Bas Langereis leest u voor!

–

bazbo 0333: The Nice – The Immediate Story
Deze dubbelelpee verscheen in 1975, toen The Nice al meer dan vijf jaar niet meer bestond. Maar het zijn gewoon de eerste twee platen van de band in een dubbelelpee, dus staat deze bij mij vooraan in de rij van The Nice. Als bonus staan er de A- en B-kant van de single America op. Er zijn maar vier versies van deze dubbelplaat, allen gemaakt in de VS. Ik kocht ‘m op 23 december 1982. Tweedehands. In de hoes zit een stempel van een platenhandel Frederiks uit Apeldoorn. Nooit van gehoord, dus dat is echt al heel lang geleden. De eerste elpee, The Thoughts Of Emerlist Davjack uit 1967, staat vol met psychedelische songs met veel gierende gitaar en rammelende Hammond. The Nice was misschien wel de allereerste progband. Een jonge Keith Emerson gaat heerlijk tekeer in het absolute hoogtepunt Rondo, maar dat nummer is niet representatief voor de plaat. Wel voor het geluid van de latere platen van de band. Op Ars Longa Vita Brevis van het jaar erop klinkt de band vooral gegroeid. De gitaar van David O’List ontbreekt nagenoeg, waardoor alle aandacht naar Emerson gaat. Het rauwe is er wat vanaf, maar Sibelius’ Intermezzo from Karelia Suite krijgt een indrukwekkende bewerking. Titelnummer Ars Longa … beslaat de gehele tweede kant van dit album en het is een samenhangende suite, waarin vooral het derde deel, Bachs Brandenburger, opvalt. Ik heb natuurlijk alle werk van The Nice op cd en draai het regelmatig. Grutjes, wat is dit toch mooi!

–

bazbo 0332: Olivia Newton-John – Physical
Hatsekidee. Hoor, zo moet ze klinken. Dit is Olijfje lekker fysiek bezig. De hele plaat uit 1981 (de Europese versie is van De Vrouw, natuurlijk) staat gewoon vol puike poprock met hier en daar een ballad. Maar goed, het gaat natuurlijk om de hoesfotografie en het clipje. Een natte droom zal er wel niet in zitten, maar ik klaag niet. The Nice is in zicht.

–

bazbo 0331: Olivia Newton-John – Greatest Hits
Daar is ze! Eindelijk. Hier doe ik het allemaal voor. Nou, niet voor deze plaat, want deze verzamelaar uit 1977 is wel heel zoetsappig. Hij is van De Vrouw en de versie die zij heeft is een Nederlandse herpersing uit 1978. Let wel: dit is Olijfje van voordat ze in Nederland doorbrak met de hits uit de filmmusical Grease en de natte droom van iedere jongen werd. Kwaliteitspop uit de jaren zeventig.

–

bazbo 0330: The New Seekers – New Colours
De Vrouw heeft een Amerikaanse versie uit 1971. Fijne volkspopliedjes, waarin de samenzang centraal staat. Mooie plaat. Echt, ik meen het. Waarom gelooft niemand me nou?

–

bazbo 0329: Nena – Nena
Toch jammer dat 99 Luftballons op deze plaat staat. De rest is namelijk geweldig. Pakkende rocksongs in een stevig jasje. Lekker. Het grote hitje is natuurlijk ook niet slecht, maar dat kennen we nu wel. Iets te vaak gehoord. De Vrouw kocht deze plaat toen hij in 1983 toen hij uit kwam.

–

bazbo 328: Bill Nelson – Getting The Holy Ghost Across
Bill Nelson (van Bebop Deluxe) maakte in 1986 deze soloplaat. Ik kocht ‘m op 18 oktober 1989. De allereerste Britse versie heb ik. Schitterende elektropop is het. Nauwelijks gitaar, da’s dan wel jammer, maar de spookachtige stem maakt veel goed. Lijkt wel wat op Bowie, nu ik het zo weer eens hoor na meer dan vijfentwintig jaar. Mooie plaat.

–

bazbo 0327: Nathalie – My Love Won’t Let You Down (12″ single)
Jeumig. Hebben we dit? Ja. Van De Vrouw. De allereerste versie (uit Nederland!) uit 1983. Heerlijk afschuwelijke jaren tachtig meuk! Hahaha. Leuke hoes, wel.

–

We zijn toe aan vak DRIE!

