Bas Langereis leest u voor!

–

bazbo 0449: Talking Heads – Blind (12″ single)
Ik kocht deze maxisingle op 7 september 1988, omdat er een nummer op stond dat niet op het album Naked stond. Het titelnummer is op deze Britse versie in twee versies te horen en die twee versies slaan nergens op, want overbodige Extended en Deaf, Dumb & Blind mixen. Het bonuslied Bill verscheen wel op de cd. Die cd had ik een paar jaar later ook.

–

bazbo 0448: Talking Heads – Naked
Deze kocht ik op 25 juli 1988, volgens mij ergens op de bovenverdieping van tweedehandsmeubelzaak MikMak hier in het zo majestueuze Apeldoorn. Daar stonden zowel nieuwe als gebruikte platen en ik sleepte er heel wat vinyl goedkoop weg. Zoals deze. Hij was nieuw, want net uit. Mijn Europese versie was goedkoop, maar is wel compleet met bedrukte binnenhoes en een inlegvel met informatie. Op dit album gaan Talking Heads weer een stap verder. Allerlei Afrikaanse en Zuid-Amerikaanse ritmes voeren de boventoon. Boel blazers ook. Blind was de single, maar (Nothing But) Flowers, The Democratic Circus en Cool Water zijn wat mij betreft de krakers van de plaat.

–

bazbo 0447: Talking Heads – Little Creatures
Deze plaat is over de gehele wereld verschenen op het EMI-label, behalve in Canada. Daar bracht het Sire-label hem uit. Ik heb een Canadese versie van de plaat uit 1985. Little Creatures was de opvolger van Stop Making Sense. Ik kocht ‘m op 22 juli 1988. Niet zo’n klapper als z’n voorganger, maar de elf nummers zijn stuk voor stuk wel retegoed. Na een keer draaien zing je ze zo mee. Grote hit: Road To Nowhere. De overige video’s mogen er ook zijn.

–

bazbo 0446: Talking Heads – Stop Making Sense
Deze is van De Vrouw. Zij kocht hem in het jaar van verschijnen, 1984. Ze had de film nooit gezien. Tot ik in haar leven verscheen en ‘m op video kocht. Een paar jaar later verscheen de uitgebreide cd-versie en niet veel later de dvd. Legendarische plaat, die slechts een fractie van de film laat horen. De film kent een briljante opbouw, die op plaat helemaal niet overkomt. Maar wat er op de plaat staat, is fenomenaal. Stampers stuk voor stuk. Van Psycho Killer via Slippery People, Burning Down The House en Once In A Lifetime naar Take Me To The River. Eén springvloed van meezingers. Heerlijk. De Vrouw heeft een Europese versie, compleet met de met foto’s bedrukte binnenhoes en het dikke boekwerk erin.

–

bazbo 0445: Talk Talk – Give It Up (12″ single)
Deze trok ik op 15 september 1986 ergens uit de uitverkoopbakken. Goede deun. Op de tweede kant staan twee versies van Pictures Of Bernadette. Geloof me, die foto’s vallen vies tegen, halen het niet bij Give It Up. Het titelnummer komt van het album The Colour Of Spring, de opvolger van It’s My Life. Ik heb hier een Europese versie. Leuk hebbedingetje, want sinds ik het album waarvanaf het komt op cd heb, is het wat overbodig.

–

bazbo 0444: Talk Talk – It’s My Life
Deze is van De Vrouw. Toen deze elpee uitkwam in 1984, vond ik het nog weinigzeggende jarentachtigflutpop. Dat veranderde met de erop volgende elpee. Niet dat ik die op vinyl heb, wel op cd. Net als de twee daarop volgende. Daarop is er meer ruimte, meer open, meer atmosfeer. Maar over die volgende platen gaat het nu niet. Nu moeten we het doen met de nogal gedateerd klinkende muziek van dit album. Slecht is het zeker niet, maar wat mij betreft niet voor regelmatige herbeluistering vatbaar. De Vrouw heeft overigens een Europese versie, vervaardigd in Uden. Met hitjes.

–

bazbo 0443: David Sylvian & Holger Czukay – Plight & Premonition
In 1987 was Sylvian in de studio bij Holger Czukay (u weet wel, van Can). Terwijl Czukay met iets bezig was, improviseerde Sylvian van alles op allerlei instrumenten. Czukay was onder de indruk, voegde er nog wat aan toe en hopla: album. Verscheen in 1988 en ik kocht mijn Europese versie op 25 maart van dat jaar. Volgens Discogs kan ik ook voor deze plaat tientallen neuro’s vragen. Wat we horen, is een ambient-achtige geluidscollage. Niet wereldschokkend, maar zeker ook niet verkeerd. Vorig jaar heel mooi geremastered heruitgegeven, in één pakket met opvolger Flux + Mutability. Beetje vreemd, maar wel lekker.

–

bazbo 0442: David Sylvian – Let The Happiness In (12″ single)
Deze single afkomstig van het album Secrets Of The Beehive is zeer de moeite waard. Naast het titelnummer twee interessante extraatjes: een remix van Buoy, het nummer dat eerder verscheen op het album Dreams Of Reason Produce Monsters van Mick Karn (en waarop Sylvian gastzong), en Blue Of Noon, een wat jazzy instrumentaaltje, dat een voorbode was van de geïmproviseerde muziekrichting die Sylvian in latere jaren zou opgaan. Ik heb hier een Britse versie van deze maxisingle, die ik kocht op 13 november 1987 (bij Free Record Shop, ja) en waarvoor ik volgens Discogs nogal wat geld kan vragen. Ook al meer dan vijfentwintig jaar niet gehoord, dit. Mooi!

–

bazbo 0441: David Sylvian – Secrets Of The Beehive
Over klankschilderijen gesproken. Op dit album staan er negen. In het najaar van 1987 bracht Sylvian de opvolger van Gone To Earth uit. Ik kocht ‘m op 4 november van dat jaar en heb de ‘glossy’ Europese versie. Het is een herfstig album geworden. De stem zit zeer voor in de mix en de instrumentatie is nog opener en ruimtelijker, met de nadruk op akoestische instrumenten. Het maakt het allemaal zeer indringend en indrukwekkend. Ik heb dit album wel drie keer op cd. Een eerste versie (met bonuslied Forbidden Colours), hij zit in de Weatherbox en een latere remaster met een ander bonuslied. Gone To Earth is mijn absolute favoriet, maar deze zit er niet ver naast. Wat een schitterende plaat. Alleen veel te kort.

