Bas Langereis leest u voor!

–

bazbo 0482: Tom Waits – Bounced Checks
Hier ontbreken er wat in de Waitschronologie. Small Change heb ik niet op vinyl; het was mijn eerste Waitscd. Ook Heartattack And Vine en Foreign Affairs kocht ik veel later pas op cd. Bounced Checks is een bijzonder verzamelaartje uit 1981 en ik kocht een Europese herdruk op 16 november 1989. Er staan niet alleen grote ‘hits’ op, maar ook wat alternatieve en live-versies. Small Change was nog zeer jazz, daarna ging het meer de Beefheartachtige weird-kant op. Jersey Girl, later gecovered door meneer Springsteen, kent bijvoorbeeld al die maniakale whiskyraspstem die vanaf halverwege de jaren tachtig zo kenmerkend waren voor Waits. Leuk plaatje dit, al was het maar vanwege de vermakelijke livedronkenmansuitvoering van The Piano Has Been Drinking.

–

bazbo 0481: Tom Waits – Nighthawks At The Diner
Legendarisch album, live opgenomen in een studio met een uitgenodigd publiek, ergens in 1975. De plaat verscheen ergens later dat jaar en ik kocht een Europese heruitgave op 7 juli 1988. We horen hier Waits in een wat melige, zogenaamd halfdronken bui. De aankondigingen van de jazzy nieuwe liedjes zijn bij vlagen hilarisch, met als hoogtepunt Better Off Without A Wife. Maar er staat verder ook verschrikkelijk goed spul op. De band is lekker op dreef en dit is dus gewoon anderhalf uur genieten geblazen.

–

bazbo 0480: Tom Waits – The Heart Of Saturday Night
Opvolger uit 1974 van Closing Time. Ik kocht mijn Europese heruitgave op 12 januari 1989. Nog steeds fantastische ambachtsliederen, zij het hier nu een heel stuk jazzier. Aardig om te weten is dat Waits in dat jaar nogal eens het voorprogramma verzorgde van de concerten rond LA van een meneer Frank Zappa. Zappa’s manager, Herb Cohen, was betrokken bij deze eerste twee platen van Waits. Fijn luisterpul hier.

–

bazbo 0479: Tom Waits – Closing Time
Aha, weer een interessante en uitgebreide sectie. Dit is de debuutplaat van meneer Waits uit 1973. Ik kocht een Europese heruitgave op 20 november 1989. Twaalf prachtige melodieuze ambachtsliederen, stuk voor stuk pakkend. Instrumentale afsluiter is de enige vreemde eend in de bijt en vreemd genoeg daarmee voor mij het absolute hoogtepunt. Vele klassiekers op dit album.

–

bazbo 0478: Andreas Vollenweider – Down To The Moon
14 augustus 1986 kocht ik de opvolger van White Winds. Net zo wonderschoon, de ploeg muzikanten lijkt wat uitgebreider en geluid is kamerbreder. Verder een beetje meer van hetzelfde. Heerlijk voortkabbelende sfeerklanken. Soms swingend, soms dreigend en uiteindelijk positief stemmend. Of zo. Mijn versie is een Nederlandse uit 1986.

–

bazbo 0477: Andreas Vollenweider – White Winds (Seeker’s Journey)
De eerste twee (bekende) soloplaten van Vollenweider heb ik niet (op elpee). Dit was mijn eerste en ik kreeg hem op 5 december 1984. Hij ligt erg in het verlengde van de twee beroemde platen. Sfeervolle, instrumentale muziek, met een hoofdrol voor de (soms elektrische) harp van Vollenweider. Mooi, ruimtelijk. Hoog niveau. Ik heb een Duitse versie uit het jaar van verschijnen 1984.

–

bazbo 0476: Vollenweider, Bardet & Valentini – Heinrich Heine: Ich Kann Nicht Mehr Die Auge Schliessen
Een soortgelijke plaat als hierboven, maar dit keer uit 1977 en met teksten van Heinrich Heine. Da’s een Duitscher, dus klinken de teksten ook wat natuurlijker. In het Duits. Muziek is ook wat afwisselender, omdat er naast akoestische bas, gitaar en harp ook mondharmonica, fluit en saxofoon klinken. Ook hier: muziek wonderschoon, dat Duitse gedrein wat op de zenuwen werkend. Ik kocht deze ook op 4 maart 1987 en deze is een originele Zwitserse uitgave.

–

bazbo 0475: Vollenweider, Bardet & Valentini – Poesie und Musik – Francois Villon
Op 4 maart 1987 kocht ik deze plaat, in de veronderstelling dat ik van die typische Andreas Vollenweidermuziek zou horen. Het is een folkplaat, waarop René Bardet de gedichten van Francois Villon voordraagt. In het Duits. Dit album verscheen in 1976, dus nog voordat Vollenweider beroemd werd met zijn sfeermuziek. Ik heb een Zwitserse herdruk. De muziek is akoestisch: gitaar, harp en wat percussie. Mooie muziek, maar het Duitse gedreutel komt me snel de keel uit.

–

bazbo 0474: Velvet Underground – Andy Warhol’s Velvet Underground featuring Nico
Dubbelaar met het beste van Velvet Underground. Ik heb een Nederlandse versie uit 1983, die ik kocht op 15 augustus 1988. Het contrast tussen de gierende gitaren en de lieflijke liedjes kan niet groter zijn. Mijn favoriet blijft All Tomorrow’s Parties. Mooi spul, dit.

–

bazbo 0473: Herman van Veen – In Vogelvlucht – 20 Jaar – Zijn Mooiste Liedjes
Oei, een dubbelaar zelfs. Mooie stem, maar het repertoire spreekt me helemaal niet aan. Deze plaat is van De Vrouw.

–

bazbo 0472: Herman van Veen – Signalen
Oei, meer van dit. Mooie stem, maar het repertoire spreekt me helemaal niet aan. Deze plaat is van De Vrouw

–

bazbo 0471: Herman van Veen – Zolang De Voorraad Strekt
Oei. Dit kwam ook nog, herinner ik me nu. Mooie stem, maar het repertoire spreekt me helemaal niet aan. Deze plaat is van De Vrouw.

