Bas Langereis leest u voor!

–

bazbo 0412: Orgel Vreten – Komrad
Ja, ik weet het. Ik ben al lang bij de S, maar hier is er nog eentje van de O. Van Onlangs Gekocht. Er zit een cd bij en die heb ik al vaak door de kamer geknald. Nu dan de elpee. Slechts één versie van dit album uit 2015; tenminste de vinylversie waarbij ook de cd komt. Doorzichtig vinyl, welteverstaan. Fijne en swingende instrumentaaltjes met een hoog meebeweeggehalte. Live is het allemaal nog aanstekelijker, neemt u dat van mij aan. En langer. Hier is het allemaal veel te snel afgelopen. Nou ja, dan draai ik hem toch gewoon nóg een keer? Op cd, dan. Dan blijft deze verder maagdelijk in de kast. Of wacht, hij is nu niet meer maagdelijk. Net-ontmaagdelijk, dan. Oké?

–

bazbo 0411: The Sound – From The Lions Mouth
Dit is de plaat waar De Vrouw zich erg op verheugde om terug te horen. Toch jammer dat ze net moet werken. (We hebben deze ook op cd, hoor.) Adrian Borland! Veel te vroeg van ons heengegaan. De Vrouw heeft een Europese versie uit het jaar van verschijnen 1981. Op Discogs is er één iemand die hem aanbiedt. Voor vijftig ballen. Mooie songs, maar na een nummer of wat vind het wat eenvormig, beetje meer van hetzelfde klinken. Is dat erg? The Cure is nooit ver weg, overigens. Gut, wat heb ik eigenlijk weinig met die jaren tachtig new wave bandjes. Maar deze is leuk om weer eens te horen.

‘Dames en heren, zijn columns voor FOK! worden nauwelijks meer gelezen, maar door die enkele lezer nog altijd bijzonder hoog gewaardeerd. Sinds donderdag 18 januari 2007, dus afgelopen vrijdag alweer twaalf jaar lang, plaatst hij zijn schitterende stukjes op de FrontPage.
Dames en heren, de columns op FOK! zijn al lang dood, maar bij mij aan tafel schuift nog altijd aan: de levende legende bazbo!’

(Wave in het publiek.)

‘Bas, wat wil je drinken?’
‘Water, Adriaan. Water.’
‘Nog altijd van de drank af?’
‘Dat vroeg je vorig jaar ook al.’
‘Bas, voor iedereen die jou nog niet kent: vertel eens iets over jezelf.’
‘Ik hoor steeds slechter. Volgende week heb ik een afspraak in het ziekenhuis bij de KNO-arts. Daar krijg ik zo’n uitgebreide gehoortest en vervolgens een kort consult bij de specialist. Het zal wel weer hetzelfde zijn als vijf jaar geleden. ‘We kunnen niet veel doen aan de tinnitus. Daar zult u mee moeten leren leven.’ Of misschien toch niet. Misschien adviseert hij nu echt dat ik aan de gehoorapparaten moet.’
‘Zoiets bedoel ik niet, Bas.’
‘Wat bedoel je dan, Adriaan? Zeg gewoon wat je bedoelt.’
‘Vertel eens in zijn algemeenheid iets over jezelf, zodat we je iets beter leren kennen.’
‘Nu nog? Na twaalf jaar? Nou, vooruit. Ik heet Bas Langereis en werd geboren op 17 mei 1965 in het zo majestueuze Apeldoorn, waardoor Apeldoorn nog weer een stukje majestueuzer werd. Hierover kun je meer lezen in mijn boeken Alles kan kapot, Zelfmoord is een optie en Maar we leven nog.’
‘Fijn. Wanneer verschijnt er een nieuw boek?’
‘Geen idee. Ik ben er niet mee bezig.’
‘O? Jij, de veelschrijver, bent niet bezig met een nieuw boek?’
‘Ik lieg. Ik ben altijd bezig met een nieuw boek. Maar dat schuif ik dan opzij en morgen ben ik weer met een ander nieuw boek bezig.’
‘Maar niets concreets?’
‘Er liggen al jaren lang enkele manuscripten klaar.’
‘Waar wacht je dan op?’
‘Tot ik de energie heb. Echt belangrijk is het allemaal niet.’
‘O? Jij, de veelschrijver, vindt het allemaal niet belangrijk?’
‘Er valt niet veel te leren in dit leven, maar er zijn uitzonderingen.’

(Instemmend geknik.)

‘Bas, hoe komt het dat de columns op FOK! dood zijn?’
‘Omdat er bijna geen columnisten op FOK! zijn.’
‘Hoe komt dat zo?’
‘Eerst waren er veel. Veel gingen toen weg. Toen bleven er bijna geen columnisten over.’
‘Scherpe analyse.’
‘Dank je. Ik ben gek op feiten.’
‘Een paar jaar geleden was het wel anders. Toen waren er zo veel columnisten, dat er meerdere columns per dag op de Frontpage verschenen. Een tijdje zelfs drie of vier.’
‘Wat is je vraag, Adriaan?’
‘Vertel daar eens over.’
‘Een paar jaar geleden waren er zo veel columnisten, dat er meerdere columns per dag op de Frontpage verschenen. Een tijdje zelfs drie of vier.’
‘Goed. Fijn. Wie zijn er nu nog over?’
‘Ik. En nog een paar. Van de hoogtijdagen die ik zelf heb meegemaakt – zeg van 2007 tot en met 2013 – is niet veel meer over. Ik geloof dat er nu alleen op maandag en op donderdag iets staat. En eens in de maand op zondag is er wat. Bornfree plaatst heel af en toe iets. Onlangs moesten we afscheid nemen van Bakoenin. Hij was zo’n beetje de laatste van de oude ploeg. O ja, ik zag dat er tegenwoordig iedere zaterdag een deel van een heel boek op de Frontpage staat.’
‘Wat vind je daar van, Bas?’
‘Ik heb het nog nooit gelezen, dus ik kan er niets over zeggen.’

(Hysterisch gelach.)

‘Wat vind je van het idee dat een schrijver een heel boek plaatst?’
‘Gejat. Zelf heb ik het ook eens overwogen. In de tijd dat we het aantal columnisten zagen verminderen, opperde ik het idee om een wekelijks gat op te vullen. Ik heb verschillende oude manuscripten liggen en een daarvan kon ik gemakkelijk in delen knippen. Ha, dan waren we een jaartje onder de pannen geweest.’
‘Welk boek was dat?’
‘Het boek is onder mijn volgers bekend als de Party-trilogie. Het is een serie verhalen over mijn avonturen in de periode van 1992 tot en met 1994.’
‘Vertel. Wat hebben we gemist?’
‘Een boel geil gedoe met vrouwen.’
‘Hoe kun je ons dat onthouden?’
‘Ik heb het zelf ook gemist. Uiteindelijk gebeurde er geen ene reet. Daar komt het op neer.’
‘Dat is niet uniek voor een FOK!ker, Bas. Waarom is het uiteindelijk niet doorgegaan?’
‘Nu moet ik heel diep graven in mijn geheugen. Volgens mij wilde ik het achter de hand houden voor als ik zelf een jaartje ertussenuit zou willen. Geen idee meer, eigenlijk. Ik zeg maar wat.’

