Bas Langereis leest u voor!

Lotgenoten,

‘Kijk uit, debiel!’
Ik schrok en deed een stap terug het trottoir op. Wie zei dat?
Het was zo’n vette fiets. Waar kwam die zo snel vandaan?

Het leuke van wonen in het centrum van ons zo majestueuze Apeldoorn is dat ik overal te voet heen kan. Een auto is niet in mijn bezit; ik heb hem niet nodig, want ik kan overal komen met het openbaar vervoer. Daar komt bij: ik zou niet weten waar ik het ding zou moeten parkeren en ik kan niet eens rijden. Ik heb een fiets, maar die gebruik ik nauwelijks. Het ding staat al jaren te roesten in onze berging in het souterrain.
Alles is te voet te doen. Iedere woensdag- en zaterdagmorgen wandel ik een boodschappenrondje naar mijn vaste super. Het station ligt op nog geen tien minuten lopen. De poptempel, het cultureel centrum, de bibliotheek en de pleinen en straten met de cafés en restaurants en de winkels met alle relevante zaken zijn dichtbij. De McDonalds is hier op de hoek van de straat, maar daar kom ik dan weer nooit. Ja, zelfs de praktijkruimte van mijn tandarts is op loopafstand. En de bushalte van waar de stinkende streekbus naar mijn nieuwe werkplek vertrekt, bevindt zich bij ons aan de overkant van de straat.

Vandaar dan ook dat uw schrijver veel te zien is in het Apeldoornse straatbeeld. Al wandelend observeer ik van alles en niet zelden leiden die waarnemingen tot een amusant stukje op deze webpagina. Waarvan akte.
Ik ben echter niet de enige die gebruik maakt van de verkeersinfrastructuur. Met mij zijn er veel andere voetgangers, enkele drukke fietsroutes lopen door het centrum en er is zowaar een heuse centrumring, die regelmatig vaststaat vol autoverkeer.

Raar eigenlijk, dat we onze steden meer inrichten op verkeer dan op de inwoners. Zo gauw het druk wordt of er staan files, denken we de oplossing te vinden in meer asfalt in plaats van in minder auto’s of weggebruikers. Ik ben dan ook een groot voorstander van investeren in goed openbaar vervoer (veel lijnen, vaak rijden en betaalbaar voor de gebruiker) en het terugdringen van gemotoriseerd verkeer. Tja, milieuhippie en klimaatdrammer, hè?

Zeer ergerlijk vind ik bestuurders van auto’s die menen dat niet alleen de straat, maar ook de fietspaden en trottoirs er alleen voor hen zijn. Pakketbezorgers, vrachtwagenchauffeurs of gewoon mensen die oma of opa moeten laden en lossen: ze zetten hun voertuig hoppa op het fietspad of op het trottoir. Je zal maar net aan komen met je kinderwagen, je rollator, je scootmobiel, rolstoel of met je twee brede boodschappentassen in beide handen. Waar moet je heen? Precies: die drukke doorgaande straat op.

Ik was die ochtend onderweg naar een klusje aan de andere kant van het centrum van de stad. Dat was nog een hele onderneming, want om de haverklap was de doorgang op het trottoir versperd door een geparkeerde auto of bestelbus of vrachtwagen. Met gevaar voor eigen leven was ik al diverse malen de straat op gestapt. U boft dat u dit nog kunt lezen, want het was levensgevaarlijk. Ik voelde mij als voetganger een paria op het trottoir.

Ik heb even overwogen om foto’s in dit stukje te plakken, maar ik denk dat u wel ongeveer begrijpt wat ik bedoel.
Nee? Nou, even voor de duidelijkheid dan:
WEGTYFEN! Pleur op naar je eigen deel van de straat! De straat is voor auto’s, het fietspad is voor fietsen en het trottoir is voor voetgangers. Hoe moeilijk kan het zijn? Maar nee! ‘Niemand gaat mij vertellen wat ik moet doen. Dat maak ik zelf wel uit. Weg met de regels. Ik doe mijn eigen onderzoek.’ Wat een schijthekel krijg ik aan autobestuurders. Ik wil heus niet iedereen over een kam scheren, maar de kwaden verpesten het voor de goeden. Dus, kwaden: WEGTYFEN!

‘Kijk uit, debiel!’
Wie zei dat? Ik had heus wel goed achterom gekeken of daar wat aan kwam en dat was niet het geval. Toch was daar die vette fiets. Waar kwam die zo snel vandaan? Ja, die zijn geruisloos, snel en wendbaar en kunnen overal tussendoor slingeren. Dus dat ik ‘m had gemist, was niet heel raar. Zoef, daar was-ie al voorbij.
Trillend stond ik op de stoeprand. Ik haalde een paar keer diep adem om mijn kloppende hart uit mijn keel te krijgen. Na anderhalve minuut leek de rust in mijn lijf wedergekeerd en stapte ik opnieuw het wegdek op.
TOEOEOEOEOET! Een zoveelste truck met oplegger nam de gehele breedte van de straat in en dreigde me alsnog overhoop te rijden. Ik liet me niet kennen en maakte me groot. Met piepende banden kwam het gevaarte vlak voor me tot stilstand.
Ik glimlachte vriendelijk naar de geblindeerde voorruit, knikte en stak een wijsvinger als bedankje omhoog. Doodkalm wandelde ik over de straat langs de geparkeerde SUV en bereikte uiteindelijk veilig en wel het trottoir.

Wat een avonturen weer.

–
Apeldoorn, februari 2024

Hier lees je ‘m op FOK!.