–

bazbo 0470: Vangelis – China
Op 4 september 1984 koop ik dit album, een Nederlandse versie van dit album uit 1979. Ik haal hem vaak uit de kast om te draaien. Ik vind hem schitterend. Vraag me dus echt af waarom dit mijn enige Vangelisplaat op vinyl is. Nu kun je zeggen: op cd komt het beter tot zijn recht, maar het duurde heel lang voor ik mijn eerste Vangeliscd kocht. Nu heb ik er een zwikkie.

–

bazbo 0469: Van Halen – Van Halen
Hoor! De debuutplaat van Van Halen. Ik kocht ‘m op 22 november 1989 bij Free Record Shop voor een lage prijs. Het is dan ook een Europese heruitgave van dit album uit 1978. Alleen maar klappers op dit album. Nu ken ik de rest van het oeuvre van de band niet echt goed, maar volgens mij heeft de band het niveau van dit album nooit meer gehaald. Misschien met Jump nog een poging. Elf puntige songs met een enorm hoog meebrulquotiënt. Daar gaat-ie weer! ‘Running with the devil! WHAAAAAAAAAAAA!!!’

–

bazbo 0468: UK – UK
Hier het betere werk. In 1978 vormden John Wetton, Bill Bruford, Eddie Jobson en Allan Holdsworth de band UK. Wetton en Bruford kenden elkaar uit King Crimson, Eddie Jobson had viooloverdubs gedaan op King Crimson’s plaat USA (om vervolgens werk te verrichten bij Curved Air, Roxy Music en ene meneer Zappa) en Bruford had Holdsworth een gitaarglansrol laten vervullen op zijn eerste soloplaat. Kortom: supergroep. De plaat is dan ook supergoed. Van openingstrio In The Dead Of Night – By The Light Of Day – Presto VIvace And Reprise via het ijzingwekkende kippenvelintro van Alaska tot afsluiter Mental Medication. Alleen maar hoogtepunten. Thirty Years, Time To Kill en Nevermore. Dan heb ik hierbij alles genoemd. Adembenemend. Vier virtuozen, maar alles staat in dienst van de muziek: de brommende bas en warme stem van Wetton, de levendige drums van Bruford, de speelse toetsenpartijen en bezwerende vioolklanken van Jobson, maar de meeste indruk maken de gierende en vloeiende gitaarlijnen van Holdsworth. Ik kocht mijn plaat, een Amerikaanse versie, (pas) op 8 juni 1989. Fenomenaal album, dit.

–

bazbo 0467: UB40 – Present Arms
Er waren tijden dat UB40 wel deugde. Niet dat ik het kocht, hoor. Dat deed De Vrouw. Deze plaat, de Europese versie uit 1981, is van haar. Er zit een singletje bij. Gratis! De plaat staat vol aardige reggae. Hitje One In Ten vind ik leuk.

–

bazbo 0466: Two Man Sound – Disco Samba (12″single)
‘Marketed and distributed by Boni records Katwijk the Netherlands.’ Dat we het even weten. Wat een draak, deze maxisingle uit 1985. Hij is van De Vrouw.

–

bazbo 0465: Ike & Tina Turner – Get Back!
Op 27 augustus 1987 was ik in de Free Record Shop. Daar kocht ik deze plaat. Eigenlijk alleen maar omdat Get It On en Nutbush City Limits erop stonden. Het is een Canadese versie uit 1985 en het is een verzamelalbum. Nu ik het allemaal zo terug hoor, vind ik het niet zo bijzonder; vooral de Stones-covers interesseren me geen lor. En zo spectaculair kon mevrouw Turner niet zingen; het is veel van hetzelfde geschreeuw. Ik snap wel dat Ike haar veel sloeg. Maar Get It On en Nutbush City Limits blijven gaaf. Vooral de stuwende bas, die hakkende rhythmguitar en die snijdende synthsolo in Nutbush blijven me kippenvel bezorgen.

Jon Anderson – with Todmobile – Reykyavik, 15 November 2013
Camel – BBC, 1977
Heilung – Live at Castlefest 2017
The Nice – Croydon, 1968
The Nice – Essen, 1969
Traffic – Live at Santa Monica, 1972
Traffic – Woodstock, 14 August 1994 
Rick Wakeman & The English Rock Ensemble – Live at Starmus (special guest: Brian May)
Yes – Birmingham, 2003
Yes – Glastonbury, July 2003

–

bazbo 0464: The Tumbleweeds – The Best Of The Tumbleweeds
The Tumbleweeds waren een Nederlandse band, aan de hoesfoto te zien uit Brabant. Ze maakten eind jaren zestig en in de jaren zeventig country & western van een nogal belegen soort. Wat we hier horen is een verzamelplaat met veertien klappers. Nou… klappers. Deze is van De Vrouw, dat we dat even heel helder hebben.

–

bazbo 0463: Traffic – When The Eagle Flies
Inderdaad, Winwood mocht het ziekenhuis in met een gevaarlijke longaandoening. Toen hij eruit kwam, was zijn grote band uiteen. Het duurde een jaar voordat hij weer zin had iets te doen. Met Capaldi, Wood en Rosko Gee maakte hij dit in- en in Britse en landelijke album. Veel aandacht voor meanderende melodieën en ruimtelijke arrangementen. Weinig Hammond, maar leuke klavinet en gitaar. En de eeuwige stem. Van een tour kwam het niet meer. Winwood had er geen zin meer in. Einde Traffic. Ik kocht een Duitsche heruitgave van deze plaat op 21 februari 1989 en heb daar geen spijt van.

