage was. (De dialoog is te horen op You Can’t Do That On Stage Anymore volume 2.) Zappa baalde zo van dat het publiek iets riep waarop hij niet adequaat kon reageren, dat hij besloot de fans vóór te zijn: als ze het weer eens zouden vragen, gingen ze het spelen tijdens de tour van 1984. Echter, niemand vroeg erom, vandaar dat het stuk gewoon op de setlijst verscheen. De plaat die ik kocht is een Europese versie uit 1984, die uit de Ankcollectie een variant erop.

–

bazbo 0587: Frank Zappa – Rare Meat (12″ mini album)
Beetje vreemde eend in de bijt, dit. Het betreft een minialbum met zes liedjes, ooit opgenomen door Zappa in zijn Studio Z in Cucamonga, begin jaren zestig. De jonge Zappa produceerde er (vaak samen met Paul Buff) tientallen singles. Hij schreef ook het merendeel van het materiaal en bracht het uit onder allerlei verschillende bandnamen. Op deze onofficiële uitgave staan een paar vroege pareltjes: How’s Your Bird?, Everytime I See You, Cradle Rock en de titelsong van de film The World’s Greatest Sinner. Daarnaast de melige nummers Dear Jeepers en Letters From Jeepers. Het Cucamongamateriaal verscheen op verschillende manieren; de meest indrukwekkende is de 5cdbox Paul Buff presents Highlights from the PAL and Original Sound Studio Archives. Mijn versie van dit monominialbum uit 1983 is een ‘orginele’ Amerikaanse persing.

Au, mijn klauw (4)

