Bas Langereis leest u voor!

–

bazbo 0910: Froukje – Als Ik God Was
Omdat ik twee items koop op Record Store Day op 22 april 2023, krijg ik deze single. Ik draai hem nu pas voor het eerst. En waarschijnlijk ook voor het laatst. Ik ken die hele Froukje niet en haar liedje klinkt leuk en intiem, met wat elektronica en fragiele zang. Wereldschokkend is het niet in mijn oren. De B-zijde trouwens ook niet. Het plaatje staat inmiddels hoog boven in een platenkast waar de singles staan die ik er waarschijnlijk nooit meer uit haal.

–

bazbo 0909: Emerson Lake & Palmer – Brain Salad Surgery
Ook op die Record Store Day op 22 april 2023 vind ik deze picture disc. De prijs is belachelijk hoog en de plaat heb ik al ikweetniethoeveel keer in de kast staan (twee maal vinyl, vier maal cd), maar toch neem ik hem mee. Het is in mijn oren het meest consistente album dat de heren Emerson Lake & Palmer samen hebben gemaakt. In 1973 zijn ze op het toppunt van hun creativiteit en roem. De vorige plaat Trilogy hadden ze laag voor laag in de studio in elkaar geknutseld en het aantal overdubs was niet te tellen. De stukken bleken op het podium niet uit te voeren. Dat moest met dit nieuwe album anders. In een soort concertsetting in hun studio (een oude bioscoop in hartje Londen) construeerde het trio dit fenomenale album dat bekend staat als een van de meesterwerken in de prog. De hoes is overigens van H.R.Giger. Eigenlijk is ieder stuk op de plaat raak, of het moet het korte niemendalletje Benny The Bouncer zijn, een humoristisch countryrockjazzliedje. Opener Jerusalem, de beroemde Britse hymne, zet de toon voor het album: majestueus en magistraal. Emersons Moog giert rond de prachtige zang van Lake. En dan ramt Toccata erin: Emersons bewerking van het vierde deel uit het pianoconcert van Alberto Ginastera. Onnavolgbaar technisch complex met in het midden een door Palmer gecomponeerde drumsolo waarin hij gebruik maakt van zijn nieuwste snufje: de Moogdrum, een systeem waarin zijn drumvellen zijn gekoppeld aan Emersons synthesizer. Still… You Turn Me On is het rustpunt van de plaat: een lieflijk liefdesliedje van Greg Lake. De laatste dertig minuten zijn ingeruimd voor Karn Evil 9, een monstercompositie van Emerson die in drie delen uiteenvalt. Het thema ervan is me tot op de dag van vandaag niet duidelijk (en ik beluister dit stuk toch al zo’n dikke tweeënveertig jaar), maar het heeft iets van doen met toekomst en technologie. Het eerste deel is complexe progrock, het tweede deel is meer pianojazzy en in het derde deel wordt de nachtmerrie dat computers de wereld gaan beheersen uitgebeeld door Emersons grandioze synthesizerpartijen. Voorwaar, geen kattenpis, deze plaat. Het trio trekt er in 1973 en 1974 dan ook de hele wereld mee over met allerlei toeters en bellen: quadrofonisch geluid, enorme decorstukken, een vleugel die opstijgt en al ronddraaiende meermalen over de kop gaat en een ongekende lichtshow. Niet gek dat de groep erna een pauze neemt. Van die tour verschijnt nog wel een driedubbelelpee Welcome Back My Friends To The Show That Never Ends, waarop zo’n beetje de gehele Brain Salad Surgery is te beluisteren. Zelf ben ik er nog altijd niet uit of Brain Salad Surgery het allerbeste album van de groep is. Voor deze picture disc is gebruik gemaakt van de remaster uit 2014 en o ja, ik laat hem in de verpakking zitten en ik heb hem dus (nog) nooit gedraaid.

–

bazbo 0908: Porcupine Tree – IA/DW/XT
22 april 2023 was het Record Store Day. Er stond niet heel veel op mijn lijstje voor dit jaar. (Ik haak een beetje af, omdat de prijzen van de platen de pan uit swingen.) In de paar kratten die de plaatselijke platenwinkel alhier in ons zo majestueuze Apeldoorn had staan, viste ik er toch iets uit. Op deze EP staan vier stukken, die Porcupine Tree opnam tijdens de sessies voor de albums In Absentia (2002) en Deadwing (2005) en ze staan ook op de debiel dure Deluxe dozen van die platen en die heb ik niet. Drown With Me en Chloroform kende ik al wel; die stonden ook op een cd-single die ik in de kast heb staan. Revenant is een kort instrumentaaltje van Richard Barbieri en Mother And Child Divided is ook instrumentaal, maar heeft zo’n stampende heavy riff waar Steven Wilson en de zijnen een patent op hebben. Leuk hebbeding, draai hem nu voor de tweede keer en op Discogs zie ik dat hij al voor schandalig hoge prijzen in de verkoop staat en is geweest.

_

Bas, Willem, Aad en ik samen met Three Guys Named Joe in de tuin bij Fokjelien en Rolf.

–

Zondag 16 april
Bas, Willem, Aad en ik samen met Diva Power in de tuin van het atelier van Anneke en Roelof.

–

Vrijdag 21 april:
Rond zes uur wakker en op. Als ik mijn ronde ga hardlopen, regent het heel licht, maar al snel is het droog. Lopen gaat heel redelijk. Thuis wat rustig aan. Koffie. Tegen kwart voor elf lopen we naar het station en daar pakken we een trein naar Deventer. De Vrouw wil nog wat winkelen en het lukt haar de nieuwe garderobe verder uit te breiden. We lunchen op de Brink en zijn om drie uur weer terug in Apeldoorn. Ik wandel nog een rondje en haal het groentepakket op. Krant. Dan maak ik avondeten. Het is kliekendag. Het restant salade vul ik aan met peer. Twee schaaltjes zet ik in de oven: een met de schorseneerschotel van eergisteren en een met de chili van gisteren. Voor De Vrouw bak ik kalfschnitzel. We eten alles op. Afwasje. Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: The Divine Abstract (Charlie Cawood), Blurring Into Motion (Charlie Cawood), The Way Up (Pat Metheny Group), Pig Views (Regal Worm), Ends (Giancarlo Erra)

–

Donderdag 20 april:
Slapen gaat een heel stuk beter. Toch op tijd wakker en op. Iets voor zeven ben ik aan het werk. In alle vroegte krijg ik veel werk af. Koffie met De Vrouw; die gaat de deur uit. En verder. Meer koffie. Half een lunch. Afwasje. Dan wandel ik een rondje langs het kanaal. En verder. Half vijf is het klaar. Ik maak avondeten. Eerst zet ik bieten in water op het vuur en dat kookt een uur. Ik gebruik ze overigens vandaag nog niet. Ik vul de salade van gisteren aan met aardbei. Dan bak ik kastanjechampignon, ui, knoflook, pastinaak en paprika. Daar roer ik chilipoeder, tomatenpuree en later rode bonen doorheen. Ten slotte bak ik een biefstuk voor De Vrouw. We eten er weer fiks van en morgen wordt het een kliekendag. Natafelen. Webstek. Krant.
Muziek vandaag: Blade Runner (Vangelis), Chariots Of Fire (Vangelis), Soil Festivities (Vangelis), Octane (Spock’s Beard), A Part, And Yet Apart (Bill Bruford’s Earthworks), The Road To Damascus (Syriana), Biophilia (Björk), Tales Without Words (Van Binsbergen Playstation)

