Bas Langereis leest u voor!

–

bazbo 0680: Bass Communion & Vidnaobmana – The Continuum Recyclings Volume One (2LP+cd)
Meer van dit! En dat vond ik, gisterenmiddag. Dit is de uitgave uit 2006, de dubbelelpee met een cd erbij in. De dubbelelpee duurt vier keer meer dan twintig minuten, het cd’tje is een ‘uittreksel’ van een uur. Eerst het vinyl maar eens draaien. Klinkt nog een tikkeltje abstracter dan de vorige. Wel heel gaaf. Van Vidnaobmana had ik nog nooit gehoord. Het is het alter ego van de Belg Dirk Serries en die ken ik natuurlijk wél. Steven Wilson heeft vaker met hem samengewerkt, er is onder hun beider naam wat materiaal getiteld Continuum verschenen en dat heb ik. Nu kan ik de titel van dit dubbelalbum beter plaatsen. Prachtig kale klanken, veelal in de hoge regionen, ijl, mistig, ijzig en toch vertrouwd. Heel fijn.

–

bazbo 0679: Bass Communion – Ghosts On Magnetic Tape
Dit vond ik gisterenmiddag ook op de platenbeurs. Dikke dubbelaar, splinternieuw, nog in het cellofaan. Het is niet de ‘originele’ uitgave uit 2006 op bruin vinyl, maar de heruitgave van een jaar later op ‘gewoon’ zwart vinyl. Mooie donkere drones en soundscapes met her en der een lichtpuntje. Het brein van Steven Wilson is soms ondoorgrondelijk, maar ik begrijp zijn affectie voor dit soort klanken tamelijk goed. Plaatkantlange toonreeksen en geluidscollages lijken misschien wat saai, maar ik vind het heerlijk. Gaaf werk.

–

bazbo 0678: Esquire – Esquire
Jaja! In 1987 bracht Nikki Squire, de vrouw van Chris Squire, deze plaat uit. Gemixt door Chris en een liedje geproduceerd door de monsterbassist. De plaat heb ik destijds niet gekocht, omdat de muziekpers hem de grond boorde. Haha, en dat begrijp ik wel. Vanuit een bepaald opzicht is het een draak van een plaat. Het klinkt als Yes (ten tijde van 90125 en Big Generator) en toch haalt het dat voor geen meter. Zangeres mevrouw Nikki klinkt als Jon Anderson en toch klinkt het nergens naar. En dan dat gelikte jaren tachtig geluid. Erg, erg, zo erg dat het wel weer geinig is. Hoe meer ik van de plaat hoor, hoe leuker ik het vind. Ach, voor een paar pleuro heb ik veertig minuten plezier van deze Europese versie uit 1987. Liedje Blossomtime heeft wel heel erg die jaren-tachtig-Yesstijl. En er was een hitje met clip. In 1994 was er zelfs een heuse opvolger van deze elpee en in 2016 zelfs nog een. Chris Squire had er niets meer mee van doen, want bij de opvolger in 1994 was hij al van Nikki gescheiden en toen de tweede opvolger verscheen was Squire nogal dood.

–

bazbo 0677: Kevin Ayers, John Cale, Eno & Nico – June 1, 1974
Kijk. Deze wil ik al tijden eens horen en nu vind ik hem voor een paar neuro. In 1974 nodigt Kevin Ayers een paar vrienden uit voor een feestje op een podium. Naast Cale, Eno en Nico zijn Robert Wyatt en Mike Oldfield van de partij, plus een aantal andere muzikanten. Het resultaat is een bijna kaleidoscopisch geheel van nummers. Plaatkant twee bestaat uit liederen van Ayers, op de eerste zijde horen we twee stukken van Eno, John Cale die Heartbreak Hotel zingt en Nico die op harmonium The End van The Doors vertolkt. Klassieker en terecht, zo blijkt. Ik heb een eerste Britse persing! Moohooie plaat! Vooral de Ayersliederen vind ik gaaf. Ga ik vaak draaien.

–

bazbo 0676: OST – Lisztomania
Vandaag gekocht! Tijdens de grote platenbeurs hier in het centrum van ons zo majestueuze #Apeldoorn. ‘De langste platenbeurs van Europa’ viel qua lengte wat tegen, maar er was zat te halen. De komende tijd draai ik dus mijn oogst. Dit was een van de eerste die ik vond. Lang gezocht, nooit in zijn geheel gevonden of gehoord. De soundtrack van de draak van Ken Russel. Althans, zo staat de film bekend; ik heb ‘m nog nooit gezien. Muzikale rollen voor Roger Daltrey, Ringo Starr en Paul Nicholas, maar mij gaat het om het werk van Rick Wakeman. Wakeman speelt zelf een rolletje in de film, namelijk de dronken god Thor. Tekst heeft hij geloof ik niet, wel mag hij bier drinken en luid boeren. Wakeman was zelf nauwelijks te spreken over het eindresultaat van deze soundtrack op plaat en nu ik hem zo voor het eerst beluister, begrijp ik dat maar al te goed. Fragmentarisch, halve composities, een mix die niet deugt, ga zo maar door. Toch is het weinige Wakemangepiel best aardig. Wakeman zelf heeft vorig jaar een nieuwe versie uitgebracht in een grote doos die ik niet ga kopen want nog veel te duur. Ik blijk een Amerikaanse persing te hebben uit het jaar dat de plaat verscheen: 1975. Leuk hebbedingetje voor zeven euro’s.

–

bazbo 0675: Various – 16 Original Top Hits
Nog zo’n niemendalletje uit 1979. De Vrouw kan zich niet herinneren of deze van haar is. Van mij is-ie in ieder geval niet. Er is slechts één uitgave op vinyl van deze Duitsche productie. Boney M is dus van de partij, maar ook Village People, John Paul Young, Dschinghis Khan en Amanda Lear. Nou, dan weet u het wel. Het beter faute lied, dus.

–

bazbo 0674: Various – Beach Party
Een K-Telletje! Wat je zou verwachten, krijg je ook. Beach Boys, Jan & Dean, Beach Boys, Jan & Dean, enzovoorts. Af en toe een andere artiest, die dan een liedje vertolkt van … precies: Beach Boys of Jan & Dean. Wat een feest. Niet, dus. Enige opklaringen: The Zombies, The Lovin’ Spoonful en Trashman. Nederlandsche dubbelaar uit 1978. Van De Vrouw, dat u het even weet.