‘Dag Bas.’
‘Dag dokter.’
‘Ga zitten.’
‘Ah, op het mooiste plekje.’
‘Lekker in het zonnetje, ja.’
‘Zo. Heerlijk hier.’
‘Vertel.’
‘Mijn handjes. Ik zou na twee weken terugkomen om te vertellen hoe het met de zwellingen in mijn vingers gaat.’
‘Klopt. Nou, vertel maar.’
‘Ik heb – zoals je hebt geadviseerd – mijn handen ontlast. Ik heb wel gewerkt, maar minder uren op een dag en ik heb de werkzaamheden afgewisseld. Niet voortdurend achter het toetsenbord. Ha, ik heb op het werk problemen met het systeem: iedere vijf minuten zit alles dertig seconden lang vast. Normaal gesproken vind ik dat zeer ergerlijk, maar in dit geval is het een uitkomst: ik moet iedere vijf minuten even pauze nemen.’
‘Mooi.’
‘Verder meer afwisseling gezocht. Ik haalde de koffie voor collega’s. Lezen deed ik niet vanaf het scherm, maar ouderwets vanaf papier; dan moest ik iets afdrukken, naar de printer lopen en weer terug. Ook heb ik af en toe ouderwets met twee vingers zitten typen. En thuis heb ik de computer nauwelijks aan gehad. Ik heb veel zitten lezen. Vandaar dat mijn vorige stukje ook zo kort was.’
‘Huh? Wat bedoel je met dat laatste, Bas?’
‘O. Niet belangrijk.’
‘En wat heeft het opgeleverd voor je handen?’
‘Nou kijk, dokter. De zwelling bij het gewricht bovenop mijn linker ringvinger is niet erger geworden. Maar hier, die aan mijn rechter middelvinger en pink, die zijn juist nog veel dikker. Het lijken wel kussentjes erbovenop. Ze zitten niet vast aan het gewricht of zo.’
‘Pijnlijk?’
‘In de ochtend heb ik er geen last van, maar daarna voel ik ze wel. En als ik er druk op uitoefen, of als ik een vuist maak en spanning op de spieren zet, dan doet het zeer.’
‘Laat nog eens zien.’
‘Hier, kijk.’
‘Inderdaad, zo te zien zijn ze veel dikker geworden. Het lijken wel kussentjes.’
‘Au.’
‘Het is vreemd. We hebben foto’s van je handen laten maken. Daarop is niets bijzonders te zien. De uitkomsten van het uitgebreide bloedonderzoek zijn ook goed. Hier, kijk even mee op het scherm. Geen ontstekingen, geen Lyme, cholesterol is goed, ga zo maar door.’
‘Dus wat zou het kunnen zijn, dokter?’
‘Nou, om heel eerlijk te zijn: ik weet het ook niet.’
‘Daar ben ik dan mooi klaar mee.’
‘Je zou verwachten dat het bloed een aanwijzing geeft, maar kijk maar: het is allemaal dik in orde. Je bloedsuiker, je … hé, wat is dit?’
‘Wat? Ik heb mijn bril niet op.’
‘Hier helemaal onderaan de lijst. Daar heb ik overheen gekeken.’
‘Waar gaat het over?’
‘Je hebt een tekort aan vitamine D. Een nogal ernstig tekort aan vitamine D.’
‘Wacht even. Vitamine D, dat was toch die van het zonlicht?’
‘Precies.’
‘O.’
‘Kijk. Normaal gesproken moet je waarde ergens tussen de vijftig en tachtig zitten.’
‘En die van mij is?’
‘Beneden de twintig. Dat noemen we een ernstige deficiëntie.’
‘Een mens is nooit te oud om te leren, dokter.’
‘Ik kan je doorsturen naar een reumatoloog, maar die zal ook niets willen doen voordat je vitamine D op orde is.’
‘Ik hoop dat ik de komende drie maanden op doktersvoorschrift naar de zon moet? Spanje, Portugal, liever nog Kaap-Verdië? De verzekering vergoedt dat toch wel, hè?’
‘Nou, we doen het iets anders en efficiënter, Bas. Er zijn wel vitamine-D-pilletjes bij de drogist, maar die doen hun werk te langzaam. We geven je een flinke boost, zodat je met een paar weken weer helemaal op orde bent.’
‘En hoe gaan we dat doen, dokter?’
‘Je krijgt capsules, die zijn gemakkelijk voor je. Wacht, ik schrijf het recept meteen uit. Een keer per week moet je twee capsules nemen. Zes weken lang. We zorgen dan voor een enorme oppepper van vitamine D. Ze hebben verder geen invloed; bijwerkingen zijn er niet.’
‘Daar gaat mijn gedroomde zonvakantie. Aan de andere kant: het scheelt weer vliegschaamte.’
‘Na zes weken moet je vitamine D weer op peil zijn. Dan wil ik je weer zien.’
‘Komt in orde, dokter. Ik maak dan weer een nieuwe afspraak.’
‘Doe dat. Zie ik je dan.’
‘Nou, dank je wel. Dan ga ik nu naar buiten. Lekker de zon in.’

Wat een avonturen weer.

–
Apeldoorn, maart 2019

–

Hier lees je ‘m op FOK!

–

bazbo 0586: Frank Zappa – London Symphony Orchestra vol. I
London Symphony Orchestra bevat wat de titel doet vermoeden: muziek uitgevoerd door het London Symphony Orchestra. In januari 1983 was het Zappa gelukt om een paar sessies met dit orkest te boeken in The Barbican in Londen. Helaas had de band nauwelijks tijd om te repeteren. Bovendien lag de opnameruimte vlakbij een pub. En dus horen we nogal wat missers. Op de tweede plaat die er verscheen met opnames van deze sessies (en die ik niet op vinyl heb), is in Strictly Genteel te horen hoe Zappa heeft geprobeerd de valse trompetpartijen te maskeren met allerlei edits en hoe hem dat niet is gelukt. Op deze plaat valt het allemaal mee en het materiaal op deze plaat is adembenemend. Op plaatkant 1 opent met het schitterende meeslepende Sad Jane. Daarna horen we Pedro’s Dowry (dat we al kennen van Orchestral Favorites) en Envelopes (dat in een rockversie te horen was op Ship Arriving Too Late To Save A Drowning Witch). Plaatkant twee is helemaal gereserveerd voor Mo ’n Herb’s Vacation, een driedelig werkstuk dat wat meer een beroep doet op het abstracte vermogen van de luisteraar. Bij vlagen is dit orkestwerk wat lastig om doorheen te zagen, bij andere vlagen vind het briljant. Ik heb twee identieke exemplaren van deze elpee: de Amerikaanse en enige versie uit 1983. Eentje zat er in de Ankcollectie, maar ik had er al eentje die ik ooit kreeg van Zappaloog Ben Watson tijdens een Zappaquiz op de tweede dag van het Zappateersfestival in Bradford-on-Avon in Groot-Brittannië op zondag 19 februari 2007.