–

bazbo 0462: Traffic – On The Road
Na Shoot Out tourde Winwood met zijn sextet intensief over de hele wereld. Het putte hem uit en het werd bijna zijn dood. Gelukkig zijn er opnames gemaakt en die verschenen op dit dubbellivealbum uit 1973. Slechts zes stukken. Kant 1 herbergt Glad/Freedom Rider en kant 4 kent een jazzy twintigminutendurende uitvoering van Low Spark. Opvallend op de plaat: Winwood bespeelt niet zijn Hammond, dat laat hij over aan ene Barry Beckett, maar beroert de pianotoetsen en de gitaarsnaren. Hoogtepunt is dan ook de mooie versie van (Sometimes I Feel So) Uninspired. Ik kocht deze plaat op 20 maart 1987 (jaja) en het blijkt een Duitsche persing uit 1973 te zijn. Mooie concertplaat dit!

–

bazbo 0461: Traffic – Shoot Out At The Fantasy Factory
Ook hiervan heb ik weer een Duitsche heruitgave, die ik kocht op 29 mei 1987. Nu kun je dat heel goed zien, want van de orginele versie uit 1973 ontbraken van de hoes de rechterboven- en linkeronderhoek, net als op de voorganger. Bij mijn plaat zijn die gewoon zwart. De plaat zelf vind ik ook wat minder dan de voorganger. Rick Gretch en Jim Gordon hadden plaatsgemaakt voor David Hood en Roger Hawkins en met dit zestal maakte Winwood de vijf stukken. Het titelnummer is de opener en daarna volgt het lange en wat langdradige Roll Right Stones. Op de tweede plaatkant komt alles weer goed met drie mooie dynamische stukken. Niet het hoogtepunt in het Trafficoeuvre, maar een leuke plaat!

–

bazbo 0460: Traffic – The Low Spark Of High-Heeled Boys
Dit is denk ik mijn favoriete Trafficplaat, al was het maar vanwege het briljante titelnummer. Maart 1987 was nogal een Trafficmaand, zie ik. Ik kocht mijn Duitse heruitgave op 26 maart 1987, namelijk. Het is een heruitgave met de hoes waarvan die karakteristieke hoeken eraf geknipt zijn. Het geeft het album een bijzonder en ogenschijnlijk driedimensionaal uiterlijk. Maar dan de muziek! Winwood, Capaldi en Wood kregen bij het maken van dit album weer hulp van Gretch, Baah en Gordon. Dave Mason was nu definitief geen onderdeel meer van de groep. Op dit album staan – behalve twee wat luchtige rockertjes – vooral mooi gearrangeerde stukken, die soms landelijk of pastoraal aandoen. Hidden Treasure, Many A Mile To Freedom en vooral Rainmaker: samen met het titelnummer maken ze dit album tot eentje van knalhoog niveau. Lekker!

–

bazbo 0459: Traffic – Welcome To The Canteen
Dit is eigenlijk geen Trafficplaat. In 1971 gingen Winwood, Wood en Capaldi een tourtje doen met oud-Trafficlid Dave Mason en ritmesectie Rick Gretch, Reebop Kwaaku Baah en Jim Gordon. Het resultaat is dit livealbum. De naam Traffic staat nergens op de hoes, maar het ‘logo’ is wel op de achterzijde te vinden. Maakt het uit; wat we hier horen is van hoog niveau. Mooie versies van 40.000 Headmen, Should Have Took More Than You Gave en een lange Dear Mr. Fantasy (inclusief gitaarduel). Afsluiter Gimme Some Lovin’ is als Winwood-compositie niet zo’n vreemde eend in de bijt, maar past hier duidelijk niet zo goed. Ik kocht dit album op 13 maart 1987 en ik heb volgens mij ook weer een heruitgave. Fijn plaatje. Ik heb alle Traffic (natuurlijk) ook op cd en volgens mij bestaat er een ‘uitgebreidere’ versie van dit concert, maar die heb ik nooit gevonden.

–

bazbo 0458: Traffic – John Barleycorn Must Die
En dus besloot Winwood eind 1969 maar dat Traffic niet meer bestond en ging hij een soloplaat maken. Al snel realiseerde hij zich dat hij wat hulp nodig had en schakelde hij Jim Capaldi en Chris Wood weer in. Het duurde vervolgens niet heel lang voordat hij begreep dat hij hiermee een nieuw Trafficalbum aan het maken was. Ik kocht John Barleycorn Must Die op 23 maart 1987. Ook dit is een heruitgave van het album iot 1970 dat velen als de beste Trafficplaat ooit beschouwen. Er staat dan ook grandioos spul op. Instrumentale opener Glad en het erin overlopende Freedom Rider zetten fiks de toon. Empty Pages is wellicht het sterkste stuk en het akoestische folkliedje John Barleycorn vormt een rustpunt in de plaat. Prachtwerk!

–

bazbo 0457: Traffic – Last Exit
Tijdens de opnames van de opvolger krijgt Traffic een probleem. Het botert even niet zo met Dave Mason en die pakt zijn biezen. Vandaar dat zijn bijdragen beperkt zijn tot twee nummertjes. De andere drie studio-opnames zijn bijna helemaal Winwoods werk. En wat voor werk. Withering Tree, Medicated Goo en vooral Shanghai Noodle Factory zijn hoogtepunten in het Trafficoeuvre. De tweede plaatkant kent twee live-opnames die niet uitblinken in geluidskwaliteit. Hoe veel ik ook van Hammond houd, hij staat wel knalhard in de mix, waardoor de balans nogal foetsie is. Wat we hier horen is Traffic als trio: slechts Chris Wood op sax en fluit, Jim Capaldi op drums en Winwood op Hammond en zang. Lijkt kaal; is het niet. Ik kocht deze plaat op 11 mei 1987 en heb een Europese heruitgave van een onbekend jaar…

–

bazbo 0456: Traffic – Traffic
Was de eerste Trafficplaat al geweldig, het tweede album uit 1968 is nog geweldiger. Tien pareltjes waarin vooral het Hammond van Winwood hoge ogen gooit. Twee mooie Mason-songs erop ook: You Can All Join In en Feelin’ Allright. Toch is het Winwood die hier de meest geweldige klappen uitdeelt met 40.000 Headmen en vooral Pearly Queen. Het is me niet duidelijk wat voor versie ik in handen heb, volgens mij een heruitgave, maar wat doet het ertoe? De plaat kocht ik op 31 maart 1987 en klinkt nog altijd ijzersterk en fris. Geweldig album.