–

bazbo 0326: Johnny Nash – My Merry-Go-Round
Soul. Soulpop. Beetje reggae. Beetje funk. Niet onaardig, deze plaat die De Vrouw ooit kocht. Ze heeft de originele Nederlandse versie uit 1973. Fijne jaren zeventig muziekskes. De weemoed.

–

bazbo 0325: Graham Nash – Innocent Eyes
En toen werd het 1986 en meende meneer Nash zijn plaat te moeten onderdompelen in zo’n afgrijselijk jarentachtigtechnoteringgeluid. Als je ze uitkleedt, blijven er wederom tien prachtige liedjes over. Maar dan moet je dus wel door al die synthesizers en drumapparaten heen luisteren. Ik kocht deze originele Europese versie op 11 november 1988. Ach, keihard meezingen!

–

bazbo 0324: Graham Nash – Wild Tales
Plaat uit 1973. Tien korte liedjes. Tien pareltjes. Met medewerking van David Lindley, Tim Drummond, Johnny Barbata en meer van die lui. Ik heb een tweedehands die ik kocht op 9 oktober 1989. Het is dan wel weer een eerste Duitsche versie uit 1973. En met eenendertig minuten is deze plaat natuurlijk veel te kort.

–

bazbo 0323: Graham Nash – Songs For Beginners Klassieke soloplaat van mijn favoriete hippie. Wat zal ik erover zeggen? Dat er stuk voor stuk juweeltjes op staan? Laat ik het niet doen, want iedereen weet het toch al wel. Op 12 september 1985 kocht ik een Duitsche herdruk van de plaat. Veel van de plaat heb ik ondertussen op verzamelboxen/cd’s van CSN(&Y) en Nash, maar het kriebelt wel om deze plaat nog een keer apart aan te schaffen op cd.

–

bazbo 0322: The Move – Greatest Hits
Dit verzamelplaatje kocht ik op 27 augustus 1990. Ik was toen toch al over de cd, dus waarom ik dit kocht? Zal wel ergens voor een prikkie zijn geweest. Zit ook geen plastic beschermhoes omheen. Het blijkt een Nederlands product te zijn uit een onbekend jaar. Veel prachtwerk erop, dat wel. The Move was het kindje van Roy Wood. Bij de derde elpee in 1971 kwam een jonge Jeff Lynne erbij en niet lang daarna doopten Wood en Lynne de band om tot Electric Light Orchestra en na de eerste elpee van die band hield Wood het voor gezien. Deze verzamelaar geeft een mooi overzicht van de kaleidoscopische muziek van de band en laat goed horen hoe goed het materiaal is. Beetje vergeten parel. De plaat blijft nogal veel hangen, zeker halverwege kant 1. Balen. Gelukkig zijn alle Move-platen twee jaar geleden allemaal geremastered op cd heruitgegeven met een heleboel extra materiaal en dat heb ik allemaal gekocht, dus ik klaag niet.

–

bazbo 0320: Moraz & Bruford – Flags
Deze kocht ik op 24 augustus 1985. Een week voor de voorganger, dus. Moraz en Bruford moeten de smaak van samenwerken te pakken hebben gehad. Deze plaat ligt in het verlengde van die voorganger, al klinkt hij compleet anders. Moraz gebruikt hier naast zijn akoestische piano vooral de toen revolutionaire Kurzweil 250. Het maakt voor het soort compositie niet zo heel veel uit; het geïmproviseerde karakter van de muziek is gebleven. Toch zijn de wat akoestischer stukken op deze plaat voor mij de hoogtepunten. Mijn plaat is de Duitsche versie op het E’G label.

–

bazbo 0319: Moraz & Bruford – Music For Piano And Drums
Jaaa! Dit is ook een grote favoriet. Nog niet op cd te pakken kunnen krijgen, dus heel gaaf dat ik hem weer hoor. Patrick Moraz en Bill Bruford maakten deze plaat in 1983 en ik kocht ‘m pas op 30 augustus 1985. De allereerste versie op het E’G Editions label! Wat schaft de pot? Voornamelijk geïmproviseerde muziek op piano en drums. Alles akoestisch. Bepaalde thema’s zullen heus wel gecomponeerd en gerepeteerd zijn, zoals in bijgaand stuk dat de plaat opent. Is dat erg? Totaal niet! Het is een prachtige, organische en intieme plaat geworden met slechts uitschieters. Mooi!