–

bazbo 0673: Peter van Vollenhoven & Harry van Hoof – Thank You For The Music
‘Ja hoor mevrouw, onze zoon verzamelt echt alles aan grammofoonplaten. Het maakt niet uit wat erop staat. Als het maar zwart en rond is en als je een naald in een groef laat vallen, dat er dan geluid klinkt.’ In de loop van heel wat jaren werd een bepaalde kamer in ons vorige huis voller en voller met vinyl dat allerlei mensen aan mijn ouders gaven. ‘Voor uw zoon, die houdt toch zo van muziek?’ Ja, die houdt van muziek. Maar niet van alles. In de latere jaren heb ik dan ook heel wat krijgertjes naar de kringloop gebracht of doorgegeven. Kennelijk is er eentje tussendoor geglipt. En hij staat nog bij de verzamelplaten ook. Ook faut. Deze had de kliko in gemoeten. Toch draai ik hem nu. Oei. Een plaat uit 1978. Laten we wel wezen: het orkestgeluid van Van Hoof is kwalitatief goed, maar het gebodene vind ik niks. Er staan zelfs composities van Pieter zelf op. En een werkelijk stuitende cover van ABBA’s lied, dat de titel van de plaat opleverde. Er is niets mis met kitsch; dat kan soms zo faut zijn, dat het weer leuk wordt, maar dat is hier niet het geval. Iets met tenenkrommend. Gelukkig heb ik geen dichte schoenen aan en is er niks te vinden op YouTube. Brrr.

–

bazbo 0672: Various – Skittersterre
Deze is van De Vrouw! Deze is van De Vrouw! Deze is van De Vrouw! De ouders van De Vrouw gingen eind jaren zeventig op familiebezoek in Zuid-Afrika en namen deze elpee mee terug. Nu ik de plaat beluister, begrijp ik dat niet zo goed. In eigen land hebben we ook gelijkklinkende ellende als James Last en eigentalige eenheidsworst. Discogs kent de elpee dan ook niet en het was even zoeken om erachter te komen dat de plaat uit 1977 komt. Sonja Herholdt, Jan de Wet, Marie van Zyl, Groep 2 en Carike Keuzankamp zijn namen die voorbijkomen. En Pierre Kartner, als auteur van een lied dat nota bene is getiteld Mooi Griekeland. Niet draaien tijdens de maaltijd, is zonde van je kostelijke voeding.

–

bazbo 0671: Various – 30 Hits Van 1976
Er kwam wat szut uit in de jaren zeventig. Deze dubbelaar van De Vrouw uit 1976 staat er vol mee. Vooral Hollandsch werk erop en niet het allerbeste. Opvallende verrassingen zijn Nazareth (helaas dat belachelijke Hurt) en Bachman-Turner Overdrive. Verder grotendeels te negeren. Niet te negeren vind ik het leuke zo typisch jaren zeventigmeisje op de hoes.

–

bazbo 0670: Various – Hi-Fi Super Stereo Sound vol 2
Er is wat szut uitgebracht in de jaren zestig en zeventig. Mijn vader werkte bij Philips en gaf op 17 mei 1982, de dag dat ik zeventien jaar oud werd, deze elpee voor me mee uit de Philips personeelwinkel. Zal wel een lieve duit hebben gekost. De plaat verscheen in 1977 en er staan twaalf ‘hits’ uit de Philipsstal op. Van afgrijselijke draken tot alleraardigste easy listening.

–

bazbo 0669: various – 25 Super Hits
Een Hollandsche verzamelaar uit 1974, vol met verschillende meuk. Deze is van De Vrouw. Er staat wat spul op dat ook op mijn eerste elpee – Arbeidsvitaminen Op Z’n Best, zie mijn nummer 0666 – staat. Sommig werk is verrassend leuk – opener Part Of The Union van The Strawbs, bijvoorbeeld – ; ander komt dichtbij weerzinwekkend. Er zijn twee versies van deze dubbelaar en De Vrouw heeft de allereerste. Niet dat het wat uitmaakt. Op de voorkant van de hoes staan tien fotootjes van tien zangers/artiesten. Ik herken er behalve Udo geeneen.

–

bazbo 0668: various – SuperStars Live
Vreemde driedubbelelpee uit 1974. Zes bands. Iedere band heeft een plaatkant. Alles live. Van Yes twee stukken van Yessongs, plus Clap van The Yes Album. Van The Doors de aankondiging dat het publiek toch echt moet gaan zitten omdat het concert anders niet door mag gaan van de brandweer, het medley Alabama Song – Back Door Man – Love Hides – Five To One en Soul Kitchen van het album Absolutely Live. Van The Mothers Of Invention (geen Zappa genoemd) de hele tweede plaatkant van Just Another Band From LA. Van Iron Butterfly slechts dat ene nummer. Verder The Beach Boys en The Faces. Grappig is dat iedere plaatkant het ‘originele’ label heeft. Er is slechts één enkele versie van deze driedubbelaar en dat is een Duitsche. Hoe ik hieraan kom, weet ik niet precies meer, maar ik vermoed dat dit ook een krijger van Dave en Nicola was ter ere van mijn vijftigste verjaardag. Of ik heb hem afgepakt van iemand die z’n hele vinylverzameling bij het vuil wilde zetten, dat kan ook.

–

Vrijdag 14 juni: van Apeldoorn naar Stuttgart
Half zes wakker en op. En dat zonder wekker. Koffie, wat lezen. Om negen uur zitten we in de bus naar Arnhem. Op het station hebben we een uurtje. We kopen lunch voor onderweg, drinken koffie en doen het vooral heerlijk kalm aan. De trein staat ruim op tijd klaar. Het blijkt nogal een stoptrein te zijn die ook ruim de tijd neemt. In Duisburg hebben we een mooi kwartier om over te stappen. Dan blijkt dat De Vrouw niet een ICE, maar IC heeft geboekt. Die doet er nogal lang over, maar de rit is geweldig: we rijden vlak langs de Rijn en hebben schitterend uitzicht over de rivier, de plaatsen en de steile heuvels erlangs. Wel vertraging. Even na vijf uur komen we aan op het station in Stuttgart. Eerst het plaatselijke toeristeninformatiebureau in, dat ligt schuin tegenover het station, voor een stadsplattegrond en vervolgens naar het hotel, op de hoek van de straat. Prima kamer. We wandelen door de drukke winkelstraat de Köningstrasse naar het Schlossplatz. Daar kijken we rond en drinken we iets. Vervolgens lopen we een klein stukje verder en komen we uit aan de achterkant van het Altes Schloss. Daar is het terras van de Alte Kanzlei en gaan we zitten. We eten eendenborstfilet en linguine met paddestoelen, kerstomaten en parmesan. Toe is er een kaasplank en pannacotta. De schemer zet in en we wandelen nog een rondje door het centrum. Op een terras aan het Schossplatz drinken we nog iets en rond elf uur gaan we terug naar het hotel.
Muziek vandaag: Continuum – Construct III (Bass Communion), Visions (Of Paradise) (Rick Wakeman), Peixes, Passaros, Pessoas (Mariana Aydar)

