Bas Langereis leest u voor!

Bloemkoolspruiten zijn een kruising tussen boerenkool en spruiten. Men noemt ze ook wel flower sprouts.

Benodigdheden voor twee personen:
250g bloemkoolspruiten (ik had een fikse staak vol)
2 tenen knoflook
3 aardappelen
3 kleine pastinaken
1 kleine zoete aardappel (samen ongeveer 500 gram knollen)
150ml melk
half potje zongedroogde tomaten in olie
peper en zout
eventueel geraspte kaas en grof gehakte noten

Bereidingswijze:
1 Verwarm de oven voor op 200C.
2 Haal de spruiten van de staak, was ze en slinger ze goed droog.
3 Snijd de harde onderkantjes van de spruiten en leg ze in een braadslede.
4 Maak de tenen knoflook schoon, snijd ze in dunne plakken en strooi ze rond de spruiten.
5 Giet ongeveer een eetlepel van de olie uit het potje tomaten over de spruiten.
6 Schil de pastinaak en de zoete aardappel (ik schil de aardappel niet), snijd de knollen in stukken en doe ze met water in een pan.
7 Breng aan de kook en laat zeker twintig minuten gaarkoken. Giet ze dan af en laat even uitstomen.
8 Zet de braadslede zes minuten in de oven. Schep daarna de spruiten om en zet het nogmaals zes minuten in de oven.
9 Stamp de aardappel en de pastinaak samen met wat melk, peper en zout tot een puree naar wens.
10 Snijd de zongedroogde tomaatjes in stukjes en meng ze door de puree.
11 Serveer de stoemp op een bord, leg er de bloemkoolspruiten overheen en bestrooi eventueel met geraspte kaas of grof gehakte noten.

Pikkedonker was het op straat. Dat kwam niet alleen doordat het midden in de nacht was. Doorgaans was de straat hier goed verlicht. Maar sinds een dag of wat – nee, sinds een nacht of wat – was dat anders. Bijna een week geleden waren er werkzaamheden aan het netwerk geweest en sindsdien mankeerde er iets aan de straatverlichting. Zelfs de reclame in de abri’s was in de avond en nacht niet meer te zien. Voor hen die het woord niet kennen: een abri is een wachthokje bij de bushalte. Handige hokjes, zeker als het regent en je wilt droog blijven of als het guur waait en de medewerkers van het openbaar vervoer staken en je moet uren lang in de kou wachten op een bus waarvan het maar de vraag is of hij ooit komt opdagen.

Nu moest ik helemaal niet met de bus mee, dus maakte ik geen gebruik van het abri. Of is het de abri? Ik scoorde altijd heel redelijk voor het vak Nederlands op de middelbare school en het heeft me onder andere opgeleverd dat ik weet wat een abri is, maar wat het geslacht van het woord is, dat weet ik dan weer niet. Of ik heb het ooit wél geweten, maar mijn geheugen laat me nu in de steek. Goegelt u eens, als u het graag wilt weten. Ik wil het óók graag weten, maar ik ben op dit moment bezig met iets anders: een verhaal schrijven. Dat goegelen komt later wel. Als ik dan nog weet wat of ik wilde weten.

Ik liep de of het abri voorbij en na honderd meter sloeg ik linksaf. Krijg nou wat, hier deed de straatverlichting het gewoon wél! Plaatselijke stroomstoring, kennelijk. En dat zou maar zo kunnen. Vorige week was er een ploegje bouwfuckers bezig met zo’n elektriciteitskast bij ons vlak in de buurt. We kregen nog een formele brief van het bedrijf waar die gasten werkzaam zijn, met in misplaatst formeel wollig taalgebruik dat er een stroomonderbreking zou zijn op die en die dag en dan van zo en zo laat gedurende dan en dan. Nou, inderdaad: we hadden op die en die dag en van zo en zo laat gedurende dan en dan geen elektriciteit. Daar baalden we tamelijk goed van, want het was hartstikke koud en guur en een paar maanden geleden zijn we qua verwarming in huis overgestapt op infraroodpanelen (lekker duurzaam en van het gas af), maar die krengen vreten stroom en omdat de stroom er dus af lag, werd het onaangenaam koud in huis. Even overwoog ik om onze conventionele centrale verwarmingsinstallatie in te schakelen, maar toen realiseerde ik me dat de combiketel ook op elektriciteit werkt, dus zouden we evengoed in de kou zitten.

Trouwens, hier in deze zijstraat had ik heel niet zo’n last van de kou en de wind als vóórdat ik linksaf sloeg. ’t Is toch allemaal wat. Hier deed niet alleen de straatverlichting het volop, maar ook hadden de winkeliers aan het begin van de avond zo ongeveer alle lampen in hun zaak vergeten uit te doen. Ik snap dat je bij inbrekers de indruk wilt wekken dat er iemand in je winkel aanwezig is zodat ze het wel uit hun hoofd laten om bij je binnen te sluipen of dat je het langskomende volk graag attent wilt maken op de onmisbare waar die je wilt verkopen, maar om nou alle elektriciteitscentrales van het westelijk halfrond leeg te slurpen, lijkt me ietwat overdreven. Daar komt nog eens bij: behalve ik was er helemaal niemand in de wijde omtrek te bekennen, dus brandden al die schijnwerpers bij de middenstand gevoeglijk voor de kat z’n kut. Vervelend is wel dat de winkeliers hun toenemende energiekosten doorberekenen in de producten die ze in hun toko te koop aanbieden, dus uiteindelijk zijn wij klandizie het slachtoffer van de energieverslindende gemakszucht van de eerste de beste grootgrutter, shoarmabakker, tatoeëerder of klerenhandelaar. Handel is nu eenmaal enkel gebaseerd op de gedachte: De klant heeft geld in zijn broekzak zitten, maar dat geld moet helemaal niet bij de klant in de broekzak zitten, maar zo spoedig mogelijk in mijn eigen broekzak. [Deze laatste zin kan bij een eventuele redactieslag eruit.]