–

bazbo 0455: Traffic – Mr. Fantasy
Kijk! Of nee: hoor! Nu komt een interessante sectie. Traffic? Ja. In 1967 zei de jonge Steve Winwood vaarwel tegen The Spencer Davis Group. Samen met Jim Capaldi, Chris Wood en Dave Mason betrok hij een boerderijtje op het Britse platteland en daar knutselde het viertal dit album in elkaar. Het is een prachtig werkstuk geworden. Psychadelische songs, zeer melodieus, grensverleggend, vol humor ook, zeer afwisselend niet in de laatste plaats door de drie verschillende stemmen. Titelnummer Dear Mr. Fantasy is een stuk dat Winwood tot vandaag de dag live op het podium speelt en waarin zijn gitaarsolo de hoofdrol vervult. Volgens Discogs heb ik een Britse heruitgave uit 1988, maar ik kocht hem toch echt op 23 maart 1987. Dat het een heruitgave is, geloof ik wel, want het was een goedkopere plaat. Mooi werk, dit!

–

bazbo 0454: Toto – IV
Deze is van De Vrouw. Ik heb nooit iets gehad met Toto, of het moet dat zevende album zijn waarop ene Jon Anderson slechts ‘Tadata tadadada’ zingt in Can’t Stop Loving You. We horen hier nu de Britse versie uit 1982. Met grote hits, zegt een sticker op de hoes. Goed in elkander stekende Amerikaanse stadionrock met wat proggy randjes. Meer niet. Leuk om te horen.

–

bazbo 0453: Johan Timman – Trip Into The Body
Deze heb ik vijftien jaar geleden of zo afgepakt van iemand die zijn hele elpeeverzameling wilde wegmikken. Ik had ergens halverwege de jaren tachtig een reportage over deze plaat gelezen in de Music Maker. Dus nu had ik hem gratis en voor niets. Hij is in uitstekende staat. Er zijn maar zes versies van en ik heb niet eens een Nederlansche, maar een Duitsche uit het jaar dat deze plaat verscheen: 1981. De heer Timman heeft een compleet elektronisch album gemaakt, geïnspireerd op het menselijk lichaam. De verschillende delen behandelen het brein, het hart, de longen, bloedlichaampjes, enzovoorts. Met een enorme batterij synthesizers maakt hij muziek die een malle mix is tussen Jean-Michelle Jarre, Yellow Magic Orchestra en Kraftwerk. Intrigerend is het wel. Daarna heb ik nooit meer iets gehoord van Timman. De lul. O, die ontbreekt op de plaat.

–

bazbo 0452: The Three Degrees – The Three Degrees
Ik plaats deze foto’s ook op Instagram. Vanavond bovenstaande foto dus. Na nog geen twee minuten de eerste reactie: ‘Wow! Thanks for the love. Mwah :* Sxx’. Blijkt de leadzangeres van The Three Degrees te zijn. Leuk. Deze plaat is van De Vrouw. Zelf zou ik Dirty Ol’ Man en When Will I See You Again nooit kopen. Niet dat het slecht is, verre van. De Vrouw heeft een Europese versie, made in Holland, uit het jaar van verschijnen, 1973. Heerlijke disco en funk zoals disco en funk is bedoeld. En zingen kon ze, die dame op Instagram.

–

Vrijdag 15 februari:
Geen wekker en toch voor zeven uur op. Koffie. Niet heel veel later heb ik mijn werklaptop open geklapt. Vier uren lang werk ik lekker door en ik krijg heel veel af, zo voor de vakantie. Tussendoor koffie met De Vrouw en van alles vinyl. Twaalf uur sluit ik alles af. Ik heb telefonisch contact met de locatie van morgen en geef de precieze aantallen gasten door (39). We lunchen. Ik was af en fiets daarna naar twee supermarkten voor wat zooi. Dan nog iets lezen en vinyl. Eind van de middag maak ik het avondeten: een reusachtige chili. Zeven uur is De Zoon er nog niet, dus beginnen De Vrouw en ik vast met eten. Niet veel later meldt De Zoon zich wel en hij sluit alsnog aan. Niet erg. Ik was af. Erna – het is dan al half negen – werk ik de webstek bij en lees en luister ik nog heel even voordat ik om half elf naar bed ga.
Muziek vandaag: 2 (The Gloaming), Poesie und Musik – Francois Villon (Vollenweider, Bardet & Valentini), Poesie und Musik – Heinrich Heine: Ich Kann Nicht Mehr Die Augen Schliessen (Vollenweider, Bardet & Valentini), White Winds (Andreas Vollenweider), Down To The Moon (Andreas Vollenweider), Closing Time (Tom Waits), The Heart Of Saturday Night (Tom Waits), Nighthawks At The Diner (Tom Waits), Bounced Checks (Tom Waits), Anesthetize (Porcupine Tree)

–

Donderdag 14 februari:
Opgewekt. Op de werkplek moet ik heel veel doen. Tussen de middag wandel ik door bos, veld en zon. Het wordt zacht. In de middag moet ik weer veel doen, wil ik alles voor het weekend af krijgen. Kwart voor zes thuis. Nog even iets voor De Vrouw halen. Dan een ronde hardlopen. Het gaat wat moeizaam, maar ik red het. Koud is het niet (meer). Thuis maak ik eten voor mijzelf, want De Vrouw is op stap en naar de bioscoop met Schoonzus. Ik bak kastanjechampignons en die voeg ik bij de preisoep met bloemkool van gisteren. Dat smaakt. Kleine afwas. Ik werk de webstek bij en lees en luister nog iets. Nog voor half elf slapen.
Muziek vandaag: de tweede plaat van het dubbelalbum Andy Warhol’s Velvet Underground featuring Nico (Velvet Underground), A Drop Of Light (All Traps On Earth), The Gloaming (The Gloaming)