–

Neil Innes

(9 december 1944 – 29 december 2019)

Belangrijk man van The Bonzo Dog Doo Dah Band en The Rutles. Muzikant, entertainer.

–

Jules Deelder

(24 november 1944 – 19 december 2019)

Dichter en performer.

–

Jan Erik Kongshaug

(4 juli 1944 – 5 november 2019 )

Producer van het beroemde Noorse ECM-label.

–

Ginger Baker

(19 augustus 1939 – 6 oktober 2019)

Legendarische drummer (Cream, Blind Faith, Hawkwind, Ginger Baker’s Airforce, etc.)

–

Hossam Ramzy

(15 december 1953 – 11 september 2019)

Egyptisch componist en percussionist. Werkte met Jimmy Page, Robert Plant, Khaled, Peter Gabriel en zo meer.

–

Rutger Hauer

(23 januari 1944 – 19 juli 2019)

Jeugdheld. Speelde later ook in mooie films. Turks Fruit, Blade Runner.

–

Joao Gilberto

(10 juni 1931 – 6 juli 2019)

Grondlegger van de bossanova

–

Adnan Ekdemir

(1 januari 1962 – 27 juni 2019)

Kok, cateraar, kunstliefhebber, lokale bekendheid. In 1990 waren we zo ongeveer zijn eerste gasten in zijn net geopende restaurant Byzantium. Heel wat mooie dingen met hem meegemaakt, van feesten tot aan kookcursussen. Waar moeten we nu ons huwelijksjubileumfeestje geven? En wie maakt de tiramisu?

–

Martine Bijl

(19 maart 1948 – 30 mei 2019)

Toch een soort icoon uit mijn jeugd.

–

Doris Day

(3 april 1922 – 13 mei 2019)

Jeugdherinneringen …

–

Roelof Rump
(14 december 1948 – 8 mei 2019)

Beter bekend als StrangeArt. Sprokkelaar, raaf, sociaal fotograaf. Kleurrijk figuur met een ongekend gevoel voor rechtvaardigheid. Zijn gedrevenheid en prachtige portretten maakten diepe indruk.

–

Bruce Bickford
(11 februari 1947 – 28 april 2019)
Animator. Animatiekunstenaar.

–

John Smothers
(? – 26 april 2019)
Frank Zappa’s bodyguard

–

Dave Samuels
(9 oktober 1948 – 22 april 2019)
Percussionist (Frank Zappa, Spyro Gyra, Carrebean Jazz Project, Carla Bley)

–

Mark Hollis
(4 januari 1955 – 25 februari 2019)
Talk Talk

–

Ayub Ogada (Job Seda)
(1956 – 1 Februari 2019)
Keniaans zanger en nyattispeler

–

bazbo 0440: David Sylvian – A Little Girl Dreams Of Taking The Veil (12″ single)
Dit is de single van de Gone To Earth-elpee. Op kant A twee versies van Taking The Veil: een wat langere mix en een 7″ singleversie. Op kant B twee instrumentaaltjes van de tweede elpee van het album. Ik kocht deze Europese versie op 23 september 1989, volgens mij in de uitverkoopbakken.

–

bazbo 0439: David Sylvian – Gone To Earth
Ik zou toch zweren dat ik ook een vinylversie had van de EP Words Of The Shaman. Hij staat niet in de kast. Miste ik niet ook de eerste elpee van Japan? Vreemd. Op 10 oktober 1986 ging ik naar de platenwinkel. Ik had net een recensie van Gone To Earth gelezen in de Music Maker. Zonder er iets van te luisteren kocht ik het album. Ik kende slechts de Japanplaat Quiet Life en wat ik thuis hoorde, overtrof alle verwachtingen. De eerste plaat van deze dubbelaar telt zeven schitterende vocale nummers met een hoofdrol voor de stem, de ruimtelijke drums, de gitaar van Fripp en de flugelhorn van Kenny Wheeler. Op de tweede plaat zijn tien instrumentale klankschilderijen te horen; net iets minder ambient dan Eno, maar wel atmosferisch genoeg om bij weg te wezen. Dit album behoort tot mijn meest favoriete platen. Laughter And Forgetting / Before The Bullfight en vooral Wave zijn wat mij betreft de hoogtepunten van deze prachtplaat. Ik heb de allereerste Europese versie van het album 1986 en hij klinkt nog altijd geweldig. Ik schreef al eerder over dit album; je leest het hier op FOK!.

–

bazbo 0438: David Sylvian – The Ink In The Well (12″ single)
Kijk. Een single van het album Brilliant Trees. Ik wist geeneens meer dat ik ‘m heb. Op de B-kant een instrumentale versie van Weathered Wall. Ook fijn. Ik kocht een Duitse versie van deze maxisingle op 25 september 1987. De video van het titelnummer is weer door Corbijn.

–

bazbo 0437: David Sylvian – Brilliant Trees
Eerste soloalbum van Sylvian uit 1984 en wat voor een. Vele groten doen mee: Sakamoto, broer Steve Jansen, Richard Barbieri, Holger Czukay, Danny Thompson, Jon Hassell, Mark Isham, Kenny Wheeler, noem ze maar op (dat heb ik net gedaan). Stuk voor stuk schitterende atmosferische songs, waarin weliswaar de stem centraal staat, maar de instrumentatie diepe indruk maakt. Zeven klankschilderijen. Ik kocht deze plaat op 26 juni 1987 en ik heb een eerste Britse versie. De twee ‘hitjes’ kregen een video mee, gemaakt door ene Anton Corbijn.

–

bazbo 0436: David Sylvian & Ryuichi Sakamoto – Bamboo Houses / Bamboo Music (12″ single)
16 september 1987, staat er in de binnenhoes. Dat was de dag dat ik deze maxisingle kocht. Een mooie samenwerking tussen de oud-leadzanger van Japan en de oud-bandleider van Yellow Magic Orchestra. Sylvian en Sakamoto hadden al vaker met elkaar samengewerkt en zouden dat nog vele malen doen. Deze maxisingle verscheen in 1982; ik heb een Britse versie, die het in de verkoop leuk zou doen.