Donderdag 13 juni:
Rustige dag op de werkplek. Ik kan veel, heel veel doen. Tussen de middag wandel ik door bos en veld. Ook in de middag veel in alle rust. Half zes thuis. Ik ga koken, maar eerst loop ik naar een supermarkt voor wat boodschapjes. Ik bak bacon en runderreepjes, doe er ui, knoflook en paprika bij, rucola, dan tomatenblokjes en Italiaanse kruiden. Ook heb ik een salade gemaakt van bosui, komkommer, rucola en framboos. De boel staat om half zeven op tafel en een half uur later zijn we uitgetafeld. Ik was af, breng afval naar containers (regen) en lees de krant op het balkon (zon). Dan werk ik de webstek bij, lees en luister ik iets en nog ruim voor half elf ga ik slapen.
Muziek vandaag: 666 (Aphrodite’s Child), Listening To Pictures (Jon Hassell)

–

Woensdag 12 juni:
Voor de verandering gaat de wekker om kwart over vijf. Een werkdag vandaag, in plaats van vrijdag. Bus heeft vertraging, dus ben ik wat later op de werkplek. Halverwege de ochtend reis ik naar een andere locatie, alwaar ik met een commissie wat onderzoeksgesprekken voer. Geen pauze buiten. Kwart voor zes thuis. De Vrouw serveert een schotel van kippendijfilet, ui, paprika, bosui, kastanjechampignons en aubergine, met ernaast komkommer en tomaat. Natafelen. Afwas is niet groot en erna loop ik mijn ronde hard. Krant lezen op het balkon. Webstek, lezen en luisteren en tien uur proberen de slaap te vatten.
Muziek vandaag: The Northern Religion Of Things (Nosound), Last Night The Moon Came Dropping Its Clothes In The Street (Jon Hassell)

–

Dinsdag 11 juni:
Maar weer een keer geen wekker. Toch half zeven op. Drie kwartier later heb ik de werklaptob open en ben ik druk doende. Ook (nieuw) vinyl. Half tien stap ik op de fiets en rijd ik naar het ziekenhuis. Ik spreek een reumatologe over de zwellingen op de gewrichten van mijn vingers. Ze noemt het knucklepads en ze komen veel voor bij mensen die intensief met hun handen werken, zoals mechaniciens. Het kan lastig en pijnlijk zijn. Er is een mogelijkheid om dat tijdelijk tegen te gaan en dat kunnen we proberen. Ik krijg ter plekke een of ander gemeen goedje in het gewricht van mijn rechtermiddelvinger gespoten. Dat doet pijn! Over vier weken heb ik telefonisch contact en dan moet het beter zijn. Is het beter, dan doen we de andere vingers ook. Vandaar vooral rustig aandoen ermee. O. De pijn in mijn vinger houdt lang aan. Op de terugweg fiets ik langs de biowinkel. Thuis koffie met De Vrouw en (nieuw) vinyl. Ik werk verder. Dan een lunch met De Vrouw en na de afwas weer verder. Kwart voor vijf is het mooi geweest. Ik lees de krant op het balkon. De Vrouw serveert om zeven uur een doperwtensoep en met ham en kaas gevulde aubergine uit de oven en hamburgers. De Zoon eet mee. Half acht is afwas weggewerkt, werk ik de webstek bij, lees en luister ik en om tien uur lig ik in bed. Pijn in mijn hand is af en toe minder.
Muziek vandaag: Aspirant Sunshadows (Rick Wakeman), Ghosts On Magnetic Tape (Bass Communion), The Continuum Recyclings Volume One (Bass Communion & Vidnaobmana), Lisztomania (OST), June 1, 1974 (Kevin Ayers, John Cale, Eno & Nico), Esquire (Esquire), Circus Brimstone Live – BrimStoned In Europe (The Flower Kings), Continuum – Construct III (Bass Communion Mix) (= het plaatje dat mee kwam met de dubbelelpee The Continuum Recyclings Volume One (Bass Communion & Vidnaobmana))

–

Maandag 10 juni:
Ik ben pas om zeven uur echt wakker. Goed geslapen, dat wel. De Vrouw is al op. Het is tweede pinksterdag en zij moet (uitzonderlijk) gaan werken. Half negen is ze de deur uit. Eerst doe ik wat huishoudelijke dingen. Dan wandel ik het centrum in. Vandaag is daar ‘de langste platenbeurs van Europa’. Dat lange valt wat tegen, maar er is genoeg te snuffelen en te kopen. Ik maak een eerste rondje en koop Lisztomania (Rick Wakeman) (OST), June 1, 1974 (Kevin Ayers, John Cale, Eno & Nico), Esquire (Esquire) op vinyl en 666 (Aphrodite’s Child) op cd. Thuis rust ik even, eet ik een eenvoudige lunch en draai ik al een plaat. Dan maak ik een tweede rondje. Ik heb even de tijd gehad om te overwegen en ja, ik koop ze toch: de dubbelaars op vinyl Ghosts On Magnetic Tape (Bass Communion) en The Continuum Recyclings Volume One (met cd) (Bass Communion & Vidnaobmane). Op de terugweg vind ik nog een geinig singletje ook: Far Far Cry, van de film The Lost World en de zangert op kant 1 is Jon Anderson. Ik ben niet heel lang thuis of De Vrouw is terug. We kletsen wat bij en dan maak ik avondeten: een fruitsalade van galiameloen, nectarine, peer, aardbei en framboos, een schotel van ui, knoflook, paprika, courgette, wortel en kikkererwtenpasta, en ik bak kalkoentournedos. De boel gaat goed op. Afwassen duurt niet lang en dus kan ik op tijd een ronde hardlopen. Het is de hele dag al aardig warm en nu nog steeds. Benauwd ook. Onafgebroken mijn ronde doen lukt niet, maar het loopt fijn. Thuis werk ik de webstek bij, hoor ik vinyl, lees en luister ik verder. Even na tien uur weer slapen.
Muziek vandaag: Aspirant Sunset (Rick Wakeman), Out In The Sun (Patrick Moraz), Forever Comes To An End (Bjorn Riis), Lisztomania (Rick Wakeman) (OST), June 1, 1974 (Kevin Ayers, John Cale, Eno & Nico), Esquire (Esquire), 666 (Aphrodite’s Child), Dream Theory In Malay (Jon Hassell)