Dit is de elfde keer dat we De verjaardag van Anja vieren

–

Datum: 24 maart 2024
Tijd: 14.30 – 16.30 uur
Locatie: zaal De Walvis in Gigant, Apeldoorn

Programma:

Set 1
Intro
Rondje van de zaak: Reinier Groenendijk (Zwarte sokken), Willem Bierman, Aad van der Waal, Bas Langereis (twee korte gedichten van Bart Chabot)
Judith Veldhuizen: twee korte verhalen
De Cornetto’s (akoestische anarchopunk)
Fulco de Deken: improvisaties

Set 2
Bas Langereis: Dat kunt u nu wel zeggen
Willem Bierman
Judith Veldhuizen: twee korte verhalen
De Cornetto’s (akoestische anarchopunk)
Fulco de Deken: improvisaties
Toegift: De Cornetto’s (akoestische anarchopunk)

–

Foto’s (lelijke vanaf een telefoon):

–

Foto’s (van Ernst van Rossum):

–

Reclame:

–

Vrijdag 16 februari:
Zes uur op. Koffie. Nog geen drie kwartier later aan het werk. Meer koffie. Werk. Koffie met De Vrouw. Die gaat even de deur uit. Later lunch. Afwasje. We gaan weer naar het souterrain en voeren daar een heleboel water af. Dan nog aan het werk. Half vijf is het wel klaar. Even uitrusten. De Zoon is er om half zes en De Vrouw serveert een stoemp van aardappel en broccoli met gebakken kastanjechampignon en een salade van ui, komkommer, koolrabi en tomaat ernaast. We eten alles op. Afwas en afval. Krant. Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: het tweede plaatje (het album Two) van Bad Side Of The Moon – An Anthology 1970-1972 (Toe Fat), The Best Of Tomita (Tomita), Tomorrow (Tomorrow featuring Keith West), Live & Unreleased 1967 (Tomorrow), Big Blue Ball (allerlei), King Crimson Songbook Volume 2 (Crimson Jazz Trio), Tago Mago (Can), Burnt Weeny Sandwich (Frank Zappa), the skies, they shift like chords (Roger Eno)

–

Donderdag 15 februari:
Toch aardig geslapen. Op tijd op de werkplek. Vanmorgen redelijk volle bak met overleggen. Tussen de middag wandel ik door bos en veld. In de middag meer rust om uit te werken en om kwart over vijf thuis. Krant van gisteren. De Vrouw serveert het restant van de bamisoep van gisteren. We eten alles op. Natafelen. Afwas. Krant van vandaag. Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: Homebrew 1/2 (Steve Howe), het eerste plaatje (het album Toe Fat) van Bad Side Of The Moon – An Anthology 1970-1972 (Toe Fat)

–

Woensdag 14 februari:
Niet zo heel goed geslapen. Uiteindelijk pas om zeven uur wakker en op. Begin van de ochtend wandel ik naar de super. Koffie. Dan naar Gigant voor de repetitie van Wirwar. De groep gaat zich de komende tijd voorbereiden op twee uitvoeringen van de grote voorstelling in april en mei. Thuis koffie met De Vrouw. Daarna lunch. Afwasje en huishoudelijks. We gaan naar het souterrain en hozen water; er is weer meer. Dan naar de tandartspraktijk. Er is een nieuwe tandarts; de oude is weg. Ik kom voor het opnieuw plaatsen van een vulling, maar even is onduidelijk waar die dan zit. Blijkt dat de vulling die op een implantaat zit en die de schroef afdekt is ingestort en opnieuw geplaatst moet. Gisteren was ik nog bij de implantatoloog. Vreemd. Nou ja. Na tien minuten sta ik weer buiten. Thuis maak ik avondeten. We eten flink van de bamisoep en er is nog voldoende voor morgen. Afwasje. Dan op de fiets naar Peter-Jan voor de toneelrepetitie. Het gaat uitstekend; we spelen de eerste helft door, de teksten zitten er prima in en langzaam werken we aan beweging en automatiseren we steeds meer. Half elf thuis. Even bijpraten en dan slapen.
Muziek vandaag: The Long Riders (Ry Cooder)

–

Dinsdag 13 februari: Onze Vader is negentig jaar geworden
Van harte, Vader. Fiks geslapen. Vroeg loop ik mijn ronde hard. Het is koud maar lopen gaat soepel. Zeven uur ben ik aan het werk. Tussendoor overleg en koffie. Meer werk. Meer koffie met De Vrouw. We lunchen om twaalf uur. Afwasje. Nog heel even wat werken en dan sluit ik af. Ik loop naar het Marktplein en pak een bus. In Zwolle wandel ik naar de implantatoloog. Die controleert de hulpstukken die hij een jaar geleden heeft geplaatst. Alles oké. Op het station hoef ik niet te wachten en ik heb een snelle bus terug. Kwart over vier thuis. Niet veel later maak ik avondeten. Broccoli blancheren, linzenspaghetti koken, dan oesterzwam bakken, ui, restje romanasla, de broccoli en pasta en groene pesto erbij en klaar. Het restant van de salade van gisteren gaat op tafel en voor De Vrouw bak ik runderschnitzel. We eten alles op. Natafelen. Afwasje. Webstek. Dan stappen we op de fiets en rijden we naar Onze Vader.
Muziek vandaag: Touch Of Time (Arve Henriksen | Harmen Fraanje), Silhouettes (Klaus Schulze), The Songs & Tales Of Airoea – Book II: Ocean Traveller (Metamorphosis) (The Chronicles Of Father Robin)

–

Maandag 12 februari:
Nog goed geslapen ook. De bus loopt vertraging op, waardoor ik ook met vertraging op de werkplek ben. Daar heb ik al snel alle verloren tijd ingehaald. Tussen de middag wandel ik door bos. Ook in de middag van alles. Kwart over vijf thuis. De Vrouw serveert een stoempje van aardappel, knolselderij en wortel met ernaast een salade van koolrabi, tomaat en paprika. Zeer smakelijk en we eten er goed van. Natafelen. Afwasje. Krant. Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: Natural Timbre (Steve Howe), Seed (Afrocelts), Touch Of Time (Arve Henriksen | Harmen Fraanje)

–

Zondag 11 februari:
Zes uur wakker en op. Wel redelijk geslapen. Ik loop een ronde hard langs het kanaal en buiten het centrum en dat gaat nog aardig soepel ook. Thuis weer terug in bed. Na negen uur staan we op. Koffie. Lezen. Meer koffie met De Vrouw. We bekijken hotels voor een van de vakantiebestemmingen in september, maar komen er nog niet uit. De Zoon is er om kwart voor een voor lunch. Afwasje en stofzuigen. Dan stappen we op de fiets en rijden naar De Neef, die vandaag zijn negende verjaardag viert. Het is er vol met kinderen en andere gasten. Nogal druk en lawaaierig en als we na enige tijd naar huis gaan ben ik doodmoe. Thuis maak ik avondeten: een risotto met wortel en postelein, met ernaast het restant van de salade van gisteren en met runderschnitzel voor De Vrouw. We eten alles op. Afwas. Krant. Webstek. Vervolg krant.
Muziek vandaag: Tree House Fire (Nits), The Gloaming (The Gloaming), The Soundtracks – The Border / Alamo Bay (Ry Cooder), het derde plaatje uit de box Housekeeping – The OLI Years 1990-1994 (no-man)