–

bazbo 0435: Steve Swallow – Carla
Deze is leuk! En gaaf om weer eens te horen. Ik kocht dit album op 10 mei 1990. In mijn herinnering waren we toen al lang overgeschakeld op cd, maar kennelijk hadden we een soort overgangsperiode. Op dit album van deze bassist uit 1987 allerlei fijne lightjazzpareltjes. Swallow heeft alle acht stukken geschreven. Ze hadden ook zo van Carla Bley kunnen zijn. Mevrouw bespeelt het orgel op deze plaat en de titel van het album … nou ja, u begrijpt het wel. Er zijn niet veel versies van deze elpee en ik heb een Duitse. Swingt u mee?

–

bazbo 0434: Supertramp – …Famous Last Words…
Ik kocht deze op 4 december 1982, zo ongeveer in de week dat hij verscheen. Ik heb dan ook een eerste Europese versie. Ook deze binnenhoes heb ik uit elkaar geknipt om aan de muur van de zolderkamer te hangen. Volgens mij is het een beetje vergeten Supertrampplaat. Dat is jammer, want er staat heel mooi spul op. Niveau is van voor naar achter hoog. Geen enkel overbodig lied. De balans tussen de luchtige Hodgson en de wat zwaarmoedige Davies is zoals altijd prima. Grote hit is natuurlijk It’s Raining Again, maar voor mij zijn opener Crazy en Waiting So Long de sterkste stukken van dit uitstekende album. Tijdens de tour in 1982/1983 kondigde Hodgson aan dat hij de band zou verlaten en een solocarrière ging starten. Sindsdien heb ik Supertramp niet meer gevolgd. Laatste plaat van de band dus in onze vinylverzameling.

–

bazbo 0433: Supertramp – Paris
Sinterklaas, 5 december 1980. Ik krijg deze elpee. Al snel heb ik de binnenhoezen uit elkaar geknipt en aan de muur van mijn zolderkamer gehangen. Ik draai hem volkomen grijs. Gelukkig kom ik acht jaar later De Vrouw tegen en zij blijkt hem ook te hebben. De Vrouw en ik hebben een verschillende Europese versie uit 1980. Jaar of twee/drie terug kocht ik ‘m op cd. Mooie liveregistratie. Laat horen hoe goed de band live was. Her en der klinkt het dicht bij de originele studioversies, maar vaker is het spontaner, opener, beter. Asylum is een favoriet, het afsluitende Crime Of The Century ook. Eigenlijk zijn alle stukken die komen van Crime geweldig.

–

Vrijdag 8 februari:
Geen wekker en toch nog voor zeven uur wakker. Koffie en wat werk voor de Kap. Iets na negen uur wandel ik langs het kanaal naar de tandarts. Hij doet de jaarlijkse controle en komt terug op mijn bezoek aan de orthodontist. De vraag over mijn mogelijk doorgroeiende bovenkies kan hij eenvoudig beantwoorden: op foto’s van de afgelopen jaren is te zien dat het stabiel is. Voor de voortgang van mijn scheve boel in de onderkaak: eerst maar eens de tandvleesproblematied paradontologisch oplossen en pas daarna de implantaten en de kronen laten bouwen. O. Schiet ik veel op? Nee, niet echt. Eerst maar terug naar de orthodontist. Kijken wat die zegt. Op de terugweg bezoek ik een supermarkt voor wat kleinigheden. Thuis koffie, vinyl en lunch met De Vrouw. Half twee wandel ik naar de Kap. Daar interview ik twee dames voor een artikel in de plaatselijke krant. Aansluitend werk ik snel mijn aantekeningen uit en ga ik via een andere supermarkt naar huis. Even zitten (vinyl) en dan ga ik avondeten maken. Eerst een salade van bosui, komkommer, kerstomaat, peer, bleekselderij en feta. Daarna een curry van rundreepjes, uien, knoflook, peper, paprika en bataat. Ten slotte kook ik broccolirijst. Kwart over zes willen we aan tafel, maar De Zoon is er nog niet. Hij laat weten dat hij overslaat. Nou. O. We eten veel van de goede schotel en tafelen na. Ik ga afwassen en hardlopen. Halverwege heb ik fikse wind tegen. Niet erg, want het is niet koud. Thuis werk ik de webstek bij en lees en luister ik. Half elf weer.
Muziek vandaag: Nocturne – The Piano Album (Vangelis), Trip Into The Body (Johan Timman), IV (Toto), Mr. Fantasy (Traffic), Traffic (Traffic), At The Edge Of Light (Steve Hackett), Southern Empire (Southern Empire)

–

Donderdag 7 februari:
Ruimte. Rust in het hoofd. Fijn. De hele dag kan ik op de werkplek weer veel doen en inhalen. Tussen de middag wandel ik door veld en bos en kaalslag. Ook in de middag schiet ik op. Half zes thuis. Even de krant lezen. De Vrouw serveert rode biet met broccolirijst en rundervinken, met een salade van komkommer en kerstomaat, plus een fruitsalade van framboos en blauwe bes toe. We horen vinyl. Ik was af en dan ga ik de webstek bijwerken en lezen en luisteren. Nog voor half elf lig ik in bed.
Muziek vandaag: The Three Degrees (The Three Degrees), Chronometree (Glass Hammer), X (Peter Hammill), Stripped (Wilson & Wakeman)

–

Woensdag 6 februari:
Geen wekker, maar wel om half zeven op. Al snel heb ik mijn werk voor de Kap klaar. Meer koffie met De Vrouw en vinyl. Om iets na negenen fiets ik door de lichte regen naar het ziekenhuis. Ik moet nogal lang wachten, maar mag uiteindelijk de gehoortest doen en even later op audiëntie bij de KNO-arts. Resultaat: inderdaad, mijn gehoor is in de afgelopen vijf jaar nogal achteruit gegaan. Ik zit echt op de grens naar een gehoorapparaat. Het kan me helpen bij gesprekken, naar muziek luisteren of in het verkeer, maar juist niet op verjaardagen, in het café, daar waar veel omgevingsgeluiden zijn. En die tinnitus, hoe staat het met de wetenschap? Vijf jaar geleden moest ik er nog mee leren leven. Dat is nu niet anders. Of ik kom bij psychologische hulp. Ik zeg dat mijn oorsuizingen me vaak helpen als eerste signaal bij overprikkeling en stress. Kortom: ik moet maar eens nadenken of ik gehoorapparaten op proef ga gebruiken. Wie weet. Op de terugweg rijd ik langs de biowinkel. Als ik thuis kom, is De Vrouw naar haar werk. Ik drink koffie, hoor vinyl, lunch en zie iets van een dvd. Eind van de middag ga ik mijn ronde hardlopen. Het regent weer lichtjes, maar dat is niet zo erg. Erger wordt het halverwege, als de lichte regen niet langer licht blijkt en de tegenwind toeslaat. Nou ja. Thuis maak ik het restant eten van gisterenavond warm, boel parmesan eroverheen. Dan werk ik de webstek bij, lees ik in de PROG die vandaag binnen kwam en luister ik. De Vrouw is er weer om negen uur. Bijpraten. Tien uur slapen.
Muziek vandaag: de overige vijf platen uit de doos In The Beginning… (Tangerine Dream), de rest van de tweede dvd en een stuk van de derde dvd uit de doos Neerlands Hoop Compleet (Neerlands Hoop), … To The Power Of Three (3), QE2 (Mike Oldfield), A Drop Of Light (All Traps On Earth), We Lost The Skyline (Porcupine Tree), Somnium (Jacco Gardner)