–

Woensdag 13 februari:
Kwart over zeven uit bed. Koffie. Een uurtje later heb ik mijn werk voor de Kap gedaan. Meer koffie met De Vrouw. Vinyl. Ik wandel naar de slager en super. Thuis nog meer koffie met De Vrouw en lunch. Vinyl. Begin van de middag fietsen we naar het huis van Onze Vader. Vandaag viert hij zijn vijfentachtigste verjaardag. Mijn Zus is er ook en niet veel later de (oud-)buren ook. Vader tobt met zijn gezondheid (ogen en darmen) en voelt zich beperkt in zijn mobiliteit doordat hij geen auto meer rijdt; hij vindt het moeilijk om daar los van te komen en nieuwe mogelijkheden te zien. Dat maakt hem wat somber en soms moppert hij. Vanmiddag zijn er momenten dat hij plezier heeft. Zaterdag vieren we het groter en ik hoop voor hem dat hij er oprecht van kan genieten. Eind van de middag zijn we thuis. Vinyl. Ik maak avondeten. Ik bak uien, knoflook, prei en Thaise currypasta, doe daar bouillon bij, pureer het en zo ontstaat een soep die ik aanvul met gekookte bloemkool van gisterenavond. Ook maak ik een salade van bleekselderij, bosui, komkommer, tomaat en feta, plus ik bak kogelbiefstukken. We eten de soep niet, maar de rest wel op. Dan was ik af en breng ik afval naar de containers. Vervolgens werk ik de webstek bij en lees en luister ik tot tien uur.
Muziek vandaag: Voyagers (Steve Howe & Paul Sutin), Pacific Coast Highway (Christopher Franke), Zolang De Voorraad Strekt (Herman van Veen), Home Invasion – In Concert At The Royal Albert Hall (Steven Wilson), Signalen (Herman van Veen), In Vogelvlucht – 20 Jaar – Zijn Mooiste Liedjes (Herman van Veen), de eerste plaat van Andy Warhol’s Velvet Underground featuring Nico (Velvet Underground), The Great Adventure (The Neal Morse Band)

–

Dinsdag 12 februari:
Het lukt me nog om uit bed te komen ook. Veel oorsuizingen en niet heel vast op de benen, dat wel. En opgewekt. Gelukkig is er op de werkplek veel. Tussen de middag wandel ik door bos en zon. Ook in de middag heel veel te doen, dus tijd om moe te zijn heb ik niet. Om vijf uur thuis. Daar zak ik in. De Zoon is er om zes uur en De Vrouw serveert een schotel van uien, lamsshoarma, bloemkool en tomaten uit de oven. Ik was af en ga een ronde hardlopen. Erna heb ik telefonisch contact met een tante en Onze Vader. Dan werk ik de webstek bij en lees en luister ik. Tien uur slaap ik.
Muziek vandaag: Skald (Wardruna), het laatste beetje van de cd die met de PROG mee kwam

–

Maandag 11 februari:
Daar gaan we weer. Op de werkplek heb ik het niet heel vol; ik kan in alle rust alle dingen doen die ik wil en moet doen. Tussen de middag wandel ik door bos, veld en lichte regen. In de middag gestaag verder; ik ben op orde. Eind van de middag reis ik met de bus naar een locatie in Rheden, waar weer een avond met cliënten is. Weinig belangstelling en ik kan er niet al te veel doen. Na afloop vraag ik de medewerker van het dorpshuis hoe ik bij het station kom. Ik heb een half uur om de bus te halen. Dan moet ik daar links. Dat doe ik. Na tien minuten lopen wordt het me te donker. Gelukkig komt me een hardlopende meneer tegemoet. Station blijkt de andere kant op te zijn. Hij loopt verder; ik ren hem achterna. Terug bij het beginpunt, daar dan links. Na een paar honderd meter is het station. Ik ben nog ruim op tijd voor de bus ook. Een uur later ben ik thuis. Het is half elf geweest. Doodop. Veel energie om met De Vrouw bij te praten heb ik niet, dus snel door naar bed.
Muziek vandaag: geen.

–

Zondag 10 februari:
Kwart voor negen wakker. Zo. Toch zit mijn hoofd nog vol, merk ik. Koffie. Iets lezen. Vinyl. Meer koffie met De Vrouw. De Zoon is er rond kwart over een. Ik maak bacon ’n eggs. Erna was ik af. Vervolgens stappen we gedrieën op de fiets en in de middag vieren we de vierde verjaardag van de Neef. Aanvankelijk is het er nogal druk en heb ik veel last van alle geluid, maar na een uurtje is het rustiger en valt het mee. Als we om kwart over vijf terug fietsen, valt de regen niet mee. Ik maak allerlei restanten warm: de bieten van donderdag, de curry van vrijdag en de risotto van gisteren. Daar zet ik de salade van gisteren bij en bak ik rundersteaks van vandaag. Alles op. Ik was weer af en dan blijkt de regen nogal plens, dus sla ik een ronde hardlopen over. Ik werk de webstek bij en ga lezen en luisteren tot tien uur. Hoofd leeg? Het lijkt erop.
Muziek vandaag: Seraphim (Paul Sutin & Steve Howe), Get Back! (Ike & Tina Turner), Disco Samba (12″ single) (Two Man Sound), Present Arms (UB40), UK (UK), Van Halen (Van Halen), China (Vangelis), Five Miles Out (Mike Oldfield), Monolith of Phobos (Claypool Lennon Delirium), bijna de tweede helft van de cd die met de PROG mee kwam