Ik ging nog maar eens linksaf. Drie maal links is ook rechts. Welke kant moet je dan afslaan als je rechtdoor wilt? Vier maal links? Zinloos is het allemaal. Moet je zien, hier was de straatverlichting wel aan, maar hadden de winkeleigenaren hun etalages voorzien van rode lampen. Gezellig, hoor. Wacht, iemand achter het raam wuifde naar me. Door het rode licht kon ik niet goed zien wie het was. Was het iemand die ik kende? Ik liep naar de etalage. Toen ik dichterbij kwam, zag ik dat het een vrouw was die zich voor deze tijd van het jaar wel érg luchtig had gekleed. Of misschien wel óntkleed. Misschien was de verwarmingsinstallatie in huis kapot? Misschien had zij geen last van de stijgende energieprijzen en regelde ze de temperatuur in huis gewoon graag met de ramen in de draai- of kiepstand? Weet je veel? Ik probeer mijn medemens zo veel mogelijk te benaderen zonder aannames of vooroordelen. Echt mooi stond die donkerrode lingerie haar overigens niet. Ik houd er niet van als de belendende percelen de boel ontsieren; dat mens had me een portie rimpelbenen, dat wil je niet weten. Toch ben ik de beroerdste niet en ook al kende of herkende ik haar niet, ik zwaaide vriendelijk naar haar terug. Ze gebaarde naar de deur naast het raam en verdween achter een gordijn. Ik haalde mijn schouders op en wilde verder lopen, maar de genoemde deur ging open en een schorre vrouwenstem zei: ‘Kom eens!’
Ik draaide me om en liep naar de deur. Verroest, van dichtbij was ze nog lelijker. Niet alleen rimpelbenen, maar ook kippenvel overal. Het was dan ook behoorlijk fris. ‘Ga toch weer naar binnen,’ zei ik. ‘Het is veel te koud om zo buiten over straat te gaan.’
‘Kom je met me mee?’ zei ze zwoel. Een windvlaag blies haar in het gezicht en plots realiseerde ik me dat ze met een hand haar pruik op z’n plek moest houden.
‘Nee, dank je,’ zei ik. ‘Maar fijn dat je me aanspreekt. Ik krijg er prachtige ideeën van.’

‘En?’ vroeg De Vrouw toen ik nog geen tien minuten later thuis kwam. ‘Nog inspiratie opgedaan tijdens je wandeling?’
‘Nou en of,’ zei ik. ‘Volgens mij heb ik nu voor mijn stukje een pakkende titel.’

–
Apeldoorn, februari 2023

Hier lees je ‘m op FOK!.

The Claypool Lennon Delirium – Live at The House Of Blues 2016
DeWolff – Pinkpop, 17 juni 2023
Soft Works (Elton Dean, Allan Holdsworth, Hugh Hopper & John Marshall) – Baja Prog Mexicali (2003)

–

Vrijdag 3 maart:
En ja, weer aardig geslapen. Kwart voor zeven op. Koffie. Wat werk voor Wirwar. Meer koffie met De Vrouw. De Vrouw gaat rond elven de deur uit. Meer koffie. Plus lunch. Afwasje. Ik wandel een rondje langs het kanaal. De Vrouw is thuis rond vier uur. Een uur later ga ik avondeten maken. Niet heel moeilijk: ik zet een ovenschaal met de overgebleven dis van gisterenavond in de oven. Ondertussen maak ik een salade van bosui, radijs, komkommer en paprika. Ten slotte bak ik kalfschnitzel voor De Vrouw. We eten – met uitzondering van de salade – alles op. Afwasje. Vlak voor het eten ging de deurbel en werd onze nieuwe cd-speler bezorgd. Ik installeer het ding in een minuut of tien. Klinkt goed. Webstek. Lezen. O, wonen we hier alweer zes jaar?
Muziek vandaag: Visions (Rick Wakeman), Lunar Mist (Virgil & Steve Howe), het tweede plaatje uit de set Forecast: Tomorrow (Weather Report), Vortex (Sonar with David Torn), Bruce Soord (Bruce Soord), Ruby Vroom (Soul Coughing), Letter From Home (Pat Metheny Group), A Token Of His Extreme (Frank Zappa), het derde plaatje uit de set Forecast: Tomorrow (Weather Report)

–

Donderdag 2 maart:
En nog goed geslapen ook. Ik loop een ronde hard door kou en het gaat zeer soepel. Nog voor zeven uur ben ik aan het werk. Wederom geplande stakingen in het openbaar vervoer, vandaar. Er is vandaag weinig werkdruk, dus ik kan in alle rust allerlei klussen doen die er al een tijdje lagen en geen haast hadden. Koffie met De Vrouw. En verder. De Vrouw gaat de deur uit. Meer koffie. Kwart voor een lunch met De Vrouw. Afwasje. Ik wandel een rondje buiten het centrum. Daarna doe ik nog wat meer klussen voor werk en na half vijf is het klaar voor deze week. Fijn dat ik heb kunnen regelen dat ik een paar weken slechts drie dagen werk, zodat ik rust in mijn hoofd en in mijn weekritme kan inbouwen. Krant. Eind van de middag maak ik avondeten. We eten er fiks van en toch blijft er nog over voor morgen. Wel gaat het restant salade van van de week op. Afwasje. Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: The Classical Connection (Rick Wakeman), The Classical Connection 2 (Rick Wakeman), Mythology (Solution), Live At The Schauburg Bremen 1987 (Bill Bruford’s Earthworks), Gling-Gló (Björk Gudmundsdottir & Trió Gudmundar Ingólfssonar), het eerste plaatje uit de set Forecast: Tomorrow (Weather Report), Green Onions (Booker T. & The MG’s)