–

Zondag 9 juni:
Half zeven wakker en uit bed. Drie kwartier later loop ik buiten mijn ronde hard. Het gaat niet gemakkelijk, maar het lukt goed zonder wandelpauzes. Thuis nog heel even in bed. Dan definitief opstaan. Koffie en vinyl met De Vrouw. Meer koffie en vinyl met De Vrouw. De Zoon is er voor een uur voor de lunch. Klein afwasje. Ik hang was op en stofzuig, lees op het balkon, hoor vinyl. Dan maak ik ook weer avondeten. Eerst de lunch voor De Vrouw van morgen. Vervolgens stop ik zoete aardappel en wortel in de oven, maak ik een salade van bosui, komkommer, radijs, kerstomaat en ei, en ten slotte bak ik lamsshoarma. Ovengerecht wat te lang of te heet, is nogal zwart en hard. Onze oven gaat wat hard, moet ik onthouden. De rest is uitstekend. Afwas snel gedaan, afval naar de container. Dan de webstek bijwerken, lezen en luisteren. Half elf weer slapen.
Muziek vandaag: Aspirant Sunrise (Rick Wakeman), Kavita 1 (Mariana Aydar), HiFi Super Stereo Sound (various), 30 Hits van 1976 (various), Skittersterre (various), Thank You For The Music (Pieter van Vollenhoven & Harry van Hoof), Beach Party (various), 16 Original Top Hits (various), Not As Good As The Book (The Tangent), het eerste plaatje van Shazam (Deluxe Edition) (The Move), Fourth World vol. 1 – Possible Musics (Jon Hassell & Brian Eno)

–

Zaterdag 8 juni:
Half zeven wakker. Geen wekker, hoor. Koffie, webstek. Negen uur loop ik door de vliegende storm naar de (halflege) markt voor fruit. Dan nog een keer naar de bioslager en biowinkel. Thuis koffie en vinyl met De Vrouw. De Zoon komt om kwart over twaalf lunchen. Ik was af, lees een stukje krant en stap op de fiets. Op bezoek bij Onze Vader. Het gaat heel goed met hem. Lichamelijk is alles weer op orde, twee weken geleden is hij een weekend met vrienden weg geweest en nu komen de dagelijkse beslommeringen van tuin, tandarts en andere zaken weer. Mooi. Na bijna twee uur fiets ik terug. Wind mee. Zo thuis. Nog even een supermarkt in voor de laatste (vergeten) dingen. Ik maak vast avondeten, De Vrouw is met De Zoon naar de bioscoop. Eerst een uientomatensaus. Ik leg twee kabeljauwfilets in een ovenschaal en giet de saus eroverheen. Vervolgens maak ik een salade van bosui, komkommer, radijs en augurk, plus een fruitsalade van galiameloen, aardbei en framboos. De Vrouw is rond half zeven terug. Dan zet ik de ovenschaal in de oven (goh) en kook ik kikkererwtenpasta. Bedenk zelf in welke volgorde het spul op tafel komt. Uitgebreid natafelen. De afwas is snel klaar. Webstek, lezen, luisteren en om half elf slapen.
Muziek vandaag: Sylvian / Czukay (David Sylvian & Holger Czukay), There Is No Love (Rhodri Davies, David Sylvian & Mark Wastell), SuperStars Live (various), Make Me Young, etc (Thumpermonkey), 25 Super Hits (various), Sun Of Goldfinger (David Torn, Tim Berne & Ches Smith), Propeller (Grice)

–

bazbo 0667: Various – History Of British Rock Vol. 2
Deze dubbelelpee uit 1974 is van De Vrouw. En er staat geweldig leuk spul op! Allemaal Britse hits uit de jaren zestig, maar niet de geijkte. Er komen – naast enkele welbekende – ook wat minder voor de hand liggende stukken voorbij. Call Me Lightning (The Who), bijvoorbeeld. Of Come And Get It (Badfinger). Zelf geil ik natuurlijk bij All Day And All Of The Night (The Kinks), Hush (Deep Purple) en Fire (The Crazy World Of Arthur Brown). Natuurlijk ontbreekt er ook veel. The Move, bijvoorbeeld. Of Jethro Tull en The Moody Blues. Gelukkig staan The Stones er niet op. Maar gezien dit vol. 2 is, zal er ook wel een vol. 1 zijn, hoewel die op Discogs niet te vinden is. Kan het schelen. Het dubbelalbum is van Amerikaanse makelij en de Vrouw heeft de eerste uitgave, compleet met het dubbelgevouwen inlegvel dat eruit ziet als een krantenkatern. Gaaf werk, dit.

–

bazbo 0666: Various – Arbeidsvitaminen Op Z’n Best
Mijn allereerste elpee! Deze kreeg ik (ik denk van Sinterklaas) begin jaren zeventig toen ik een jaar of zeven of acht was. Discogs zegt dat hij uit 1977 komt, maar dat klopt echt niet. Ik weet zeker dat ik ‘m thuis op de koffergrammofoon van mijn moeder draaide en dat is echt toen ik onder de tien jaar was. Leuke plaat! Kostte wel vijf gulden vijfentwintig! Vooral Udo Jurgens maakte diepe indruk, maar ook Herb Alpert en Liza Minelli. Prachtig om dit weer terug te horen.

–

bazbo 0665: Various – Original Oldies Vol. 21
Volgende sectie. Verzamelplaten. Dit album kreeg ik van Dave en Nicola op 10 mei 2015, toen ik samen met Giles mijn vijftigste verjaardag vierde in Gatley, bij Stockport, bij Manchester. Jaar van uitgave is wat lastig te achterhalen, maar als ik zeg halverwege de jaren zestig, dan zitten we wel oké. Er zit een prijssticker op die ‘2.78’ zegt. Er staan hits op van The Beach Boys en The Shangri-La’s, maar ook van wat (mij) onbekendere namen. Slechts negen liedjes, dus een kort plaatje.