–

Dinsdag 5 februari:
Weer redelijk geslapen. De snijdende kou is buiten weg. Het vele werk op de werkplek niet. Tussen de middag wandel ik door bos. In de middag heb ik ook van alles en omdat ik vanmorgen heel veel achterstallig heb weggewerkt, is er veel ruimte in het hoofd. Mooi. Omdat ik met een collega kan meerijden tot Beekbergen, ben ik al om vijf uur thuis. Ook mooi. De Zoon is er om zes uur en De Vrouw serveert een schotel van wortel, uien, sperziebonen, kikkererwtenpasta en tomatensaus. Die gaat er goed in. Sfeer is prima. Om zes uur is alles afgewassen en opgeruimd. Ik draai vinyl, werk de webstek bij en lees en luister weer. Op tijd naar bed en dat is tien uur.
Muziek vandaag: de eerste elpee uit de doos In The Beginning … (Tangerine Dream), A Drop Of Light (All Traps On Earth), Night Of The Demon (Gazpacho)

–

Maandag 4 februari:
Diep geslapen. Zowaar, ik sta gemakkelijk op. Koude wind buiten. Op de werkplek heb ik veel tijd en ruimte om van alles op orde te krijgen en dus mijn hoofd een stuk leger. Tussen de middag wandel ik door veld en bos en snijdende wind. Ook in de middag ruim ik van alles op en weg. Half zes thuis. Eerst een ronde hardlopen. Een groot deel van de route heb ik de snijdende wind tegen. Ik loop door, dus blijf warm. Wel moe terug thuis. Daar eten maken. Kastanjechampignons bakken, bosui en bleekselderij erbij, courgette, paprika en uiteindelijk veel parmesan. Goede hap. Dan werk ik de webstek bij en lees en luister ik. De Vrouw is om negen uur thuis en een uur later ga ik weer slapen. Ditmaal met een opgeruimder hoofd.
Muziek vandaag: A Drop Of Light (All Traps On Earth), Stripped (Wilson & Wakeman), Somnium (Jacco Gardner)

–

Zondag 3 februari:
Opnieuw pas om kwart over acht wakker. Goed geslapen weer, dat wel. Koffie, allerlei online klussen en vinyl. De Vrouw is eind van de ochtend ook op. Nog meer koffie. De Zoon is er kwart over een voor lunch. Na de afwas en stofzuigerij nog meer vinyl. Ook lees ik Alle verhalen (Hans Dorrestijn) uit. Halverwege de middag wandelen we door de zon naar buiten. Aan de andere kant van het centrum komen Geraldine en Isabel binnen tijdens de Midwintermarathon en die willen we zien. We lopen ze mis, maar later zien we ze wel. Vijf uur weer thuis. Ik maak avondeten. Witlof uit de oven, aardappelpartjes gebakken en steaks. Erbij de (fruit)salade van gisteren, rijkelijk aangevuld. De afwas is klein. Rond zeven uur werk ik de webstek bij en lees en luister ik. Tien uur en mijn hoofd lijkt leger.
Muziek vandaag: Corridor (Steve Jansen), Secrets Of The Beehive (David Sylvian), Let The Happiness In (12″ single) (David Sylvian), Plight & Premonition (David Sylvian & Holger Czukay), It’s My Life (Talk Talk), Give It Up (12″ single) (Talk Talk), Stop Making Sense (Talking Heads), Little Creatures (Talking Heads), Naked (Talking Heads), Blind (12″ single) (Talking Heads), Cloud About Mercury (David Torn), Currents (Tame Impala), Bundles (Soft Machine)

–

Zaterdag 2 februari:
Pas om half negen ben ik echt wakker. Mijn hoofd nog steeds vol. Koffie met De Vrouw. Dan klussen zoals de was. De Vrouw gaat om tien uur de deur uit, op bezoek bij haar Zus. Ik hoor wat vinyl en ga dan door de nattesneeuwstormen een paar boodschappenrondes doen. De Zoon is er om kwart over een voor een lunch. Afwas is klein. In de middag wandel ik door de nattesneeuwstorm langs het kanaal naar een supermarkt. Vijf minuten na mij komt De Vrouw thuis. Even bijpraten, wat vinyl en de krant lezen. Dan ga ik avondeten maken. Ik warm de schotels van gisteren en eergisteren op, maak een salade van komkommer, bosui, kerstomaat, framboos en blauwe bes, plus ik bak kalkoenlapjes gevuld met roquefort. De boel smaakt goed. De afwas is te overzien en erna ga ik hardlopen. Het is inmiddels droog. Lopen gaat niet gemakkelijk; ik ben snel heel moe, maar houd het vol. Wel nogal afgepeigerd kom ik thuis. Webstek bijwerken, nog iets lezen en luisteren en net iets na tien uur ga ik weer naar bed, mijn hoofd nog steeds niet leeg.
Muziek vandaag: de tweede plaat van het album Paris (Supertramp), …Famous Last Words… (Supertramp), Carla (Steve Swallow), Bamboo Houses / Bamboo Music (12″ single) (David Sylvian & Ryuichi Sakamoto), Brilliant Trees (David Sylvian), The Ink In The Well (12″ single) (David Sylvian), Gone To Earth (David Sylvian), A Little Girl Dreams Of Taking The Veil (12″ single) (David Sylvian), Profiles (Nick Mason & Rick Fenn), White Of The Eye (Nick Mason & Rick Fenn), Lost In The Ghost Light (Tim Bowness)