–

Woensdag 19 april:
Nogal slecht geslapen. Het hoofd zit vol met dingen rondom werk en zaken die ik vind dat ik moet doen. Wat voor zes sta ik op. De ronde hardlopen gaat alleraardigst. Vervolgens wandel ik naar de super. Thuis koffie en dan naar Gigant voor de repetitie van Wirwar. Het geboekte optreden komt nu dichterbij, dus repeteren is strak. Er valt nog wel wat te verbeteren en vanochtend werken de spelers hard. Twaalf uur thuis. Koffie met De Vrouw. Dan lunch. Afwasje en ander huishoudelijks. Ik wandel een klein rondje langs het kanaal. Thuis doe ik een klusje voor Wirwar en lees ik de krant. Dan maak ik avondeten. Ik maak schorseneren schoon en kook ze. Ondertussen monteer ik een salade van bosui, komkommer, peer en aardbei. Dan bak ik oesterzwam, ui en courgette. Daar roer ik de gekookte schorseneer en knoflookkruidenroomkaas en wat kookvocht doorheen, zodat er een romig geheel ontstaat. Ten slotte bak ik kalfschnitzel voor De Vrouw. We eten er fiks van. Afwas en afval. Webstek. Lezen. PROG.
Muziek vandaag: Live – Stamping Ground (Bill Bruford’s Earthworks), Now – Live in Nottingham (Asia), Septober Energy (Keith Tippett’s Centipede), The Colours Of Chloë (Eberhard Weber)

–

Dinsdag 18 april:
Zeer op tijd weer op de werkplek. De eerste paar uren werk ik veel af en dat schoont mijn actielijstje. Vervolgens overleg en in de middag een training voor een nieuwe computerapplicatie waarin ik veel hoop te kunnen gaan betekenen. Geen gelegenheid om buiten een rondje te lopen. Lange dag. Kwart voor zes ben ik thuis. Krant. De Zoon is er niet veel later ook. De Vrouw serveert een nasiachtige schotel met rijst, ui en bimi. Afwas. Webstek. Lezen. Slapen.
Muziek vandaag: One Quiet Night (Pat Metheny), Moondawn (Klaus Schulze)

–

Maandag 17 april:
En weer heel op tijd op de werkplek. Ik krijg er van alles gedaan. Wel warrig in het hoofd en dat maakt dat het tempo wat laag is. Niet erg. Tussen de middag geen gelegenheid om naar buiten te gaan, want allerlei overleg. Eind van de middag neem ik een bus naar een locatie ergens in Arnhem en daar ontmoet ik een psycholoog voor een intake. Fijn gesprek, ik krijg de ruimte om te vertellen wat er in het hoofd allemaal gebeurt en we maken afspraken voor nabije toekomst. Ik ga stappen zetten die hopelijk leiden tot meer energie, zodat ik zowel op het werk als thuis beter in balans ben. Kwart over zeven thuis. De Vrouw serveert een schotel van aardappel, tomaat, bimi en groene asperge. Zeer smakelijk. Afwasje. Dan zeer vermoeid en zeer vroeg ook ga ik slapen.
Muziek vandaag: Volta (Björk)

–

Zondag 16 april: Cultuur bij je Buur
We zijn pas om negen uur uit bed. Koffie. Restje krant. Meer koffie. Nog meer koffie. We lunchen even na elf. Dan stap ik op de fiets en rijd naar een tuin bij een atelier aan de Deventerstraat. We worden fantastisch ontvangen door Anneke en Roelof. Het weer is opnieuw niet optimaal, maar we krijgen nog redelijk wat bezoek. Ook leuk: Diva Power. In de derde set speelt Aad gitaar en doen we een paar dingen samen: Hee doe!, een gedicht, Mooi weer, Steinway. Alles bij elkaar: bijzonder leuke middag en weekend. Ik ben na zessen thuis. Even bijpraten en dan wandelen we het centrum in. De twee eettenten die we op het oog hadden zijn gesloten en we belanden bij een Italiaan. Pizza vegetariana en pizza Toscane. Zeer smakelijk. Op tijd ook weer terug en vroeg lig ik in bed.
Muziek vandaag: Bridge Of Light (Keith Jarrett), Alpha (Asia), The Turning Year (Roger Eno)

–

Zaterdag 15 april: Cultuur bij je Buur
Kwart voor zes wakker en op. Goed geslapen. Ik ga een ronde hardlopen en die lukt prima, zeker gezien ik twee keer heb overgeslagen. Ik wandel naar de slager en super. Thuis koffie. Ik doe nog wat laatste voorbereidingen voor vanmiddag. Meer koffie met De Vrouw. De Zoon is er om half twaalf voor lunch. Klein afwasje, dan stap ik op de fiets en rijd ik naar de woning van Fokjelien en Rolf, net buiten het centrum. Daar zit redelijk wat volk in de tuin. Bas, Willem, Aad en ik trappen af met een minivoorleesvoorstelling van een half uur. Aanvankelijk is het zonnig. Als Three Guys Named Joe het van ons overneemt, betrekt het en wordt het grijs en kil. We doen nog twee setjes en tussendoor overleggen we over De verjaardag van Anja op 21 mei. In de tuin is de stemming opperbest. Dit is een mooie locatie met geweldige gastvrouw en gastheer. We krijgen veel goede reacties na afloop. Ik ben om half zes thuis. Even bijpraten. De Vrouw is ook net thuis. Ik maak avondeten voor mijzelve. Eerst kook ik tagliatelle. Dan bak ik oesterzwam, courgette en een restje bindsla. Daar roer ik de pasta en fiks wat knoflookkruidenroomkaas doorheen. Ik zet het restant salade van gisteren ernaast. De Vrouw eet er toch wat van mee en we maken alles op. Afwasje. Webstek. Krant.
Muziek vandaag: At First Light (Ralph Towner), Zodiaque (Rick Wakeman & Tony Fernandez), Snow (Spock’s Beard)

De zon scheen niet eens, maar toch had Leon het raam open gedraaid. Zijn gebruinde linkerarm hing naar buiten. Met grote vaart reed hij zijn BMW door de drukke straten. Iedereen zag hem. Dat was de bedoeling. Toch moest hij doorrijden. Toen hij vlak voor een van de terrassen stil moest houden kwam er iemand op hem af.
De man wees op de krassen en deuken in de carrosserie en keek hem vragend aan.
‘Er zijn tijden,’ zei Leon, ‘dat ik bij het inparkeren verlang naar een Fiat 500.’

–
Apeldoorn, april 2023

Hier lees je ‘m op FOK!.

–

Vrijdag 14 april:
De wekker gaat niet, maar ik sta wel om vijf uur op. Niet zo goed geslapen. Om zes uur ben ik aan het werk en dat zorgt voor fijne afleiding. Er is een en ander aan werkzaamheden. Kwart voor acht wandel ik naar een afgesproken plek in het centrum alwaar Marcel Aad en mij oppikt. We rijden naar een locatie bij Harderwijk, waar Wirwar een voorstelling gaat spelen op 10 mei. Als het doorgaat. We maken kennis met de aardige mensen van de organisatie, verkennen de zaal en geven wensen voor techniek door. Kwart voor elf ben ik weer thuis. De Vrouw is dan net de deur uit. Ik verricht nog een boel werkzaamheden, lunch, verricht nog veel meer werkzaamheden en om half vijf is het klaar. De Vrouw is dan net weer terug van de deur uit. Even bijpraten. Dan maak ik avondeten. Eerst oesterzwam, ui, paarse bataat, paprika en courgette in een braadslede en dat gaat dik veertig minuten de oven in. Ondertussen monteer ik een salade van bosui, koolrabi, komkommer en tomaat, plus een kabeljauwpakket. Dat vispakketje gaat de laatste twintig minuten mee de oven in. We eten de boel op. De Vrouw gaat om zes uur de deur uit. Ik was af. Webstek. Krant. Voorbereiden voor morgen en zondag. Dan slapen. Dit is een goede dag. Nauwelijks piekeren of angst. Opgewekt, zelfs.
Muziek vandaag: Silhouettes (Klaus Schulze), Venice (Fennesz), There & Here (Spock’s Beard), Speaking Of Now (Pat Metheny Group), Roxy – The Movie (Frank Zappa), All Heaven Broke Loose (Bill Bruford’s Earthworks), Earth (Vangelis)