–

bazbo 0585: Frank Zappa – The Man From Utopia
In 1983 verscheen dit album. Eerst even over de hoes. Die verwijst naar een openluchtconcert uit 1982 waarbij de band zo’n beetje het podium werd afgeplaagd door een zwerm muskieten uit het naastgelegen moeras. Op de achterzijde van de hoes zien we de figuur van de achterzijde en werpen we ene blik in het publiek, waarin rookbommen, oproerpolitie en meer van dat: dit slaat op het beruchte concert in Palermo, waarin de politie en het leger tijdens het concert tussen het publiek met elkaar in conflict kwam. Zappa brak het concert na een half uur af, omdat zijn bandleden het podium af moesten vanwege het traangas dat hen teisterde. En dan het gebodene op dit album: het is een mix van studio en live. Korte songs over allerlei onderwerpen, van politiek tot bandanekdotes. Op dit album horen we ook de ‘spreekstem’zang die Zappa nogal eens gebruikte: The Dangerous Kitchen en The Jazz Discharge Party Hats zijn hier voorbeelden van: naderhand overdubde Steve Vai in de studio exact de zangmelodie en het resultaat is verbijsterend. Ook een setje covers: het titelnummer en Mary Lou (samengevoegd tot één stuk The Man From Utopia Meets Mary Lou) zijn oude doowopnummers, de stijl waar Zappa zo enorm van hield. Ten slotte enkele indrukwekkende instrumentaaltjes: Tink Walks Amok, Moggio en We Are Not Alone. Kortom: een enorm afwisselende plaat. Heel geinig, maar geen hoogtepunt in de catalogus. Toen de plaat op cd uitkwam, gooide Zappa de speelvolgorde helemaal door elkaar en voegde hij er een extra nummertje aan toe. Ik heb een exemplaar van deze elpee in de Ankcollectie: een bijzondere Amerikaanse ‘Pitman’-pressing, die op Discogs enkele tientallen neuro’s oplevert.

–

bazbo 0584: Frank Zappa – Ship Arriving Too Late To Save A Drowning Witch
In 1982 komt dit album uit. Ik heb ‘m in de Ankcollectie, een Europese versie die verscheen op 21 april 1982. Het is een korte, maar bonte verzameling muziek. Op kant 1 de wat ’toegankelijkere’ stukken: meebruller No Not Now met de hoge stemmetjes, de ‘hit’ Valley Girl waarin dochter Moon haar parodie op het accent van de Encino-meisjes mag laten horen, plus I Come From Nowhere met de stem van Roy Estrada (die op vrije voeten was). Op dat laatste stuk valt vooral het gruizige en smerige gitaargeluid op, het geluid dat Zappa veel tijdens de 1982-tour gebruikte. Het doet je onderbuik schudden. Kant twee is heel andere koek. Het opent met Drowning Witch, het nummer waarvan Zappa zelf zei dat het heel moeilijk te spelen is en dat de 1982- en 1984-band het nooit gelukt is zonder fouten. Het is live opgenomen, zij het dat er vijftien edits in zitten, sommige zelfs in een enkele maat. Het is inderdaad een zeer complex stuk, met malle maatwisselingen en verbluffende gitaarsolo’s. Het loopt over in Envelopes, een orkeststuk dat al dateert uit 1978, maar in deze rockversie nooit op plaat was verschenen. Het komt later terug op het LSO-album. De plaat eindigt met Teen-Age Prostitute, een heel kort stuk met hoofdrollen voor de stemmen van Robert Martin en operazangeres Lisa Popeil. En hoor ik daar een variant op de lick van Peter Gunn? Geinige plaat, dit weer.