–

Zaterdag 10 februari:
Slapen gaat nu goed en pas om kwart voor zeven op. Begin van de ochtend loop ik het gebruikelijke zaterdagmorgenrondje langs slager en super. Koffie. Nogmaals het centrum in voor een bezoek aan een andere super en de Syrische winkel. Koffie met De Vrouw. Dan lunch. Afwas en ander huishoudelijks. We gaan naar het souterrain, hozen daar veel water weg en zijn er langer mee bezig dan de afgelopen twee weken. Ontspannen. Eind van de middag maak ik avondeten: aardappel en rode ui en paprika en kastanjechampignon uit de oven. Daarnaast vul ik het restant salade van gisteren aan en voor De Vrouw bak ik steak bavette. We eten er weer goed van. Afwas. Lezen. Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: Continuum – Construct III (Bass Communion), Off The Grid (Onipa), Rain Before Seven … (Penguin Cafe), Peaches En Regalia (cd single) (Frank Zappa), Show Of Hands (Robert Fripp & The League Of Crafty Guitarists), het tweede plaatje uit de box Housekeeping – The OLI Years 1990-1994 (no-man), The Cartographer (Jo Quail)

–

Vrijdag 9 februari:
Niet zo goed geslapen. Kwart voor zes op. Ik loop een ronde hard door regen en langs kanaal. Dan wat zaken voor Wirwar. Tien uur is Aad er. We spreken een organisator en iemand van een theater voor een boeking in mei. Dat gaat helemaal lukken. Na afloop overleggen we nog wat meer rondom Wirwar. Koffie met De Vrouw. De Vrouw gaat de deur uit. Lunch. Afwasje. Ik wandel een rondje en haal het groentepakket op. Lezen. Eind van de middag maak ik avondeten. Een chili van ui, paprika, wortel, romanasla, prei, tomaat en bruine bonen. Ernaast een salade van bosui, radijs, rode kool en komkommer. Voor De Vrouw en De Zoon bak ik kippendijfilet. De Zoon is er om kwart voor zes. We eten de chili helemaal op. Afwas en afval. Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: Tree House Fire (Nits), The Songs & Tales Of Airoea – Book II: Ocean Traveller (Metamorphosis) (The Chronicles Of Father Robin), The Songs & Tales Of Airoea – Book I: The Tale Of Father Robin (The Chronicles Of Father Robin), Look At You Now ( The Flower Kings), The Essential Fripp & Eno (Fripp & Eno), The Bridge Between (The Robert Fripp String Quintet)

–

Donderdag 8 februari:
Redelijk geslapen wel. Opstaan is lastig. Dan is alles oké. Op tijd op de werkplek, alwaar veel achterstallige zaken. Opruimen. Tussen de middag wandel ik door bos. Daarna nog even werken. Kwart over vijf thuis. De Vrouw heeft kliekendag georganiseerd met restanten van de schotels van gisteren en eergisteren en de salade van gisteren. We doen eens gek en eten alles op. Natafelen. Afwasje. Kranten. Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: Tree House Fire (Nits), The Songs & Tales Of Airoea – Book II: Ocean Traveller (Metamorphosis) (The Chronicles Of Father Robin), het eerste plaatje uit de box Housekeeping – The OLI Years 1990-1994 (no-man), Departure Tapes (Giancarlo Erra)

–

Woensdag 7 februari:
Zes uur op. Ik ga een ronde hardlopen. Die lukt goed. Vroeg op de ochtend wandel ik naar de super. Thuis koffie. Dan naar Gigant voor de repetitie van Wirwar. Het is de generale voor een optreden tijdens een workshop aanstaande maandag. Die generale gaat erg mooi. Twaalf uur thuis. Koffie met De Vrouw. Lunch. Afwas en ander huishoudelijks. We gaan naar het souterrain en hozen water. Ontspannen. Eind van de middag maak ik avondeten: een stoemp van aardappel, ui, wortel, aardpeer en kerrie. Ernaast een salade van bosui, koolrabi, komkommer, kerstomaat en kaki. Voor De Vrouw bak ik runderschnitzel. We eten er fiks van. Afwasje. Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: Music By Ry Cooder (Ry Cooder), How Long This Time? Live 1970 (The Keith Tippett Group), Elevator (Titan), Touch Of Time (Arve Henriksen | Harmen Fraanje)

–

Dinsdag 6 februari:
Werkplek: veel. Tussen e middag wandelen: door veld en bos. Thuis: kwart over vijf. Eten: schotel met ui, spitskool, wortel, knolselderij, aardpeer. Afwas. Naar: toneelrepetitie. Wind: mee. Repetitie: gaaf. Terugweg: regen. Terugweg: tegenwind. Thuis: half elf.
Muziek vandaag: geen

–

Maandag 5 februari:
Niet heel druk op de werkplek, maar toch van alles te doen. Tussen de middag wandel ik door bos. Ook in de middag niet heel druk op de werkplek, maar toch van alles te doen. Kwart over vijf thuis. De Vrouw serveert het restant van de erwtensoep van zaterdag. Nu eten we alles op. Natafelen. Nieuwe schoenen vandaag gearriveerd. Afwasje. Krant. Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: Touch Of Time (Arve Henriksen & Harmen Fraanje), Volume 3: Further In Time (Afro Celt Sound System)