Encore:
20. The Dog Breath Variations
21. G-Spot Tornado

–

bazbo 0432: Supertramp – Breakfast In America
Deze plaat hebben we twee keer! In beide gevallen is het de originele Nederlandse versie. Ik kreeg mijn exemplaar voor mijn verjaardag, van het meisje uit de klas op wie ik verliefd was en van haar broer. Ze kwamen op mijn feestje. Dat was leuk. Later heb ik over het meisje nog geschreven, niet zo zeer over vroeger, maar over het moment dat ik haar nog eens ontmoette, nu een jaar of elf geleden. Je leest mijn verhaal hier op FOK!. Op deze plaat is Supertramp tot volle wasdom gekomen. Van begin tot eind deugt dit album op en top. Niets dan prachtstukken. Hits waren natuurlijk The Logical Song, het titelnummer, Goodbye Stranger en Take The Long Way Home. Ik heb altijd het afsluitende Child Of Vision het allerbeste gevonden. Leuke pianosolo.

–

bazbo 0431: Supertramp – Even In The Quietest Moments
Met deze plaat uit 1977 brak Supertramp definitief door, al was het maar vanwege het hitje, de opener Give A Little Bit. De stukken zitten hier compositorisch nog beter in elkaar. Veel hoogtepunten weer. Het titelnummer behoort tot mijn favorieten, net als het monumentale Fool’s Overture. Deze plaat is van De Vrouw! Zij heeft een Britse uitgave uit 1977.

–

bazbo 0430: Supertramp – Crisis? What Crisis?
We moeten chronologisch twee platen overslaan, omdat ik die twee platen niet heb. Onder die twee platen valt Crime Of The Century, het absolute meesterwerk van de band. Ik heb hem jaren op een cassettebandje gehad. Pas een jaar of wat geleden kocht ik ‘m op cd. Crisis? What Crisis? was de opvolger en is bijna net zo goed en mooi. De songs lijken wat lichter op de voorganger, maar schijn bedriegt. Zeer veel hoogtepunten op dit album uit 1975: Ain’t Nobody But Me, A Soapbox Opera, Another Man’s Woman, Lady, … stuk voor stuk stukken die lang op de livesetlijst stonden. Ik kocht mijn plaat op 28 december 1981. Heb hem veel gedraaid, maar hij ziet er nog als nieuw uit en zo klinkt hij ook nog, merk ik. Het is een Canadese versie uit 1975.

–

bazbo 0429: Supertramp – Supertramp
Dit is de allereerste Supertrampelpee. Hij komt uit 1970. Met Roger Hodgson en Rick Davies. En ene Rick Palmer-James, die niet heel veel later de tekstschrijver van King Crimson zou worden/zijn (1972-1974). We horen hier een prettig rauwe versie van de band. Leuke muziek, waarop de piano en het orgel de boventoon voert. Her en der een springerige gitaar. Hodgson zingt nog niet zo hoog, eerder wat ijl. Het is allemaal nog niet zo pakkend als vanaf het derde album. Ik kocht mijn Britse heruitgave uit 1982 op 19 mei 1982. Hoogtepunt van de plaat: Try Again.

–

bazbo 0428: Andy Summers & Robert Fripp – Bewitched
JAAAAAAAAAA, DEZE HAD IK OOK! En had ik vergeten dat ik hem heb. Allemensen, wat een leuke plaat om weer eens terug te horen. De beide gitaristen kenden elkaar uit hun jeugd, bleven elkaar volgen en maakten in 1982 al eens een duoplaat onder de titel I Advance Masked. Deze plaat uit 1984 gaat een stapje verder: op de eerste plaatkant wat ‘poppy’ songs met drums en ritme; op de tweede kant staat meer atmosferisch werk. Beide vind ik geweldig. Hoewel de heren allerlei gitaren en gitaarsynthesizers gebruiken, wordt het nergens oeverloos gepiel. Integendeel! Alles klinkt fris en gedegen. Aan het eind wordt het wat zwaarder, melancholieker, maar ook lekker. Mijn versie is een Duitsche uit 1984 op het E’G Editions label. Voor een mint versie kan ik tientallen euro’s vragen, zie ik op Discogs. Doe ik niet, want de plaat is volgens mij nergens op cd te krijgen en ik wil hem nog heel vaak draaien. Topper! JAAAAAAAA!

–

bazbo 0427: Barbra Streisand – One Voice
Dan kan deze niet ontbreken. Ook van mij. Een jaar na The Broadway Album trad mevrouw weer eens op. Voor het eerst sinds 12.354 jaar of zo. Kaartjes kostten $5.000, maar dan had je ook wat. Opbrengst ging naar een goed doel, weet ik veel, voor mijn part een actiegroep tegen aardappelmoeheid. Het is allemaal niet belangrijk. Belangrijker is dat dit een mooi concert is. Volgens mij ook uitgezonden op televisie in Nederland. Op de elpee slechts twaalf liedjes van het concert. Opvallend is niet alleen de gastzanger met wie mevrouw twee duetten zingt, maar vooral ook de drummer. Meneer Chad Wackerman. Waar kennen we hem ook weer van? Van zijn werk met Allan Holdsworth, Zappa en vele anderen in het vrije genre. Opnieuw heb ik hier een Canadese golfplaatversie. Uit 1987.

–

bazbo 0426: Barbra Streisand – The Broadway Album
Deze is wel van mij. Ergens in de zomer van 1987 zag ik een documentaire op televisie over dit nieuwe album van mevrouw Streisand. Hoe ze de liedjes bij elkaar zocht en over haar bewondering voor de musicalcomponisten Rogers-Hammerstein, Gershwin en Bernstein-Sondheim. Ik vond het een mooie docu en mevrouw kon ook nog eens geweldig zingen. Daarnaast: ze vertolkte stukken uit de West Side Story en hadden Yes, Emerson en Waits dat niet ook gedaan? En dus kocht ik op 20 oktober 1987 dit album, dat al in 1985 uit kwam. Ik heb een Canadese versie en herinner me dat ik hem ergens goedkoop op de kop tikte. Het is dan ook nogal een golfplaat, maar dat hoor je nergens terug. Veel ‘klassieke’ musicalhits op deze elpee. Lang niet terug gehoord en nu dan weer wel en ik vind het best mooi ook al zou ik het nu nooit meer kopen.