–

Donderdag 13 april:
Aardig geslapen. Zeer vroeg weer op de werkplek. Allerlei overleg en om kwart over elf ga ik weer terug naar huis. Daar ben ik om kwart voor een. Drie kwartier later weer allerlei overleg en om half vier is het klaar en ben ik afgemat. Toch wandel ik nog naar de mondhygiënie en even voor vijf ben ik weer terug. De Vrouw serveert een schotel van ui, pastinaak, courgette, paprika en tomaat. Zeer smakelijk. Ernaast restant salade. Afwas. Krant. Webstek. Lezen. Niet zo’n heel goede dag. Tijdens werk lijkt het mee te vallen, maar toch steeds het idee dat ik niet scherp ben en nauwelijks functioneer. Zeer wankel op de benen, heel vermoeid.
Muziek vandaag: Live At The Schauburg Bremen 1987 (Bill Bruford’s Earthworks), Medulla (Björk), Deus Arrakis (Klaus Schulze)

–

Woensdag 12 april:
Kwart voor zeven wakker en op. Redelijk geslapen. Ik loop mijn gebruikelijke woensdagmorgenronde naar de super. Het regent. Thuis koffie. Dan om half tien naar de repetitie van Wirwar. Die verloopt uitermate soepel; de spelers krijgen het er steeds beter in. Over vier weken is de geboekte voorstelling en het komt helemaal goed. Thuis koffie met De Vrouw. En lunch. Afwasje. Ik wil een rondje buiten lopen, maar het regent nogal. Uitrusten. Zeer, zeer vermoeid en lusteloos ben ik. Wel schrijf ik een (laatste) nieuwsbericht op de webstek van Kunst-Zinnig-Brein. Er is mail: onze bekende Coen (zanger, dichter, kleinkunstenaar, in november te gast op De verjaardag van Anja) is na een lange periode van ziekte vanmorgen in alle rust overleden. Eind van de middag maak ik avondeten. Eerst een salade van bosui, koolrabi, radijs, komkommer en kerstomaat. Vervolgens kook ik kikkererwtenpasta. Dan bak ik kastanjechampignon, rode ui, raapsteel en daar roer ik de pasta en een kuipje knoflookkruidenroomkaas doorheen. Ten slotte bak ik een kalfschnitzel voor De Vrouw. We eten alles op. Afwas en afval. Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: 1492 (Vangelis), V (Spock’s Beard), Asia (Asia), Amazônia (Jean-Michel Jarre)

–

Dinsdag 11 april:
En weer zeer op tijd op de werkplek. De eerste twee uur kan ik zeer veel werk verzetten. Daarna heb ik een lang overleg. Ik bel de psychologenpraktijk die me gaat ondersteunen. Eerste afspraak (intake) is maandagmiddag aanstaande. Vijf uur. Dan ben ik kapot, weet ik, maar dan kan de psycholoog gelijk zien hoe ik eraan toe ben. Om twaalf uur heb ik een bus terug. Kwart over een thuis. Daar nog kort iets werken en vervolgens springen De Vrouw en ik op de fiets. Ik leg de huisarts uit wat mijn besluit is geweest rondom de psychologische ondersteuning via werkgever. Ook vraag ik of we nog kunnen uitsluiten of mijn wankele tred ergens anders vandaar komt. Ik doe nog wat looptesten en krijg vervolgens een doorverwijzing naar een neuroloog. Je weet nooit. Vier uur weer thuis. Daar doe ik nog een paar werkzaamheden en dan is het klaar. De Zoon is er om half zes. De Vrouw serveert een stoemp van aardappel, spinazie, lins en kaas. Zeer smakelijk. Afwasje. Dan op de fiets naar Peter-Jan, voor de toneelrepetitie. We gaan hard; veel scènes hebben we er al goed in zitten. Twee langere (en complexe) zijn de vervolgstap. Iets na tien uur thuis. Even bijpraten en slapen.
Muziek vandaag: geen

–

Maandag 10 april: Tweede paasdag
Kwart voor zeven wakker en op. Goed geslapen. Koffie. Allerlei en lezen. Meer koffie. Nog meer allerlei en lezen. Meer koffie met De Vrouw. We lunchen eenvoudig met wat restanten van gisterenmiddag en gisterenavond. Afwasje. Ik wandel een klein rondje om het centrum. Dan lees ik Pé & Rinus – De biografie (Herman Sandman) uit. Vervolgens is het tijd voor de (uitgestelde) zondagmiddagluistersessie met de Duitsche vrienden. Erna maak ik avondeten. Ik kook koolraap. Ondertussen monteer ik een salade van bosui, radijs, komkommer en nog wat groene asperges. Ook heb ik de schaal met het restant van de gorgonzolaeieren in de oven geschoven. Voor De Vrouw bak ik runderschnitzel. Ten slotte roer ik blokjes blauwe kaas door de gekookte koolraap. We eten het meeste op. Afwasje. Webstek. Lezen. Slapen. Een goed weekend; ik heb het idee dat ik wat kon ontspannen en tot rust ben gekomen. Morgen verder zien.
Muziek vandaag: Last Dance (Keith Jarrett & Charlie Haden), Nick ’n Neal – Two Seperate Gorillas – Live In Europe (Nick D’Virgilio & Neal Morse), A Gallery Of The Imagination (Rick Wakeman), Vespertine Live (Björk), A Map Of The World (Pat Metheny)

–

Zondag 9 april: Eerste paasdag
Kwart voor zes op. Eerst maar eens een ronde hardlopen. Het is niet heel koud en ik kies een wat langere route. Lopen gaat niet heel soepel, maar dat is niet erg. Thuis nog terug in bed. Koffie. Restant krant. Meer koffie met De Vrouw. We nuttigen een paaslunch van ovenbroodjes en ei. Afwasje en stofzuig. Ik wandel een rondje langs het kanaal en door de zon. Thuis wat lezen. Eind van de middag bereid ik avondeten voor: de beruchte gorgonzolaeieren, jaja, pizza (van naan) belegd met crème fraîche en rode ui en groene asperges, plus een salade van bosui, koolrabi, komkommer en appel. De Vrouw regelt kipvleugels uit de oven. De Zoon is er pas om zes uur en heeft het nagerecht bij zich: chocolademousse. Die vullen we aan met cashewijs en bosfruit. We tafelen nogal lang en de afwas is iets voor acht klaar. Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: La Fenice (Keith Jarrett), Wrong Way Up (Brian Eno & John Cale), het tweede en derde plaatje (het concert uit Munich) uit de set Zappa ’80 – Mudd Clubb / Munich (Frank Zappa)

–

Zaterdag 8 april:
Kwart voor zeven op. Nog goed geslapen ook. Koffie. Dan wandel ik de gebruikelijke zaterdagmorgenronde langs slager en super. Koffie met De Vrouw. Ik wandel opnieuw het centrum in voor een boodschap bij een andere super en de Syrische winkel. Meer koffie met De Vrouw. De Zoon is er om kwart voor een voor lunch. Afwasje en ander huishoudelijks. Dan fiets ik naar Onze Vader. Het gaat goed met hem, hij is opgewekt en we beleven een aangename tijd. Binnenkort halen we hem een keer op en nemen we hem weer mee uit eten. Kwart voor vijf thuis. Daar maak ik avondeten. Ik zet het schaaltje met bataatpastinaakstoemp, paprika en kaas in de oven. Daarnaast een braadslede met kastanjechampignon, ui en pastinaak. Er is nog een restant salade van gisteren en voor De Vrouw bak ik runderschnitzel. We eten alles op. Natafelen. Afwasje. Webstek. Krant.
Muziek vandaag: Rosetta (Vangelis), The Beard Is Out There – Live (Spock’s Beard), 200 Motels – The Suites (Frank Zappa), Terry Riley: Sun Rings (Kronos Quartet)