–

Zondag 4 februari:
Kwart voor zes op. Ik loop een ronde hard langs kanaal, die lukt uitstekend. Thuis nog terug in bed. We staan om negen uur op. Koffie. Vakantieplannen verder maken. Meer koffie met De Vrouw. De Zoon is er om half een voor lunch. Afwasje en stofzuigen. Dan gaan we weer het souterrain in om water te hozen en dit keer zijn we met twintig minuten klaar. We lopen de boekenwinkel hiertegenover in en kopen twee vakantiereisgidsjes. Vier uur is het tijd voor de zondagmiddagluistersessie met de Duitsche vrienden (Bill Evans & Dean Brown featuring Darryl Jones & Dennis Chambers). Dan maak ik avondeten. Eerst een salade van bosui, koolrabi, komkommer, kerstomaat en kaki. Dan bak ik kastanjechampignon, ui, een restje sla, witte biet en risottorijst. Bouillon erop en vijfentwintig minuten laten pruttelen. Ten slotte bak ik steak bavette voor De Vrouw. We eten de risotto op. Natafelen. Afwasje. Lezen. Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: Soil Festivities (Vangelis), 1492 (Vangelis), The Rising Sons featuring Taj Mahal & Ry Cooder (The Rising Sons featuring Taj Mahal & Ry Cooder), Live & Outta Sight 3 (DeWolff), Ends (Giancarlo Erra)

–

Zaterdag 3 februari:
Half zeven wakker en op. Koffie. Begin van de ochtend wandel ik het gebruikelijke zaterdagmorgenrondje langs slager en super. Koffie met De Vrouw. Dan wandel ik nogmaals het centrum voor een bezoek aan een andere super en aan de Syrische winkel. Meer koffie met De Vrouw. Lunch. Afwas en huishoudelijks. We stappen op de fiets en rijden naar een fruitteler aan de rand van de stad. We kopen er appels en stoofperen. Dan weer terug. In de middag ontspannen en op tijd bereid ik avondeten voor. Het wordt een (met aardappel, wortel, knolselderij en prei) goed gevulde erwtensoep. Voor De Vrouw braad ik kiprollade, deels in de oven. We eten er fiks van. Natafelen. Afwas. Krant. Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: Siwan – Hafla (Jon Balke), Blueprint (Keith Tippett), Hot Rats (Frank Zappa), het tweede plaatje uit Bad Side Of The Moon – An Anthology 1970-1972 (Toe Fat), Frames (Keith Tippett’s Ark)

–
Januari:

–

Februari:

–

Maart:

–

April:

–

Mei:

–

Juni:

–

Juli:

–

Augustus:

–

September:

–

Oktober 2024:

–

November:

–

December:

Kijk, daar heb je Rukkie.
Je kunt hem bijna niet zien, want het is al donker op straat.
Rukkie duwt een kruiwagen. Waar zou hij naartoe gaan?
Hij loopt naar de hoek van de straat.
Daar staat Rachid.

‘Hoi Rachid,’ zegt Rukkie. ‘Ga je mee?’
‘Waar gaan we naartoe?’ vraagt Rachid.
‘Naar het winkelcentrum!’
‘Wat gaan we daar doen?’
‘Rellen!’ roept Rukkie.
‘Rellen, leuk!’ zegt Rachid. ‘Maar waarom precies?’
Rukkie loopt door.

Rachid komt hem achterna. ‘Waarom gaan we rellen?’
‘We moeten een voorbeeld nemen aan Duitsland,’ legt Rukkie uit. ‘Daar weten ze wel raad met alle problemen.’
‘Welke problemen hebben ze daar dan?
Wa-ter-o-ver-last?
Spoor-sta-kin-gen?
O-be-si-tas?’
‘Nee,’ zegt Rukkie. ‘Bui-ten-lan-ders.
Mi-gran-ten.
A-siel-zoe-kers.
Ge-luks-zoe-kers.
Net als hier.’
‘Enne…?’ vraagt Rachid voorzichtig. ‘En wat is het plan in Duitsland dan?’
‘De-por-te-ren. Allemaal.’
‘O?’ Rachid wordt een beetje stil. Of nee. Hij zegt: ‘O?’ En dan: ‘Kijk, daar heb je Jos.’

Daar heb je Jos.
Hij draagt twee grote boodschappentassen.
‘Ha Jos,’ zegt Rukkie. ‘Ga je mee naar het winkelcentrum?’
‘Nee,’ zegt Jos. ‘Daar kom ik net vandaan. Kijk maar, ik heb boodschappen gedaan.’
‘Dan ga je toch mee terug?’ vraagt Rukkie. ‘Samen is leuker.
Hoe meer mensen, hoe meer vreugd.’
‘Dat is waar, zegt Jos. ‘Maar wat ga je daar doen?’
‘Rellen!’ zegt Rukkie.

‘Huh? Rellen?’ vraagt Jos. ‘Wat ga je precies doen?’
‘Een koran verbranden. Hier kijk maar.’
Rukkie wijst op zijn kruiwagen.
Daarin liggen takken, lucifers, oude kranten, een jerrycan benzine en een boek.
‘Waarom ga je een boek verbranden, Rukkie?’
‘Omdat alle buitenlanders en asielzoekers weg moeten. Islamieten helemaal.’
‘O ja?’ vraagt Jos. ‘Waarom moeten ze weg?’
‘Ons land is te vol,’ zegt Rukkie. ‘Hun cultuur is anders.
Die past hier niet.
Ze zijn werkloos.
Ze zijn crimineel.
Ze pikken onze huizen in.
Onze eigen kinderen kunnen nergens wonen.
Ze openen kebabtenten en kapperszaken op iedere hoek van de straat.
Ze verkrachten onze vrouwen.’
‘Jij hebt niet eens een vrouw, Rukkie.’
‘Toch is ons land te vol.
Ze moeten weg.
Koffers pakken.
Wij moeten doen zoals in Duitsland: de-por-te-ren.’
‘En Rachid?’ vraagt Jos.
‘Rachid? Wat is er met hem?’
‘Ja, die heeft toch ook een mi-gra-tie-ach-ter-grond?’
‘Nee, Rachid niet. Rachid is onze vriend*.’