–

bazbo 0664: Cornelis Vreeswijk – Cornelis Vreeswijk
Wat zal ik eens zeggen over deze bard cq. troubadour danwel liedjessmid. Dat de Zwöden hem op handen dragen, ook nu nog, ver na zijn dood op 12 november 1987? Mijn Zwödse vriend Petter speelt vandaag de dag nog graag zijn liedjes op akoestische gitaar en niet alleen tijdens het Midsommarfesten. In Stockholm is zijn geboortedag, 8 augustus, een feestdag: de Cornelis Vreeswijkdag. Dit album komt uit 1972. De Vrouw vraagt zich af waarom ze het ooit heeft gekocht. ‘Omdat je het mooi vond?’ zeg ik. ‘Waarschijnlijk,’ is haar antwoord. Zij vindt het nu niet zo leuk meer; ik wel. Het is het eerste Nederlandse album van zijn hand en het enige succesvolle. Er staat dan ook ‘klassiek’ werk van hem op. Ik zie dat er maar één enkele versie van bestaat, op het Fontana label. Toch is-ie niet heel bijzonder. Wel bijzonder aangenaam.

–

bazbo 0663: Brigitte Kaandorp – 1
Uiterst vermakelijke eerste plaat van madammeke Kaandorp uit 1986. Ik kocht ‘m op 27 december 1988. Is nog een bijzondere plaat ook. Er is maar een versie op vinyl en eentje op cd. Plaat verscheen aan het begin van de carrière van De Kaan. Ze was toen net doorgebroken als dat hakkelende vrouwtje in de bloemetjesjurk met de ukelele. Op deze plaat zes studio-opnames en vier livestukken. Hoogtepunt is het heerlijke Annelies de Vries, maar de livestukken zijn ook zeer vermakelijk: Jodeln, Protestlied (waarin ze tussen de regels door de maatschappelijke thema’s benoemt), Lellebel en haar grote hit Blijf Altijd Bij Mij. Het laatste couplet van Robert-Jan krijgt van mij de prijs voor de beste weltschmerztekst aller tijden: ‘Robert-Jan, jij bent de man / ik weet dat ik je toch niet krijgen kan / jij verlooft je met een del / ‘k maak me van kant, Robert dank je wel’.

–

0662: Freek de Jonge – Een Verademing
Oudejaarsavondshow van 1984. Deze elpee verscheen in het jaar erop: 1985. Ik kocht hem op 20 mei 1985. Er is maar één versie op vinyl. Bijzonder onderhoudende show, moet ik zeggen. Vooral de Oudejaarsavondconference waarin Freek in moordend tempo de ene na de andere zeer ingenieuze grap eruit slingert, maakt diepe indruk. Daarna is het wat fragmentarisch, maar dat komt natuurlijk omdat we er geen beelden bij hebben. De sterilisatie vind ik niet leuk. Te herkenbaar, vrees ik. Gelukkig is het niet te vinden op YouTube.

–

Vrijdag 7 juni:
Half zeven op. Als De Vrouw en ik om tien uur naar het station lopen, heb ik er al een boel werk op zitten. In Deventer spreken we onze financiële adviseur. Lang verhaal kort: we hebben het goed voor elkaar en als we zo door gaan, hebben we een goed pensioen. We lunchen op de Brink, wandelen via winkelstraatjes terug naar het station. Thuis maken we tassen leeg. Dan lopen we naar een supermarkt hier in het centrum en drinken we iets op een terras. Eind van de middag werk ik nog het een en ander. Half zes gaat de werklaptob dicht en maak ik avondeten. De Zoon is er om zes uur en ik zet een fikse chili op tafel, naast een salade van galiameloen en framboos. De afwas is snel gedaan en dan heb ik ruim gelegenheid om de webstek bij te werken, te lezen en te luisteren. Nog voor half elf ga ik slapen.
Muziek vandaag: het derde plaatje van Between The Silence (Travis & Fripp), Cavaleiro Selvagem Aqui Te Sigo (Mariana Aydar), Original Oldies Vol. 21 (various), Arbeidsvitaminen Op Z’n Best (various), History Of British Rock Vol. 2 (various), Adam & Eve (The Flower Kings), A Sense Of Loss (limited edition) (Nosound), The Grey Of Granite Stone (Grice)

–

Donderdag 6 juni:
Redelijk geslapen. Op de werkplek van alles. Tussen de middag bos. In de middag ook van alles. Vijf uur thuis. Met De Vrouw naar de fietsenwinkel om haar nieuwe e-fiets op te halen. We leveren haar oude fiets en mijn ongeveer twintig jaar oude ATB in. In de afgelopen tien jaar heb ik er nauwelijks op gereden en de laatste vijfenhalf jaar echt helemaal niet. Thuis lees ik de krant op het balkon. De Vrouw serveert avondeten: een schotel van kalfsschnitzel, paksoy en allerlei restjes groente, met een salade van tomaat, komkommer en rode eikenbladsla. Ik was af en ga hardlopen. De nieuwe schoenen lopen (zoals verwacht) alsof het nooit anders is geweest. Ondanks de benauwdheid buiten gaat het lopen aardig. Thuis is het dan al wat later. Ik werk de webstek bij, luister en ga slapen.
Muziek vandaag: Grand Tour (Big Big Train)

–

Woensdag 5 juni:
Geen wekker, maar toch om zes uur op. Als ik om half negen naar de Kap wandel, heb ik er al bijna anderhalf uur werk op zitten. Tien uur wandel ik ook weer bij de Kap vandaan. Via de biowinkel ga ik naar huis. Even koffie met De Vrouw, dan stappen we op de fiets. We rijden naar de rand van de stad om een fietsenwinkel te bezoeken. De Vrouw is al een paar dagen actief op zoek naar een passende elektrische fiets. Ze ziet een mooie en goede, maar wil ook nog terug naar de zaak (bijna) op de hoek van de straat. Eerst thuis een snelle lunch. Dan naar de zaak (bijna) op de hoek van de straat. Het model dat ze op het oog heeft, wordt het. Morgen eind van de middag kan ze hem ophalen en haar oude fiets inruilen. We fietsen verder. Eerst naar een grote sportzaak. Daar koop ik (eindelijk) nieuwe hardloopschoenen en een shirt. Ook werpen we een blik in een elektronicazaak. De pc staat op het punt van begeven, dus even zien wat er zoal voor welk bedrag te verkrijgen is. Hm, het is doenlijk. Dan terug naar huis. Ik wandel nog even het centrum in, om de oude hardloopschoenen in een kledingcontainer te mikken. Ik lees de krant op het balkon. Dan is het half zes geweest en maak ik avondeten. Eerst een salade van bosui, komkommer, waterkers, rode eikenbladsla en frambozen. Ik zet de twee overgebleven groentetaartjes in de oven. Ten slotte maak ik een curry van ui, prei, bosui, aubergine, peper en rookworst. Ik zet alles op tafel en we eten het op. (Hoe moeilijk kan het leven zijn?) Dan was ik af en breng ik afval naar de container. Hoog tijd voor de webstek van KZB en die van mijzelf. Ook luister en lees ik. Tien uur slapen.
Muziek vandaag: de eerste twee plaatjes van Between The Silence (Travis & Fripp), The Guitar World According To Frank Zappa (Frank Zappa), Out In The Sun (Patrick Moraz), Cloud About Mercury (David Torn), het laatste stukje van het plaatje dat met de PROG mee kwam