–

bazbo 0583: Frank Zappa – Goblin Girl (12″ picture disc single)
Dit is een redelijk unieke picture disc. Hij is maar één keer uitgegeven, in 1981 welteverstaan, vlak na het verschijnen van You Are What You Is. Ik kocht hem ooit op het grote Zappafestival in Noordoost-Duitschland, maar ik ben vergeten een datum erin te zetten. Het titelnummer staat op YAWYI en is een mal lied over een dwergmeisje. Je hoort er allerlei stemmen doorheen en de tekst van het refrein van Doreen, het nummer dat op YAWYI ervoor komt. Op kant twee Pink Napkins, dat eerder op Shut Up ‘N Play Yer Guitar Some More stond. Op Discogs zie ik dat ik redelijk wat poen voor deze plaat kan vragen. Leuk om te weten.

–

bazbo 0582: Frank Zappa – You Are What You Is
Dit is wat mij betreft de vrolijkste Zappaplaat ooit. Hij heeft in ieder geval het hoogste meebrulgehalte. Schijn bedriegt echter; de boel zit zo complex in elkaar, dat het me soms duizelt qua laagjes, loopjes, koortjes, gitaarsolootjes, overloopjes en tekstflardjes. Alle stukjes en liedjes lopen naadloos in elkaar over; rond deze tijd waren concerten van Zappa ook één langgerekte suite van stukken geworden. De plaat kwam uit in 1981 en vele bekenden spelen en zingen mee: Willis, White, Harris, Mars, Barrow, Mann, Walley. De ‘stuntgitaar’partijen zijn ingespeeld door de toen piepjonge Steve Vai. De teksten gaan over allerlei zaken, waarbij vooral Zappa’s woede tegen kerk en politiek op plaatkant drie opvallen. Er gebeurt zo veel op deze plaat. Kant twee gaat over politiek en over buitenissige figuren. Op plaatkant vier horen we een parodie op the Doors, op zelfmoordenaars en op een lastige groupie die ooit eens een bandlid volgde. Laatste stuk is I Don’t Wanna Get Drafted, dat in een heel andere versie op single verscheen. Andere bijzonderheid: aan het einde van plaatkant een horen we Theme from the third movement of Sinister Footware, een gitaarsolo die het hele maagdarmkanaal doet beven. Er zit een exemplaar in de Ankcollectie, een Europese uit 1981. Zelf kocht ik mijn vinylversie op 30 juni 1987, een Europese geremasterde heruitgave uit 1986 en die klinkt nog fantastisch. Wat een heerlijk album is dit toch!

–

bazbo 0581: Frank Zappa – Shut Up ‘N Play Yer Guitar (3LP box)
Van de pot gerukt, dat zei ik toch al? In 1981 bracht Zappa drie elpees uit vol met gitaarsolo’s. Aanvankelijk waren Shut Up ‘N Play Yer Guitar, Shut Up ‘N Play Yer Guitar Some More en The Return Of The Son Of Shut Up ‘N Play Yer Guitar alleen via zijn posterorderbedrijf te krijgen, maar in de loop van 1981 verscheen deze vette driedubbelelpeedoos. Zappa had van allerlei nummers uit shows in Londen february 1979 en oktober-december 1980 de gitaarsolo geknipt. Wat we horen lijkt saai (de solo uit het stuk Inca Roads komt een keer of vier voorbij), maar niets is minder waar. Zappa stond er toch al niet bekend om dat ieder concert hetzelfde was; zijn gitaarsoli noemde hij steevast ‘instant composing’. Het vliegt werkelijk alle kanten uit, van lyrisch tot melodieus, van venijnig tot abstract. En nogmaals: wat een debiel goed gitaargeluid had hij toch. Ik heb deze doos in de Ankcollectie en het is een originele Europese uitgave uit 1981. Hoogtepunten eruit noemen is ondoenlijk, maar heel heel heel bijzonder zijn Treacherous Cretins, Ship Ahoy, The Deathless Horsie, Pink Napkins en Canard Du Jour. Dat laatste stuk is de enige studio-opname: een duet tussen Zappa op bouzoukigitaar en Jean-Luc Ponty op viool. Bijna twee uur gitaarvertier. Later zou Zappa het nog eens overdoen met de dubbelcd Guitar en Trance-Fusion. Alsof er nog niet genoeg gitaarwerk op zijn ‘reguliere’ platen stond. Van de pot gerukt. Maar lekker.