–

Vrijdag 7 april:
Ik heb mijn wekker op de gebruikelijke tijd gezet (04.55 uur) en dus gaat die af om 04.55 uur. Goh. Niet goed geslapen. Toch sta ik op. Mijn ronde hardlopen gaat heel redelijk. Het is niet heel koud en er staat weinig wind. Krant van gisteren. Half negen lopen De Vrouw en ik naar het station. We pakken de trein naar Deventer. Daar heeft De Vrouw een zakelijke afspraak en na afloop belanden we in het centrum van Deventer. Daar drinken we koffie, bezoeken wat winkels (De Vrouw is aan nieuwe garderobe toe) en we lunchen met broodjes avocado-feta-tomaatjes-ei en kroketten. Dan nemen we de trein terug. Inmiddels regent het fijn maar gestaag. Ik wandel een rondje door die miezerregen en haal het groentepakket op. Nog wat rusten en dan maak ik avondeten. Ik vul een paprika met het restant bonenschotel van dinsdag en leg beide helften in de ovenschaal met het restant zuurkoolschotel van gisteren. Dit gaat de oven in. Ernaast zet ik het ovenschaaltje met het restant bataatpastinaakstoemp van eergisteren. Terwijl het opwarmt en gaart monteer ik een salade van bosui, koolrabi, komkommer en tomaat. We eten er fiks van, maar opnieuw blijft er over. Het schaaltje met bataatpastinaakstoemp blijft onaangeroerd en daar snijd ik een restant geroosterde paprika overheen. Voor morgen. Afwas. Ik bel Onze Vader en spreek af dat ik morgen bij hem langs fiets. Krant. Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: Nocturne – The Piano Album (Vangelis), Jim Hall & Pat Metheny (Jim Hall & Pat Metheny), het eerste plaatje (het Mudd Club concert) uit de set Frank Zappa ’80 – Mudd Club / Munich (Frank Zappa), The Turning Year (Roger Eno)

–

Donderdag 6 april:
Opnieuw vroeg op de werkplek. Om acht uur spreek ik de bedrijfsmaatschappelijk werkende én de leidinggevende. We spreken af dat ik me ga aanmelden bij een psychologiepraktijk die me – gericht op werkzaamheden – op korte termijn gaat ondersteunen. Ik onderzoek dan wat mijn draaglast is, wat ik nodig heb om mijn belastbaarheid en grenzen aan te geven en of mijn huidige werkplek daar wel bij past. Het traject gaat een half jaar duren en mogelijk kom ik van alles tegen, dat zie ik dan wel. Voor nu is het fijn dat er vaart in komt en ik dus in beweging kan zijn. Ik werk nog wat zaken af, heb overleg maar geen gelegenheid om naar buiten te gaan en in de middag nog twee intensieve overleggen. Ik pas wat later van de werkplek weg. Op het station in Arnhem blijkt de paasspits losgebarsten en is er geen bus, dus ben ik aangewezen op de trein. Kwart voor zeven thuis. De Vrouw serveert een schotel van aardappel en zuurkool uit de oven. Zeer smakelijk. Ernaast een restant salade van gisteren. Natafelen. Afwasje. Webstek. Krant. Slapen.
Muziek vandaag: Homogenic Live (Björk), At First Light (Ralph Towner)

–

Woensdag 5 april:
Kwart voor zes wakker en op. Ik ga een ronde hardlopen. Die lukt – ondanks kou en stevige wind – best aardig. Erna loop ik naar de super. Thuis koffie. Dan naar de repetitie van Wirwar. Een stevige repetitie vandaag; de groep werkt hard naar een geboekte voorstelling op 10 mei en er is wat veranderd in de volgorde van de scènes en dat zorgt voor wat onrust. Gelukkig is de onrust ook snel weer weg. Thuis koffie met De Vrouw. Daarna lunch. Afwasje en ander huishoudelijks. Ik wandel een klein rondje buiten het centrum en door de zon. Krant. Dan maak ik avondeten. Eerst een salade van bosui, koolrabi, komkommer, tomaat en blauwe bes. Vervolgens kook ik paarse bataat, pastinaak, ui en groene kool. Dat giet ik af en stamp ik tot een stoemp en daardoorheen roer ik een restje bindsla. Ten slotte bak ik runderschnitzel voor De Vrouw. We eten er fiks van. Afwasje. De Vrouw gaat de deur uit. Webstek. Lezen. Slapen.
Muziek vandaag: The Kindness Of Strangers (Spock’s Beard), Archeology (Musique Montparnasse), Another Green World (Brian Eno), Here Come The Warm Jets (Brian Eno), At First Light (Ralph Towner)

–

Dinsdag 4 april:
Redelijk geslapen. Kwart voor zes op en een uurtje later ben ik aan het werk. Er is overleg en nog meer overleg en tussendoor werk ik veel uit. Tussendoor ook koffie met De Vrouw. Half een lunch en afwasje. Ik wandel een rondje buiten het centrum en door de zon en kou. Nog weer verder. Half vijf is het klaar. Erg moe. De Zoon is er om half zes en De Vrouw serveert een schotel van ui, rode boon en doperwt, soort chili en zeer smakelijk. Afwasje. Half zeven fiets ik naar Peter-Jan en daar arriveert ook Bertus. We doen dit keer weer met z’n drieën de repetitie van de toneelgroep en naast wat ideeën voor muziek uitwisselen zijn we ook fiks in de weer met tekst. Bijna de helft van het hele stuk hebben we er al in zitten. Half tien ben ik weer thuis. Heel even bijpraten en dan slapen.
Muziek vandaag: Discreet Music (Brian Eno), Munich 2006 (Keith Jarrett)

–

Maandag 3 april:
Niet zo heel goed geslapen; veel wakker. Toch sta ik goed op. Vroeg op de werkplek. Daar lukt van alles. Tussen de middag wandel ik door bos en zon. In de middag lukt van alles. Kwart over vijf thuis. Krant. De Vrouw serveert een kliekenschotel van de restanten van gisteren en eergisteren met gebakken aardappel ernaast. Natafelen. Afwas. Lezen. Webstek. Lezen. Ik probeer de belemmerende gedachtestromen te temperen met oefeningen. Soms lukt het. Soms niet. Vroeg slapen of althans een poging daartoe.
Muziek vandaag: Post Live (Björk), Imaginary Day (Pat Metheny Group)

–

Zondag 2 april:
Pas om negen uur zijn we uit bed. Koffie. Restje krant. Meer koffie met De Vrouw. Lezen. Nog meer koffie. De Zoon is er om half een voor lunch. Afwasje. We wandelen een rondje door de zon en koude en om het centrum. Even zitten. Ryuichi Sakamoto is overleden. Ik wist dat hij ziek was, maar het raakt me enorm. Gelukkig is er afleiding: de zondagmiddagluistersessie met de Duitsche vrienden. Eind van de middag maak ik avondeten. Eerst monteer ik een salade van bosui, koolrabi, komkommer, tomaat en mais. Vervolgens bak ik ui, paarse zoete aardappel en snijbiet; daar gaan texmexkruiden en crème fraîche doorheen. Ook schuif ik een schaal met daarin portabello’s die ik heb gevuld met bosui en feta. Ten slotte bak ik kippendijfilet voor De Vrouw. We eten er zeer goed van; een klein restant gaat in de ovenschotel bij de bietenrisotto van gisteravond. Natafelen. Afwasje. Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: Budapest Concert (Keith Jarrett), Departure Tapes (Giancarlo Erra), Beware Of Darkness (Spock’s Beard), het derde plaatje uit de set Oxygene Trilogy (Jean-Michel Jarre), async (Ryuichi Sakamoto)