–

Dinsdag 4 juni:
Beter geslapen, dat wel. Het belooft weer een drukkende en drukke dag. Op de werkplek zo veel verschillende zaken, dat ik geen tijd kan nemen om tussen de middag naar buiten te gaan. Half zes thuis. De Vrouw serveert kip uit de oven met salade en De Zoon helpt mee opeten. Er is ijs toe. De afwas is nog te doen en daarna ga ik heus waar een ronde hardlopen. Het is nog zo warm en benauwd, dat het me niet lukt om onafgebroken te rennen. Toch goed gelopen. Ik werk de webstek bij en lees en luister en dat was het alweer. ’s Kijken of ik nóg beter kan slapen.
Muziek vandaag: Sun Of Goldfinger (David Torn, Tim Berne & Ches Smith), A Mojo Anthology – Rare, Classic, Unused and Live 1969-2019 (het plaatje dat mee kwam met de Mojo van juli 2019) (King Crimson

–

Maandag 3 juni:
Niet goed geslapen. Eenmaal op is het allemaal wel oké. Buiten is het niet meer zo warm. Op de werkplek ook goed uit te houden. Ik kan vanmorgen heel veel doen. Tussen de middag wandel ik door bos en veld. Ook in de middag doe ik veel. Ik raak zelfs redelijk op orde. Kwart voor zes thuis. De Vrouw belooft er pas om half acht te zijn, dus ik heb ruim gelegenheid om avondeten te maken. Eerst een fruitsalade van mango en aardbei, dan een knoflookyoghurtmayo en vervolgens de groentetaartjes van aubergine, courgette en tomaat. Net als ik De Vrouw heb geappt dat ze even moet appen als ze gaat fietsen in verband met de vijfentwintig minuten oventijd, komt ze binnen. Dat betekent dat ik nog de krant kan lezen op het balkon. Dan bak ik biefstukken en kunnen we aan tafel. De salade van gisteren erbij en de boel is goed. Veel bijpraten. De afwas is niet erg en om acht uur kan ik de webstek bijwerken en lezen en luisteren. Tien uur hoop ik in slaap te vallen.
Muziek vandaag: Out In The Sun (Patrick Moraz), Sun Of Goldfinger (David Torn, Tim Berne & Ches Smith)

–

Zondag 2 juni:
Kwart voor zeven wakker en op. Beter geslapen. Koffie. De Vrouw appt om acht uur dat de kinderen wakker zijn. Ik fiets erheen. We ontbijten met z’n vijven en spelen in de tuin. Elf uur zijn de beide ouders weer terug en een half uurtje later fietsen De Vrouw en ik terug naar huis. Het is heel warm. De Zoon is er om even na enen voor een lunch. Ik was af, stofzuig het huis en wandel langs het kanaal naar een supermarkt op sappenjacht. Dan ga ik op het balkon de krant lezen. De Vrouw vertrekt om half vijf naar haar werk. Ik lees nog wat verder en maak dan avondeten. Eerst een salade van bosui, radijs, komkommer, bindsla en waterkers. Daarnaast warm ik de spinazie en spliterwtenpasta in roomkaassaus van vrijdag op. De afwas is klein. Het is veel te warm om te gaan hardlopen, dus doe ik rustig aan. Ik zie een dvd, werk de webstek bij en lees en luister en rond tien uur ga ik toch proberen te slapen.
Muziek vandaag: 5 Klavierstücke (Irmin Schmidt), het tweede en derde plaatje van Move (Deluxe Edition) (The Move), een deel van de derde dvd van de doos Neerlands Hoop Compleet (Neerlands Hoop)

–

Zaterdag 1 juni:
Kwart voor zeven wakker. Niet zo heel goed geslapen, maar het gaat. Buiten is het zonnig en warm. Koffie met De Vrouw op de galerij. Ik wandel naar de markt voor fruit en brood. Nog meer koffie met De Vrouw. Dan fietsen we naar Zwager. Dit weekend passen we op De Neven. Zwager en Schoonzus zelf gaan een middag en avondje uit en blijven ergens overnachten. We hebben allerlei etenswaren mee, dus we vermaken ons prima. Eerst maar eens lunchen met de jongens. Dat lukt. Dan moet de kleinste even slapen. Dat lukt ook. Als hij weer wakker is, wandelen we een stukje naar een biowinkel en daar koop ik nog wat kleinigheden. Als we weer terug zijn, is De Nicht er ook. De Vrouw organiseert vervolgens watergevecht in de tuin en ik ga het avondeten maken. Als iedereen weer droog is, zet ik het eten op tafel: frieten van paarse en gele wortelen en zoete aardappel, lamsburgers en een enorme fruitsalade van ananas, watermeloen, mango, framboos en blauwe bes. De jongens zijn moe en gaan naar bed. Ik was af en dan is het rustig in huis. Ik fiets in mijn eentje naar huis, ruim daar de overgebleven spullen weg en vouw de was op. Dan werk ik de webstek bij en is het half elf en ben ook ik moe en ga ik slapen.
Muziek vandaag: Thursday Afternoon (Brian Eno), Fictitious Sports (Nick Mason), Profiles (Nick Mason & Rick Fenn), White Of The Eye (Nick Mason & Rick Fenn)

–

bazbo 0661: Freek de Jonge – De Tragiek
Over klassiekers gesproken. Dit was de tweede show die Freek de Jonge deed nadat Neerlands Hoop was gestopt. Ik weet nog goed dat hij in 1981 op televisie kwam (ik was vijftien jaar) en dat mijn moeder halverwege de televisie op een andere zender zette, omdat meneer De Jonge plots een keer vloekte. Ik begreep dat niet goed. Normaal gesproken mochten wij alles zeggen; wij waren katholiek thuis. Een jaar later kwam de show nog een keer op televisie en we keken weer. Mama had niet door dat het dezelfde show was. Toen meneer De Jonge vloekte, lag mijn vader dubbel van het lachen en mijn moeder lachte vrolijk mee. Ik begreep dat niet goed. Waren de tijden zó veranderd in zó korte tijd? Na de tweede keer op tv vroeg ik de dubbelelpee voor mijn verjaardag en ik kreeg hem op 17 mei 1982. Al snel had ik hem zo vaak gedraaid, dat ik hem helemaal uit mijn hoofd kende. Dat kwam goed uit, want met schoolgenoot Vincent had ik malle weddenschappen. Tijdens een lunchpauze waar een tussenuur achteraan zat, droeg ik in de kantine van school de complete tekst van De Tragiek voor. Nu ik hem na vijfendertig jaar weer terug hoor, kan ik hem zo mee vertellen. Er is maar een vinylversie uit 1981 en die draai ik nu. Nog altijd fijn.