(Applaus.)

‘Zou je ermee willen stoppen, dan?’
‘Zou jij willen dat ik ermee stop?’
‘Ik ben hier de interviewer. Jij niet.’
‘Stel dan vragen, Adriaan.’
‘Hoe kijk je terug op het afgelopen jaar? Wat heb je zelf zoal geplaatst?’
‘Verhalen.’
‘Noem eens wat hoogtepunten.’
‘Hoogtepunten in mijn verhalen? Ik ben niet zo van de expliciete erotiek.’
‘Jammer.’
‘Maar een van mijn stukken, dat ik ook plaatste op een andere webstek, daarin wekte ik de suggestie dat er wel een seksueel getinte passage in zat. Dat verhaal heeft de redactie van die andere webstek verwijderd.’
‘Echt waar?’
‘Als je iemand wilt spreken die verzinsels vertelt, moet je een ander uitnodigen voor je interview.’
‘Om welk verhaal ging dat dan, Bas?’
‘Dat is niet zo belangrijk. Het ging overigens niet om de seksueel getinte passage. Het ging om het gebruik van het woord ‘nikker’. Daar viel de redactie nogal over. Het was een verhaal uit de serie Hoog tijd voor een kroegverhaal.’

(Uitroepen van verbazing en verrassing. Dan daverend applaus.)

‘Wat is dat toch met die kroegverhalen?’
‘Wat is ermee, Adriaan?’
‘Jij komt toch nooit meer in de kroeg?’
‘Bijna nooit, dat klopt. Maar ik ben er heel veel geweest. Ik durf te zeggen dat ik goed weet wat er in een café gebeurt.’
‘Je gaat me niet vertellen dat die serie Hoog tijd voor een kroegverhaal is gebaseerd op de werkelijkheid.’
‘Wat is je vraag, Adriaan?’
‘Bas, hoe kom je aan inspiratie voor je serie Hoog tijd voor een kroegverhaal?’
‘Opnieuw heel diep graven in mijn geheugen. Ik kom tegenwoordig nog maar zelden in het café.’
‘Waarom is dat?’
‘Er valt niet veel te leren in dit leven, maar er zijn uitzonderingen. Het heeft met twee dingen te maken: ik drink geen alcohol meer en ik heb een gehoorprobleem. Hierdoor is het voor mij niet prettig om in een café te zijn. Voor wat betreft de alcohol: ik heb geen enkele moeite om water te bestellen, maar na een uurtje in het gezelschap te hebben vertoefd van mensen die wel alcohol drinken, vind ik het gesprek meestal niet meer zo interessant. Je moet maar eens opletten: het gesprek gaat dan in heel veel gevallen alleen maar over alcohol, over hoe veel alcohol zij drinken en over wat ze allemaal hebben meegemaakt al die andere keren dat ze veel alcohol dronken. Ik heb ook van die verhalen, hoor. Heel veel zelfs. Ik schaam me er niet voor dat ik ze heb, maar ik ben er niet trots op. Er valt niet veel te leren in dit leven, maar er zijn uitzonderingen.’
‘Wil je daarmee zeggen dat…’
‘Val me niet in de rede! Ik ben nog niet uitgesproken, ja? Ik ga namelijk nog iets vertellen over het serieuze gehoorprobleem dat ik heb. Ik hoor slecht. Ik moet me in gezelschap goed concentreren op het gesprek. Dat kost me veel energie en het gaat lastiger als ik vermoeid ben. Daarnaast heb ik oorsuizingen. Die genadeloze pieptoon is erger als ik vermoeid ben. En wanneer ga ik naar het café? Als ik mensen wil ontmoeten of als er een bandje speelt. En wanneer is dat? Dat is aan het eind van de dag en meestal ’s avonds. En juist dan ben ik vermoeid. Ik moet dan dus heel veel moeite doen om mensen goed te verstaan en dat kost heel veel energie. Plus: als mensen in het café in gesprek zijn, moeten ze vaak boven de muziek uit zien te praten. Dan denkt de barman dat de mensen zijn muziek niet horen en dan zet hij de muziek wat harder. Dat betekent dat zijn gasten harder gaan praten of schreeuwen om boven de muziek uit te komen en vervolgens denkt de barman weer dat de mensen zijn muziek niet horen vanwege al dat geschreeuw, dus gaat de muziek nóg weer een tikkeltje harder. Kortom: ik ben dan al lang naar huis, want ik hoor ondertussen helemaal niets meer dan enkel en alleen lawaai. Een avondje in het café maakt me doodmoe. Ik heb wel eens gezegd: een feest is voor mij geen feest meer.’
‘Toch schrijf je veel over de kroeg.’
‘Wat is je vraag?’
‘Vanwaar die fascinatie voor de kroeg in je verhalen?’
‘Het café is het ideale decor. De verhalen in de serie Hoog tijd voor een kroegverhaal vind ik tegenwoordig het leukst om te maken. Ik zet ze vol buitenissige personages, volkomen ontsporende dialogen en bizarre gebeurtenissen. En al lijken ze verzonnen, de werkelijkheid is soms onwerkelijker dan je denkt.’

(Gejuich.)

‘Laten we je oeuvre van het afgelopen jaar eens doornemen. Wat konden we zoal lezen?’
‘Dan moet je bij de columns kijken, Adriaan.’
‘Ja zeg, gekke Henkie.’
‘Aangenaam. Ik heet Bas Langereis en werd geboren op 17 mei 1965 in het zo majestueuze Apeldoorn, waardoor Apeldoorn nog een iets majestueuzer werd. Mijn vader heet ook Henk.’
‘Maar goed. Vertel eens over je verhalen van afgelopen jaar.’
‘Hm, even denken. Het waren vooral delen van series, eigenlijk. Hoog tijd voor een kroegverhaal hebben we al gehad, hè? Daarnaast een paar afleveringen van Schrijver en redelijk wat van Lotgenoten.’
‘Hoe zit dat met die verhalen over Ronald Haamschaar?’
‘Wat wil je weten, Adriaan?’
‘Ik vind ze vaak wat vaag, weet niet goed wat ik ermee aan moet.’
‘Zeg dát dan. Wat is je vraag?’
‘Waar gaan die verhalen naartoe leiden?’
‘Ja, als ik dat vertel, is de grap eraf. Ik wil er niet te veel over zeggen. Vooruit, heel iets dan. Ook al zien ze er niet zo uit, de verhalen vormen een serie. Het onderliggende verhaal bouwt zich op. Ronald Haamschaar is een centrale figuur, maar er zijn ook verhalen onderdeel van de serie waarin hij niet met naam voorkomt. Er zijn dus verhalen die ogenschijnlijk niet bij de serie horen; dat blijkt dan later zo te zijn. Het is een beetje een puzzel, bedoeld voor mijn trouwe lezers. Want die heb ik.’