–

Woensdag 1 maart:
Slapen gaat goed. Kwart voor zeven wakker en op. Koffie. De cd-speler is kaduuk; lade gaat niet meer open. Barst. Even behelpen met een streamingsdienst. Kwart over acht wandel ik door de koude en zon naar de super. Thuis weer koffie. Dan naar Gigant voor de repetitie van Wirwar. Goede ochtend, veel gespeeld en overlegd en duidelijker. Koffie met De Vrouw. En lunch. Afwasje. Ik wandel naar een elektronicazaak vlakbij en bestel een nieuwe cd-speler. Hij is niet op voorraad, maar kan vrijdag of zaterdag geleverd. Nou, fijn. Dan wandel ik een rondje langs kanaal en door zon. Ontspannen. Eind van de middag maak ik avondeten: ik vul de bamisoep aan met allerlei spul en dit eten we op. Afwas. Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: Aspirant Sunshadows (Rick Wakeman), The Lamb Lies Down On Broadway (Genesis), Book Of Romance And Dust (Exit North), The Red Planet (Rick Wakeman)

–

Dinsdag 28 februari:
Niet zo heel goede nacht. Ik slaap weinig, heb angstige tijden. Op tijd op. Ronde hardlopen. Die gaat – ondanks de koude – soepel en ik ben vroeg aan het werk. Vandaag thuis, want verwachte stakingen in het openbaar vervoer. Koffie met De Vrouw. Veel werk. Meer koffie. Meer werk. Lunch met De Vrouw. Afwasje. Ik wandel een klein rondje buiten het centrum. En meer werk. De Vrouw is even de deur uit. Vier uur ben ik klaar. Ik bereid avondeten voor. Half zes zet ik de bamisoep op tafel. De Zoon en De Vrouw zijn dan net in huis. Afwas. Half zeven op de fiets. Bij Peter-Jan verzamelen de toneelvrienden en we rijden weer naar het landgoedje in Wilp voor de repetitie. Twee scènes spelen we door en het gaat al heel aardig. Ik heb zowaar de tekst bijna niet nodig. Uiteindelijk is het een mooi samenzijn en nog voor tien uur gaan we weer terug. Kwart voor elf thuis. Even bijpraten en nog geen half uur later lig ik in bed.
Muziek vandaag: Live At The Baked Potato (Soft Machine), Abracadabra In Osaka (Soft Works), Afreaka! (Demon Fuzz)

–

Maandag 27 februari:
Weer zeer op tijd op de werkplek. De nieuwe werkplek is dan fijn rustig en voordat collega’s starten heb ik al veel gedaan. Vanmorgen wat overleg en geloop en gesjouw nog, niet erg. Ook veel urgent werk, helemaal niet erg. Tussen de middag wandel ik kort door zon en bos. In de middag nog meer werk en als ik uiteindelijk naar huis ga, merk ik dat ik toch zeer vermoeid ben. Kwart over vijf thuis. De Vrouw serveert een schotel van koolraap, wortel en pastinaak en witlofbootjes met paprika. Zeer smakelijk. Afwasje. Webstek. Ik kom tot weinig, wil lezen en mijn tekst leren, maar kan me er niet toe zetten. De tekst gaat wel lukken; heb al een scène aardig in de kop, maar dan zit het ook vol. Nou ja. Op tijd slapen.
Muziek vandaag: Archeology (Musique Montparnasse), Green Onions (Booker T. & The MG’s), Grace For Drowning (Steven Wilson), Where You Wish You Were (Bill Laurance & Michael League)

–

Zondag 26 februari:
Ik ben om zes uur wakker en op en ga een ronde hardlopen. Het is erg koud, het vriest nog, maar lopen gaat soepel en fijn. Thuis nog terug in bed. Koffie met De Vrouw. Allerlei. Meer koffie met De Vrouw. De Zoon is er om half een voor lunch. Afwasje en stofzuig. Ik wandel een rondje door zon en langs het kanaal en om het centrum. Vier uur is er weer een zondagmiddagluistersessie met de Duitsche vrienden (Chicago). Dan maak ik eten. Nee, dan maak ik eten warm. Maar eerst zet ik een fikse salade in elkander: bosui, radijs, komkommer, paprika, augurk. We eten het warme eten volledig op; van de salade blijft voldoende over voor morgen. Afwas. Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: Sibelius (Leif Ove Andsnes), Hidden Details (Soft Machine), Selling England By The Pound (Genesis), Still Life (Talking) (Pat Metheny Group), Amazônia (Jean-Michel Jarre)

–

Zaterdag 25 februari:
Welnu. Pas om kwart voor zeven wakker en op. Koffie. Ik wandel de gebruikelijke zaterdagmorgenronde langs super. Meer koffie en toneellezen. Dan loop ik het centrum in en bezoek nog een super, de markt en de Syrische winkel. Nog meer koffie. De Zoon is er om half een voor lunch. De Vrouw is er wat later. Afwas en huishoudelijk. Ik wandel langs het kanaal door de zon. Toneellezen en krant. Eind van de middag maak ik avondeten. Eerst kook ik koolraap, vervolgens tagliatelle. Dan monteer ik een saus van boter, bloem, kokos- en amandelmelk en geraspte kaas. Ik bak shiitake, ui, een restje bindsla en roer daar de tagliatelle doorheen. Door de kaassaus meng ik de koolraap. Ik zet alles op tafel, naast het restant salade van gisteren. We eten er fiks van, maar er blijft – behalve de salade – voldoende over voor morgen. Afwas en afval. Webstek. Toneellezen.
Muziek vandaag: het derde en vierde plaatje uit de set Live In The 70’s (Soft Machine), Heaven’s Isle (Oliver Wakeman), The Concerts In China (Jean-Michel Jarre), Road Tapes – Venue #2 (Frank Zappa)

Plots was hij wakker. Hij dacht aan zijn ochtendritueel. Hoe fijn dat alles hetzelfde ging.
Langzaam sloeg hij het dekbed van zich af en ging hij staan. Oeps, hij verloor zijn evenwicht en viel terug op bed. Barst. Nu al ging het anders dan anders.
Hij trok het dekbed weer over zich heen en draaide zich om. Dat ging nu al weken, maanden zo.
Hoog tijd om het ochtendritueel aan te passen.