–

bazbo 0660: Fons Jansen – Luister Naar … Fons Jansen
Verzamelplaat uit 1979. Deze is van De Vrouw. Zelf zie ik het controversiële van Jansen wel, zeker zijn verhalen over de kerk, maar ik vind het verder niet zo heel veel aan. Nooit echt gevonden ook. Sommige uitspraken wel. ‘Ik vínd het stupide,’ bijvoorbeeld. Maar die staat hier niet op. Wel De Schooljongen. Klassieker.

‘Ik zou graag eens dat gezellige dikkerdje de bek vol spuiten.’
‘Zo kan hij wel weer, Jaap.’
‘Maar zou jij dat dan niet willen, Bas?’
‘Niet vlak na jou, in ieder geval. Ik wil van alles, maar veel van mijn wensen houd ik stil.’
‘Ik heb in dit leven geleerd dat je maar beter je verwachtingen kunt uitspreken. Dat voorkomt een boel misverstanden.’
‘Wat bedoel je, Jaap?’
‘Ga hier nou niet de gevatte gozer uit zitten hangen, Bas. Die schrijvershumor van jou wordt nu niet gewaardeerd.’
‘Graag in actieve zinnen praten, Jaap. Dat maakt deze conversatie wel zo begrijpelijk. Wat bedoel je met je laatste zin? Wie waardeert die schrijvershumor van mij niet?’
‘Dat doet nu niet terzake. Je praat eromheen.’
‘O? Jij zegt iets, ik vraag verduidelijking en dan doet mijn vraag niet terzake? Wie praat waar nu omheen?’
‘Laten we het alsjeblieft ergens anders over hebben.’
‘Dan lust ik wel een glaasje water, Jaap. Plat water, graag. Mag uit de kraan.’
‘Huh? Oké, oké. Ik weet wanneer ik …’
‘Ga nu maar.’
Jaap stond op en liep naar de bar.

Ik keek café Akhbar rond. Het was er niet eens zo heel erg druk en dat voor een donderdagavond, toch doorgaans hét uitgaansmoment voor uitwonende studenten. (We hebben helemaal geen studenten in ons zo majestueuze Apeldoorn.) Aan de toog zaten wat mensen, waaronder het wat corpulente meisje met het korte krulletjeshaar. Een man of drie stond om haar heen, luidkeels lallend en lachend. Verderop aan een tafeltje zat een groepje met elkaar te kaarten.
‘Mag er voor jou nog iets zijn, Bas?’ Het was het leuke barmeisje. Ze stond naast mij, keek me aan en hield haar hoofd schuin.
‘Hé, dag leuk barmeisje,’ zei ik. ‘Doe mij maar een water.’
‘Plat water zoals gewoonlijk? En mag het weer gewoon uit de kraan?’
‘Asjeblief.’
‘Voor jou heel graag.’
‘Je bent lief, wist je dat?’
‘Dat zeggen ze allemaal.’
‘Maar ik meen het.’
‘Dan is het goed. Ik ben zo bij je terug.’
‘Ik kijk ernaar uit.’
Ze glimlachte en liep naar de bar. Ik keek haar na. Ze wiegde leuk met haar achterkant en haar lange donkere haren zwierden over haar rug. Was alles maar zo mooi en vriendelijk, dacht ik. De werkelijkheid is vaak gruwelijk. Daar had je Jaap weer.

‘Hier.’ Ruw zette hij een glas voor mijn neus. Ik schoof het opzij. Hij ging weer zitten en zei: ‘Waar waren we?’
‘We waren op het moment dat jij je respectvoller ging opstellen. Je ging net uitgebreid je excuses maken voor je botte manier van reageren van zonet.’
‘O? Dat kan ik me helemaal niet herinneren.’
‘Drank maakt meer kapot dan je lief is, Jaap.’
‘Hoe weet jij dat nou? Je drinkt geeneens drank.’
‘Er valt niet veel te leren in dit leven, maar dit weinige is me gelukt.’
‘Maar jij mist een boel plezier, Bas.’
‘Tjonge, wat een pret, dit.’
‘Kijk eens, een water voor je.’ Daar had je het leuke barmeisje weer.
‘Dank je wel,’ knikte ik haar toe en ik glimlachte: ‘Mag ik je wat vragen?’
‘Jij altijd.’ Ze pakte het glas met water van haar dienblad en zette op tafel.
‘Ik vind het heel erg, maar ik ben je naam kwijt. Excuus.’
‘Joh, dat geeft toch niet? Ik heet Leonie.’
‘O ja. Dom van me, Leonie.’
‘Dat kan toch iedereen gebeuren?’
‘Maar de stomste het eerst!’ riep Jaap erdoorheen. Hij lachte luid en verslikte zich in zijn bier. Hard hoestte hij over tafel.
‘Hand voor je mond, meneer,’ zei Leonie. ‘Eerlijk delen is fideel, maar die bacillen houd je liever bij je.’
‘Goffe,’ blafte Jaap.
‘Hier, drink wat water,’ zei ik en ik schoof hem het glas dat hij zelf had meegebracht toe.
‘Water? Ik ga nog liever dood.’
‘Als je zo blijft doorhoesten, ga je ook dood,’ zei Leonie. ‘Als je het niet erg vind, ga ik een beetje uit de buurt. Ik blijf graag een tijdje gezond. Bovendien heb ik nog een paar bestellingen om weg te brengen.’ Ze liep verder naar de tafeltjes achter me.
‘Nou Jaap: bedankt,’ zei ik. ‘Dankzij jou is ze nu weer weg.’
‘Te … uche uche, teer … uche uche …’
‘Teer? Komt het hoesten van het roken? Van de teer?’ vroeg ik.
‘Teringhoer!’ hoestte Jaap.
‘Volgens mij is zij hier niet degene met tering,’ zei ik. ‘Ga alsjeblieft even naar buiten of in ieder geval bij mij vandaan, wil je?’
‘Maa … maahuche huche!’
‘Effe optiefe, Jaap.’
Hij deed het ook nog. Luid lawaai makend liep hij naar de voordeur.