(Euforie. Gejoel.)

‘Je snijdt een interessant onderwerp aan, Bas. Wie is jouw lezer?’
‘Geen idee. Als ik de reacties onder mijn stukjes zo lees, zijn er FOK!kers die redelijk trouw lezen. Daar ben ik heel blij om. Mag ik ze hierbij bedanken? Is dit de microfoon waarin ik moet praten?’
‘Wat staat er in het nieuwe jaar te gebeuren?’
‘Nou, volgende week heb ik een afspraak in het ziekenhuis bij de KNO-arts. Daar krijg ik zo’n uitgebreide gehoortest en vervolgens een kort consult bij de specialist.’
‘Ik bedoel voor FOK!, Bas!’
‘Zeg dat dan! Ik denk dat ik wat afleveringen ga maken van de serie Hoog tijd voor een kroegverhaal. En voor Schrijver. En Lotgenoten. En wie weet wat nog meer. Het is toch iedere keer voor mezelf ook weer een verrassing wat er in mijn brein naar boven komt. Het creatief proces laat zich niet leiden.’
‘Toe maar. Nog meer zweverigs te vertellen?’
‘Ach, hou toch je bek, Adriaan. Als je zo begint, is het wel klaar.’

(Boegeroep. Rot fruit.)

‘Bas, dank je voor je openhartigheid. Nog een laatste vraag: waarom doe je dit eigenlijk?’
‘Iemand moet het doen en omdat ik niet anders kan. Daar komt nog bij: als ik zou stoppen, is het nog leger op de Frontpage.’

(Doodse stilte.)

–
Apeldoorn, januari 2018

Hier lees je ‘m op FOK! 

–

bazbo 0410: Solution – Solution
Een jaar of wat geleden (ik denk in 2012) gaf mijn oud-collega me deze plaat. Hij was bezig zijn vinylcollectie op te ruimen en had wat spul voor mij. Ik herinner me Tarkus (Emerson Lake & Palmer), Studio Tan (Frank Zappa) en deze. Ik kende de Nederlandse band van naam en reputatie, maar had nog nooit iets van ze gehoord. Ik heb deze elpee uit 1971 ook nog nooit gedraaid. Nu wel. Wat een allemachtig leuke plaat! Ik hoor er veel Supersister in, maar ook allerlei andere jaren-zeventig-prog. Hoogst vermakelijk. Hé, het laatste nummer, Circus Circumstances citeert For Example (van The Nice) en dat heeft Ekseption (op het album 5) ook al eens gedaan. Gelukkig krijgt Keith Emerson een credit. Wat ik hier in mijn klauwen heb, is de allereerste versie, de enige Nederlandse (er zijn maar drie vinylversies). Een mint versie gaat er op Discogs voor honderden pleuro’s uit. Nu is mijn versie zeker niet mint (oud-collega was niet zo heul zuinig op zijn platen, merk ik) en daarbij wil ik hem niet verkopen. Heerlijke muziek!

–

bazbo 0409: Snowy White – Bird Of Paradise (12″ single)
Op 1 juni 1987 was ik weer eens in de Free Record Shop in het zo majestueuze Apeldoorn. In de goedkoperommelbak vond ik deze maxisingle. Hé, dat stuk vond ik mooi en wilde ik altijd nog eens hebben. Dus: afrekenen. Het is een Britse versie uit 1984. Thuis heel veel gedraaid. De andere twee stukken die op de B-kant stonden vond ik aardig, maar nou niet dusdanig dat ik nog meer van meneer mevrouw Sneeuwigwitje wilde hebben. Het is er altijd bij gebleven. Sterke song, mooi gitaarwerk. Geen wonder dat deze gitarist het ooit tot assistent-gitarist bij Pink Floyd heeft geschopt.

–

bazbo 0408: Simply Red – The Right Thing (12″ single)
Weer een uit de uitverkoopbak op 24 oktober 1989. Naast het titelnummer nog twee songs: There’s A Light en de klassieker Ev’ry Time We Say Goodbye. Aardig, allemaal. Ik vrees dat ik er een heleboel voor een klein bedrag kreeg en dat ik deze heb uitgekozen om aan die heleboel te komen. Dit is een Britse versie van de maxisingle. Ook niets bijzonders.

–

bazbo 0407: Simple Minds – Sparkle In The Rain
Weer een plaat van De Vrouw. Zij was er helemaal wild van; ik kan er niet warm of koud van worden. Ik vond de hitjes wel aardig om een keer te horen, verder vind ik er niet zo veel aan. Deze plaat ook weer. Het zal heus wel goed zijn, maar dat jaren tachtig geluid trekt me niet. Hier hebben we een Europese versie uit het jaar van verschijnen: 1984. Dat u het weet.

–

bazbo 0406: Simon & Garfunkel – Greatest Hits
Deze heeft De Vrouw ook. Zelf is ze het nu al zat met de twee heren, vanmorgen. Ik vind het hoogst aangenaam. Deze verzamelaar is alweer uit 1972 en hier hebben we een Europese versie van dat jaar. Alle ‘grote’ liedjes staan erop.

–

bazbo 0405: Simon & Garfunkel – Sounds Of Silence
‘Klassieke’ plaat van het duo Simon & Garfunkel uit 1966, vol pakkende liedjes. ‘Including Homeward Bound‘. Het jaren zestiggeluid druipt ervan af. De psychagitaar is wel lekker, vind ik. Ook leuk om weer eens te horen. Met dank aan De Vrouw, die de Nederlandse heruitgave uit 1968 van deze plaat ooit kocht.

–

bazbo 0404: Paul Simon – The Boy In The Bubble (12″ single)
Op 24 oktober 1989 vond ik deze maxisingle uit 1986 in de uitverkoopbakken. Naast een lange versie van het titelnummer nog een remix ervan en het liedje Heart And Bones. De wereld zal er niet door veranderen, maar leuk om weer eens te horen.

–

bazbo 0403: Paul Simon – Greatest Hits, Etc
De Vrouw kocht een Europese heruitgave (1978) van deze verzamelplaat uit 1977. Zijn grootste solostukken staan erop. Niets mis mee; ideaal voor zondagmorgenkoffie.