–

Vrijdag 5 april: Wilson & Wakeman in de Melkweg, Amsterdam
Geen wekker, toch om half zeven op. Drie kwartier later heb ik de werklaptop open. Eind van de ochtend heb ik weer veel gedaan. Ik wandel naar de biowinkel voor wat boodschappen. Lunch met De Vrouw. Vroeg in de middag reizen we met de trein naar Amsterdam. Daar pakken we een tram naar het Museumplein en we wandelen een stukje, om uiteindelijk op een terras op het Leidseplein te belanden. Daar drinken we iets. Tegen vijven zitten we in een Indiaas restaurant. We eten samosa, tandoori kip, lamscurry met spinazie en naan peshawari. Om half acht lopen we naar de Melkweg. Wat krijgen we nu? Ik ben in de veronderstelling dat we in de theaterzaal gaan zitten. Niet dus. We moeten naar een kleine bovenzaal. Gelukkig kan De Vrouw een stoel mee naar binnen nemen. De zaal is klein en er zijn heel weinig mensen. We zien Damian Wilson, die een rondje maakt in het publiek en een praatje maakt met iedereen. Leuk. Aardige vent. Uiteindelijk zijn er nog geen honderd mensen komen luisteren. Half negen begint het. Adam Wakeman speelt piano en zingt, Damian Wilson speelt gitaar en zingt. We horen de prachtige akoestische liedjes van hun drie duoplaten, wat solostukjes en enkele covers. Tussendoor veel vermakelijke verhalen, grappen en grollen. Wilson is niet helemaal fit, maar zijn stem is fenomenaal. Gevoelig waar het kan en scherpe uithalen waar nodig. Wakeman is de perfecte ondersteuner; wat een pianopartijen legt hij neer. Als hij na de pauze zijn liedje Catch You When You Fall op akoestische gitaar speelt, ben ik diep onder de indruk. Mooi werk. Vijf over half elf is het afgelopen. We moeten de toegift missen en lopen naar de tramhalte. Tien voor elf zijn we op het Centraal Station en tien minuten later hebben we de trein. Half een zijn we thuis.
Muziek vandaag: BTTB (Ryuichi Sakamoto), The Shutov Assembly (Brian Eno), Weir Keeper’s Tale (Wilson & Wakeman), The Sun Will Dance In Its Twilight Hour (Wilson & Wakeman), Stripped (Wilson & Wakeman)

–

Donderdag 4 april:
Opgewekt? Opgewekt. Op de werkplek van alles te doen, maar niet retedruk. Tussen de middag wandel ik door veld en bos. ’s Middags wat meer ruimte in het hoofd. Kwart voor zes thuis. De Vrouw serveert een schotel van chorizo, prei, wortel en witte bonen. Niet heel veel afwas. Ik ga hardlopen, kies de langere zomerroute weer en het gaat me mooi af. Thuis webstek en lezen en luisteren. Kwart over tien.
Muziek vandaag: Wardenclyffe Tower (Allan Holdsworth), het vierde plaatje uit de doos Torrid Zone – The Vertigo Recordings 1970-1975 (Nucleus & Ian Carr)