–

Zaterdag 9 februari:
Kwart voor acht uit bed. Koffie. Ik maak mijn werk voor de Kap af. Zo. Misschien woensdag nog een kleine correctie op mijn artikel, maar meer niet. Ik lees de krant van gisteren en hoor vinyl. Iets na tienen wandel ik naar de slager en biowinkel. Aansluitend nog over de markt. Ik koop ook een reisgidsje over Luxemburg; die hebben we nog niet en over een week is het zover. Thuis meer koffie met De Vrouw en vinyl. De Zoon is er om een uur voor de lunch. Hij is wat gespannen, heeft de afgelopen twee weken een paar keer meegedraaid bij een hovenierbedrijf om te zien of het iets voor hem kan zijn en komende weken mag hij nog een paar keer meelopen, zijn vaste werkgever/kweker bericht nu dat binnenkort de werkzaamheden na de winterstop gaan beginnen; hierdoor is hij even overzicht kwijt over wat er allemaal gebeurt en over de dingen die gaan komen. Gelukkig weten we hem op te monteren. Na de lunch en afwas lees ik de krant van vandaag en de PROG uit. Ondertussen vinyl. Eind van de middag maak ik avondeten. Een salade van bleekselderij, bosui, komkommer en tomaat, een risotto met uien, knolselderij en courgette, plus lamsfiletlappen. De boel smaakt, zeker de risotto. Morgen kliekendag. Ik was af en breng groen afval naar de container. Dan werk ik de webstek bij en lees en luister ik. Half elf weer.
Muziek vandaag: Thursday Afternoon (Brian Eno), Last Exit (Traffic), John Barleycorn Must Die (Traffic), Welcome To The Canteen (Traffic), The Low Spark Of High-Heeled Boys (Traffic), Shoot Out At The Fantasy Factory (Traffic), On The Road (Traffic), When The Eagle Flies (Traffic), The Best Of The Tumbleweeds (The Tumbleweeds), Nil Recurring (Porcupine Tree), Civilisation (Southern Empire), Runaljod – Yggdrasil (Wardruna), de eerste helft van de cd die met de PROG mee kwam

–

bazbo 0451: … To The Power Of Three
18 april 1988. Ik was in de platenwinkel en schrok me een hoedje. Wat was dit voor album? Twee namen op de hoes van de plaat die net uit was kwamen me superbekend voor en dus nam ik hem gelijk mee zonder er iets van te beluisteren. Dit moest ik hebben! In 1987 maakten Keith Emerson en Carl Palmer deze plaat samen met Robert Berry. Even geheugen opfrissen. In 1978 doekten Emerson Lake & Palmer mijn meest favoriete band ooit op. Acht jaar later wilden de drie weer iets samen proberen, maar Palmer zat vast zijn toenmalige band Asia, dus brachten Emerson en Lake een album uit samen met Cozy Powell onder de naam Emerson Lake & Powell. Nog weer een jaar later was Palmer vrij, maar ondertussen had Lake de samenwerking met Emerson weer gezien. Toen schoof de firma Geffen ene Robert Berry naar voren. Het resultaat was dit album van Emerson Berry & Palmer, dat verscheen onder de bandnaam 3. Ik verwachtte min of meer een verlengde van het ELP-geluid, maar toen ik thuis de plaat op de draaitafel legde, viel dat wat tegen. Niet dat het slecht is wat ik hoorde, maar mijn verwachtingen waren te hoog. Wat ik hoorde waren acht oerdegelijke recht-toe-recht-aansongs in de beste AOR-traditie, met een hoofdrol voor Berry’s zang en teksten. Slechts het stuk Desde La Vida heeft een ELP-sausje en het afsluitende On My Way Home kent een echte Emerson-melodie. Ik heb de Europese versie. Er volgde een (Zuid-)Amerikaanse tour, maar die bleek weinig succesvol. We moesten nog weer vijf jaar wachten tot een echte ELP-reünie. En van een tweede 3-album kwam het niet. Dertig jaar later (vorig jaar, dus) maakte Robert Berry de opvolger: Op The Rules Have Changed staan wederom acht stukken, dit keer geheel door Berry ingespeeld, maar: grotendeels geschreven samen met Emerson in het jaar voordat hij een einde aan zijn leven maakte (2016). Hierdoor is het een perfect eerbetoon aan de Grootmeester Emerson geworden. Aanrader! Maar dit album van dertig jaar ervoor heeft zeker zijn charme.

–

bazbo 450: Tangerine Dream – In The Beginning …
In deze doos zitten zes platen, te weten de eerste vier studioalbums van Tangerine Dream Electronic Meditation, Alpha Centauri, (dubbelaar) Zeit en Atem, plus als bonus de toen nog niet eerder uitgebrachte elpee Green Desert. Er is maar een uitgave op het Jive Records label en die heb ik. Nogal bijzondere box, merk ik; als ik wil kan ik er tientallen euro’s voor vragen. In totaal staat op de platen dik vier uur geweldige kosmische ambient en vooral de eerste plaatkant van Zeit is nog altijd indrukwekkend met die strijkers die zo’n gruwelijk donkerdreigende sfeer neerleggen. Ik kocht deze doos op 29 januari 1987 en heb hem volgens mij dertig jaar niet gehoord. Gaaf.

‘Vorige week had ik me toch een troela in bed, zeg.’ Joop keek me aan met een blik alsof hij een tegenreactie van mij verwachtte. Die tegenreactie bleef uit, dus ging hij verder: ‘Ik mocht niet eens d’r poepgaatje likken. Nou, dan moet je mij net hebben. Gelukkig zijn er ook andere handelingen die je kunt verrichten in bed.’
‘Je omdraaien en gaan slapen, bijvoorbeeld,’ zei ik. U begrijpt, het was weer een dolle boel in café Droeftoeter. Het is dat ik een afspraak had, want zelf was ik liever thuis gebleven.
‘Had ik me daarvoor een hele avond zitten uitsloven bij dat wijf?’ Joop werd giftig. ‘Nee, ik heb er uiteindelijk nog uit gehaald wat erin zat.’
‘Heb je een vinger in haar keel gestoken of haar een laxeerpil gegeven?’
‘Het grote probleem met jullie schrijvers is dat er met jullie geen goed gesprek te voeren is.’
‘Ik heb tot nu toe nog niet gezegd dat dit een goed gesprek is.’