–

bazbo 0318: Patrick Moraz & Syrinx – Coexistence
Nee, deze dan. In 1980 gaat Moraz de studio in met ene Simion Stanciu. Wie? Simion Stanciu. Hij is een Griekse panfluitbespeler. Wat een rare samenwerking, zou je denken. Je zou ook verwachten dat het resultaat een soort edelkitsch is, maar het is anders: een soort edelkitsch met een proggy randje. Op plaatkant een allerlei melodieus spul, plaatkant twee is een suite van vier stukken onder de titel Coexistence. Syrinx voegt nog iets extra’s toe aan toch al niet kinderachtige klankenpalet van de Zwitserse toetsentovenaar. Zoals gezegd soms kitscherig, maar vaker avontuurlijk, altijd melodieus en bovenal hoogst vermakelijk. Ook deze plaat kocht ik tweedehands op 16 april 1987 en het blijkt een allereerste Franse uitgave te zijn op het Carrere label. Ha, op Youtube staan de twee playbackend op de Zwitserse televisie. Deun is heul niet representatief voor het album en het ziet er belachelijk uit, maar als je vier minuten wilt grinniken …

–

bazbo 0317: Patrick Moraz – Future Memories – Live on TV
November 1979. Een studio in Genève. Patrick Moraz heeft zijn complete arsenaal aan instrumenten opgesteld en improviseert drie kwartier lang. Camera’s nemen het allemaal op en alles wordt live op de Zwitserse televisie uitgezonden. Het resultaat is dit adembenemende album. Ik weet nog dat ik het ergens eind jaren tachtig hoorde en helemaal perplex was. Dat dit kon! De elpee had ik zelf niet. Pas op 31 augustus 1991 kocht ik ‘m en ik zou niet meer weten van wie of waar. Het is een tweedehands en blijkt de allereerste versie uit Frankrijk op het Carrere-label te zijn. Wat hoor ik eigenlijk? Sequencers, gierende Moog, malle synthesizers, mellotron, akoestische piano, clavinet. Bij vlagen zoals synthesizerwizards als Jarre en Vangelis deden. Bij andere vlagen heel anders. Soms verstild. Altijd gaaf. Jongejonge, ik zit hier weer met jongetjeskippenvel te luisteren, hoor!

–

bazbo 0316: Patrick Moraz – Out In The Sun
Deze heb ik ergens tweedehands gekocht op 16 april 1987. Ik zou niet meer weten waar en het blijkt zowaar een Nederlandse versie van deze elpee uit 1977. Deze soloplaat van Moraz is zo mogelijk nog Zuid-Amerikaanser, maar evengoed erg proggy. Zonnige liedjes, swingende instrumentaaltjes, ingewikkelde melodieën en nauwelijks mee te tellen maten, alles hoogst luchtig gebracht in een Caraïbisch sausje. Lekkâh. Plaat is van voor naar achter zeer genietbaar. Lang niet gehoord, ook. Fijn!  

–

bazbo 0315: Patrick Moraz – The Story Of I
Moraz! Mooi! In 1973 vertrok Rick Wakeman bij Yes en voor hem in de plek kwam Patrick Moraz, de Zwitserse toetsenbespeler. Na de geweldige Relayer-plaat uit 1974 gingen alle leden van Yes een soloplaat maken. Anderson en Howe hebben we al gehoord, nu is het de beurt aan die van Moraz. Het is een suite van stukken in allerlei stijlen, maar het geluid van Moraz is zo duidelijk uit duizenden herkenbaar. Lekkere plaat, dit. Ook al een hele tijd niet gehoord. Ik kocht ‘m op 13 februari 1987, de dag dat mijn Vader drieënvijftig jaar oud werd, en ik heb een heruitgave uit 1982. Geeft niks. Heerlijk hard gedraaid op deze zondagmorgen.  

–

bazbo 0314: Gary Moore – Rockin’ Every Night – Live In Japan
Geinige liveplaat van meneer Moore, toen hij gelukkig nog in zijn hardrockperiode zat. Oorspronkelijk verschenen in 1983 in Japan, maar vanaf 1986 ook verkrijgbaar in de rest van de wereld. Ik heb een Europese versie en kocht die op 4 november 1986. In het gezelschap van Moore niet de minsten: Don Airey, Ian Paice en Neil Murray, bijvoorbeeld. Ene John Sloman zingt (bij vlagen nogal vals) en godzijdank is Moore zelf lekker bij stem, al zit hij er af en toe ook naast. Het gitaarwerk daarentegen messcherp en gedegen. Mooie versies van White Knuckles en Wishing Well, maar ik vind het lange I Can’t Wait Until Tomorrow het hoogtepunt van de plaat. Lekker om weer terug te horen. We want Moore!