–

Zaterdag 1 april:
Welkom op deze Internationale Dag van de Desinformatie. Nog goed geslapen ook. Zes uur wakker en op. De foto’s van Henk van De verjaardag van Anja van afgelopen zondag zijn er. Eerste helft en er zitten op het eerste oog al heel fraaie exemplaren bij. Mijn ronde hardlopen gaat niet heel soepel, maar gezien ik twee keren heb overgeslagen klaag ik niet. Ik wandel door lichte regen naar de slager en super. Koffie met De Vrouw. Dan nogmaals het centrum in voor een andere super en de Syrische winkel. Koffie en krant. De Zoon is er om half een voor lunch. Afwasje en ander huishoudelijks. Dan loop ik een rondje langs het kanaal en door niet meer zo lichte regen. Eind van de middag maak ik avondeten. Eerst shiitake bakken, dan ui, een restje bindsla en gekookte bieten erbij. Vervolgens risottorijst, olie en bouillon en dan een half uurtje laten pruttelen. Ondertussen vul ik het restant salade van gisteren aan met komkommer en kerstomaat en ten slotte bak ik voor De Vrouw runderschnitzel. We eten er goed van en een restant bietenrisotto blijft over. Toe is er nog wat cashew-banaan-walnootijs. Afwas. Webstek. Lezen. Slapen.
Muziek vandaag: At First Light (Ralph Towner), Bordeaux Concert (Keith Jarrett), The Light (Spock’s Beard), het tweede en derde plaatje (het concert uit Munich) van de set Mudd Club / Munich 1980 (Frank Zappa), het tweede plaatje uit de set Oxygene Trilogy (Jean-Michel Jarre)

Ik hou wel van kinderen, maar niet om ze aan te raken. Lang, heel lang geleden, het zal in 1985 zijn geweest, ging ik naar de wat toen nog Sociale Academie heette. Met mijn geitenwollensokken en sandalen liep ik op de eerste lesdag een lokaal in en toen een lange baard mij vroeg wat mijn motivatie was om Kultureel Werk (met een K) te komen studeren, zei ik: ‘Ik wil het liefst de hele dag met kinderen spelen.’ Dat was toen nog een heel onschuldige opmerking. Daar dacht niemand wat van. Dat is tegenwoordig wel anders.

Tegenwoordig wil ik ook niet meer de hele dag met kinderen spelen. Ik moet er niet aan denken. Dat geschreeuw aan mijn kop, de hele dag. Iemand uit mijn schoonfamilie is enkele jaren geleden aan een gezin begonnen en regelmatig komt hij met dat jengelende janhagel bij ons over de vloer. Die vloer kunnen we na afloop van het bezoek leegruimen, stofzuigen en dweilen. Je biedt ze iets te drinken aan en ze gieten het over de tafel en de vloer, driekwart van een koek belandt in kruimels in het tapijt en trappen ze er vervolgens volledig in, op de ramen staan de afdrukken van handjes en neusjes en alle bloemstukken, kranten, koffiekopjes en wat er maar voorhanden kan zijn, liggen ordeloos over tafels, op kasten of de grond. Gewoon praten is er niet bij; ze schreeuwen en gillen onophoudelijk op zulk volume dat hoortoestellen geheel overbodig zijn. Of juist hard nodig worden, gezien de gehoorbeschadiging die ze met hun gekrijs veroorzaken. Na het bezoek zetten we ook alle ramen en deuren tegen elkaar open, want ze ruiken ook heel onprettig, naar zure zinkzalf, Liga, geprakte banaan en poep en pies en kots. Had ik het al over snotsporen gehad?

Met mijn eigen kind – ik heb er maar eentje, ja. Meer dan genoeg. Nee, je hoeft me niet te herinneren aan wat ik vroeger riep. Toen wilde ik er zeven. De Vrouw wilde er liefst geen, dus met eentje hebben we uiteindelijk een redelijk compromis gesloten. – maar waar zat ik? O ja, met mijn eigen kind heb ik ook het nodige gedoe gehad, maar niet op het niveau van het huis volledig restaureren nadat hij een uurtje had gespeeld.
Gelukkig hadden wij een joch met een stoornis in het autistisch spectrum, was hij zeer introvert en kon hij zich concentreren op slechts één speeltje tegelijk. Dat scheelde een hoop rotzooi en lawaai. Heel soms stond hij toe dat we hem aanraakten. Soms trok ik hem op schoot en drukte ik hem tegen me aan. Dat deed ik dan vooral om mijn eigen angst even te vergeten. We lieten hem merken dat elkaar aanraken niet per definitie fout was, dat het zelfs aangenaam of hard nodig kon zijn. We gaven het goede voorbeeld. (Nee, niet door seksuele handelingen met elkaar te verrichten in zijn bijzijn. Maar bloot zijn onder de douche, in bed, als je je omkleedt, dat is de normaalste zaak van de wereld. Ja, we liepen zonder kleren door het huis, van de slaapkamer naar de badkamer of als we ’s morgens vroeg voor het douchen even iets nodig hadden beneden uit de woonkamer of keuken.) Als hij vragen had – of als we het idee hadden of wisten dat hij vragen had – dan gingen we in gesprek en legden we het in heldere kindertaal uit hoe het zat. Dat lesprogramma op zijn jenaplanschool, dat kwam aardig overeen met wat de Rutgersstichting tegenwoordig ter ondersteuning aanbiedt en daar was toen nog geen landelijke commotie over. Er waren toen trouwens ook geen lui die er geen reet verstand van hadden en de desinformatie die ze online ergens vonden luidkeels napraatten en verspreidden. Sterker nog: toen had je ook nog helemaal geen ‘online’.
Die autismestoornis heeft ons kind overigens nog steeds, maar we hebben er tegenwoordig weinig mee van doen. Zeven jaar geleden konden we hem het huis uit schoppen en veel van zijn begeleiding mogen we overlaten aan professionals. Laatst hadden we weer een keer een gesprek met een van die professionals en tijdens dat gesprek keek ik haar aan en dacht ik: ‘Och mijn lieve kind, ik had je vader kunnen zijn. Als je moeder maar gewild had.’ Toen zag ik haar slobbersportbroek, de mobiel in haar hand, de onleesbare tattoo op de binnenzijde van haar arm en de alwetende blik in haar ogen en onmiddellijk daarna schoot die andere gedachte door mijn hoofd. Ik hou wel van kinderen, maar niet om ze aan te raken.

Terwijl ik de laatste woorden intyp, kijk ik op van mijn toetsenbord. De eerste zonnestralen van de dag vallen naar binnen. Buiten zie ik nieuwe knoppen aan de paar bomen voor het raam. Er komt een friszoete geur van ontluikende bloemen door het half geopende raam naar binnen. De kwetterende vogels begroeten de ochtend. Het is eind maart. Niet verder vertellen, maar diep binnenin mij krijg ik trek om mijn vrouw naar me toe te sleuren en haar eens stevig aan te raken op een manier die niet passend zou zijn in een lesprogramma voor het basisonderwijs. Ze is echter even niet voor handen. Mijn vrouw, bedoel ik. Zuchtend haal ik mijn schouders op en ik vraag me af waarom ik dit allemaal opschrijf. Tegelijkertijd weet ik het antwoord op die vraag ook: het leven is zo heerlijk zinloos en ik heb lentekriebels.

–
Apeldoorn, maart 2023

Hier lees je ‘m op FOK!.

–

Vrijdag 31 maart:
Zowaar, goed geslapen. Zeer vroeg weer op de werkplek. Daar in alle rust allerlei gepland werk afhandelen. Tussen de middag wandel ik door veld en bos en lichte regen. Ook in de middag is het heel stil en handel ik kalm allerlei gepland werk af. Kwart over drie is het mooi. Op de terugweg koop ik in de plaatselijke platenwinkel de bestelde Mudd Club / Munich 1980 (Frank Zappa). Kwart over vijf thuis. Even bijpraten met De Vrouw. Dan maak ik avondeten. Gemakkelijk: eerst ui, paprika en courgette een kwartier in de oven. Ondertussen monteer ik een salade van bosui, koolrabi, komkommer en mais. Dan gaat er nog kerstomaat en kikkererwt bij de groente in de braadslede en nogmaals een kwartier in de oven. Voor De Vrouw bak ik lamsschnitzel. We eten – met uitzondering van de salade – alles op. Afwasje. Webstek. Krant. En weer zeer vroeg slapen, want erg vermoeid door allerlei prikkels, vooral visueel vandaag (televisiegeflits enz).
Muziek vandaag: het eerste plaatje (het concert uit de Mudd Club) uit de set Mudd Club / Munich 1980 (Frank Zappa), Beyond The Missouri Sky (Pat Metheny & Charlie Haden)