‘Mag hier nog wat zijn?’ De serveerster was bij onze tafel gekomen.
‘Nog een water, graag,’ zei ik tegen het mooie donkere meisje, van wie ik even de naam kwijt was. Bij nadere overpeinzing kon ik me ook niet herinneren dat ze me ooit haar naam had gezegd. Maar mooi was ze. En donker. ‘Mag gewoon uit de kraan, hoor.’ Ik gaf haar mijn lege glas.
‘Door jouw bestellingen zal het personeel geen grote bonussen ontvangen, Bas,’ lachte ze. Haar ogen glinsterden en haar zwarte kroesvlechtjes wiegden zachtjes heen en weer.
‘Het leven is kut, jongedame,’ zei ik. ‘Wen er maar vast aan voor later, maar geniet van de onbezorgde jeugd zo lang het nog kan.’
‘Dank je, Bas. Als ik wijze raad nodig heb, weet ik bij wie ik moet zijn.’
‘Wijze raad geef ik graag aan lieve meisjes, dus je bent van harte welkom.’
Ze bloosde een beetje en dat was best bijzonder voor iemand met een bijna zwarte huid. ‘En voor jou?’ vroeg ze aan Joop.
Joop keek eindelijk op en zei: ‘Jezus, wat ben jij dik.’
‘Voor jou een hengst voor je smoel dus, begrijp ik?’ Het meisje werd fel.
‘Nee, dan nog graag een vaasje pils, alsjeblieft. Ik heb deze nog niet leeg, maar dat duurt niet lang meer.’
‘Fijn dat we het beleefd kunnen houden.’ Ze snoof, richtte haar hoofd op, draaide zich om en liep naar de bar.

‘Zeg nu zelf. Dik ís ze toch zeker?’
‘Laat ik het zo zeggen: ze voldoet niet aan het inmiddels afgedane gratenbalenbeeld dat de mode-industrie ons jarenlang heeft opgedrongen. Ik vind haar een mooi mens.’
‘Zeik niet, Bas. En kom zeker niet aan met dat ware schoonheid van binnen zit.’
‘Dat heb je me dan ook niet horen zeggen, Joop. Snijd een vrouw open en je wilt niet weten wat een rottigheid je tegemoet komt.’
‘Precies. Over rottigheid gesproken: binnenkort moet ik weer voor een uitgebreide behandeling bij de parodontoloog. De mijne is echt zo’n beul, met z’n martelwerktuigen. En denk je dat de verzekering iets dekt? Mooi niet. Die vogel woont in een kast van een huis. Drie keer raden waar hij dat van doet. Wacht. Even een wind laten. Zo. Z’n wijf is ook al zo’n trut. Die werkt af en toe bij de receptie van de praktijk, maar heeft ook een eigen zaak. Ze doet iets zweverigs met kleurentherapie of weet ik veel wat. Zelf is het niet zo’n licht. Dom. Dóm. Maar ze is jong, blond en lekker, met grote tieten, dus ik geef die parodontoloog van me groot gelijk. Ik heb d’r nog eens geprobeerd, toen ik na een behandeling bij de balie een vervolgafspraak moest maken. Een afspraak, vroeg ze. Wanneer schikt het u? Dus ik zeg: ik kan nu wel, kun jij nu ook even? Weet je wat ze zegt? Helemaal niets. Stond ze met haar grote tieten en haar mond vol tanden. Mooie tanden, dat wel. Daar zal die parodontoloog wel voor zorgen. En in ruil daarvoor mag hij die blonde stoot bij d’r poes pakken. Niet dat ik jaloers ben, hoor. Voor haar tien anderen. Schijten moet ik.’ Joop zette zijn vaasje op tafel.
‘Da’s mooi,’ zei ik. ‘Want daar zal je mijn afspraak hebben.’
Hij liep naar de toiletten. Ondertussen was de deur van het café met een luide klap weer dichtgevallen. Daar was ze. Ze zag mij zitten en kwam naar me toe.

‘Dag Wendy.’
‘Dag Bas.’
‘Blijf je staan?’
‘Nee.’ Ze ging zitten.
‘Vooruit dan maar.’
‘Huh?’ vroeg ze verward. ‘Wat bedoel je?’
‘Ik bedoel niets. Ik bedoel nooit wat. Mij betrap je niet op bedoelen. Maar vertel eens: hoe gaat het met jou?’
‘Lekker. Fijn wel.’
‘Ach zo. Hoe komt het dat het lekker en fijn wel gaat?’
‘Ik heb het heel druk.’
‘Dat lijkt mij juist niet lekker en niet fijn wel.’
‘Voor mijn portemonnee wel.’
‘Laat eens zien?’
‘Zien? Wat wil je zien?’
‘Die portemonnee van jou.’
‘O? Waarom?’ Ze begon in haar handtas te rommelen en te zoeken.
‘Laat maar, Wendy. Ik wilde slechts weten hoe of lekker en fijn wel voor je portemonnee eruit ziet. Maar kennelijk wil je het niet met mij delen. Ik had gehoopt dat we geen geheimen voor elkaar zouden hebben. Dat blijkt niet het geval. Mijn verwachtingen zijn weer eens anders dan die van de ander.’
‘O. Eh …’ hakkelde ze. ‘Eh … sorry.’
‘Het geeft niet. Het ligt niet aan jou. Het ligt aan mij.’
Zwijgend keken we ieder voor ons uit. 
Vanuit de wc klonk het luid: ‘Hnnnnngggg! Hnnnnnngggg!’
‘Wat is dat?’ vroeg Wendy.
‘Let er maar niet op.’
‘Het lijkt wel of iemand een kind krijgt in het toilet!’
‘Een man?’
‘In sommige gevallen is persen níét goed.’