–
Apeldoorn, februari 2023

Hier lees je ‘m op FOK!.

–

Vrijdag 24 februari:
Ik ben pas iets voor zeven uur wakker en op. Koffie en ontbijt, vervolgens een ronde hardlopen. Het gaat niet heel soepel, moet zelfs een paar wandelpauzes houden, maar ach. De Vrouw gaat even de deur uit. Koffie en allerlei, waaronder toneellezen. Meer koffie met De Vrouw. Ik maak een lunch. Die nuttigen we. Afwasje. Dan wandel ik een rondje en haal het groentepakket op. Krant. Toneellezen. Eind van de middag maak ik avondmuziek. Ik heb een restje aardappel en bloemkool gekookt en vul daarmee het restant van de ovenschotel van gisterenavond aan. Ernaast in de oven zet ik een schaal met zoete aardappel en paprika. Ook monteer ik een salade van bosui, bleekselderij, radijs, komkommer, augurk en feta. Ten slotte bak ik voor De Vrouw runderschnitzel. We eten – met uitzondering van de salade – alles op. Afwas. Webstek. Ik zie een concertfilm. Dan slapen.
Muziek vandaag: de eerste twee plaatjes uit de set Live In The 70’s (Soft Machine), First Circle (Pat Metheny Group), de bluray die mee kwam met de set The Final Flight – Live At L’Olympia (Transatlantic)

–

Donderdag 23 februari:
En weer zeer op tijd op de werkplek. De eerste vier uren zit ik in een klein kantoor in m’n uppie hard te werken om van alles weer af te werken en in te halen. Helemaal op schema. Eind van de ochtend ontkoppel ik ‘mijn’ computerbenodigdheden en ik verhuis na een paar jaar naar een nieuwe kantoorruimte ergens op een bovenverdieping. Ik ben de eerste en kies een mooi rustig plekje uit achter een deur en dicht bij een raam. Eind van de ochtend ben ik geïnstalleerd. Tussen de middag wandel ik door veld en bos. Dan nog wat verder werken. Eind van de middag heb ik een overleg met de leidinggevende. We vullen samen een aanvraag in voor een consult bij de bedrijfsmaatschappelijk werker die we vragen om te onderzoeken wat oorzaak en oplossing kan zijn van disbalans in draagkracht en werkdruk en werk en privé. Ook spreken we af dat ik de komende weken even drie dagen in de week werk en er nog geen wagonladingen nieuwe werkzaamheden bij krijg. Ten slotte spreek ik mijn zorg uit over de naaste toekomst; de leidinggevende krijgt een andere functie en het ziet ernaar uit dat ik weer een nieuwe leidinggevende krijg met wie ik een vertrouwensband mag opbouwen en de hele geschiedenis mag uitleggen. Fijn gesprek, voel me gehoord en serieus genomen. Kwart over vijf thuis. De Vrouw serveert een schotel van kastanjechampignon, ui, aardappel en bloemkool. Ernaast het restant salade van gisteren. Uitstekend van smaak en al het andere. Natafelen. Afwas. Krant. Webstek. Toneellezen.
Muziek vandaag: Bundles (Soft Machine), The Sinking Of The Titanic (Gavin Bryars)

–

Woensdag 22 februari:
Pas om half zeven wakker. Eerst een ronde hardlopen en die lukt nog heel aardig ook. Dan wandel ik naar de super voor boodschappen. De Vrouw is de deur uit. Ik drink koffie en ga dan naar Gigant. De repetitie van Wirwar is een heel mooie: een paar oude scènes spelen de spelers echt heel lekker en het plezier erin zie ik steeds groter worden. Mooi. Twaalf uur thuis. Koffie met De Vrouw. Daarna lunch. Afwasje. Ik loop naar een muziekwinkel en koop een nieuwe muziekstandaard, die we gaan gebruiken tijdens De verjaardag van Anja. De rest van de middag besteed ik aan mailwerk rondom dezelfde verjaardag. Dan maak ik avondeten: ik kook twee kwarten Chinese kool. Ondertussen verwarmt de oven voor en snijd ik rode ui, kastanjechampignon en courgette. Dan leg ik de twee kwarten in een grote braadslede. In een kommetje meng ik tomatenpuree met een restant amandelkookroom tot een mooie saus. Die giet ik over de Chinese kool. Eromheen drapeer ik de groente. De braadslede gaat vervolgens vijfentwintig minuten de oven in. Ik heb ook een salade gemonteerd van bosui, radijs, bleekselderij, komkommer en peer. De laatste tien minuten strooi ik kaas over het ovengerecht en ten slotte bak ik runderschnitzel voor De Vrouw. We eten er fiks van en alleen van de salade blijft over. Afwas. Webstek. Krant.
Muziek vandaag: Seven (Soft Machine), Live (Genesis), October Is Marigold (David Cross & Andrew Keeling), The Sinking Of The Titanic (Gavin Bryars)