–

bazbo 0402: Horace Silver – Silver ’n Voices
Ik had deze plaat van De Vrouw wel eens vaker in de kast zien staan, maar nooit gedraaid. Horace Silver, dat is toch die jazzpianist? Nu trek ik ‘m uit de hoes en zie ik dat hij in 1977 op het Blue Note label is uitgebracht. Nou, dat is een klassiek label en dus ben ik heel benieuwd. Het is een Amerikaanse versie (er zijn maar twee versies van deze elpee, de andere is een Italiaanse). Al snel nadat de naald in de groef is geland, weet ik: Wat een doodsaaie boel. Meneer Silver heeft gemeend de nadruk te moeten leggen op allerlei meerstemmige zang. Daartussen pingelt hij dan zijn solo’s en geeft af en toe ruimte aan een toeteraar of wat. En op de hoes probeert hij de luisteraar enthousiast te maken om mee te zingen. Nou, ik denk het niet. Het is allemaal heus niet slecht, maar meer dan dat is het ook niet. Het kabbelt allemaal te veel en te lang voort. Geen vuur, geen uitschieters, geen niks. Geeft niks.

–

bazbo 0401: Michelle Shocked – Anchorage (12″ single)
Op 24 oktober 1989 pikte ik dit uit de uitverkoopbakken. Ik geloof dat ik er nog geen vijf gulden voor betaald heb. Op deze maxisingle uit 1988 staan naast het uitstekende titelnummer nog drie stukken: een live Strawberry Jam (van Glastonbury festival) en twee studioliedjes. Niet wereldschokkend, maar zeer prettig om te horen. Mijn maxisingle is een Britse versie op het Cooking Vinyl label. Ik probeer een YouTubefilmpje van het titelnummer te vinden, maar helaas: alleen maar covers en daarnaast allerlei andere rare videos met mevrouw Shocked erin. Dan niet.

–

bazbo 0400: Eberhard Schoener – Bon Voyage
Oja, deze had ik ook! Ik kom echt platen tegen waarvan ik helemaal vergeten was dat ik ze heb. Ik heb heel veel na 1990 opnieuw op cd gekocht, maar veel ook niet. Zoals dit album uit 1986. Volgens Discogs valt het onder modern klassiek, experimenteel en ambient. Daar heb je dus niets aan. Schoener is een Duits componist. Op deze plaat werkt hij samen met verschillende rockmuzikanten. Kant 1 van de plaat wordt helemaal in beslag genomen door het titelnummer dat in mijn oren uit twee delen bestaat. Op de tweede plaatkant kortere composities, waaronder enkele duetten voor kerkorgel en elektrische gitaar en Poem, het stuk waarop Sting een tekst voordraagt. Op YouTube van alles te vinden van Schoener, maar net niet een representatief stuk van deze plaat die vol mooie muziek staat.

–

bazbo 0399: Peter Schilling – Major Tom (Völlig Losgelöst) (12″ single)
De Vrouw kocht deze in het jaar dat hij uitkwam: 1982. Ze betaalde er maar liefst veertien gulden vijfennegentig voor bij V&D. Althans, dat zegt de prijssticker die erop zit. Wat we horen is een mooi voorbeeld uit de Duitse school van begin jaren tachtig. Heel leuk. Ook heel leuk is dat het snel afgelopen is. Op de B-kant staat … Dann Trügt Der Schein en gelooft u mij: ook daarvan is het heel leuk dat het snel afgelopen is. Verder: het zal wel.

–

bazbo 0398: Ton Scherpenzeel – Heart Of The Universe
Nog zo’n plaat die ik al in geen vijfentwintig jaar heb gehoord. Alleraardigst soloalbum uit 1984 van deze Kayakleider, dat ik kocht op 27 februari 1985. Er zijn niet zo heel veel persingen van en ik heb de allereerste Nederlandse versie. Behalve de toetsen spelen (op de helft van de nummers) de vocalen van Chris Rainbow (moge de Here zijn ziel hebben) een prominente rol. Het titelnummer is een hoogtepunt, maar ook afsluiter Wheels, gecomponeerd samen met ene Andrew Latimer. Hij is de gitarist en leider van de band Camel, waarvan Scherpenzeel in die jaren onderdeel van was.

–

bazbo 0397: Boz Scaggs – Silk Degrees
De Vrouw heeft een goedkope heruitgave van deze plaat uit 1976. Dat hij goedkoop is geweest, zie ik aan de ‘Nice price’ binnenhoes, waardoor er helemaal geen informatie behalve een jaartal en een catalogusnummer te vinden is. Wat staat er op deze plaat? Heul geen slechte seventiessoulfunkbluespop of wat dan ook. Enige liedje dat een beetje blijft hangen is hitje What Can I Say. Dat zingen we dan ook luidkeels mee.

–

Vrijdag 25 januari:
De wekker van De Vrouw gaat om zeven uur. Ik sta op. Koffie. Ik bekijk of ik vandaag iets bij de Kap kan doen. Dat kan ik. Ook klap ik de werklaptop open en plan mijn werkzaamheden voor vandaag. Kwart voor negen wandel ik naar de Kap. Even een kort overleg voor een krantenartikel. Snel weer terug en daar volop aan de slag. Veel te doen. De Vrouw is naar haar Zus. Meer koffie en een lunch. Begin van de middag fiets ik voorzichtig om het groentepakket op te halen. Het valt mee. De Vrouw is weer terug; het gaat redelijk met Zus. Ik werk nog even door. Vinyl. Eind van de middag maak ik avondeten. Een chili. De salade van gisteren vul ik nog aan. De Zoon is er om kwart voor zes. Met z’n tweeën eten we en ik was af. De Vrouw gaat om half zeven de deur uit voor een etentje met haar werk. Ik ga zowaar een ronde hardlopen, al regent het lichtjes. Het is heel koud, maar ik loop mezelf lekker warm. Thuis ga ik lezen en luisteren. De Spaanse kat speelt dubbelspel (Hans Dorrestijn) lees ik uit. De Vrouw is er om tien uur weer en nog geen half uur later ga ik slapen.
Muziek vandaag: Nocturne – The Piano Album (Vangelis), The Gloaming (The Gloaming), Cloud About Mercury (David Torn), At The Edge Of Light (Steve Hackett), Behind Those Eyes (Lori Spee), Greetings From Asbury Park, N.J. (Bruce Springsteen), de eerste elpee van The River (Bruce Springsteen), de dvd die mee kwam met At The Edge Of Light (Steve Hackett), Untold Tales (Glass Hammer), Book Of Romance And Dust (Exit North)