–

Donderdag 30 maart:
Slapen gaat redelijk. Zeer op tijd weer op en naar de werkplek. Daar schrik ik. In het hele gebouw gaat het licht automatisch aan en het blijft aan. Het is hard licht, het doet me pijn aan de ogen en ik kan het niet uitzetten. Even ben ik in paniek en overweeg ik om naar huis te gaan en zo min mogelijk in kantoor te gaan werken. Even. Dan zucht ik en laat ik het voor wat is het vandaag is. (Bij gewoon daglicht hoeft de verlichting helemaal niet aan; ik vind het belachelijk om in deze tijden alle lampen in het hele gebouw te laten branden.) Er is nogal wat werk en overleg en – ondanks de storende collega’s die tegen de afspraken in luid pratend of bellend het kantoor binnen komen – ik red het redelijk. Toch komen er klussen bij en ik voel lichte druk. Tussen de middag wandel ik kort door bos en veld. Kwart voor vier is het gedaan en ga ik naar huis. Daar bel ik Ank. Ik heb wat acties uitgezet voor de afsluitende bijeenkomst over twee weken, maar heb ook moeten vaststellen dat ik er zelf niet bij zal kunnen zijn. Dat vinden we beiden natuurlijk jammer, maar voor ons is Kunst-Zinnig-Brein nog niet klaar; er komen nog een paar acties die we willen ondernemen en incidenteel zal er heus nog wel wat gaan gebeuren. Binnen afzienbare tijd gaan we elkaar ook weer ontmoeten. De Vrouw serveert witlof met kaas en een aardappelpuree uit de oven; daarnaast staat er een (aangevuld) restant salade op tafel. Smakelijk. Natafelen. Afwas. Krant. De Vrouw heeft wat hulp nodig bij wat administratieve aangelegenheden, maar het lukt me niet goed; ik ben te vermoeid. Heel op tijd ga ik slapen.
Muziek vandaag: Debut Live (Björk)

–

Woensdag 29 maart:
Wisselend geslapen. Eerst twee uur wel, dan lange tijd niet en de laatste uren weer zo vast, dat wekker van De Vrouw me om zeven uur wekt. Koffie. Ik wandel naar de super. Voel me opgewekt en met energie. Thuis koffie. Half tien naar de repetitie van Wirwar. De groep speelt de oude voorstelling De hoofdzaak nog eens helemaal door ter voorbereiding op een geboekte voorstelling in mei. Het gaat al heel aardig. De komende vijf keren nog even de punten op de i en dan zit het er mooi in. Iets na twaalf uur thuis. Koffie en lunch met De Vrouw. Afwasje. We nemen een trein naar Deventer en om drie uur spreken we onze financiële adviseur voor allerlei zaken en de belastingaangifte. Het is snel klaar. We wandelen een rondje door het centrum en snuffelen in een paar winkeltjes. Thee in een etablissement op de Brink en vervolgens naar een Indiaas restaurant waar we een spinazie-kaas-curry en een gemengde grillschotel en peshawarinan eten. Thee toe. Acht uur zijn we weer thuis. Even uitblazen, webstek, krant en dan zeer op tijd slapen. Het ging goed vandaag, pas tegen het avonduur sloeg de vermoeidheid toe.
Muziek vandaag: At First Light (Ralph Towner), Ends (Giancarlo Erra), Oxygène (Jean-Michel Jarre)

–

Dinsdag 28 maart:
Gebruikelijke tijd op. Om zes uur ben ik aan het werk. Anderhalf uur later stap ik op een bus. Ergens in Arnhem voer ik een gesprek met een bedrijfsmaatschappelijk werkende. Eerst nogal aftasten, later toch vruchtbaar met hopelijk goed vervolg. Kwart voor elf ben ik weer thuis. Koffie en even aan het werk. Lunch met De Vrouw. Afwasje. We stappen op de fiets en rijden naar de huisartsenpraktijk. In de wachtkamer val ik in slaap. Beetje vermoeid. Bloedwaarden blijken uitstekend, daar niets aan de hand. Ik wil graag ondersteuning in het psychische stuk, hoe ik kan omgaan met de druk die ik mezelf blijf opleggen, dus op zoek naar een passende behandeling. Over twee weken weer terug, dan hebben we uitgezocht welke praktijken in aanmerking komen, zodat de huisarts de verwijzing kan doen. Voelt goed. Thuis nog wat spoedklusjes doen en om vijf uur is de pijp goed leeg. De Zoon komt voor avondeten en De Vrouw serveert pilav met salade. Afwasje. Opnieuw op de fiets. Bij Peter-Jan repeteren we in klein verband teksten van het theaterstuk en om kwart voor tien ben ik thuis. Heel even bijpraten en dan weer slapen.
Muziek vandaag: The Sinking Of The Titanic (Gavin Bryars), My Life In The Bush Of Ghosts (Brian Eno & David Byrne), Before And After Science (Brian Eno)

–

Maandag 27 maart:
Ik slaap niet goed. Aan het eind wel en dus wekt de wekker me ruw. Eenmaal op gaat het. Zeer op tijd ben ik op de werkplek en de eerste twee uur kan ik veel doen. Halverwege de ochtend is er groot overleg met de gehele afdeling. Het vraagt veel van me en na afloop ben ik gesloopt. Tussen de middag wandel ik door bos. In de middag ben ik zeer vermoeid, maar in alle rust handel ik nog wat af. Kwart over vijf thuis stort ik in. De Vrouw serveert een flammkuchen met groente en een schotel van ui, biet, courgette en kikkererwt. Smakelijk. Natafelen. Afwasje. Afval. Krant. Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: Vespertine (Björk), “Quartet” (Pat Metheny Group)

–

Zondag 26 maart: De verjaardag van Anja
Kwart voor zes ben ik wakker. Ik ga een ronde hardlopen. Die gaat zeer aardig. Thuis terug in bed. Rond negen uur staan we op. Koffie, restje krant en meer koffie. Ondertussen heb ik alle spullen voor vanmiddag op orde. We lunchen met z’n tweeën na elven. Afwasje. Om half een ben ik in Gigant met nogal wat spullen. De zaal is vrij snel ingericht. Het English Theater Apeldoorn stormt met acht man binnen en we repeteren nog wat dingetjes. Met de techniek gaat het niet zo vlot; het duurt even voordat we verbinding hebben tussen een laptob en een beamer. En dan is het kwart over twee en gaat de zaal open. Olivier helpt ons met het controleren van de kaarten. We zijn uitverkocht, dus moeten we streng zijn. Gelukkig is dat niet nodig. Het programma zit propvol. Naast het English Theater Apeldoorn komt Caroline zingen (onder begeleiding van Aad), draagt Olivier een paar stukjes voor, is er een bijzonder leuke samenwerking tussen ETA en onszelf (Lewis Caroll’s Jabberwocky) en lezen we zelf wat stukjes. Aan het eind declameert Aad in vol ornAad het vollige The Raven (Edgar Allan Poe) uit zijn hoofd. Allemensen. Na afloop krijgen we louter mooie reacties. Opnieuw: afwisselend, heel anders dan de vorige verjaardagen, misschien wel de beste tot nu toe, volle zaal en het succes groeit. We lopen wat uit. Na afloop is er een korte afterparty in de foyer (met Ank en Bob erbij). Ik fiets snel naar huis om alle spullen weg te brengen en loop dan naar een nabijgelegen restaurant, alwaar Willem, Aad, Reinier, Anne Marie en De Vrouw al zitten. Ik had gereserveerd in een rustige hoek, maar door het hele restaurant klinkt oorverdovende muziek van een feest en de keuze is gelukkig al gemaakt: we gaan hier niet eten. In een tegenovergelegen pastatent vieren we dan alsnog de heuglijke verjaardag van Willem. We praten na, wisselen goede grappen uit, spreken over van alles en alles bijeen is het een mooie dag en avond. Negen uur zijn we weer thuis. Heel even uitblazen en op tijd ga ik proberen te slapen.
Muziek vandaag: Music For Airports (Brian Eno), Bells Boots & Shambles (Spirogyra)