–

Dinsdag 21 februari:
En weer zeer op tijd op de werkplek. Ook vandaag weer in alle rust bijwerken. Dat lukt. Eind van de morgen ga ik kijken in een kantoorruimte die klaar zou zijn en waar onze afdeling rustig en prikkelarm zou kunnen gaan werken. Het is nog niet af. Ik wandel door bos en veld. In de middag nog wat verder werken en om kwart over vijf ben ik thuis. De Zoon is er een kwartiertje later en De Vrouw serveert een nasiachtige schotel en een salade van wortel en rozijn. Alles helemaal prima en we eten het op ook. Afwas. Krant. Dan wandel ik naar Gigant voor een preventieve vergadering ter voorbereiding op De verjaardag van Anja op 26 maart. Het is een bijzonder goed en aangenaam samenzijn. Niet alleen stellen we een zeer goed en opnieuw compleet anders dan anders programma voor De verjaardag van Anja vast, ook blijkt dat we nog voldoende ideeën hebben voor de komende verjaardagen. Half elf ben ik thuis. Heel even napraten en dan ga ik snel slapen.
Muziek: geen

_

Maandag 20 februari:
Redelijk geslapen en zeer vroeg weer op. Ook zeer vroeg op de werkplek. Op maandagmorgen is het vaak druk, dus ik duik een kleine werkkamer in. In de loop van de dag komt het bericht dat onze afdeling twee eigen kantoren gaat krijgen, dus dan is een wat prikkelarmere omgeving meer gewaardborgd. Fijn. In alle rust werk ik zeer veel af en ja, ik ben in de loop van de dag goed bij met alle werkzaamheden. Er is weer rust in de agenda en in het hoofd. Ook fijn. Tussen de middag wandel ik door bos. O en er komt bericht dat een van de aanwezigen op de verjaardag van gisteren vandaag zichzelf positief testte op covid. Heb ik al wat? Nog niet. Of toch wat keelpijn? Half vier is het allemaal klaar en om kwart over vijf ben ik thuis. De Vrouw serveert witlof met kaas uit de oven en een opgepimpte salade van gisteren. We eten alles op. Natafelen. Afwasje. Krant. Webstek. Toneellezen.
Muziek vandaag: The Final Flight – Live At L’Olympia (Transatlantic)

–

Zondag 19 februari:
We zijn pas om negen uur op. Koffie. Meer koffie met De Vrouw. Meer koffie. Tussendoor allerlei huishoudelijks. De Zoon is er om kwart voor een voor lunch. Afwasje. We fietsen gedrieën naar het huis van schoonfamilie alwaar neef Dante zijn achtste verjaardag viert. Het is er allemaal redelijk aangenaam en om vijf uur rijden we weer terug. Ik maak avondeten. Eerst leg ik zoete aardappel en een rest knolselderij in een ovenschaal en schuif dat een kwartier de oven (190C) in. Ondertussen snijd ik meer groente en na het kwartier doe ik kastanjechampignon, rode ui, paprika en courgette bij de braadslede in en dit gaat nog eens een half uur de oven in, samen met een schaaltje met het restant bietenrisotto van gisterenavond. Dan monteer ik een salade van bosui, koolrabi, bleekselderij en komkommer en ten slotte bak ik runderschnitzel voor De Vrouw. Dit keer eten we alles – met uitzondering van de salade – op. Natafelen. Afwas en afval. Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: Aspirant Sunset (Rick Wakeman), Fifth (Soft Machine), Foxtrot (Genesis), Rejoicing (Pat Metheny with Charlie Haden & Billy Higgins), The Turning Year (Roger Eno)

–

Zaterdag 18 februari:
Heb ik nou met m’n vermoeide kop gisterenavond laat de wekker gezet op 05.00 uur? Ja, dat heb ik. Anderhalf uur later pas ben ik opnieuw wakker en sta ik op om een ronde te gaan hardlopen. Lichte motregen, maar lopen gaat uitstekend. Opgewekt, opgeruimd, er is plek in de kop. Begin van de ochtend wandel ik door de – nu fikse – regen naar de slager en super. Thuis koffie met De Vrouw. Dan nogmaals het centrum in voor de laatste boodschappen. De Vrouw is even de deur uit. De Zoon is er om half een voor lunch en De Vrouw niet veel later ook. Afwasje. En was. Ik loop nog een klein rondje langs het kanaal. Thuis toneellezen. Eind van de middag maak ik avondeten. Eerst bak ik kastanjechampignon met ui en knoflook en rooie biet. Vervolgens roer ik daar risottorijst, olie en bouillon doorheen. Dit pruttelt vijfentwintig minuten. Ondertussen rasp ik parmesan en bak ik voor De Vrouw een rundertartaar. Ten slotte zet ik het restant van de salade van gisteren naast de bietenrisotto op tafel. We eten er flink van. Natafelen. Afwas. Stukje krant. Webstek. Nog een stukje krant.
Muziek vandaag: Fourth (Soft Machine), Finer Moments (Frank Zappa), Crystal Machine (Tim Blake), Tim Blake’s New Jerusalem (Tim Blake), Where You Wish You Were (Bill Laurance & Michael League)

Leek het nu maar zo of begon het al licht te worden? Ginds, net boven de daken van de kleine huizen meende hij een bleek schijnsel te ontwaren, maar helemaal zeker was hij niet. Bovendien, nu hij de hoek om rende was het allemaal niet meer te zien. Het was hier nogal donker in het smalle straatje. Dat was niet vreemd, want er stonden weinig straatlantarens.
Hij was dik drie kwartier geleden van huis vertrokken. Toen was het nog geen zes uur. Ondertussen voelde hij de vermoeidheid toeslaan, maar hij draafde door.

De laatste tijd ging het wel vaker moeizaam. Aan zijn regelmaat kon het niet liggen. Trouw ging hij om de dag zijn ronde hardlopen. Lange tijd zat het met zijn conditie redelijk snor. Maar sinds een paar maanden lukte het gewoon minder goed. En dat was niet het enige.
In dit soort gevallen nam hij soms een korte wandelpauze, maar vanmorgen besloot hij door te zetten. Even de tanden op elkaar. Als hij geen aandacht besteedde aan zijn vermoeidheid, gewoon door bleef lopen en zijn gedachten op andere dingen richtte, dan ging het straks misschien wel soepeler. Zie, daar was hij al het smalle straatje uit.