–

bazbo 0425: Barbra Streisand – Guilty
Deze is van De Vrouw! Deze is van De Vrouw! Had ik al gezegd dat deze van De Vrouw is? En dat terwijl mijn guilty jeugdpleasure (de gebroeders Gibb) er zo’n grote rol op spelen. Alle liedjes zijn door hen geschreven en broer Barry heeft de gehele plaat geproduceerd. Ook zingt hij twee duetten met mevrouw Barbeha. Die liedjes zijn prachtig melodieus, waar vakmanschap. Verder moet je er van houden. Paar grote hits op dit album uit 1980. Voor mij is het lied Life Story nogal in het oor springend. Mooi werk!

–

bazbo 0424: Sting – We’ll Be Together (12″ single)
Deze maxisingle kocht ik op 30 oktober 1987, toen hij net uit was. Bij Free Record Shop, ja. Vier versies van het titelnummer, afkomstig van … Nothing Like The Sun. Beetje veel van het goede. Daarnaast een niet-albumliedje Conversation With A Dog, een niemendalletje. Geen flauw idee waarom ik dit ooit kocht. Het is een Duitsche versie, die op Discogs een tientje of wat kan opbrengen. Iemand geïnteresseerd? (Grapje.)

–

bazbo 0423: Sting – … Nothing Like The Sun
Het is 16 oktober 1987. Het nieuwe album van Sting Nothing Like The Sun is uit en ik koop hem gelijk. Het is een Duitse versie, met de inlay (4 pagina’s) en de Duitse teksten op een binnenhoes, maar zonder de Franse teksten op de binnenhoes en zonder de poster. Nou ja. De muziek op deze plaat vind ik prachtig. Ook al heel lang niet meer gedraaid. Twaalf songs verdeeld over vier plaatkanten, samen nog geen uurtje. De cd had zijn intrede gedaan. Het klinkt allemaal net nog wat gelikter dan op de voorganger. Dat maakt het warm, maar ook wat vluchtiger. Enorme voorraad topmuzikanten spelen mee: Hiram Bullock, Branford Marsalis, Kenny Kirkland, Andy Summers, Eric Clapton, Mark Knopfler, Andy Newmark, Manu Katché en meer van die grootte. Niet dat er veel virtuositeit te horen is. Gladjes. Nogal wat hits op deze plaat, zoals Fragile en Englishman In New York. Voor mij is zowaar de cover van Little Wing een onverwacht hoogtepunt.

–

bazbo 0422: Sting – Bring On The Night
Na één soloplaat brengt de heer Sting een livealbum uit. Opvallend: geen grote hit van die ene soloplaat erop, maar wel veel andere albumnummers en bewerkingen van Policemateriaal. Magistrale band op het podium: Kenny Kirkland, Darryl Jones, Branford Marsalis en Omar Hakim. Op 29 september 1986 kocht ik de Nederlandsche versie. Opzwepende concertweergave. Geen zwak moment. Heb hem later nog eens op cd gekocht. Ik draai hem te weinig.

–

bazbo 0421: Sting – The Dream Of The Blue Turtles
Feestje, deze debuutsoloplaat van Sting uit 1985. Ik kocht ‘m een jaar later, op 28 november 1986. Het is een versie uit Joegoslavië, zie ik. Herinner me wel dat het een goedkope was. Ik kocht hem dan ook bij Free Record Shop. Maar klinken doet hij nog altijd prima. Darryl Jones op bas en Kenny Kirkland op toetsen. Veel hits en mooi werk hierop. Van If You Love Somebody (Set Them Free) tot Love Is The Seventh Wave en van Russians tot Fortress Around Your Heart: allemaal hoogtepunten. Ik heb deze nooit op cd gekocht en vind het fijn hem nu weer eens terug te horen. Leuk!

–

bazbo 0420: Rod Stewart – Foot Loose & Fancy Free
Ver voordat Prince de naam kreeg, was Rod Stewart al de grote geilneef van de popmuziek. De Vrouw kocht dit album uit 1977 om redenen die wat mij betreft onduidelijk mogen blijven. Het is een Duitsche versie uit het jaar van verschijnen, compleet met een heel inlegtijdschrift. Op de plaat pittige recht-toe-recht-aan-rocksongs met een hoog geld-drank-en-lekkere-wijvenquotiënt en een bak met ballads. Inclusief hits. Opvallende muzikanten: Carmine Appice op drums en John Mayall op mondharp. Niks mis mee met deze muziek, maar wat vluchtig en nietszeggend. Wegwerpmuziek om mee te zingen!

–

bazbo 0419: Steps Ahead – Magnetic
Verroest, wat is het nummer Beirut goed. Ik heb deze plaat meer dan vijfentwintig jaar niet gehoord en dat stuk springt er gelijk echt uit. Ik kocht deze plaat op 30 juni 1986 en heb een Duitsche versie uit dat jaar. Steps Ahead was het kindje van Mike Manieri en Michael Brecker. Oorspronkelijk een akoestisch kwintet; hier een elektronische boel. Brecker speelt hier vooral zijn Steiner EWI, een soort elektronische saxofoon. Verder Hiram Bullock en Peter Erskine op drums, Kenny Kirkland en Robbie Kilgore op synths en Victor Bailey op bas. Niet de minsten. Bij vlagen mooi opzwepend jazzy, bij andere vlagen wat zweverig, dan weer disco-achtig zoals het titelnummer Magnetic Love. Altijd leuk, dat wel. En Beirut springt er helemaal uit.

–

bazbo 0418: Starship – Nothing’s Gonna Stop Us Now (12″ single)
Van De Vrouw! Van De Vrouw! Het is een Duitsche maxisingle uit maart 1987. Ooit was Jefferson Airplane een goede en hippe psychadelische band. Gedurende de jaren zeventig veranderde de bezetting nogal en werd het Jefferson Starship; in de jaren tachtig slechts Starship. Poppy meuk, dat was ook wat het was geworden. Dit is een hit uit een film die ik nooit heb gezien. De Vrouw volgens mij ook niet. Naast het titelnummer nog drie stukken op deze maxisingle, waaronder een versie van die andere pophit We Built This City. Het leuke aan deze plaat is dat hij snel afgelopen is.