–

bazbo 0313: Tony Monopoly – Tony Monopoly
Tony Monopoly (1944 – 21 March 1995) was an Australian-born cabaret singer and actor who enjoyed success in the United Kingdom. Born Antonio Rosario Monopoli in Adelaide, he was a regular on the national radio show, Kangaroos on Parade at the age of nine as a boy soprano. At the age of sixteen he became a Carmelite monk and remained in the order for five years. During the 1960s he regularly performed with Edwin Duff and Norm Erskine, as a trio of singers, on In Melbourne Tonight and Tonight with Don Lane. In 1975 he was appearing at Caesar’s Palace in Luton when he auditioned for Opportunity Knocks, a British television talent show, for a run of six appearances. In June 1976, his self-titled album peaked at No. 25 in the UK Albums Chart. In a national pre-selection to choose the song that would go to the Eurovision Song Contest, held on 9 March 1977 at the New London Theatre, Monopoly earned 66 points and placed ninth with the tune Leave a Little Love. By the early 1980s Monopoly performed aboard cruise liners, “I lived on one yacht for a year,” he said. “I went to 56 countries. I had champagne for breakfast. But I hated it”. When fulfilling his increasingly rare engagements on dry land, he divided his time between Australia and the UK. Monopoly was head-hunted for a musical while appearing in Cinderella at Hanley, near Stoke-on-Trent. He starred – in drag – in Moby Dick, the inaugural production at the newly refurbished Old Fire Station Theatre in Oxford. The show’s success prompted Cameron Mackintosh to mount a 1992 West End production, which opened to scathing reviews and promptly closed, after which Monopoly portrayed Old Deuteronomy in a UK tour of Cats. Monopoly died in Brighton, England on 21 March 1995. Aldus Wikipedia. De Vrouw kocht dit en ze vindt I Believe het mooiste lied. 

–

bazbo 0312: George Michael – Careless Whisper (12″ single)
Godzijdank kocht De Vrouw (vér voor mijn tijd) de maxisingle en is het met tien minuten voorbij.
 

bazbo 0311: Pat Metheny Group – Still Life (Talking)
Het lijkt wel of de platen van Metheny steeds Braziliaanser worden of zo. Als je kijkt naar de bezetting van de band, is dat niet zo raar. Naast Metheny, Mays, Rodby en Wertico horen we Armando Marçal op percussie en de heren David Blamires en Mark Ledford op vocalen. Live deden deze laatste twee ook vooral percussiedingen. Opener Minuano (Six Eight) verraadt al de wat luchtiger toon (terwijl het toch complexer is dan het lijkt), maar de algehele monstercompositie Third Wind is het stuk dat het meeste indruk maakt. Ik kocht deze elpee op 28 juli 1987 in de tijd dat hij uitkwam. Het was de tijd dat de cd in opmars was. Dit is dan ook mijn laatste Metheny op vinyl.  

–

bazbo 0310: Pat Metheny Group – First Circle
‘De Jostiband?’ vraagt De Vrouw als het eerste nummer Forward March inzet. Daarna komt Yolanda, You Learn en dat is gelijk andere koek. Wat daarna volgt, is het absolute hoogtepunt van deze plaat, namelijk het titelnummer. Maar ook de verdere stukken mogen er zijn. Opvallend is dat drummer Danny Gotlieb er niet meer is. Voor hem in de plaats is Paul Wertico, geassisteerd door Pedro Aznar (percussie, zang). Verder klinkt deze plaat nogal Zuid_Amerikaans, hetgeen een verrassend luchtig effect heeft. Toch is het technisch vakmanschap van de muzikanten zeer hoog. Ik kocht deze mooie plaat (bij de Free Record Shop!) op 11 juli 1985, een paar maanden nadat hij was verschenen. En het is weer zo’n allereerste ECM enzovoorts. 

–

bazbo 0309: Pat Metheny Group – The Falcon And The Snowman – Original Motion Picture Soundtrack
Na Travels kon het natuurlijk alleen maar minder worden. Grapje. Metheny en Mays schreven de muziek bij de gelijknamige film uit 1985 en meneer Bowie mocht een nummerke inzingen. Dat nummerke werd een grote hit. Volgens mij heb ik de film nooit helemaal gezien, wel wat stukjes ervan. Weet dus niet of het wat is. De muziek is in ieder geval filmisch. Toch blijft het album als eenheid overeind. Geen muziek die zonder beelden niet beklijft. Het is een consistent album. Ik kocht de plaat op 10 juli 1985 en heb de Europese versie die toen net uit was. Mooi werk, dit.