Dit was een doorgaande weg. Overdag erg druk, maar zo in alle vroegte was er geen hond te bekennen. Even overwoog hij om midden op straat te gaan lopen, maar hij hield te veel van zijn vaste rituelen. Bovendien: het fietspad was voorzien van een laag asfalt die er al lange tijd lag. Dat veerde fijner aan de voeten dan het harde wegdek op de autorijbaan. Daarnaast kon hij – stel er kwam wel een tegenligger aan – gemakkelijker op het voetpad springen.
Aan zijn linkerhand bevonden zich de seniorenwoningen en al snel kwam hij nu langs het huis van de oudere dame. Meestal brandde er licht, zag hij haar rollator in de woonkamer staan en stond de televisie op een of ander spelprogramma. Zwingo of zo.

Wist hij veel hoe het heette. Hij zag al tijden geen tv meer. Vanaf het moment van zijn psychische tik lukte het gewoon niet. Een normaal programma kon hij niet meer volgen. Het ging hem te snel en het geluid deed hem pijn in zijn hoofd. Een documentaire of concert-dvd kon hij wel van voor naar achteren zien, maar daarna was hij wel doodmoe. Het kostte veel energie. Op televisie was de montage en de beeldvoering vaak razendsnel en zat het geluid vol dynamiek. Het waren te veel prikkels en hij had moeite om ze in dat tempo te verwerken.

Maar nu was het donker in het huis. De gordijnen waren wel open, maar de televisie stond uit. Geen rollator te bekennen. In de snelheid waarmee hij langs liep, kon hij niet zien of er nog wel iets in huis stond. Soms stond de dame in kwestie zelf in de kamer, al dan niet vergezeld van een wijkverpleegkundige of thuiszorgmedewerker in spierwit uniform en met een mondmasker dat het gelaat grotendeels bedekte. Maar nu niet.
Ze was er niet. Plots raakte hij in paniek. Er zou haar toch niets zijn overkomen? Misschien was ze ziek geworden en had ze hulp nodig. Of was ze gevallen en lag ze nu al lange tijd hulpeloos op de kille vloer. Zou ze zijn overleden? Was haar familie al op de hoogte? Je hoorde wel eens verhalen over mensen die na weken worden gevonden. Hij moest er niet aan denken. Hoe langer hij erover nadacht, hoe groter zijn zorgen werden. Zou hij aanbellen en vragen hoe of het met haar ging?

Met een schok stond hij stil. Wat nou als hij zelf? De oudere dame kreeg dagelijks bezoek van een wijkverpleegkundige, dus als er iets met haar aan de hand is, dan is er redelijk snel hulp. Maar hoe zat het met hemzelf? Het zou zo maar kunnen gebeuren. Lichamelijk zou hij gezond moeten zijn, maar de laatste tijd was hij uit balans. De gierende tinnitus teisterde zijn brein, zijn kop zat vol met allemaal dingen die moesten en die niet lukten, energie ontbrak hem, aan het eind van de ochtend was hij doodmoe en stond hij onvast op de benen. Figuurlijk en letterlijk uit balans. Wat nou als hij zelf?

Nog altijd geen beweging in het donkere huis. Hij wilde er niet over nadenken en dus richtte hij zijn blik voorwaarts. Daar was de rest van zijn ronde. Moedeloos begon hij weer met lopen en langzaam maakte hij vaart. Verderop, achter de hoogbouw zag hij het daglicht nu echt genadeloos naderen. Niet veel later was de schrijver om de hoek van de straat verdwenen.

–
Apeldoorn, februari 2023

Dit is het tweeënveertigste deel uit de oneindige serie Schrijver.

Hier lees je ‘m op FOK!.

Datum: 26 maart 2023
Tijd: 14.30-16.30 uur
Locatie: zaal De Walvis in Gigant, Apeldoorn

Programma:

Set 1
* Rondje van de zaak: Bolle (Willem Bierman), On The Road (Reinier Groenendijk), zkv’s (Strepen, Perfect, Ochtendritueel, Netjes, zkv) (Bas Langereis)
* scène uit Together Alone (English Theater Apeldoorn)
* drie liedjes, onderbroken door korte gedichten van John O’Mill (Caroline, Olivier, Aad)
* Jabberwocky van Lewis Caroll (English Theater Apeldoorn, onderbroken door Bas, Aad, Caroline, Olivier en Peter-Jan)

Set 2
* verschillende teksten over Engeland (Willem Bierman)
* twee liedjes (Caroline en Aad)
* Engels verhaal (Reinier Groenendijk)
* England sucks (Bas Langereis)
* onderbreking voor korte gedichten van John O’Mill (Olivier)
* scène uit Together Alone (English Theater Apeldoorn)
* The Raven van Edgar Allan Poe (Aad van der Waal)

–

De foto’s van hoffotograaf Henk Schrier:

–

Reclame:

–

–

Vrijdag 17 februari: Focus in Gigant
Pas om half zeven wakker. Een half uur later ben ik aan het werk. Het meest urgente heb ik anderhalf uur later klaar. Daarna volgt een grote ronde met achterstallig onderhoud. Koffie met De Vrouw. De Vrouw gaat de deur uit. Meer koffie. De schoonmaakster is in huis. Als ze is vertrokken, lunch ik. Het is koud en regenachtig, dus ik sla een rondje buiten wandelen over. Dus verder werken. Eind van de middag ben ik weer helemaal bij en op orde. Mooi. De Vrouw is weer terug om vier uur. Niet veel later stop ik met werken voor deze week. Krant. Eind van de middag maak ik avondeten. Eerst bak ik plakken knolselderij. Daar doe ik een geplette knoflookteen, sojasaus, tomatenpuree, tijm en wat water bij en laat dat flinke tijd pruttelen tot de knol gaar is. Ondertussen monteer ik een salade van bosui, koolrabi, bleekselderij, rode kool en komkommer. Ten slotte bak ik voor De Vrouw een kippendijfilet en roer ik wat doperwten door de tomatensaus. We eten er fiks van. Natafelen. Afwasje. Webstek. Even na achten wandel ik naar Gigant. Half negen begint het concert. Er is nog redelijk wat volk ook, waaronder Peter-Jan en Aad. Ik heb Focus de afgelopen jaren een paar keer gezien en het blijft alleraardigst. De twee jongere muzikanten (Menno Gootjes en Ludo Pannekeet) zorgen voor fris vuur, zodat oudgedienden Pierre van der Linden en Thijs van Leer kunnen schitteren. Veel ‘klassiek’ Focuswerk, met House Of The King, Eruption en Sylvia als de hoogtepunten. Het geluid is bijzonder goed, niet te hard. De enige misser in het programma is het eind van de reguliere set: Hocus Pocus is een rotzootje en de dik tien minuten durende drumsolo is knap maar blijft niet zo lang boeiend. Gelukkig maakt de band het weer goed met de mooie toegift Focus 3. Gelijk na afloop zwaai gedag en ga ik naar huis. Thuis even bijpraten en iets voor twaalf lig ik in bed. Leuke avond.
Muziek vandaag: het derde plaatje uit de set Art In Music Trilogy (Rick Wakeman), Aspirant Sunrise (Rick Wakeman), The Soft Machine (Soft Machine), Volume Two (Soft Machine), Third (Soft Machine), Troika (D’Virgilio, Morse & Jennings)

–

Donderdag 16 februari:
Wat onvast geslapen. De ronde hardlopen gaat niet soepel, maar het lukt allemaal. Zeven uur ben ik aan het werk. Er is veel, maar ik voer het in alle rust uit. Ik krijg ook veel afgewerkt. Koffie. De Vrouw gaat de deur uit. Meer koffie met De Vrouw als ze weer terug is. Dan lunch. Afwasje. Ik wandel een rondje om het centrum en bij de poptempel scoor ik nog een kaartje voor het concert van Focus dat morgenavond plaatsvindt. Er is weer ruimte in het hoofd, merk ik. Thuis nog even aan het werk. Half vijf is het klaar. Krant. Dan maak ik avondeten. Dan maak ik avondeten warm, dus. Ik zet een ovenschaal met het restant van de stoemp van gisteren in de oven en een schaal met het restant van de salade van gisteren op tafel. Voor De Vrouw bak ik een kalfschnitzel. We eten alles op. Afwasje. Half zeven stap ik op de fiets en door zeer lichte motregen en met wind mee rijd ik naar het huis van Peter-Jan. Eerst een rondleiding door de oude huisartsenwoning en daarna stappen we bij Bertus en Ingrid in de auto en rijden we door de binnenlanden naar landgoed Noordijk. Daar treffen we in het koetshuis annex theater Caroline. Deze vier mensen hebben mij uitverkoren om mee samen te gaan werken in hun nieuwe toneelstuk. Mooi, open, eerlijk, goed. Na een uitgebreide kennismaking en verkenning lezen we de volledige tekst van het stuk door. Dat wordt wel wat. We maken repetitieplannen voor de komende drie maanden. Even voor elf rijden we terug en dan fiets ik nog met wat tegenwind naar huis, alwaar ik om half twaalf arriveer. Dan ben ik vermoeid. Even bijpraten en net voor middernacht lig ik in bed.
Muziek vandaag: het eerste en tweede plaatje uit de set Art In Music Trilogy (Rick Wakeman), The Soft Machine (Soft Machine)

–

Woensdag 15 februari:
Na half zeven op. Koffie. Hoofd nog vol, maar het gaat. Kraan in de badkamer lekt. Ik loop naar de super. De Vrouw is de deur uit. Koffie. Dan naar Gigant voor de repetitie van Wirwar. Daar werkt de spelersgroep hard aan het perfectioneren en verder inslijpen van oude scènes voor een optreden op 10 mei. Mooi werk. Twaalf uur thuis. Koffie met De Vrouw. Die is gisteren bij de huisarts geweest en kreeg het advies om zich voor onbepaalde tijd ziek te melden. De afgelopen twaalf jaar heeft ze van alles in het werk gesteld om (na de behandeling tegen kanker) aan het werk te blijven: dagindeling aanpassen, fysiek fit blijven, contracturen verminderen, enzovoorts. Ze overweegt zelfs om haar pensioen naar voren te halen. Het is even genoeg. Lunch. Afwasje. Ik duik even onder de wastafel in de badkamer, verwijder de kraan en we weten die uit elkaar te halen, de lekkage te verhelpen en weer te monteren. Krant. Toneellezen. Eind van de middag maak ik avondeten. Ik kook blokjes knolselderij, pastinaak, wortel en zoete aardappel. Ondertussen maak ik een salade van bosui, koolrabi, rode kool, bleekselderij, komkommer, paprika en tomaat. De groenten giet ik af en stamp ik tot een grove puree. Ten slotte bak ik voor De Vrouw een steak bavette. We eten er fiks van en er blijft voldoende over voor morgen. Of overmorgen. Afwas. En dan opeens is er lucht, licht en ruimte in het hoofd. Of er iets van me af is gevallen. Opgewekt? Het moet niet gekker worden. Wel nog vermoeid. Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: het tweede plaatje uit de set vl tones (Bass Communion & Freiband), Empire Central (Snarky Puppy), Nursery Cryme (Genesis), Travels (Pat Metheny Group), het derde plaatje uit de set vl tones (Bass Communion & Freiband)