Jaap botste bijna tegen iemand op. Hij hoestte haar in het gezicht en verdween naar het terras. De jonge vrouw die binnen kwam, liep naar de bar. Ik zag haar praten met Hans, de grote barman. Van hem kreeg ze een vaasje pils. Met het glas in haar hand draaide ze zich om en keek ze het café Akhbar rond. Ik denk dat ze mij zag, want ze kwam naar mij toe.
‘Bas, mag ik je wat vragen? Ik heb iemand nodig die me advies kan geven.’
‘Maar natuurlijk, mijn kind. Ga zitten.’ Dat deed ze. Voordat ze verder iets kon zeggen, ging ik verder: ‘Fijn dat je me zo in vertrouwen neemt.’
‘Verbaast je dat?’
‘Nou, op zich niet. Ik ben nu eenmaal heel betrouwbaar. Maar jij hebt het imago van de wat felle feministe. Het siert je dat je de principes even laat varen en iets wilt aannemen van een mannelijke persoon met enige levenservaring. Wat is je vraag?’
‘Mijn vriend wil dat ik hem pijp. Moet ik dat slikken?’
‘Even los van de inhoud: wist jij dat dit een heel belegen grap is?’
‘Het is ook nooit goed met jullie kerels! Stel ik me een keer open en verdraagzaam op, is het weer niet goed en doe je mijn oprechte vraag af als een grap. Ik voel me hier niet serieus genomen.’
‘Serieus, ik zou je niet willen nemen. Althans, niet hier zo in het openbaar. Verder wil ik je een compliment maken.’
‘O? O? Wat nou weer?’
‘Je openheid en verdraagzaamheid sieren je.’
‘Dank je. Fijn dat je me als mens, als persoon waardeert.’
‘En daarnaast heb je ook een gezegende set wiebeltieten en een fenomenale reet in die tuinbroek van je.’
‘Ik weet niet wat ik moet zeggen.’
‘Dank je wel, bijvoorbeeld. Het is belangrijk een compliment te aanvaarden in plaats van het weg te wuiven.’
‘Deed ik dat dan?’
‘Leer mij je kennen, mijn kind. Je bent zeer assertief, maar aan de blik in je ogen zie ik dat je geraakt bent door het compliment.’
‘Barst. Barst! Je kent me te goed. Het is alsof je door me heen kijkt. Dat is niet eerlijk.’
‘Niet eerlijk? Ik ben juist heel eerlijk tegen je.’
‘Je snapt best wat ik bedoel!’
‘Luister, Monique,’ zei ik.
‘Ik heet geen Monique!’
‘Och excuus. Dat vind ik heel erg.’
‘Vind je het erg dat ik geen Monique heet? Zie ik er soms uit als een Monique?’
‘Nu je het zegt: je hebt wel iets mysterieus en Frans over je. Iets charmants, ook.’
‘Hou toch op,’ huilde ze nu. ‘Je brengt me helemaal van mijn à propos.’
‘Dan help ik je er toch weer op? Ik doe het graag voor je.’
‘Huh? Waarop? Waar heb je het over?’
‘Op je à propos.’
‘Ik kan je niet volgen.’
‘Je zegt dat je er vanaf bent.’
‘Waar af? Man, doe niet zo moeilijk. Waarom moeten jullie mannen altijd alles zo beredeneren en analyseren?’
‘Kun je je iets sekseneutraler uitdrukken?’
‘Ach!’ Ze zuchtte diep. ‘Laat ook maar!’
‘Laten? Wat moet ik laten?’
‘Schrijvers! Daar winnen we de oorlog ook niet mee.’
‘Ik dacht dat oorlogen echte mannendingen waren,’ zei ik. ‘Begrijp ik goed dat je mee wilt doen?’
‘Ik ga bier halen,’ zei ze.
‘Maar hoe heet je nou echt?’
‘Lies! Het is Lies!’
‘Proost, Lies.’ Ik hief mijn glas water. Ze zei niets, stond op en ging naar de bar.

Ik nipte van mijn water. Goed water hadden ze hier in café Akhbar. Ik vroeg me af waarom het café Akhbar heette en wie die naam van het café had bedacht. Het antwoord op de tweede vraag wist ik wel – dat was ik namelijk zelf -, maar dat op de eerste moest ik schuldig blijven.
Bij de deur klonk geluid. Jaap kwam weer binnen. Hij hoestte niet meer, maar de drank zorgde er wel voor dat hij hard praatte.
‘Bas!’ riep hij, terwijl hij naar mij toe kwam. ‘Uitgehoest! Het gaat weer goed. Jij nog water?’
‘Nee, dank je. Ik heb nog.’
‘Ik wil nog wel bier,’ zei hij met dubbele tong. Hij was weer aan tafel gaan zitten.
‘Dan haal je even.’
‘O. Eh…’
‘Wat? Is het te veel moeite voor je?’
‘Nee, dat is het niet.’
‘Wat is het dan wel? Te druk bij de bar?’
‘Er is geen kip hier vanavond. En dat op een donderdag. Moet je nou zien daar, Bas. Er zijn niet veel meer mensen dan dat wijf in die tuinbroek, die twee lallende lullen en dat dikkerdje dat over die barkruk heen zakt.’
‘O, je bedoelt dat enigszins forse meisje met het krulletjeshaar, tot wie jij je desondanks seksueel aangetrokken voelt.’
‘Wie? Ik? Hoe kóm je erbij?’
‘Omdat je aan het begin van dit verhaal aan mij vertelde dat het je leuk lijkt om haar je ejaculaat in het gelaat op te laten vangen.’
‘Nu je het op die manier zegt. Let op: dit wordt geil.’

Jaap stond op en liep naar haar toe. Hij ging pontificaal voor haar staan en brulde in haar oor: ‘Ik zou graag eens zo’n gezellig dikkerdje als jij de bek vol spuiten!’
Nog geen halve minuut later belde de grote barman Hans een ambulance. Ik keek op de klok, maar eigenlijk wist ik al lang hoe laat of het was.

–
Apeldoorn, april 2019

–
Lees ‘m hier op FOK!.

–
Vanaf heden lees je bazbo’s stukjes weer op donderdag, net zoals van 2007 t/m 2013!