–

Donderdag 24 januari:
Slapen gaat goed, lijkt het. Vannacht heel koud geweest, maar onderweg naar de werkplek merk ik daar niet veel van. Op de werkplek zelf is het een volle boel. Niet erg. Begin van de middag wandel ik door veld en bos en sneeuw. De rest van de middag ook weer vol. Onderweg naar huis koop ik in het centrum van Arnhem At The Edge Of Light (Steve Hackett). Als ik om kwart voor zes thuis kom, zit De Vrouw in het donker moe te zijn. Ze is vandaag voor het laatst naar haar vaste fysiotherapeut geweest; vanaf nu op zoek naar een andere/nieuwe. Ik maak avondeten. Een salade van bosui, komkommer, aardbei en rode kool. Een schotel van ui, peper, prei, oesterzwammen en courgette. Runderhamburgers met uien. We eten alles op. De plaat van Hackett is goed! Ik moet hem nog heel veel draaien wil ik al die laagjes goed horen en ontdekken. Mooi. Na de afwas werk ik de webstek bij en lees en luister ik. Tien uur ga ik maar weer slapen.
Muziek vandaag: At The Edge Of Light (Steve Hackett), Cloud About Mercury (David Torn), Nocturne – The Piano Album (Vangelis)

–

Woensdag 23 januari:
Half acht op. Een uur later wandel ik door de sneeuw naar de Kap. Daar even wat werkzaamheden. Nog geen uur later loop ik door de sneeuw naar de biowinkel en vervolgens naar huis. De Vrouw gaat naar het werk. Ik drink koffie, hoor vinyl, werk de webstek van KZB bij, lunch en zie de eerste dvd uit de enorme doos die met Kerst van mijn broer kreeg. Eind van de middag loop ik een ronde hard door de sneeuw. Op de doorgaande wegen en fietspaden is het goed te doen; de achterafweggetjes en voetpaden zijn lastiger. Maar het lukt goed. Thuis maak ik avondeten. Ik zet het kleine restant van de visschotel van zaterdag in de oven, bak uien en kastanjechampignons en doe daar het beetje linzenpasta van gisteren bij en mik alles op een voorverwarmd bord. Boel parmesan eroverheen en happen maar. Klein afwasje. Dan de webstek bijwerken en lezen en luisteren. Ik lees De wraak van de Spaanse kat (Hans Dorrestijn) en begin in het tweede deel De terugkeer van de Spaanse kat (Hans Dorrestijn). De Vrouw is er om half negen. Bijpraten en om tien uur ga ik slapen.
Muziek vandaag: The Heritage Suite (Rick Wakeman), From The Lions Mouth (The Sound), Komrad (Orgel Vreten), de eerste dvd uit de doos Neerlands Hoop Compleet (Neerlands Hoop), Incantations (Mike Oldfield), de eerste cd uit de doos Neerlands Hoop Compleet (Neerlands Hoop), 2 (The Gloaming),
Thursday Afternoon (Brian Eno)

–

Dinsdag 22 januari:
Slapen gaat beter. Buiten is het nog steeds koud. Op de werkplek weer van alles. Tussen de middag wandel ik door bos en vallende sneeuw. Als ik aan het eind van de middag naar de bus loop, sneeuwt het storm. Goede sneeuw, die mooi blijft liggen. De bus is laat. Ook die op het station van Arnhem. Bijna half zeven ben ik thuis. De Zoon is er om te eten. De Vrouw is vandaag geopereerd door de parodontoloog. Het is goed gegaan en ze heeft geen pijn, maar is wel moe en kan niet veel doen. Ik kook linzenpasta en warm de saus van gisteren op. Parmesan erbij raspen en we kunnen aan tafel. Het is zo op. De afwas is te overzien. Dan ga ik de webstek bijwerken en lezen en luisteren. Het tweede en derde boek uit de doos Neerlands Hoop Compleet zijn uit. Half elf.
Muziek vandaag: Komrad (Orgel Vreten), 2 (The Gloaming), Silhouettes (Klaus Schulze)

–

Maandag 21 januari:
Niet zo heel goed geslapen weer. Toch opgewekt. Op de werkplek veel van alles. Tussen de middag wandel ik door bos en veld, koude en zon. Mooi. Ook in de middag veel van alles. Om half zes ben ik thuis. Eerst een ronde hardlopen. Koud, maar ik merk er niets van. Dan maak ik eten voor mezelf vandaag en tegelijkertijd voor morgen. Een fikse bolognesesaus van rundergehakt, uien, peper, paprika, courgette en tomaten. Spaghetti koken, parmesan raspen en happen maar. Het smaakt. De afwas is klein. Dan werk ik de webstek (deels) bij en ga dan lezen en luisteren. De Vrouw is er om negen uur. Even bijkletsen en om tien uur ga ik proberen te slapen.
Muziek vandaag: Komrad (Orgel Vreten), 2 (The Gloaming)

–

Zondag 20 januari:
Acht uur op. Ik lees het eerste boek uit de Neerlands Hoop-doos maar uit. Meer koffie met De Vrouw. En vinyl. De Zoon is er om een uur voor de lunch. Het gaat al wat beter met hem. Erna was ik af en stofzuig ik. Dan wandel ik door de zon langs het kanaal naar een supermarkt voor wat kleinigheden. Aansluitend afval wegbrengen en nog meer kleins. De namiddag hoor ik vinyl en werk ik de webstek bij. Zes uur zijn Ank en Bob er en wandelen we naar een restaurant in het centrum. We eten er prima, ook al is er geen andere hond in de zaak. Bob wil rode wijn, proeft er een en vindt die niet lekker. Een andere is er niet; ja, eentje die ze alleen per hele fles verkopen, maar vandaag willen ze wel een uitzondering maken. Bob krijgt een leeg glas en de jongeman schenkt hem wat uit een halfvolle fles. Ik begrijp iets niet. Of misschien toch wel. Dat er hier verder niemand is. Toch is het eten uitstekend, het gezelschap nog beter; we praten mooi bij. Half tien wandelen we terug en nemen we afscheid en om tien uur lig ik in bed.
Muziek vandaag: async (Ryuichi Sakamoto), Teddy Boys Don’t Knit (Vivian Stanshall), Greatest Hits, Etc (Paul Simon), The Boy In The Bubble (12″ single) (Paul Simon), Sounds Of Silence (Simon & Garfunkel), Greatest Hits (Simon & Garfunkel), Sparkle In The Rain (Simple Minds), The Right Thing (Simply Red), Bird Of Paradise (Snowy White), Solution (Solution), Stupid Things That Mean The World (Tim Bowness)