–

Woensdag 3 april:
Geen wekker, toch om kwart over zeven wakker. Koffie. Ook zie ik of er werk voor de Kap is. Dat is er. Half negen wandel ik ernaartoe. Zo spreek ik iemand van een organisatie voor wie ik eind mei een workshop creatief schrijven ga geven. Dat is mooi. Eind van de ochtend wandel ik via de biowinkel weer terug naar huis. Daar koffie. De Vrouw gaat naar haar werk. Ik lunch. In de middag ontspan ik (met vinyl) en doe ik nog wat werkzaamheden. Uiteindelijk maak ik avondeten (kastanjechampignons, een prei en wat snijbiet) en de weinige afwas doe ik. Vervolgens bel ik Onze Vader. Hij kan nog steeds nauwelijks volgen wat er allemaal gebeurt, de afspraken met internist en operatieassistent, de telefoontjes voor afspraken in ziekenhuis en bestralingscentrum vliegen hem om de oren. Maar hij klinkt wel helder en opgewekt. Onze schoonmaakster is afgelopen maandag bij hem begonnen en hij is razendenthousiast. Mooi. Zondagmiddag fiets ik even bij hem aan. De Vrouw is er om half acht weer. Bijpraten. Dan werk ik de webstek bij en lees (de PROG is binnen) en luister ik. Tien uur is vandaag weer voorbij.
Muziek vandaag: Small Craft On A Milk Sea (Brian Eno, Jon Hopkins & Leo Abrahams), Rare Meat (Frank Zappa), Them Or Us (Frank Zappa), Frankie Goes To Rotterdam (Frank Zappa), Broadway The Hard Way (Frank Zappa), Skuggsjá (Ivar Bjornsson & Einar Selvik), het tweede en derde plaatje uit de
doos Torrid Zone – The Vertigo Recordings 1970-1975 (Nucleus & Ian Carr), het vierde en vijfde plaatje uit de doos Zappa In New York (40th Anniversary Deluxe Edition) (Frank Zappa)

–

Dinsdag 2 april:
Niet zo koud vandaag. Wel grijs. Werkplek. Tussen de middag wandel ik door bos. Werkplek. Eind van de middag gaan we met de naaste collega’s in een voedselhol in het centrum van Arnhem zitten voor een verlate kerstborrel. Leuk, met de goede mensen. Als ik om kwart voor zeven naar buiten loop, begint het te regenen en tien minuten later kom ik bij het station aan in een plensbui. Kwart voor acht thuis. Bijpraten. Allerlei nieuws van veel verschillende mensen om ons heen. Verbazing, blijdschap, verdriet, meer van dat fraais. Ik werk de webstek nog bij, lees en luister en ga rond kwart over tien weer slapen.
Muziek vandaag: het andere deel van het tweede en het hele derde plaatje uit de doos Zappa In New York (40th Anniversary Deluxe Edition) (Frank Zappa)

–

Maandag 1 april:
Niet zo heel goed geslapen. Jetlag? Zal ik op het werk maar weer zeggen dat ik – omdat ik een uur minder weekend heb gehad – vandaag aan het eind van de werkdag een uur eerder naar huis ga? Er is te veel op de werkplek om het daadwerkelijk uit te voeren. Tussen de middag wandel ik wel door bos, veld en zon. Het is nog wel fris. Eind van de middag ga ik langs de muziekwinkel in het centrum van Arnhem en inderdaad: mijn bestelde doos Zappa In New York (40th Anniversary Deluxe Edition) is gearriveerd. Half zes ben ik thuis. Eerst even uitblazen, dan eten maken. Ik bak nog wat spinazie op, voeg daar een restant van de tortellini met spinazie en roomkaas van gisteren aan toe, doe er nog wat extra roomkaas en amandelmelk bij, peper het fiks op en roer alles tot een warm en consistent geheel. Smaken doet het prima. Kleine afwas. Dan werk ik de webstek bij en lees en luister ik. Wat ik al van de Zappadoos hoor, klinkt waarlijk prachtig. De Vrouw is er om half negen. Bijkletsen. Ik ga om tien uur proberen om te slapen.
Muziek vandaag: Skuggsjá (Ivar Bjornsson & Einar Selvik), het eerste plaatje uit de doos Torrid Zone – The Vertigo Recordings 1970-1975 (Nucleus & Ian Carr), het eerste en een deel van het tweede plaatje uit de doos Zappa In New York (40th Anniversary Deluxe Edition) (Frank Zappa)