‘Een water, kijk eens.’ De serveerster zette het glas voor mijn neus op tafel. ‘En een vaasje pils voor meneer. De meneer die nu een mevrouw is geworden, zie ik.’
‘Dag. Mag ik een witte wijn van je?’ vroeg Wendy.
‘Nee. Niet van mij. En van het café alleen als je betaalt.’
‘Allemensen, de bediening gaat hier opmerkingen van mij kopiëren,’ zei ik.
‘Ja Bas,’ lachte ze. ‘Ik leer veel van je.’
‘Dan zeg ik al die onzin dus allemaal niet voor niets.’
Ze glimlachte haar mooie tanden bloot. ‘Een witte wijn, dus,’ zei ze tegen Wendy. ‘Droog?’
‘Nee, liever niet. Heb je een zoete?’
‘Vast wel. Nog voorkeur voor iets?’
‘Als het maar zoet is.’
‘Ik ga zoeken.’ De serveerster draaide zich om en liep naar de bar.
‘Waar waren we gebleven?’ vroeg Wendy.
‘Bij stil aan de tafel zitten,’ zei ik.
Daar gingen we een tijdje mee verder.

‘Was me dat bouten.’ Daar had je Joop weer. ‘En wie is deze dame in kwestie?’ Hij stak zijn hand uit naar Wendy.
Die stond op en zei: ‘Wendy. Wendy Korstbanker.’
‘Hoogst aangenaam.’ Joop keek haar glimmend aan. ‘Ik heet Joop.’
‘Joop Glimmerveen?’
‘Nee. Als dat zo was, dan stond ik hier niet.’
‘Dan hadden we je ook niet willen kennen,’ zei ik. ‘Dat doen we nu overigens ook liever niet.’
‘Vergeef dit stuk langharig tuig,’ zei Joop tegen Wendy.
‘Een zoete witte wijn. Alstublieft.’ De serveerster zette het glas voor de neus van Wendy neer.
‘Jemig,’ zei Joop. ‘Het wordt tijd dat ze dit café gaan uitbouwen. Wat neemt die kont van jou een ruimte in.’
De serveerster pakte het vaasje pils van Joop van tafel en goot het uit over zijn hoofd. ‘Beleefd zijn is moeilijk voor je, hè?’ zei ze.
‘Gloeiendeteringnikker!’ brulde Joop.
‘Nou nou, Joop,’ moeide Wendy zich ermee. ‘Niet van die taal uitslaan. Die siert je niet.’
‘Het is toch een nikker?’ brieste Joop. ‘En nog een teringnikker ook. Een vadsige teringnikker.’
Ik zei: ‘Ik houd er niet van hoe je het woord ‘nikker’ gebruikt, Joop. Beetje respect voor de werkende medemens.’
‘O, meneer hoort er een negatieve lading in? Nou, die was er moedwillig ingestopt.’ Hij wendde zich tot de serveerster. ‘Tief een end op met je dikke koeliekont.’
‘Niks ervan,’ zei Wendy. ‘Ik heb mijn wijn nog niet ingeschonken gekregen.’
‘Dat ze die wijn in haar blubberreet steekt.’
‘Dan lust ik hem niet meer.’ Wendy keek Joop strak aan.
Joop draaide zijn hoofd weg en keek naar mij. ‘Bas, zeg jij nou ook eens wat! Dat die wijven zich dienen te gedragen of zo. Of is dat ook weer taal die je liever niet gebezigd hoort? Jij bent al net zo’n deugdrol als iedereen. En maar al die vermenging van rassen en culturen goedpraten. Man man man.’
‘Dat we allen verschillend zijn, is juist mooi,’ zei ik. ‘Er valt nog iets van elkaar te leren. Stel dat we allemaal hetzelfde zijn, bijvoorbeeld allemaal zoals jij, dan was er niets te ontdekken, alleen te schelden en te schreeuwen. Bovendien had je dan geen troela om het poepgaatje te likken. Iedereen is gewoon zoals-ie is. Grove taal en lompe afkeuring veranderen daar niets aan.’
‘Hoe kom je daar nou bij?’ krijste Joop en nu wees hij op de serveerster. ‘Ik zou nooit mijn tong willen steken in deze zwarte blubberreet.’
De serveerster zette haar dienblad op tafel, pakte de wijnfles die erop stond bij de hals beet en sloeg hem keihard op het hoofd van Joop kapot. De scherven en zoete mousseerwijn spatten in het rond. Joop zakte ineen en gleed op de grond.
‘Goed gedaan, zeg,’ zei Wendy. ‘Ik houd wel van kranige meiden.’
‘Jij houdt toch sowieso wel van meiden?’ vroeg ik voor de zekerheid na.
‘Ja, dat weet je nog goed,’ zei ze. ‘Maar soms val ik ook op mannen, hoor. Ik ben biseksueel. Leuke serveerster, trouwens.’
De serveerster stond er een beetje onhandig bij.
‘Sta jij hier nou alweer te blozen?’ vroeg ik haar.
‘Sorry,’ zei ze verlegen.
‘Je hoeft je niet te verontschuldigen, hoor. Ik vind je mooi als je bloost. Als je niet bloost, vind ik je ook mooi, trouwens.’
‘Dank je.’
‘Hoe heet je?’ vroeg Wendy.
‘Brandy,’ zei de serveerster.
‘Je verzint het niet.’ Ik keek de twee meiden aan. Dit werd een geile bende. ‘Kijk uit waar je gaat staan,’ zei ik. ‘Straks stap je op Joop. Dat zou je mooie schoenen maar vuil maken.’
‘Met een beetje geluk houdt hij van trampling,’ zei Wendy. Ze ging met haar naaldhakken op de buik van Joop staan. ‘Toch sneu voor hem dat hij er niets van mee krijgt. Wat kijk je?’ vroeg ze nu aan Brandy.
‘Ik … eh … ik …’
‘Zeg het maar, schoonheid.’
‘Ik … ik heb een voetfetish.’
‘Een foodfetish?’ vroeg ik. ‘Doe je dan ook aan foodporn?’
‘Bas,’ vroeg Wendy, ‘doe je mee?’
‘Ik heb geen horloge om,’ zei ik.
‘Ja? En?’
‘Toch weet ik feilloos hoe laat of het is.’

–
Apeldoorn, januari 2019  

Hier lees je ‘m op FOK!