–

Zaterdag 25 maart:
Iets voor zes uur wakker en op. Nog goed geslapen ook. Koffie en wat voorbereidingen voor De verjaardag van Anja. Twee uur later maak ik mijn gebruikelijke zaterdagmorgenronde langs slager en super. Af en toe regent het. Meer koffie. Krant. Meer koffie. De Zoon is er om kwart voor een voor lunch. Afwasje, was, stofzuig. De Vrouw en De Zoon buigen zich over belastingaangifte van De Zoon. Ik breng afval weg en wandel een rondje om het centrum. Als ik weer terug ben, gaat het regenen. Iets met bakken en hemel. Meer krant. Eind van de middag maak ik avondeten. Parten van een halve pompoen gaan in een braadslede en die gaat weer vijfentwintig minuten de oven in. Ondertussen maak ik een salade van bosui, koolrabi, radijs, komkommer, peer en blauwe bes. Na de vijfentwintig minuten leg ik oesterzwam, ui en courgette bij de pompoen in de braadslede en die gaat weer tien minuten de oven in. Na de tien minuten voeg ik mais en kaas toe. En nog eens vijftien minuten in de oven. Ten slotte bak ik voor De Vrouw kalfschnitzel. We eten de braadslede leeg; van de salade blijft de helft over voor later. Natafelen. Afwasje. Wat doornemen voor De verjaardag van Anja morgen. Webstek. Restantkrant. Zeer op tijd weer slapen.
Muziek vandaag: On Land (Brian Eno), The Plateaux Of Mirror (Brian Eno & Harold Budd), Music For Films (Brian Eno), St. Radigunds (Spirogyra), Old Boot Wine (Spirogyra), Dance Me This (Frank Zappa), The Fox Lies Down – A Tribute To Genesis (allerlei)

–

Vrijdag 24 maart:
Slapen gaat beter. Om zeven uur ben ik op de werkplek. De eerste vier uur kan ik in alle rust – ik ben helemaal alleen in kantoor – erg veel werk wegwerken. Dan is er overleg; aansluitend wandel ik een rondje door bos, veld en bakken uit de hemel. Vervolgens nog een paar zaken afhandelen en dan is het klaar. Net voor vijf thuis. Zeer vermoeid zak ik in een zetel. De Vrouw gaat het groentepakket ophalen; daarna bakt ze uitsmijters en die serveert ze met rauwkost. Eenvoudig doch smakelijk. Afwasje. Krant. Webstek. Iets lezen, heel vroeg slapen.
Muziek vandaag: We Live Here (Pat Metheny Group), At First Light (Ralph Towner)

–

Donderdag 23 maart:
Slapen gaat wisselend. De eerste twee uur slaap ik goed, daarna weer een tijd niet en uiteindelijk wekt de wekker me genadeloos, maar ach daar is een wekker voor. Ik neem het hem niet kwalijk. Om zeven uur ben ik op de werkplek. Ik handel er allerlei zaken af, heb nog een uitgebreid overleg en om twaalf uur zit ik in een bus terug naar huis, alwaar ik om kwart over een arriveer. Nog weer drie kwartier later fiets ik naar een nabijgelegen priklocatie voor bloedafname. Snel weer thuis. Daar werk ik nog anderhalf uur en half vijf is het klaar. Krant. Het ging deze dag aardig met de energie, maar nu ben ik zeer vermoeid. De Vrouw serveert een plaatpizza met tomaat, paprika, ui, champignon en pompoen, met ernaast een salade van koolrabi, ui, komkommer en tomaat. Zeer smakelijk. Natafelen. Afwasje. Ik ben Onze Vader en we praten wat bij; alles nog goed, hoor. Webstek. Lezen. Op tijd weer slapen of althans een poging daartoe.
Muziek vandaag: Homogenic (Björk), Lightwork (Devin Townsend)

–

Woensdag 22 maart:
Half zes op. Mijn ronde hardlopen gaat zowaar heel aardig. Begin van de ochtend wandel ik naar de super. Thuis koffie. Dan naar Gigant voor de repetitie van Wirwar. Klein gezelschap dit keer, dus kunnen we intensiever de scènes inoefenen. Aan het eind spreek ik Aad; de voorbereidingen voor De verjaardag van Anja van zondag zijn bijna klaar en: we zijn uitverkocht! Als ik naar huis loop, merk ik dat de energie sterk verminderd is. Thuis koffie en lunch met De Vrouw. Afwasje, huishoudelijks en uitrusten. De Vrouw gaat de deur uit. Ik doe nog wat kleine dingen voor De verjaardag van Anja en wil om half vier op de fiets stappen om bloed te laten prikken. De sleutel van de schuur is weg en ik ben bang dat De Vrouw die per ongeluk bij zich heeft. Hoe gaan we dit doen? Niet, dus. De Vrouw is even na vieren terug. We maken een nieuwe afspraak voor morgenmiddag. Niet ideaal, maar de beste oplossing voor nu. Eind van de middag maak ik avondeten. Ik bak plakken knolselderij en roer daar vervolgens knoflook, ui, tomatenpuree en water doorheen. Voor De Vrouw zet ik een schaaltje met het restant kipvleugel in de oven. Aan het eind roer ik nog gekookte broccoli door de tomatensaus. Samen met het restant kikkererwtenpastasalade van gisteren eten we nu alles op. Natafelen. Afwasje. Webstek. Lezen. (De PROG die zaterdag binnenkwam is uit.) En ja, weer heel op tijd slapen.
Muziek vandaag: het tweede plaatje van Apollo – Atmospheres & Soundtracks (Brian Eno with Daniel Lanois & Roger Eno)

–

Dinsdag 21 maart:
Lente. Zeven uur ben ik aan het werk. Er is plots allerlei urgents. Maar om kwart voor elf fiets ik naar de huisartsenpraktijk. Daar tref ik De Vrouw. Aan de huisarts leg ik de situatie van de afgelopen weken (en natuurlijk ook van de afgelopen jaren) uit. Eerst maar eens uitsluiten of er iets lichamelijks gaande is: morgen bloedprikken. Voor de rest (op werk): kijken wat ik aankan, eventueel in overleg met bedrijfsarts een plan maken. Volgende week terug. We gaan naar huis. Daar koffie en lunch. Afwasje. Meer urgents. Half vijf is het klaar. Krant. De Vrouw legt kipvleugels in de oven; ik leg daar een braadslede met groene kool en tomaat naast. Een restant salade vul ik aan met een restant gekookte kikkererwtenpasta, komkommer en mayo. De Zoon is er om half zes. We eten zo goed als alles op. Afwasje. Half zeven fiets ik naar Peter-Jan en vervolgens rijden we met Bertus en Ingrid naar Wilp, alwaar we in huize Caroline verder gaan met de repetitie van het theaterstuk. De eerste scènes gaan steeds beter en vloeiender; net als vorige week heb ik de tekst op papier al niet meer nodig. Dat gaat lekker. De komende weken zijn we met kleiner gezelschap en gaan we nieuwe scènes uitproberen. Half elf thuis. Heel even napraten, dan slapen.
Muziek vandaag: At First Light (Ralph Towner), More Music For Films (Brian Eno), het eerste plaatje van Apollo – Atmospheres & Soundtracks (Brian Eno with Daniel Lanois & Roger Eno)

–

Maandag 20 maart:
Vroeg op. Het lukt goed. Redelijk geslapen ook. Ook vroeg op de werkplek. Daar kan ik vanmorgen veel doen en met de energie gaat het heel aardig. Als ik om twaalf uur ga wandelen door bos en lichte regen, merk ik dat het is gedaan met de energie. In de middag hoef ik gelukkig niet veel en in rustig tempo doe ik dat niet vele. Kwart voor vijf thuis. Zeer vermoeid. Uitrusten. De Vrouw serveert kikkererwtenpasta met een saus van ui, tomaat en mais met daarnaast een salade van bosui, komkommer en paprika. Zeer smakelijk. Afwasje. Webstek. Lezen. Op tijd weer slapen.
Muziek vandaag: Telegram (Björk), At First Light (Ralph Towner), Amazônia (Jean-Michel Jarre)