‘Luister Rukkie,’ zegt Jos. ‘Migratie is van alle tijden.
Altijd al zijn mensen op zoek geweest naar een beter leven
voor hun kinderen,
voor hun gezin,
voor hun familie en voor zichzelf.
Iedereen is toch een gelukszoeker?
De meeste mensen met een migrantieachtergrond wonen hier al jaren,
of ze zijn hier geboren.
De meeste migranten zijn arbeidsmigranten.
Die willen gewoon werken.
Asielzoekers willen hier ook werken.
En niet de hele dag in een asielzoekerscentrum lummelen.
Nog geen kwart van alle migranten is asielzoeker.
Een klein deel daarvan mag blijven en wordt statushouder.
Nog geen zeven procent van de statushouders krijgt een nieuw huis aangeboden, las ik laatst.
Of was het nu andersom? 
Dat zeven procent van de nieuwe huizen naar een statushouder gaat?
Zo zie je maar. 
In plaats van po-la-ri-se-ren, roep-toe-te-ren en na-bla-ten
kun je beter eens de cijfers goed uitzoeken, Rukkie.
Laten we niet de boel gaan op-rui-en en ruzie zoeken.
Daar maak je het probleem alleen maar erger mee.
Laten we vooral medemenselijk* zijn,
begrip* hebben voor een ander,
met elkaar in gesprek gaan
en nadenken over hoe we respectvol* samen kunnen leven.
Over hoe we met vluchtelingen humaan* omgaan.
De wereld verandert.
Wen er maar aan.
Alle mensen zijn verschillend en dat is juist mooi.
Je kunt zo veel leren van elkaar.’

‘Jos?’ vraagt Rukkie voorzichtig. ‘Ben jij een link-se deu-ger?’ 
‘Misschien,’ zegt Jos. ‘Maar dat kan mij niet schelen.
Ik praat vanuit mijn hart*.
Heb je het nieuws verder gevolgd, Rukkie?
In Duitsland is ook heel veel protest.
Protest tégen die partij die mensen met een migratieachtergrond het land uit wil zetten.
Honderdduizenden mensen zijn de afgelopen weken de straat op gegaan,
om te protesteren tegen fas-cis-me en tegen ra-cis-me,
tegen donkere tijden van discriminatie, ongelijkheid en onrecht.
Zij geloven meer in liefde* dan in haat.
Laten we ervoor zorgen dat mensen met een migratieachtergrond erbijhoren*,
dat ze gewoon meedoen* en meetellen*.
Net zoals Rachid bij onze vriendengroep hoort.’

‘Jos? vraagt Rukkie voorzichtig. ‘Ben jij een link-se deu-ger?’
‘Misschien,’ zegt Jos. ‘Maar dat kan mij niet schelen.
Ik praat vanuit mijn hart*.
Heb je het nieuws verder gevolgd, Rukkie?
In Duitsland is ook heel veel protest.
Protest tégen die partij die mensen met een migratieachtergrond het land uit wil zetten.
Honderdduizenden mensen zijn de afgelopen weken de straat op gegaan,
om te protesteren tegen fas-cis-me en tegen ra-cis-me,
tegen donkere tijden van discriminatie, ongelijkheid en onrecht.
Zij geloven meer in liefde* dan in haat.
Laten we ervoor zorgen dat mensen met een migratieachtergrond erbijhoren*,
dat ze gewoon meedoen* en meetellen*.
Net zoals Rachid bij onze vriendengroep hoort.’

‘Bovendien,’ gaat Jos verder,
‘een koran verbranden valt onder o-pen-ba-re brand-stich-ting.
Dat mag toch niet?’
‘Het is allemaal haatzaaierij wat er in dat boek staat,’ probeert Rukkie nog.
Jos zegt: ‘Haatzaaierij?
En wat ben jij nu van plan dan?
Is dat niet hetzelfde?’

Rukkie buigt zijn hoofd.
Hij weet dat Jos gelijk heeft.
‘Maar wat ging jij eigenlijk doen vanavond, Jos?’ vraagt Rukkie snel.

‘Bij ons in de straat houden we een buurtfeest,’ vertelt Jos. ‘Een winterbarbecue.
Doen jullie mee?
Kijk, ik was net bij de supermarkt.
Daar heb ik net voor sluitingstijd een boel karbonade gekocht.’
‘Maar dat is haram,’ zegt Rachid.
Rukkie zegt: ‘Wat een moeilijk woord.’
‘Ik mag dat niet eten,’ legt Rachid uit.
Jos houdt de tas verder open en lacht: ‘Hier, moet je kijken.
Er zijn ook paprika’s, hoor.’

Dan is het goed.
Nu lachen ze allemaal.
Ze zijn weer vrienden*.

Dag Jos.
Dag Rachid.
Dag Rukkie.
Eet smakelijk.

–
Apeldoorn, januari 2024

* Weet je een woord niet? Vraag een volwassene om het in te typen op Wikipedia.

Hier lees je ‘m op FOK!.

–

Vrijdag 2 februari:
Veel tegenwind tijdens mijn ronde hardlopen, vooral langs het kanaal. Even aan het werk. Dan iets voor achten naar een afspreekpunt en daar pikken Peter-Jan en Aad me op. We rijden naar een theater in Nunspeet, waar Wirwar in april een voorstelling geeft. We spreken twee mensen die de voorstelling organiseren en bekijken de zaal met de technicus. Nogal een grote zaal met een enorm speelvlak. Dat wordt goed. Nog voor elf uur ben ik weer thuis. Koffie met De Vrouw en nog wat verder werken. Dan lunch. De Zwager komt even binnen vallen. Afwasje. We gaan naar het souterrain en zuigen wat water weg, zodat alles weer droog is. Even uitrusten. Eind van de middag maak ik avondeten. Eerst een salade van bosui, koolrabi, komkommer, kerstomaat, ananas en kaki. Ik leg kippenbout in de oven, plus een schaaltje met kastanjechampignon en haloumi. Het restant van de schotel van gisteren heb ik aangevuld met prei en zoete aardappel. De Zoon is er om half zes en we eten alles op. Afwas en afval. Krant. Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: Siwan – Nahnou Houm (Jon Balke), We Are Three (JOI), Septober Energy (Keith Tippett’s Centipede), het vijfde plaatje uit de box Housekeeping – The OLI Years 1990-1994 (no-man)