–

bazbo 0308: Pat Metheny Group – Travels
Gevaarlijk terrein. Dit is een van mijn favoriete platen aller tijden. Deze live dubbelaar uit 1983 is van voor naar achter schitterend. Gastmuzikant Nana Vasconcelos vertolkt een hoofdrol op veel stukken; waarlijk een aanwinst voor het groepsgeluid. Er is van alles te horen: van progjazz tot verstilde gitaarpareltjes. De plaat klinkt fantastisch. Opener Are You Going With Me? zet gelijk de toon en dit is wat mij betreft de definitieve versie van het nummer. Andere hoogtepunten zijn As Falls Wichita, So Falls Wichita Falls en Song For Bilbao, maar de absolute klapper is voor mij de afsluitende vertolking van San Lorenzo. Ik kocht ‘m op 30 mei 1985 en ik heb maar weer eens de allereerste uitgave uit Duitschland op het ECM-label. Prachtprachtprachtplaat!

–

bazbo 0307: Pat Metheny Group – Offramp
Pat Metheny Group in 1982. Mark Egan had inmiddels plaats gemaakt voor Steve Rodby, met wie Metheny heel lange tijd zou samenwerken. Gastmuzikant op deze plaat is de legendarische Nana Vasconcelos op allerlei percussie en berimbeau. Voor het eerst maakt Metheny gebruik van zijn gitaarsynthesizer. Wat me altijd intrigeert is dat hij – ondanks dat er 12.354 of meer presets zijn – altijd alleen maar dat trompetachtige geluid gebruikt. Zelf zegt hij altijd dat het hem beperkt en dus veel vrijheid geeft om de juiste noten te zoeken. Veel hoogtepunten op dit album. Eigenlijk is alles beresterk, misschien met uitzondering van het abstracte titelnummer. Ook in dit geval bezit ik een allereerste uitgave uit Duitsland op het ECM-label met de kans dat ik er rijk van kan worden. Ik kocht ‘m op 27 juni 1985.

–

bazbo 0306: Pat Metheny & Lyle Mays – As Falls Wichita, So Falls Wichita Falls
Een plaat die Metheny in 1981 maakte met zijn vaste PMG-toetsenist Lyle Mays. Daarom klinkt dit gewoon als de Pat Metheny Group, zij het dat de ritmesectie minder dominant aanwezig is. Hoewel. Het titelnummer beslaat de volledige kant 1, op de tweede zijde vier kortere stukken. Alles is ruimtelijk, vol dynamiek, melodieus en vaak wat atmosferisch. Ik vind het helemaal geweldig. Het was 5 december 1985 dat ik deze plaat kreeg/kocht. Wederom heb ik een allereerste Duitsche ECM-versie, dus ook in dit geval kan ik geld verdienen. Ook deze: prachtplaat.

–

bazbo 0305: Pat Metheny – 80/81
Jaaaa! Ik heb zo ongeveer het gehele Metheny-oeuvre op cd, maar deze niet. Dat betekent dat ik deze dubbelaar uit 1980 zo’n vijfentwintig jaar niet heb gehoord. Feestje hier in huis. Metheny had voor deze elpee niet de minsten om zich heen verzameld: Charlie Haden, Jack DeJohnette, Michael Brecker en Dewey Redman. Vanaf opener Two Folksongs (jazeker, bekend geworden omdat het de herkenningstune was voor een legendarisch Nederlands televisieprogramma – weet u welk?) tot aan afsluiter Goin’ Ahead komen er allerlei jazzstijlen voorbij. Veel vrije tetterdetet, maar ook verstild spul. Plaatkant 1 en plaatkant 4 vind ik toch het allersterkst. Ik kocht ‘m op 13 juni 1985 en als ik Discogs mag geloven, dan kan ik mijn in mint condition verkerende allereerste versie uit Duitsland voor vele tientjes verkopen. Doe ik niet.

–

Zondag 16 december 2018

(more…)

Vrijdag 30 november 2018

(more…)

Dinsdag 30 oktober 2018

(more…)

Zondag 30 september 2018

(more…)