–

Zaterdag 19 januari:
Half acht uit bed. Koffie. Ik lees Dans dans dans (Murakami) uit. Wederom hoogst vermakelijk. Het is een van zijn vroegste romans en het duurt even voor er vaart in het verhaal komt, maar als die vaart er eenmaal in zit, is het lastig om het boek weg te leggen. Halverwege de ochtend naar de slager en super. En de markt. Als ik thuis kom, is Zwager er me de Twee Neven. Meer koffie. Tegen twaalf uur zijn ze weer vertrokken. Nog meer koffie met De Vrouw en vinyl. De Zoon is er om kwart over een voor de lunch. Hij is wat snotterig, verkouden en zit tegen een griep aan. Ik was af en ga dan nog naar een supermarkt in het centrum. De Vrouw is vanmiddag naar de bioscoop. Ik loop mijn ronde hard. Het is koud, maar daar heb ik al lopende geen last van. Thuis maak ik het avondeten. Een schotel van victoriabaars overgoten met een saus van uien en tomaten gaat in de oven, ik maak een risotto van uien en gele en rode wortel, plus een salade van aardbei, peer en framboos. De Vrouw is er kwart voor zeven en twintig minuten later zitten we aan tafel. Er is wat bij te kletsen. Acht uur is de afwas gedaan en werk ik de webstek bij. Vervolgens lees ik in een van de boeken uit de doos Neerlands Hoop In Bange Dagen Compleet (Neerlands Hoop) tot het half elf is.
Muziek vandaag: Warp (Jon Balke), A Meeting Of Spirits (Gary Husband), Silk Degrees (Boz Scags), Heart Of The Universe (Ton Scherpenzeel), Major Tom (Völlig Losgelöst) (12″ single) (Peter Schilling), Bon Voyage (Eberhard Schoener), On Lonely Towers (Barren Earth) Anchorage (12″ single) (Michelle Shocked), Silver ’n Voices (Horace Silver), Arriving Somewhere … (Porcupine Tree), The Diary Of Robert Reverie (Needlepoint)

–

bazbo 0396: Santana – Moonflower
Ook deze heb ik afgepakt van iemand die z’n hele platenverzameling wilde wegdoen. Wat bezielt lui toch? Geen idee meer wie het was en wanneer. De hoes is wat beschadigd, maar de plaat speelt fijn. En wat een fijne plaat is het. Klassiekertje uit 1977 met natuurlijk She’s Not There, maar de gitaar- en sythsolo’s in Let The Children Play mogen er ook zijn. Mijn versie is een Europese uit het jaar van uitgave. Maar goed dat ik deze heb afgepakt. Stel dat hij bij iemand anders terecht was gekomen.

–

bazbo 0395: Sailor – Sailor
Deze is ook weer van De Vrouw. Maar wat een leuke plaat, zeg. Ik had bij Sailor altijd het beeld van heel verschrikkelijke seventiespop, maar dit is leuke seventiespop. Aanstekelijke melodietjes, leuke meezingers, enzovoorts. Deze plaat komt uit 1974. De Vrouw heeft een Europese versie, gemaakt in Nederland. Prima plaatje!

–

bazbo 0394: Sapho – Live Au Bataclan
Het was ergens in 1987. In het zo majestueuze Apeldoorn was er niet veel te beleven op uitgaansgebied. Niet dat ik zo’n uitgaansbeest was (misschien ook wel daarom). Er was één plek waar ik wel eens heen ging: de Swing. Het was een wat alternatieve danstent en zeker op donderdag- en vrijdagavond draaide men er leuk spul. Niet van die disco die je op de radio hoorde, maar het wat betere alternatieve werk. Steevast hoorde je gedurende de avond een bepaald nummer. Het was een lang instrumentaal deel, met een meeslepend en bijna oriëntaals ritme, waarover een wat Arabische melodie en wat later een zwoele damesstem. Op een avond durfde ik naar de platendraaier (allemaal vinyl nog in die tijd) te gaan en te vragen wat of ik nou eigenlijk hoorde. Het bleek Endi Ou Hida (Souvenirs d’Enfance) van ene Sapho. Het was de versie van deze liveplaat uit hetzelfde jaar 1987. Een jaar later vond ik de plaat in een van de lokale platenwinkels en ik kocht ‘m op 14 november 1988. Er zijn maar twee versies van de vinyluitgave en ik heb de Nederlandse, uitgebracht door Boudisque, Amsterdam. Het was zo’n beetje de eerste wereldmuziekplaat die ik ooit kocht. De rest van het album vond ik ook heel mooi en ik draaide hem veel. Sapho is een Franse zangeres die zich liet beïnvloeden door allerlei Mediterraanse muziekstromingen. In haar band op het livealbum ook allerlei Arabieren. Nu, na dik vijfentwintig jaar hoor ik hem weer eens terug. De overige chansons op het album zijn ook van hoog niveau, maar het hoogtepunt blijft Endi Ou Hida.

–

bazbo 0393: Rush – Exit … Stage Left
Dit is voor mij de allerbeste Rushplaat. Ik kocht hem een dikke week na mijn vorige, op 11 december 1986 bij Free Record Shop. Het is de eerste Nederlandse persing van deze liveplaat, die uitkwam in 1981. Op dit dubbelalbum vooral songs van de vier platen uit wat in mijn oren de gouden Rushtijd was: Farewell To Kings, Hemispheres, Permanent Waves en Moving Pictures. Je hoort hoe hard het trio moet werken om alles zo perfect mogelijk te laten klinken. Alex Lifeson is natuurlijk meesterlijk op zijn gitaren, Neil Peart blijft de drumprofessor en Geddy Lee maakt heel veel indruk met zijn baswerk, rhythm gitaar, synths en debiel scherpe stem. Eigenlijk is alles goed op dit album, maar voor mij zijn de hoogtepunten YYZ, Jacob’s Ladder en Xanadu.

–

bazbo 0392: Rush – All The World’s A Stage
Liveplaat uit 1976 van deze Canadese progrockers. Ik kocht ‘m op 2 december 1986 en ik heb geen idee meer wat me daartoe bracht. Volgens mij had ik nog nooit iets van Rush gehoord. Ik heb trouwens een Nederlandse versie uit het jaar van verschijnen. Wat ik me ook helemaal niet meer kan herinneren, is dat kant 1 en 4 op de ene plaat staan (terwijl kant 4 op het label ‘kant 2’ heet) en op de andere plaat kant 2 en 3 (terwijl het label 1 en 2 noemt). Beetje verwarrend. Ik denk dat het productiebedrijf nogal gehaast (in a rush) was. Grapje. Slecht grapje. Wat zeker niet slecht is, is de geboden muziek op deze plaat. Het zijn concertopnames van de tijd dat Rush nog ‘ruig’ was en geen synthesizers in gebruik had. Dat kwam hierna. Mooie rauwe registratie, dit. De versie van 2112 springt eruit en vooral By-Tor And The Snow Dog met het indrukwekkende instrumentale deel vind ik heel gaaf. Leuk om dit weer eens te horen na vijfentwintig jaar. Prima plaat, maar haalt het niet bij de volgende in de kast.

–

bazbo 0391: Roxy Music & Bryan Ferry – Street Life – 20 Great Hits
Kijk. Deze verzamelplaat kocht ik op 27 november 1987, bij Free Record Shop. Het is een dubbelelpee uit 1986 en ik heb een Duitse versie van dat jaar. Al het grote werk van Roxy Music en de solohits van Bryan Ferry staan erop. Mooi om te horen hoe Roxy Music en dan vooral het beestachtige synthwerk van Brian Eno zijn tijd ver vooruit was. Ik vind het tijdloos en nog altijd prachtig en het smaakt naar meer.