–

Dinsdag 14 februari:
Nog aardig geslapen ook. Zeer vroeg weer op de werkplek. Het eerste uur weet ik al veel werk te verzetten. Dan val ik in een reeks overleggen die tot twee uur duurt. Daarna ben ik zo ongeveer kapot. Ik werk nog wat af en om kwart voor vier loop ik weg. Geen gelegenheid gehad om pauze te hebben ook. Kwart over vijf thuis. De Vrouw is naar het werk, maar heeft in de loop van de dag wat berichten gestuurd. Even zitten. Dan avondeten maken. Eerst tagliatelle koken, champignon bakken, ui, courgette en paprika en daar dan de pasta en een restant groene pesto doorheen roeren. Boel parmesan erbij en klaar. Afwasje. Webstek. Toneelstuk lezen. Zeer op tijd slapen.
Muziek vandaag: Apocalypse (Mahavishnu Orchestra), Visions Of The Emerald Beyond (Mahavishnu Orchestra), Where You Wish You Were (Bill Laurance & Michael League), het eerste plaatje uit de set vl tones (Bass Communion & Freiband)

–

Maandag 13 februari: Onze Vader 89
Maar ik ga er niet heen. Redelijk geslapen. Vanmorgen vroeg naar het werk. Ik ben er vroeg en ben al vroeg aan het werk. Tegen half negen komen de collega’s binnen en ik merk dat ik me niet meer kan concentreren. Er is nog overleg ook, in een grote vergaderzaal, en ik probeer het te volgen, maar krijg niet alles mee. Na afloop ben ik dan ook doodop. Ik wandel door zon en bos. In de middag lukt het niet goed met aandacht en concentratie. Lieve en goed bedoelende collega’s komen met vragen (kun je even en hoe was je weekend en ga je mee lunchen en wil je koffie en heb jij en weet jij) en ik weet dat halverwege de middag het brandalarm getest gaat, dus ik stop op tijd en ben om kwart over vijf thuis. Zeer onvast op de benen en vermoeid. Krant. De Vrouw serveert een schotel van ui, linzen en tomaat met een salade van komkommer en paprika. Smakelijk. Natafelen. Afwasje. Webstek. Dan is de avond al zeer ruim begonnen en ik probeer iets te lezen maar kan weinig meer opnemen en zeer op tijd ga ik slapen. Dus ik ga er niet heen.
Muziek vandaag: Where You Wish You Were (Bill Laurence & Michael League), The Inner Mounting Flame (Mahavishnu Orchestra), Birds Of Fire (Mahavishnu Orchestra), Between Nothingness & Eternity (Mahavishnu Orchestra)

–

Zondag 12 februari:
Iets voor half zeven op. Mijn ronde hardlopen gaat moeizaam, maar lukt ook nog. Thuis nog terug in bed. Pas om half tien zijn we op. Koffie. Restje krant. Meer koffie met De Vrouw. De Zoon is er om half een voor lunch. Afwasje. Ik wandel een klein rondje langs het kanaal. Onvast op de benen, letterlijk uit balans. De Vrouw is naar het werk. Het is mijn beurt voor de zondagmiddagluistersessie met de Duitsche vrienden en het wordt Jazz Sabbath. Dan ga ik avondeten maken. Ik bak champignon, ui, pastinaak, restje bindsla en roer daar risottorijst en olie en bouillon doorheen. Na vijfentwintig minuten pruttelen gaat er nog een lading parmesan door en ten slotte maak ik alles op smaak met peper en zout. Ik eet alles op. Afwasje. Afval. Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: Live At The Royal Albert Hall (Snarky Puppy), Leverkusener Jazztage 2022 (Jazz Sabbath), Tresspass (Genesis), Moonage Daydream – A Film By Brett Morgen (David Bowie)

–

Zaterdag 11 februari:
Dus. Pas om zeven uur op. Redelijk goed geslapen, dat wel. Koffie. Dan maak ik mijn gebruikelijke zaterdagmorgenronde langs slager en super. Koffie. Dan weer het centrum in, voor een bezoek aan een chocolaterie, een servieszaak (ik mikte gisterenochtend een schaal kapot) en de Syrische winkel. Meer koffie met De Vrouw. De Zoon is er om kwart over twaalf voor lunch. Afwas en plee. We fietsen naar Onze Vader. Maandag is hij pas jarig, maar die dag kan ik niet op bezoek en morgen moet De Vrouw werken, vandaar. Hij is in goede doen, verder is er geen visite en we kletsen aardig bij. Bij het afscheid zegt hij hoe lek hij het vond en dat we snel weer eens moeten gaan eten. Mooi. We fietsen via een winkelcentrum om een kleinigheid in te kopen en zijn nog voor vijf uur thuis. Ik maak avondeten. Eerst kook ik een laatste rest aardappelen, dan bak ik oesterzwam, ui en paprika. Vervolgens bak ik de aardappelen en aan het eind doe ik de groenten erbij. Voor De Vrouw bak ik een kalfschnitzel. Ten slotte zet ik het restant salade van gisteren ook op tafel. We eten alles op. Natafelen. Afwas. Krant. Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: het derde plaatje uit The Natural World Trilogy (Rick Wakeman), Immigrance (Snarky Puppy), de elpees Feel (George Duke) en Ghosts On Magnetic Tape (Bass Communion), het vierde plaatje uit de box In The Court Of The Crimson King – King Crimson At 50 (King Crimson)

Benodigdheden:

Doperwtenpasta:
200-300g dowperwten (diepvries)
1el tahin
citroensap
zout en peper(vlokken)

Tomatentopping:
2 tomaten
65g gedroogde tomaten
1el groene pesto

Werkwijze:
1 Blancheer de erwten 2-5 minuten.
2 Giet af en doe in een kop met tahin, citroensap, zout en pepervlokken.
3 Prak het tot een mooie massa.
4 Snijd de tomaten in blokjes en de gedroogde tomaten in reepjes.
5 Doe ze in een andere kom en meng met de groene pesto.
6 Serveer de doperwtenpasta op geroosterd brood en maak af met de topping.