–

bazbo 0417: Chris Squire – Fish Out Of Water
Hier keek ik naar uit! Natuurlijk heb ik deze plaat ook op cd, twee keer zelfs. In 1975 brachten de leden van Yes ieder een soloalbum uit en samen met de plaat van Anderson is dit mijn favoriete. Ik denk dat deze plaat zelfs in mijn top tien van meest geliefde platen aller tijden staat. Hoe prachtig is dit album! Ik heb hier een Canadese versie uit 1975, die ik kocht op 17 mei 1986, de dag dat ik eenentwintig jaar oud werd. Erop doen Yesvrienden Bruford en Moraz mee en ene meneer Mel Collins. De hele plaat luistert als een grote suite, onderverdeeld in vijf stukken die niet voor elkaar onderdoen. Mooi georkestreerd, de hoofdrol voor de bas en stem van Squire zonder dat het een pielplaat is. Prachtmelodieën. Vooral het laatste lange stuk Safe (Canon) in 11/8 vind ik heel indrukwekkend. Meesterwerk…

–

bazbo 0416: Bruce Springsteen – Born In The USA
Nog meer van hetzelfde, zij het dat dit een directer en moderner geluid heeft, gericht op de stadionoptredens van deze rocker. De Vrouw kocht deze Hollandsche versie in het jaar van verschijnen: 1984. Met hits. Jammer dat hij zo gewoon is gebleven, die Boss.

–

bazbo 0415: Bruce Springsteen – The River
Deze is dan weer niet van De Vrouw. Zegt ze. Het kan kloppen. Volgens mij heb ik hem ooit eens meegepakt uit de verzameling van iemand die alles wilde wegdoen. Er zitten allerlei rare stickertjes op de hoes. Wat we hier in onze klauwen hebben, is een complete set van deze dubbelelpee uit 1980. Inclusief de zware binnenhoezen en de inlay met alle teksten. Volgens mij hebben we een eerste Europese persing. Veel werk op dit album. Beetje veel van hetzelfde, ook. Maar goed is het wel. En op Hungry Heart zijn het ene Mark Volman en Howard Kaylan, Flo & Eddie oftewel The Turtles, die de achtergrondzang verzorgen. Leuk.

–

Vrijdag 1 februari:
Ik ben pas om half negen wakker. Dat was kennelijk nodig. Eerst maar eens koffie en de webstek van Kunst-Zinnig-Brein bijwerken. Vinyl. Eind van de ochtend ben ik toch nog even in de Kap voor een kort overleg over een artikel dat ik aan het maken ben. Thuis nog koffie met De Vrouw en een lunch. En vinyl. Erna fietsen we naar het ziekenhuis. De Vrouw heeft een soort intakegesprek voor een eventuele kosmetische ingreep die haar mogelijk van vele klachten kan verlossen. Eind van de middag zijn we weer thuis. Nog wat vinyl en dan maak ik avondeten. Ik warm de soep van gisteren op, maak salade van bosui, komkommer, tomaten, peer en rode kool, kook mie en produceer een Thaise curry van uien, knoflook, peper, paprika, courgette, kokosmelk en rookworst. De Zoon is er om kwart voor zes. Hij is vandaag meegelopen bij een ander bedrijf en zo te horen is het hem bevallen. Ik was af, breng afval weg, werk de webstek bij en ga dan nog wat lezen en luisteren. Nog voor half elf ben ik weer erg moe. Mijn hoofd zit nog heel vol.
Muziek vandaag: The Extinct Suite (Steve Jansen), Supertramp (Supertramp), Crisis? What Crisis? (Supertramp), Breakfast In America (Supertramp), de eerste plaat van de dubbelelpee Paris (Supertramp), Platinum (Mike Oldfield), Fear Of A Blank Planet (Porcupine Tree), Fictitious Sports (Nick Mason), Hugsiá (Ivar Bjornsson & Einar Selvik)

–

Donderdag 31 januari:
Het lukt om op te staan als de wekker gewoon gaat. Op de werkplek heb ik gelukkig veel te doen, zodat ik niet inzak. Tussen de middag wandel ik door bos, veld en sneeuw. Hier in en om Arnhem is gisteren laat dus wel veel gevallen. Ook in de middag weer veel. Half zes thuis. Daar val ik wel bijna in slaap. De Vrouw serveert een soep van ui, prei en pompoen, plus vervolgens een schotel van rundersaucijs en pompoen, met een salade van mandarijn en banaan. Heel goed. We tafelen wat uitgebreider na. Dan was ik af en ga ik hardlopen. Buiten is het koud; het vriest. Ik loop lekker door, zodat ik er geen last van heb. Thuis werk ik de webstek deels bij en bewerk ik de foto’s van gisteren en vandaag. Dan lees en luister ik nog wat en kwart over tien ga ik slapen.
Muziek vandaag: Shimmer Into Nature (Ed Wynne), Live at the NCH (The Gloaming)

–

Woensdag 30 januari: met Kunst-Zinnig-Brein naar het Nursing Congres + Ensemble Insomnio in Muziekgebouw aan ’t IJ, Amsterdam
Op de gebruikelijke tijd gaat de wekker. Twee uur later heb ik mijn werk voor de Kap af. Ik loop naar een ontmoetingspunt. Met Ank rijd ik naar Ede. Daar staat Kunst-Zinnig-Brein weer op het Nursing Congres. Om negen uur hebben we de mini-expositie en de kraam ingericht. Dit keer zijn de drie kunstenaars niet op het podium – die plek staan ze graag af aan Erik Scherder – waardoor er mogelijk wat minder aanloop is. Toch zijn er goede ontmoetingen en contacten. Kwart over drie loop ik naar het station. ‘Vanwege de verwachte sneeuwval rijden er vandaag minder treinen.’ Er is nog geen vlok gevallen. Kwart voor vijf ben ik op het Centraal Station en daar ontmoet ik De Vrouw. We eten in een burgerrestaurant en drinken iets in een café. Dan wandelen we door de nattesneeuwstorm naar het Muziekgebouw aan ’t IJ. Ensemble Insomnio speelt Frank Zappa’s The Yellow Shark. Een geweldige uitvoering krijgen we. Het klinkt fris, goed gerepeteerd, intens. Vijf jaar geleden zagen we ze hier ook, maar nu is de suite compleet. Ik vind de videoanimaties nogal afleiden, maar het lukt me mijn aandacht op de muziek te richten. In de pauze zien we Wim en zijn vrouw, Marco en zijn vrouw. Na de pauze gaat het verder. Nogal wat hoogtepunten vanavond. Uncle Meat, Outrage At Valdez, Pound For A Brown en Exercise #4. Amnerika valt wat tegen, omdat de wonderschone melodie verdrinkt in de hikkende begeleiding. Eindklapper is G-Spot Tornado, compleet met explosieve dans. Twee toegiften. Mooie avond. Snel na de laatste tonen halen we onze jassen en lopen we terug naar het station. We hebben de trein van elf uur, om half een zijn we thuis en we gaan gelijk door naar bed.
Muziek vandaag: Nocturne – The Piano Album (Vangelis)  