–

bazbo 0390: Diana Ross – Why Do Fools Fall In Love
A ja, mevrouwtje Ros. Toen De Vrouw zei dat ze een plaat van Diana heeft, had ik gehoopt dat het die met Upside Down erop zou zijn, maar helaas. De eerste twee liedjes van deze plaat uit 1981 zijn veelbelovend; daarna is het saaie discomeuk en dat verschrikkelijke zeiklied Endless Love. Het zal heus wel kwaliteitspop zijn, maar aan mij is het niet besteed.

–

bazbo 0389: Rondo Veneziano – Venezia 2000
De worst compleet. Op deze plaat uit 1983 meer van hetzelfde hetzelfde. Nu in één lange suite. Opvallend is dat op de hoes geen enkele muzikant staat vermeld. Dat doet me vermoeden dat het toch allemaal uit de synthesizer komt. Gelukkig zijn de platen kort. Laten we De Vrouw op onze blote knieën bedanken.

–

bazbo 0388: Rondo Veneziano – Rondo Veneziano
Net als je denkt dat je zondag niet meer stuk kan, komt dit voorbij. Deze plaat uit 1980 is van De Vrouw. Rondo Veneziano was een Italiaanse aangelegenheid (goh) die begin tachtiger jaren zeer populair was. Mozart en Italiaanse lichte muziek met een discodreun eronder. Maar dan niet computergestuurd. Zoiets. Het resultaat: eenheidsworst met een hoog NCRV-gehalte. Niet erg. Voor een zondag, dan.

–

bazbo 0387: Rogue – Let It Go
Geweldig leuke jaren zeventig pop van deze band rondom Guy Fletcher! Deze plaat uit 1976 kent slechts vier versies en De Vrouw heeft de Nederlandse. O, wat verlang ik soms terug naar de betere tijden van veertig jaar geleden…

–

bazbo 0386: Kenny Rogers – At His Best
Deze is van De Vrouw, hoor! Nederlandsch verzamelplaatje uit 1988 met vooral werk uit de vroegere periode (jaren zeventig met The First Edition) van deze dikke cowboy, die tegenwoordig op zijn tachtigste helemaal niet meer zo dik is. Gelukkig is dit de laatste Rogersplaat in de kast. Daar blijven ze voorlopig ook.

–

bazbo 0385: Kenny Rogers – Duets
Ook deze is van De Vrouw. Soort verzamelaar uit 1984 met duetten. Eentje met Sheena Easton, eentje met Kim Carnes (van het album Gideon) en de rest met Dottie West. Zwijmelzeurzooi.

–

bazbo 0384: Kenny Rogers – Eyes That See In The Dark
Deze is ook van De Vrouw. Tijdens het tweede nummer zei ik haar: ‘Volgens mij zitten de gebroeders Gibb hierachter.’ Een blik op de hoes en jawel: de gehele plaat is in 1983 geproduceerd en geschreven door Barry en zijn broeders Gee. En ik moet zeggen: dat maakt hem goed verteerbaar. Ik zal hem niet snel meer opzetten, maar het zijn stuk voor stuk mooie liederen hierop. Opvallend is dat meneer Rogers ook gelijk gaat zingen/klinken zoals Barry. Grote hit is het duet met Dolly.

–

bazbo 0383: Kenny Rogers – Grootste Hits
Deze is ook van De Vrouw. Verzamelaar uit 1980. Er staan zowaar ook wat countryliedjes op. Verder zwijmelmeuk.

–

Vrijdag 18 januari:
Geen wekker. Zeven uur op. Een half uurtje later heb ik de werklaptop open en doe ik wat korte werkzaamheden. Half negen wandel ik naar de Kap. Daar heb ik een overleg met de directeur en een interne communicatiemedewerker; samen maken we een jaarplanning voor de artikelen die ik in 2019 maandelijks ga schrijven voor een wijkkrant. Halverwege de ochtend ben ik weer thuis. De Vrouw is de deur uit; op bezoek bij haar Zzus in het ziekenhuis in Ede. Ik werk nog wat, lunch en werk nog wat meer. Tussendoor draai ik vinyl. De Vrouw is rond half drie terug. Het gaat beter met de Zus dan afgelopen dinsdag, ze is beter aanspreekbaar en helderder en dat is een mooi bericht. Ik werk nog door tot na half vijf. Dan doe ik de werklaptop dicht. De Zoon en Onze Vader zijn er rond zes uur. We wandelen naar een restaurant in het centrum. Daar trakteert Vader op een verlaat kerstetentje. Het eten is redelijk, de omgeving toch wat lawaaierig, maar we hebben plezier en daar draait het om. Iets voor half tien zetten we Vader weer op de bus naar huis. Thuis werk ik de webstek bij en lees en luister ik nog heel even tot het bijna elf uur is.
Muziek vandaag: Chronicles Of Man (Rick Wakeman), Live Au Bataclan (Sapho), Zarx & Johnson / Lawaii Op Hawaii (12″ single) (Orgel Vreten), De Man & Zijn Machine (Orgel Vreten), Sailor (Sailor), Moonflower (Santana), het plaatje dat mee kwam met de PROG (allerlei), Somnium (Jacco Gardner)

–

Donderdag 17 januari:
Niet heel veel beter geslapen. Vraag niet waarom. Ik zei toch niet te vragen waarom? Waarom doe je het dan toch? Dat doe ik toch ook niet? Of toch wel. Op de werkplek weer lekker veel te doen. Een jaargesprek, bijvoorbeeld. Over hoe ik mijn komende jaar zie. Ik zie wel wat er voorbij komt, is mijn plan. Dat levert stof voor een leuk gesprek. Tussen de middag wandel ik door bos en veld. Ook in de middag lekker veel. Ik krijg niet alles af wat ik had gepland, maar morgen is er weer een dag. Half zes thuis. De Vrouw serveert een schotel van kalkoen, ui, doperwten en groene asperges, met een pittige salade van komkommer, bosui en blauwe bessen. We hebben het over De Schoonzus, die gisteren weer is opgenomen in het ziekenhuis. Ik was af, werk de webstek bij en lees en luister tot half elf.
Muziek vandaag: Of Monsters And Birds (Monika Roscher Bigband), Valkyrie (Glass Hammer), Friendship (Rikard Sjöblom’s Gungfly)