–

Zondag 19 maart:
Pas om kwart voor zeven wakker en op. Koffie. Allerlei. Lezen. Meer koffie. Nog meer allerlei. Meer koffie met De Vrouw. Vast wat voorbereiden voor avondeten. De Zoon is er om half een voor lunch. Afwas en stofzuig. Ik wandel een klein rondje langs het kanaal (want onvast op de benen). Dan tijd voor de zondagmiddagluistersessie met Duitsche vrienden (Esbjorn Svensson Trio). Avondeten maken. Eerst leg ik pompoen in een braadslede en die gaat zeker twintig minuten de oven in. Dan gaat er nog gekookte broccoli bij in en dat schuif ik nog weer twintig minuten in de oven. Ondertussen maak ik een saus van yoghurt, tahin, citroensap en knoflook. Ten slotte bak ik biefstuk voor De Vrouw. We eten de groente met de saus en met geitenkaas en noten. Zeer smakelijk. Afwasje. Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: The Sinking Of The Titanic (Gavin Bryars), Where You Wish You Were (Bill Laurance & Michael League), New Frontier (The Steve Howe Trio), Chemsi (Hijaz), Kimono My House (Sparks), het vierde plaatje uit de set Archive 1967-75 (Genesis), The Concerts In China (Jean-Michel Jarre)

–

Zaterdag 18 maart:
Slapen gaat redelijk. Ik ben om zes uur wakker en op. Mijn ronde hardlopen lukt, maar het gaat wel moeizaam. Daarna wandel ik mijn gebruikelijke zaterdagmorgenrondje langs slager en super. Lopen gaat langzaam, ik moet veel moeite doen om in evenwicht te blijven. Hoofd vol, verwarde gedachten. Uit balans. Thuis koffie. Drie kwartier later ga ik opnieuw even de deur uit, langs een andere super en de Syrische winkel. Thuis meer koffie. Alle energie is al op. Niet goed. De Zoon is er om half een voor lunch. Afwasje. Ik loop naar een restaurant iets verderop en reserveer voor zes personen over acht dagen. Dat u het vast weet. (Er lezen mensen mee, weet ik.) Verder wandelen zit er niet in, want nog altijd onvast op de benen. Krant. En ja, ik val in slaap. Zegt dat iets? Eind van de middag maak ik avondeten. Ik doe aardappelen in een braadslede en zet die in de oven. Ondertussen maak ik een salade van bosui, koolrabi, radijs, komkommer en peer. Ook snijd ik rode ui, kastanjechampignon, paprika en courgette en die gaan bij de aardappel in de braadslede. Voor De Vrouw bak ik biefstuk. We eten er goed van. Natafelen. We besluiten vanavond niet naar een licht evenement hier in het centrum te gaan, want beiden zeer vermoeid. Afwasje. Dan wil ik afval wegbrengen, maar we kunnen de vuilstortpas om de container mee te openen niet vinden. Na een hele lade overhoop te hebben getrokken, bedenk ik me iets. In de klerenkast ligt de broek die ik vorig weekend aan had, gewassen en gestreken en al en in de kontzak bevindt zich de vuilstortpas. Oké. Webstek. Beetje lezen. Vroeg slapen. Goh.
Muziek vandaag: het derde plaatje uit de set Archive 1967-75 (Genesis), Roxy By Proxy (Frank Zappa), Solace (Held By Trees)

Lotgenoten,

‘Och jee. De buurvrouw van Kees.’
Ik pak het bord uit het afdruiprek. Of nee, dat klopt niet. Ik heb geen afdruiprek. Als ik het servies of het bestek met de borstel heb schoongemaakt, zet ik het in de kleine spoelbak. Op de bodem ervan ligt een vaatdoek. Ik was met de hand af. Onze keuken is klein en bij het inrichten ervan was de vaatwasser het eerste dat we van de wensenlijst af streepten. Nu we weer met z’n tweetjes zijn is de hoeveelheid afwas niet groot en daarnaast vind ik het niet erg om het met de hand te doen. Het is een mooi moment voor mijzelf, waarin ik mijn gedachten alle kanten op kan laten gaan. De laatste tijd gebruik ik het moment om toneelteksten uit mijn kop te leren. Terwijl ik een bord afdroog murmel de zinnen voor mij uit.
‘De buurvrouw van Kees kejje buitenspel ook niet uitleggen. Snapt ze niet.’

Bijna een jaar geleden vroeg een bevriende theaterregisseur of ik een kleine rol wilde spelen in een grootse productie. Het stuk handelde over een rechtszaak die in 1625 plaatsvond op Het Herenhul nabij Beekbergen. Met zo’n vijftien mensen hebben we in het een laatste weekend van augustus 2022 vijf maal opgevoerd. In de open lucht. Bij de eerste grote repetitie maakte ik kennis met de andere acteurs en ik stelde mijzelf voor: ‘Ik heet Bas en ik ben helemaal geen acteur. Toen de regisseur mij vroeg benoemde ik de twee dingen die ik niet kan: tekst onthouden en ‘nee’ zeggen.’ Gelukkig had ik in het stuk weinig tekst. Maar wat was het gaaf. Ik ben in dat weekend heel erg verliefd geworden: op het stuk, op de geschiedenis van de rechtszaak en op die tijd in 1625 én op Didewij, die mijn personage in het stuk aan de haak slaat. Het is niet zozeer de actrice van wie ik helemaal hoteldebotel raakte, maar haar personage en de wijze waarop zij dat personage tot leven wekte. Ze speelde het niet, ze wás het.
Twee maanden terug kreeg ik een nieuwe vraag. Of ik mee wilde doen met een kleine theatergroep. Mijn hart zei me onmiddellijk: ‘Ja!’, maar mijn hoofd zei me: ‘Nee!’ Het ging namelijk even niet zo heel goed met mij. Mijn psychische klachten stonden weer op de voorgrond: ik bevond mij in een zeer neerslachtige bui, ik had niet goed geluisterd naar de signalen die mijn lijf mij geeft, moest weer van alles, het dagelijks leven kostte me veel moeite, naast het werk kwam ik tot niets, ik was prikkelbaar, raakte in paniek om de kleinste dingen, voor alles ontbrak me de energie en kortom: ik was volkomen uit balans. Toch zei ik: ‘Ja.’ Dat ik de vraag kreeg, vond ik een fijn compliment en ik wist dat deze klus – ook al kostte het me wekelijks een avond en veel tijd en moeite om tekst te leren – zeer veel positieve energie ging geven.

‘Gaat het goed met je?’ vraagt De Vrouw. Ze heeft haar hoofd om de deur gestoken en bekijkt me met wat angstige ogen.
‘Ja, hoor.’ Ik zet het droge bord op het aanrecht. ‘Hoezo?’
‘Nou, ik maak me zorgen.’
‘Zorgen? Hoezo?’
‘Ja, vorige keer dat je zo deed, ging het écht niet goed met je.’
‘Ik begrijp niet waarover je het hebt.’
‘Ik ga net naar de wc en terwijl ik daar zit, hoor ik een stem. Ik schrik. Als jij in jezelf praat dan gaat het meestal niet goed en ben je jezelf door je somberheid heen aan het praten.’
‘Nu niet, hoor. Niks geen somberheid.’
‘Wat sta jij dan de hele tijd hardop te praten over de buurvrouw?’
Ik lach.
‘En wat sta je nou te lachen?’ Ze klinkt zelfs wat paniekerig. ‘Je gaat toch niet vreemd, hè?’
De buurvrouw is bijna tachtig.
‘Nee,’ zeg ik. ‘Ik ben tekst uit m’n kop aan het leren. Morgen weer repetitie.’

Wat een avonturen weer.

–
Apeldoorn, maart 2023

Hier lees je ‘m op FOK!.