–

Dinsdag 29 januari:
De bus rijdt door. Op tijd op de werkplek dus. Daar heel veel. Ik ren van het een in het ander. Ook nog een nieuwe werktelefoon. Kost me een uur voordat ik het startscherm heb gevonden. Tussen de middag wandel ik door zon en bos. Ook in de middag veel. Half zes thuis. De Vrouw heeft bamisoep en om zes uur is De Zoon er om mee te helpen opeten. Het lukt. De afwas doe ik snel. Dan hardlopen. Koud, maar ik loop door. Thuis de webstek bijwerken, lezen en luisteren. Hoofd niet leeg om tien uur.
Muziek vandaag: Shimmer Into Nature (Ed Wynne), Live at the NCH (The Gloaming)

–

Maandag 28 januari:
Welnu. Gaan we. File op de snelweg. Op de werkplek ook veel. Tussen de middag lunch ik met collega’s in een restaurant. Ook in de middag veel. Kwart voor zes thuis. Even uitblazen, dan eten maken: rode ui bakken, kastanjechampignons erbij, reepjes groene kool, courgette. Peper, zout, geraspte kaas en een prachtmaal. De afwas is klein. Ik werk de webstek bij en lees en luister. De Vrouw is er om negen uur. Tien uur ga ik slapen.
Muziek vandaag: Shimmer Into Nature (Ed Wynne), Live at the NCH (The Gloaming), At The Edge Of Light (Steve Hackett), 5 Klavierstücke (Irmin Schmidt)

–

Zondag 27 januari:
Pas om kwart voor negen uit bed. Koffie, webstek. Meer koffie met De Vrouw. Vinyl. De Vrouw gaat eind van de morgen even ergens op bezoek en is begin van de middag weer terug. Ik heb dan allerlei mail en online meuk afgehandeld en lees in Alle verhalen (Hans Dorrestijn). De Zoon is er om kwart over een voor een lunch. Na afwas en stofzuigerij wandel ik door de regen naar een supermarkt in het centrum voor een kleinigheid. Thuis meer vinyl. Iets na vijf uur lijkt het wat droog buiten en waag ik een ronde hardlopen. Het regent. Niet hard. De tegenwind is aanvankelijk lastig, maar ik loop door en uiteindelijk lukt het goed. Thuis maak ik avondeten. Restanten van gisteren en eergisteren in de opwarmoven. Ik maak een salade van peer, aardbei en frambozen en bak lamsshoarma. Een knoflookyoghurtsaus ernaast. Dit eten we op. Dan was ik weer af en ’s avonds zie ik een prachtige documentaire over Robert-Jan Stips en zijn nieuwe Supersisterproject. Verder lees en luister ik. Tien uur weer naar bed.
Muziek vandaag: The Gloaming (The Gloaming), de tweede plaat van Bring On The Night (Sting), …Nothing Like The Sun (Sting), We’ll Be Together (12″ single) (Sting), Guilty (Barbra Streisand), The Broadway Album (Barbra Streisand), One Voice (Barbra Streisand), Bewitched (Andy Summers & Robert Fripp), At The Edge Of Light (Steve Hackett), 2 (The Gloaming)

–

Zaterdag 26 januari:
Half acht uit bed. Koffie, klussen, de hele meuk. Half tien wandel ik naar de bioslager en super. Aansluitend ga ik brood halen en fruit op de Markt. Koffie met De Vrouw. Vinyl. De Zoon is er om kwart over een voor een lunch. Erna was ik af en wandel ik langs het kanaal naar een supermarkt voor de laatste dingen. Thuis nog wat vinyl. Eind van de middag maak ik avondeten: een curry van ui, peper en groene kool, met een salade van bosui, komkommer, aardbei en framboos. Lamsfiletlappen en couscous erbij en klaar. Het smaakt uitstekend. De afwas is zo gedaan. Dan werk ik de webstek bij en kijk ik een deel van de tweede dvd uit de doos Neerlands Hoop en lees en luister ik nog iets. Kwart voor elf weer naar bed. Het hoofd wordt iets leger.
Muziek vandaag: The Gloaming (The Gloaming), de tweede plaat van The River (Bruce Springsteen), Born In The USA (Bruce Springsteen), Fish Out Of Water (Chris Squire), Nothing’s Gonna Stop Us Now (12″ single) (Starship), Magnetic (Steps Ahead), Foot Loose & Fancy Free (Rod Stewart), The Dream Of The Blue Turtles (Sting), de eerste plaat van Bring On The Night (Sting), een deel van de tweede dvd van de doos Neerlands Hoop Compleet (Neerlands Hoop), Cloud About Mercury (David Torn)

–

bazbo 0414: Bruce Springsteen – Greetings from Asbury Park N.J.
De Vrouw had iets met Springsteen. Ik niet zo. Vind het niet slecht, maar ook niet zo wereldschokkend dat ik er wat van wil hebben. Kan me wel voorstellen dat een concert van de man een hele belevenis is. Dit is een alleraardigst album uit 1973. De Vrouw heeft een Europese herpersing uit 1975, gekocht bij FOX in Apeldoorn, destijds gevestigd aan de Hoofdstraat. Fijn. Zijn er hoogtepunten op dit album? Ik hoor ze niet. Maar slecht of wereldschokkend is het niet. Blinded By The Light is in 1980 nog gecoverd door Manfred Mann’s Earth Band op het album Chance. Of was dat For You? Kan iemand het ook maar iets schelen?

–

bazbo 0413: Lori Spee – Behind Those Eyes
Deze is van De Vrouw, laat dat duidelijk zijn. Toch valt het gebodene me zeker niet tegen. Mooi in elkander stekende liederen met fraaie arrangementen. Beetje soetzappig, dat dan wel weer. Dit is de allereerste Nederlandse persing uit 1980. Met hitje.