Swoesj – Lotgenoten (0083)
Lotgenoten,
‘Swoesj,’ klinkt het zacht op het asfalt. Ik draai me om en zie iemand de heuvel af komen rijden. Ze is lang, ze houdt haar lange benen stil. Beetje freewheelend. Ze fietst echt. Het is een gewone fiets, geen elektrische, dat zie je zo. haar lange gekrulde donkerblonde haren dansen in de wind achter haar hoofd. De zon is scherp in mijn ogen.
Ik kijk weer terug, de weg naar beneden volgend. In de verte nog geen spoor van de bus waarop ik wacht. Hij is laat en het is niet erg.
Het ‘Swoesj’ is nu luider en als ik mijn hoofd naar haar draai zie ik dat ze vlakbij is gekomen.
Ze is een jaar of veertien of vijftien, maar zestien of zeventien kan ook. Ik kan dat niet zo goed zien en ik ben ook niet zo goed in het inschatten van leeftijd. Ze heeft een lichte spijkerbroek aan met onder de knieën wijd uitlopende pijpen, een luchtig shirt dat wappert door de wind en de snelheid waarmee ze komt aangecrosst. Achter haar bril heeft ze haar blik op de weg gericht. Dat moet ook wel, ze rijdt best hard. Straks ligt er een obstakel op het wegdek en je moet er niet aan denken dat zo veel prille schoonheid door een val op het asfalt…
En als ze me passeert, dan hoor ik het. Ze zingt! Ik kan niet thuisbrengen wat het is dat ze zingt, maar haar heldere stem brengt een vlotte melodie voort. Ze draait haar hoofd naar mij en ziet een man van begin zestig met lang grijs haar staan grijnzen bij de bushalte. Ze ziet dat ik naar haar kijk. Haar lippen wijken, haar tanden zijn wit, ze lacht me toe en blijft zingen, boven de ‘Swoesj’ uit. Dan kijkt ze weer voor zich uit en is ze voorbij.
Ik kijk haar na, de ‘Swoesj’ is niet meer te horen, ze rijdt door zonder te trappen, zij, hier, nu, zingend met heldere stem en opgewekte melodie, haar haren zwierend achter haar aan, dan wordt haar stem zachter en hoor ik haar niet meer en voor ik het weet is ze nog verder weg en hoewel ze nog niet echt héél ver weg is, kan ik haar nauwelijks nog zien want mijn blik wordt troebel door de tranen die er in mijn ogen zijn komen staan.
Wat een avonturen weer.
–
Apeldoorn, augustus 2026