–

Donderdag 1 februari:
Aardig geslapen, wel. Ik ben weer op tijd op de werkplek en daar handel ik weer veel werkzaamheden af. Merk wel dat mijn hoofd vol zit en ik krijg het niet opgeruimd. Tussen de middag wandel ik door veld en bos. En zon. Op tijd ga ik terug naar huis. Daar ben ik om vijf uur. We eten ook op tijd. De Vrouw serveert een schotel van wortel, zoete aardappel, abrikoos en rijst. Afwasje. We stappen op de fiets en rijden naar een afscheidshuis aan de rand van de stad. Daar condoleren we Heidi en haar familie met het overlijden van haar moeder. Dan weer terug. Krant. Webstek.
Muziek vandaag: het eerste plaatje van Bad Side Of The Moon – An Anthology 1970-1972 (Toe Fat), het vierde plaatje (het album Flowermouth) uit de set Housekeeping – The OLI Years 1990-1994 (no-man)

–

Woensdag 31 januari:
Pas om kwart over zes wakker en op. Ik loop een ronde hard langs een deel van de oude vertrouwde route. Begin van de ochtend naar de super. Thuis koffie en vervolgens naar Gigant voor de repetitie van Wirwar. Enkele oude scènes oefenen voor een workshop die de groep speelt op 12 februari. Thuis koffie met De Vrouw en daarna lunch. Afwasje en huishoudelijks. We gaan weer naar het souterrain en hozen wat water. Niet veel. Even ontspannen. Eind van de middag maak ik avondeten. Ik kook rijst en vul de tomaten-posteleinsaus van zondag aan met nog wat paprika en tomaten. Voor De Vrouw bak ik steak d’Avignon. We eten alles op, inclusief het restant salade van zondag. Afwasje. Krant. Dan bel ik Onze Vader. Het gaat goed met hem en we praten wat bij. Webstek. Lezen. Slapen.
Muziek vandaag: Plays Frank Zappa – Absolutely Live (Tinsel Town Rebellion Band), Get Rhythm (cd single) (Ry Cooder), Portraits Of Bob Dylan (Steve Howe), het derde plaatje uit Housekeeping – The OLI Years 1990-1994 (no-man)

–

Dinsdag 30 januari:
Op de werkplek ben ik weer vroeg en verricht ik veel werk. Het is dan ook een werkplek. Tussen de middag geen gelegenheid om een rondje te wandelen. Sterker nog: ik werk nog door tot ver na vieren. Gelukkig kan ik met een collega meerijden tot Beekbergen, zodat ik toch om kwart over vijf thuis ben. We eten de soep van gisteren op. Afwasje. Dan op de fiets naar Peter-Jan voor de toneelrepetitie. Met z’n vieren akkeren we de eerste scènes door en we maken vorderingen. Tien uur thuis. Even napraten. Slapen.
Muziek vandaag: geen

–

Maandag 29 januari:
Aardig geslapen. Niet helemaal in goede doen. Ik hoor nauwelijks. Toch op tijd op de werkplek. Daar ligt weer veel. Dat doe ik. Tussen de middag wandel ik door bos en zon. Onvast op de benen. In de middag werk ik nog meer af. Kwart over vijf thuis. De Vrouw serveert bamisoep. We eten er goed van. Natafelen. Afwas. Krant. Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: de eerste twee plaatjes uit Housekeeping – The OLI Years 1990-1994 (no-man)

–

Zondag 28 januari:
Zes uur op. Koffie. Webstek. Dan weer terug in bed. Pas om half tien staan we op. Koffie. Verder nadenken over de zomervakantie. Meer koffie. Online schoenen bestellen. De Zoon is er voor lunch. Afwasje en stofzuigen. Dan naar de kelder om eventueel water te hozen, maar het is niet nodig. Ik wandel een rondje langs het kanaal en door de zon. Vier uur is het tijd voor de zondagmiddagluistersessie met de Duitsche vrienden (Orchestre Tout Puissant Marcel Duchamp). Dan maak ik avondeten: tortellini met een tomaten-posteleinsaus en ernaast een salade van bosui, koolrabi, komkommer, kaki en ananas. Voor De Vrouw bak ik steak d’Avignon. We eten er fiks van. Afwas. Webstek. Krant.
Muziek vandaag: The Sad Machinery Of Spring (Tin Hat), Siwan (Jon Balke), Get Ready (Ry Cooder), Serious Tam (Telek), The Turning Year (Brian Eno)

–

Zaterdag 27 januari:
Kwart voor zes wakker. Ik loop een ronde hard langs Grift en kanaal. Die lukt goed. Begin van de ochtend de gebruikelijke ronde langs slager en super. Koffie met De Vrouw. Dan weer het centrum in voor een andere super en de Syrische winkel. Meer koffie met De Vrouw. We bekijken mogelijkheden voor onze zomervakantiereis. Lunch. Afwas en huishoudelijks. Ik ben angstig en moe. Eind van de middag lopen we naar Gigant en in het filmhuis zien we de concertfilm Stop Making Sense. Die staat hier vier keer in de kast, maar het is geweldig om hem op een groot scherm te zien. Geluid is weergaloos hermixt. Na afloop eten we in een klein restaurant. Groentetaart, schnitzel, chocolade- en perentaart en ijs. Voor half negen zijn we thuis. Webstek. Slapen.
Muziek vandaag: Where You Wish You Were (Bill Laurance & Michael League), The Sad Machinery Of Spring (Tin Hat)

–

Vrijdag 26 januari:
Geslapen tot zes uur. Nog geen uur later ben ik aan het werk. Niet dat het een werkdag is, maar dan kan ik volgende week op vrijdag wat minder werken in verband met een ander klusje. Koffie met De Vrouw. Verder. Meer koffie met De Vrouw. Even na twaalf is het klaar. Dan lunch. Afwasje. Ik wandel een rondje en haal het groentepakket op. Dan gaan we naar de kelder. Het valt mee met de wateroverlast in het souterrain. Slechts vijf volle stofzuigers voeren we af. Half uur. Dan even ontspannen. Eind van de middag maak ik avondeten: een risotto met kastanjechampignon en broccoli. Ernaast een salade van bosui, koolrabi, komkommer en kaki. Voor De Vrouw en De Zoon bak ik kippendijfilet. Die Zoon is er om half zes. We eten alles op. Afwas en afval. Kranten. Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: 1999 (Robert Fripp), Warp (Jon Balke), Discources (Jon Balke), Under A Mediterranean Sky (Steve Hackett), Lost Souls (Spaccanapoli), Pretending 2 Run (Tiles), Hot Rats (Frank Zappa)