–

Woensdag 16 januari:
Geen wekker. Kwart voor acht op. Uurtje later wandel ik naar de Kap. Daar handel ik wat mail af en vervolgens ga ik terug. Thuis even een verwijsbrief halen en dan wandel ik naar een kaakchirurg/orthodontist voor advies over mijn gebit. Ik mis al een paar jaar twee (melk)kiezen en mijn ondertanden zijn af en toe in beweging. Ik wil weten wat eraan te doen is en wat eventuele kosten zijn. Ik krijg een uitgebreid consult. Probleem is dat mijn onderkaak veel korter is dan de bovenkaak; de ondertanden botsen als het ware tegen mijn verhemelte. Op zich geen ramp; tanden groeien gewoon door totdat ze ergens tegenaan komen. Een orthodontistische behandeling alleen gaat het niet worden; iIn mijn twee ‘gaten’ kan het beste een implantaat, maar dat lost het probleem van de bewegende voortanden niet zo op. Een ander groot probleem is een bovenkies, die doorgroeit boven het ‘gat’ in mijn onderkaak. Opnieuw overleg met de tandarts, dus. Fijn. Ben ik iets opgeschoten? Een beetje. Op de terugweg wandel ik langs de biowinkel. Thuis koffie met De Vrouw. Die gaat om half een naar het werk. Ik lunch, handel wat zaken af, lees en luister. Eind van de middag ga ik een ronde hardlopen. Thuis maak ik eten voor mijzelf. Ik bak kastanjechampignons en andijvie en voeg dan het restant boerenkoolschotel van gisteren toe. Hoop kaas eroverheen en klaar. Kleine afwas. Telefoon met Onze Vader; we gaan vrijdagavond uit eten. Dan werk ik de webstek bij en lees en luister ik. De Vrouw is er om half negen. Even bijkletsen. Tien uur ga ik weer slapen of wat daarvoor mag doorgaan.
Muziek vandaag: Somnium (Jacco Gardner), All The World’s A Stage (Rush), Exit… Stage Left (Rush), Deliverance (Opeth), Chocolate Kings (PFM), Jetlag (PFM), Damnation (Opeth)

–

Dinsdag 15 januari:
Heel klein beetje beter geslapen. Op de werkplek flink bezig. Collega gaat twintig uur minder werken en we overleggen in het team wat ieders wensen en verwachtingen zijn. Nog even afwachten hoe het allemaal uitpakt. Tussen de middag wandel ik door het bos. Ook in de middag verzet ik veel werk. Half zes thuis. De Zoon eet mee en vertelt over van alles. We blijven wel zorgen houden om zijn kwetsbaarheid; anderen maken er soms misbruik van, zo lijkt het. Zo heeft hij zijn handtekening weer eens gezet onder een contract dat een verkoper hem aan de voordeur aanbood. De Vrouw serveert de schotel van gehakt, ui, peper, spek, knolselderij en boerenkool. Ik was af; De Vrouw bekijkt met De Zoon zijn administratieve situatie. Hij begrijpt het allemaal goed, maar het lukt hem niet te ordenen en dus stapelt allerlei (digitale) post zich op. De rest van de avond lees en luister ik tot een uur of half elf.
Muziek vandaag: Photos Of Ghosts (PFM), The World Became The World (PFM), Summer Dancing (Judy Dyble & Andy Lewis)

–

Maandag 14 januari:
Slapen gaat niet zo heel goed. Toch sta ik opgeruimd op. Op de werkplek is veel te doen. Ik doe ook veel. Tussen de middag wandel ik door veld en bos en zon. Ook in de middag veel. Half zes thuis. Ik ga zo ongeveer gelijk mijn ronde hardlopen. Het heeft de hele middag geregend, maar nu is het opgeklaard. Lopen gaat lekker. Thuis maak ik de stoemp van zaterdag warm en die eet ik op. Met kaas. Afwas. Dan werk ik de webstek bij en lees en luister ik. De Vrouw is er om negen uur. Bijpraten. Tien uur probeer ik weer te gaan slapen.
Muziek vandaag: Live at Pompeii (David Gilmour)

–

Zondag 13 januari:
Acht uur wakker. Koffie. Meer koffie met De Vrouw. Vinyl. Ik doe wat voorbereidend werk voor mijn bezoek aan de orthodontist woensdag. De Zoon is er om half twee voor een lunch. Ik was af en stofzuig. Erna wandel ik het centrum in – het is even droog – en koop in een supermarkt wat sla en ander kleins. Thuis weer vinyl. Dan maak ik eten. Ik warm de soepen van donderdag en vrijdag op, maak een salade van bosui, komkommer, aardbei en blauwe bes, bak biefstukken en schenk rabarberlimonade. Het smaakt zeer goed. Ik was weer af. Dan werk ik de webstek bij en lees en luister ik. Tien uur.
Muziek vandaag: Somnium (Jacco Gardner), Nexus (Virgil Howe & Steve Howe), Grootste Hits (Kenny Rogers), Eyes That See In The Dark (Kenny Rogers), Duets (Kenny Rogers), At His Best (Kenny Rogers), Let It Go (Rogue), Rondo Veneziano (Rondo Veneziano), Venezia 2000 (Rondo Veneziano), Why Do Fools Fall In Love (Diana Ross), Street Life – 20 Great Hits (Roxy Music & Bryan Ferry), Live In Chicago – June 28, 2017 (King Crimson), De Man & Zijn Machine (Orgel Vreten)

–

Zaterdag 12 januari:
Half negen wakker. Koffie en de foto’s van gisterenavond ordenen en bewerken. De Vrouw is ook op tijd uit bed. We horen vinyl. Halverwege de ochtend loop ik door de lichte regen naar de slager en biowinkel. Op de terugweg is het geen lichte regen meer. Aansluitend ga ik nog naar de markt voor fruit. De Zoon ziet een fietstocht door de plensbui niet zo zitten, dus lunchen we met z’n tweetjes. Erna was ik af. De bestelde gehoorbeschermers zijn er. Ik hang een spiegel in de hal en een schilderijtje op het toilet op en draai de kraan bij de waskom in de badkamer vast. Dan lees ik de krant en hoor ik vinyl. Eind van de middag maak ik avondeten: een stoemp van pastinaak, knolselderij, spek, ui en andijvie. Erbij een salade van bosui, komkommer, aardbei en blauwe bes. Nog meer vinyl. Na de afwas ga ik een ronde lopen. Het is even droog. Lopen lukt. In de avond werk ik de webstek bij en ga ik lezen en luisteren tot het half elf is.
Muziek vandaag: Night Airs (Rick Wakeman), De Man & Zijn Machine (Orgel Vreten), Zarx & Johnson / Lawaii Op Hawaii (12″ single), Refugee (Refugee), The Desert Music (Steve Reich), Turn Of The Cards (Renaissance), Can’t Slow Down (Lionel Ritchie), Robbie Robertson (Robbie Robertson), Fallen Angel (12″ single) (Robbie Robertson), Gideon (Kenny Rogers), Lazarus (cd-single) (Porcupine Tree), Deadwing (Porcupine Tree), Talking With Strangers (Judy Dyble)