–

Zondag 31 maart:
Half negen wakker. Goed wakker. Uit bed. Veel van de klokken staan al goed. Koffie. Meer koffie met De Vrouw. Vinyl. Buiten is het grijs en dan weer zonnig. Toch fris. De Zoon is er om kwart over een voor lunch. Erna was ik af en stofzuig ik. Dan wandelen De Vrouw en ik een rondje door het centrum. Thuis weer vinyl. De Vrouw maakt avondeten: een prachtschotel van zalm met spinazie, ui, kerstomaat, room en tortelini. Toe is er fruityoghurt met verse aardbei en framboos. Ik was maar weer eens af en ga dan een ronde hardlopen. Ondanks fikse (tegen)wind kies ik voor de langere zomerroute: het is droog en licht en de paden zijn goed begaanbaar. Het betekent dat ik verder loop dan de afgelopen maanden en het gaat me goed. Thuis werk ik de webstek bij en luister ik en lees ik het boekenweekgeschenk uit. Aardig. Tien uur weer slapen.
Muziek vandaag: BTTB (Ryuichi Sakamoto), Sibelius (Leif Ove Andsnes), You Are What You Is (Frank Zappa), Goblin Girl (12″ picture disc single) (Frank Zappa), Ship Arriving Too Late To Save A Drowning Witch (Frank Zappa), The Man From Utopia (Frank Zappa), London Symphony Orchestra vol. I (Frank Zappa), Wing Beat Fantastic (Mike Keneally), Wing Beat Elastic (Mike Keneally), Secrets (Allan Holdsworth), The Sea Within (The Sea Within)

–

Zaterdag 30 maart:
Geen wekker. Die van De Vrouw gaat wel af om kwart over zeven. Zij gaat niet uit bed; ik wel. Koffie. Niet veel later is De Vrouw toch ook uit bed. Ik wandel naar de markt voor fruit. Daarna naar de bioslager en biowinkel voor de weekendboodschappen. Koffie op de galerij. Het is een prachtig zonnige dag. Half twaalf is Heidi er; De Vrouw en zij gaan vanmiddag uit. De Zoon is er rond kwart voor een voor lunch. Die nuttigen we. Klein afwasje. Ik doe was, lees op de galerij en wandel nog een keer door het centrum naar de markt voor vis. Weer lezen op de galerij. Vinyl. Eind van de middag maak ik avondeten. Een salade van koolrabi, komkommer, bosui en tomaat. Een risotto van risotto, ui, shiitake, prei en rode kool. Dan even wachten tot De Vrouw thuis komt. Die is er pas na half acht, blijkt. O. Niet erg. Als ze thuis is, bak ik nog kogelbiefstukken ook. Fijn avondmaal. Kleine afwas. Dan werk ik de webstek bij en lees en luister ik. De nieuwe Brusselmans was twee dagen geleden al uit (zeer vermakelijk) en het boekenweekessay heb ik gisteren uitgelezen. Nu het tijdschrift Onze Taal en dan begin ik in het boekenweekgeschenk. Na half elf slapen.
Muziek vandaag: Country Airs (rerecorded version) (Rick Wakeman), Shut Up ‘N Play Yer Guitar (3LP box) (Frank Zappa), Wetton/Downes (John Wetton & Geoff Downes), Sand (Allan Holdsworth), Flowers At The Scene (Tim Bowness), Somnium (Jacco Gardner)