–

Donderdag 25 januari:
Zeer op tijd weer op de werkplek. Belachelijk volle dag. Geen pauze. Toch krijg ik alles af wat er af moet. Pas kwart voor zes thuis. De Vrouw serveert een linzenstoof die zeer goed is. Afwasje. Dan schoenen aan en naar CODA voor de gedichtenavond. De leden van mijn toneelgroep dragen gedichten voor, dichteres Radna Fabias is er (mooi werk) en Peter-Jan en Aad spelen hun Beatlesduetten. De algehele sfeer is echter bloedserieus en uitermate saai. Om het programma heen zien en spreken we wat bekenden. Half tien thuis. Even uitblazen en dan slapen.
Muziek vandaag: geen

–

Woensdag 24 januari:
Half zeven wakker. Begin van de ochtend naar de super. Thuis koffie. Dan naar Gigant voor de repetitie van Wirwar. Aan het werk voor een workshop over tweeënhalve week. Thuis koffie met De Vrouw. En lunch. Afwasje. We gaan naar het souterrain en hozen nog wat. Het lijkt minder te worden. Ik wandel nog het centrum in en haal bestelde foto’s op bij de fotograaf. Eind van de middag maak ik avondeten. Spliterwtenpasta met kastanjechampignon en broccoli in een knoflookkruidenroomkaassaus, met ernaast een salade van bosui, koolrabi, komkommer en kaki. Voor De Vrouw bak ik runderschnitzel. We eten alles op. Afwasje. Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: Radiophonics – 1995 Soundscapes Volume 1 – Live In Argentina (Robert Fripp), The Slide Area (Ry Cooder), The Gate (Joji Hirota), Le Fabuleux Destin d’Amélie Poulenc (Yann Tiersen)

–

Dinsdag 23 januari:
Weer redelijk geslapen. Zeer op tijd weer op de werkvloer. Weer veel werk. Tussen de middag wandel ik door bos en veld. In de middag nog meer veel werk. Nogal vermoeid ben ik om kwart over vijf thuis. De Vrouw serveert het restant van de schotel van gisteren, een restant salade en de beroemde witlofbootjes met rode paprika en blauwe kaas. Smakelijk. Natafelen. Afwasje. Krant. Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: Pulling Strings (Steve Howe), Le Fabuleux Destin d’Amélie Poulenc (Yann Tiersen)

–

Maandag 22 januari:
Nog goed geslapen ook. Zeer op tijd weer op de werkplek. Aan de slag. Van allerlei gepland en ongepland gedoe. Tussen de middag wandel en gaap ik door bos en zon. Nog weer verder. Plots somber. Duurt kort. Kwart voor zes thuis. De Vrouw serveert een schotel van ui, groene kool, wortel en tomaat met rijst en salade. Afwasje. De lift is nog altijd buiten werking, dus we sjouwen de fiets van De Vrouw via de achteruitgang van het souterrain (geen hoog water) naar een fietsenafdak, zodat ze morgen de deur uit kan. Krant. Webstek. Nog een krant.
Muziek vandaag: Quantum Guitar (Steve Howe), Bridge To Fiction (Mangrove)

–

Zondag 21 januari: De verjaardag van Anja
Zes uur op. Ik loop een ronde hard langs kanaal en door de kou. Niet erg, lopen gaat goed. Thuis nog terug in bed. Negen uur staan we op. Koffie en voorbereidingen voor De verjaardag van Anja. Koffie met De Vrouw. Lunch op tijd. Afwasje. Half een loop ik (de lift is buiten werking) met alle spullen naar Gigant. Met Aad en Willem is de zaal snel ingericht. We instrueren de podiumgasten en om half drie vieren we voor de tiende keer De verjaardag van Anja. Helaas kan Reinier er vandaag niet bij zijn, dus dat betekent dat ik met mijn klungelige pianotechniek open en afsluit. In het kader van de Week van de Poëzie hebben we dichters Hanz Mirck en Kevin de Haan uitgenodigd; zij hebben ieder hun geheel eigen stijl. Lex en Wan spelen in kleine setting de muziek van Zappa en Rob is er met een Zappa-cameo. Zelf lezen we natuurlijk ook wat. Voor aanvang leek het programma me wat kaal en weinig spectaculair, maar het blijkt een uitermate onderhoudende middag. De tiende aflevering is weer geheel anders dan de negen voorgaande en opnieuw mogen we deze zeer geslaagd noemen. Dit keer sta ik niet alleen bij aanvang bij de deur om kaarten te controleren, maar ook na afloop zwaai ik de bezoekers uit. We krijgen bijzonder veel positieve reacties. Het was dan ook weer zo goed als uitverkocht. Mooi. Korte afterparty in de foyer. Ik breng alle spullen weer naar huis en loop dan terug het centrum in naar een eetgelegenheid. Daar zitten De Vrouw en Ineke al. We eten kipsaté en burgers en om half negen zijn we weer thuis. Even zitten en dan slapen. Mooie dag.
Muziek vandaag: That Which Passes – 1995 Soundscapes – Live Volume 3 (Robert Fripp), A Blesssing Of Tears – 1995 Soundscapes Volume Two – Live In California (Robert Fripp) Borderline (Ry Cooder)

–

Zaterdag 20 januari:
Toch om zes uur wakker en op. Koffie. Allerlei, waaronder nog wat voorbereidingen voor de voorstelling van morgen. Begin van de ochtend wandel ik de gebruikelijke zaterdagmorgenronde langs slager en super. Koffie met De Vrouw. We wandelen het centrum in en ik bezoek nog een andere super en de Syrische winkel. Meer koffie met De Vrouw. De Zoon is er half een voor lunch. Afwas en huishoudelijks. We gaan naar het souterrain om water te hozen. De lift is buiten werking. Gelukkig valt het mee: in een half uur tijd brengen we twaalf stofzuigers/emmers naar boven en dan is alles weer helemaal droog. Ontspannen. Eind van de middag maak ik avondeten. Eerst monteer ik een salade van bosui, koolrabi, komkommer, mais, druif en kaki. Ondertussen kook ik witlof en die gaat bedekt met kaas in een ovenschaal en in de oven. Ook prepareer ik een risotto met ui en shiitake en voor De Vrouw bak ik steak bavette. We eten alles op. Natafelen. Afwas en afval. Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: Pie Jesu (cd single) (Robert Fripp), November Suite – Soundscapes – Live At Green Park Station 1996 (Robert Fripp), Motif Volume 2 (Steve Howe), Bridge To Fiction (Mangrove), Uncle Meat (Frank Zappa), het eerste plaatje van Wild River (David Longdon)

foto’s volgen nog

Lotgenoten,

Daar loop ik met mijn twee grote boodschappentassen. Iemand moet het doen. De boodschappen, bedoel ik. De Vrouw lag nog wat uit te slapen toen ik even na achten de deur achter me dicht trok. Het was nog wat donker op straat.
Ik ben naar de supermarkt gewandeld, heb daar ingekocht wat ik dacht nodig te hebben en ben nu weer op weg naar huis. (Later op de dag zal ik ontdekken dat ik de helft van het boodschappenlijstje in mijn hoofd was vergeten, maar dat is een geheel ander verhaal.)
Al van verre hoor ik hem.

Hoe oud zou hij zijn? Ik vermoed een jaar of veertig. Hij ziet er niet uit als een dakloze, maar toch zie ik hem ’s morgens vroeg, overdag of ’s avonds laat over straat lopen. En ik hoor hem. In veel gevallen loopt hij luid te schreeuwen. Nu ook weer. De hond die trouw naast hem draaft lijkt het niet bijzonder te vinden. Ik kijk toch altijd even op.
Hij brult op een volume dat ik denk dat hij heel boos is op iemand in de buurt, maar vaak kan ik niemand om hem heen zien tegen wie hij het heeft. Hoort hij stemmen? Realiseert hij zich dat hij zo luid schreeuwt? Is hij stokkedoof en hoort hij zichzelf niet? Of voert hij een soort straattheater op? Je weet het niet.

Hij is trouwens de enige niet. Er lopen, zitten of liggen meerdere mensen in het centrum van ons zo majestueuze Apeldoorn van wie ik vermoed dat ze geen vaste woon- of verblijfplaats hebben. En velen vertonen daarbij bijzonder gedrag. Ik kan een hele opsomming maken.
Zo is er die man op de fiets die bij je stopt en begint te praten. ‘Mag ik u iets vragen? Ik heb een enorm probleem. Ik wil graag gebruik maken van de daklozenopvang, maar dan moet ik €1,60 per nacht betalen en dat heb ik niet. Kunt u mij helpen?’ Hij klinkt beleefd en het is altijd exact hetzelfde verhaal dat hij afsteekt.
Of de grote en brede vent die op de parkeerplaats rondloopt met een heel vieze doek en vraagt of hij de ramen van je auto kan poetsen voor een kleinigheid. Deze man doet tenminste iets voor het geld dat hij ontvangt. Al zie ik vaak dat mensen hem iets geven en dan wuiven dat hij de ruiten niet hoeft schoon te maken.
Dan is daar nog de meneer die onopvallend door de straten loopt, in zichzelf mompelend en voortdurend door zijn stugge en kortgeknipte haren loopt te krabben.
Of wat dachten we van die magere man die wijdbeens door de Hoofdstraat strompelt en mensen aanspreekt om wat geld, maar zo zacht en onverstaanbaar brabbelt dat iedereen gewoon doorloopt? Laatst zag ik hem ’s avonds buiten de Hoofdstraat lopen en toen had hij zowaar flink de pas erin. Pas toen er andere mensen hem naderden, schakelde hij over op zijn strompelloopje.
Ook zwerft er een man rond die een slaapzak om zich heen geslagen heeft. Wild zwaaiend loopt of staat hij allerlei geluiden te maken, bijna zangerig, met heel veel boventonen. Het lijkt wel Tuvaanse keelzang.
Dat zijn er maar een paar. Ik zie er nog veel meer.

Het lijkt wel of er steeds meer mensen op straat lopen, zitten of liggen te bedelen om geld. Niet zelden met een kartonnen bekertje op de straat of een bord met knullig beschreven tekst ‘God bless you’. (Dat wist ik al.) Het lijkt wel of er steeds meer mensen met een psychiatrisch beeld de juiste zorg of opvang niet krijgen.
Ik zie het met mededogen aan. Toch geef ik de mensen nooit iets, want ik ben bang dat ze het geld uitgeven aan spul wat niet goed voor ze is en dat ik hun situatie daarmee in stand houd. Maar wegkijken doe ik nooit. Als mijn blik de hunne kruist, dan knik ik ze vriendelijk toe en begroet ik ze. Dat ze weten dat ik ze zie. Want ik zie ze.

De man met de hond is nu vlakbij mij. Ik zie zijn lange haren wapperen in de wind, zijn rossige baard, de afgetrapte bruine schoenen, de gaten in zijn spijkerbroek en de wazige blik in zijn ogen. De hond houdt zijn aandacht bij zijn baas.
Ziet hij mij? Ik kijk hem aan en knik. ‘Goedemorgen,’ zeg ik.
Hij kijkt langs mij heen en passeert mij.
Niet veel later, als ik bijna op de hoek van de straat ben, hoor ik hem achter mij. Ik versta er weinig van, maar kan wel opmaken dat hij het niet tegen mij heeft. Ik schrik er niet meer van.

Eén keer kwam ik vlak langs hem lopen. Hij zat stil op een muurtje met de hond naast hem. Hij leek in gedachten verzonken, maar toen ik hem passeerde, schreeuwde hij plots weer. Toen schrok ik wél.
‘Joh,’ zei ik. ‘Je laat me schrikken. Ben je boos?’
Hij werd stil en keek me aan met open mond. Toen haalde hij adem en brulde: ‘Ik ben niet boos!’
‘Och zo,’ zei ik. ‘Zou je wat minder hard willen praten? Ik schrik ervan. De mensen gaan je uit de weg.’
Het leek wel of hij dwars door me heen keek. Toch antwoordde hij. Zachtjes. Hij knikte. ‘Oké.’

Wat een avonturen weer.

–
Apeldoorn, januari 2024

Hier lees je ‘m op FOK!.