Bas Langereis leest u voor!

–

bazbo 0382: Kenny Rogers – Gideon
Deze is van De Vrouw! Deze plaat komt uit 1980 en is volgens mij zo’n beetje zijn laatste waarop hij nog wat country-achtig klinkt. Daarna werd het vooral softpop en zwijmelzooi, al dan niet in duet met een grootheid. Ook op dit album nogal wat kaarslichtkost. Opvallend: alle stukken zijn gecomponeerd door Kim Carnes, die ook een duet met de grote grijze geitenbreier zingt en veel achtergrondkoortjes doet. De Vrouw heeft een Nederlandse versie mét poster erin en aan de gaatjes in de poster te zien heeft ze hem ooit opgehangen gehad.

–

bazbo 0381: Robbie Robertson – Fallen Angel (12″ single)
Een van de singles van het soloalbum van Robertson. Deze kocht ik op 24 oktober 1989, volgens mij stond hij in de uitverkoopbakken. Naast het titelnummer en een albumnummer, ook een nieuw lied dat niet op de elpee staat: Tailgating. Heel spectaculair is dat niet, toch leuk om te hebben. Het titelnummer blijft mooi. Dreigend, spookachtig. Een mooi eerbetoon aan de veel te vroeg overleden Band-muzikant Richard Manuel.

–

bazbo 0380: Robbie Robertson – Robbie Robertson
In 1988 las ik een recensie in de Music Maker en diezelfde week, op 27 juli 1988, kocht ik de elpee. Het is een Britse/Europese versie uit het jaar van verschijnen (1987) Magistrale plaat van de Grootmeester van The Band. Dit is geloof ik zijn eerste soloplaat. Er staan schitterende songs op. Opener Fallen Angel zet de toon (met de spookachtige stem van Peter Gabriel (!), Showdown At Big Sky en Broken Arrow zijn twee hoogtepunten en Somewhere Down The Crazy River is de hit. Lang niet gehoord, deze. Mooi!

–

bazbo 0379: Lionel Ritchie – Can’t Slow Down
Plaat van De Vrouw. Een Franse uitgave uit 1983. Geen kwaad woord over deze sympathieke zangert. Zijn plaat vind ik niet zo veel aan. Grote hits staan erop en een boel andere dansbare stukken en zwijmelaars. Geen woorden aan vuil maken.

–

bazbo 0378: Renaissance – Turn Of The Cards
Ook van deze weet ik niet wanneer ik hem kocht of kreeg. Volgens mij komt ook deze van een beurs vijftien jaar geleden. Ik heb een eerste Europese/Britse versie. Niet veel gedraaid. Heel veel mooi werk op deze plaat uit 1974. Mevrouw Annie Haslam zingt als een … eh … als Annie Haslam. Iets met engeltjes of zo. Hoogtepunt is Mother Russia.

–

bazbo 0377: Steve Reich – The Desert Music
Deze is ook gaaf. Begin 1988 las ik ergens in een muziekblad een recensie van deze plaat en op 22 februari kocht ik ‘m, zonder dat ik ooit ook maar wat had gehoord. Thuisgekomen viel ik zowat van mijn stoel. Wat was dit voor prachtigs? Reich maakt ‘minimale’ muziek, maar ik vind het niet zo minimaal, eerder repeterend. Het arrangement met orkest en koor geeft het stuk echt een ‘vol’ geluid. Beetje vreemd dat ik dit bij de pop en rock heb staan, maar bij ‘klassiek’ past het ook niet echt. Maakt het wat uit? Mij niet. Later kocht ik meer werk van Reich (op cd). Mijn elpee is een Europese versie uit het jaar van verschijnen: 1985.

–

bazbo 0376: Refugee – Refugee
Het zat Lee Jackson en Brian Davison niet mee. Begin 1970 zei hun bandleider Keith Emerson de band vaarwel en doekte daarmee The Nice op om zelf enorm succesvol te worden met Emerson Lake & Palmer. De twee probeerden wat solo, maar het lukte niet. Gelukkig was daar een nieuwe toetsenist: de Zwitser Patrick Moraz. In 1974 nam het drietal deze plaat op. Ze deden een korte tour en toen kreeg Moraz een telefoontje van ene Chris Squire: of Moraz eens met zijn band Yes wilde komen repeteren? En dus zaten Jackson en Davison opnieuw zonder band; hun verdere carrière is daarna nooit goed van de grond gekomen. Op deze elpee staat fenomenaal werk in de beste Nice/ELP/Yes-progtraditie. De stem van Jackson vind ik niet zo sprekend, maar gelukkig is het leeuwendeel van de plaat instrumentaal. Moraz brengt zijn typische vloeiende melodielijnen in. Ik weet niet meer wanneer ik deze kocht; het was tweedehands ergens op een beurs een jaar of tien geleden, meen ik. Het is wel een originele Duitse versie uit 1974. Prachtplaat, weer eens.

–

bazbo 0375: Orgel Vreten – Zarx & Johnson / Lawaii Op Hawai (12″ single)
Deze maxisingle kreeg ik gisterenavond bij de elpee die ik kocht. Meer van dezelfde waanzin van het vijftal. En lekkâh!

–

bazbo 0374: Orgel Vreten – De Man & Zijn Machine
Barst, heb ik net de P gehad, koop ik gisterenavond iets met een O. Belachelijk goed concert van Orgel Vreten in Gigant. Wat een waanzin. En nog swingend ook. De twee duellerende orgels zijn het centrale punt van de band, maar hét podiumbeest is Arno Bakker met zijn trombone, sousafoon en ontregelende capriolen. Op deze plaat komt het allemaal net niet over, maar toch is het een feest van herinneringen aan een klasseconcert.

–

bazbo 0373: Prince And The Revolution – Around The World In A Day
De Europese versie van deze plaat uit 1985 kocht ik op 22 juli 1988. Hij staat vol fijne psychadelische songs. Een van de beste platen van de kleine geilneef, al ken ik niet eens zo heel veel van hem. Ik heb wel één Prince-elpee!

–

bazbo 0372: Elvis Presley – Elvis The Moviestar – 20 Original Hits
Deze behoort tot de eerste tien platen die ik ooit kocht. Op 8 februari 1980 was ik nog veertien jaar. Ik had een klasgenootje dat helemaal weg was van Elvis en ik was nogal verliefd op ‘r en probeerde te snappen wat ze er nou zo leuk aan vond. In die tijd waren op televisie de speelfilms met Elvis nogal eens te zien en die zat ik dan met mijn moeder te bekijken. De films vond ik niet zo veel aan, maar de muziek vond ik heel aardig. Nu ik het allemaal zo terug hoor, vind ik dat nog steeds. Op deze Nederlandse verzamelplaat uit 1979 staan twintig grote hits. Ik weet niet of ze allemaal uit films komen, maar wat kan mij dat nou schelen? Het klasgenootje zag ik jaren later nog eens terug en ik heb daar hier op FOK! nog eens over geschreven.

–

bazbo 0371: Pink Floyd – One Slip (12″ single)
Behalve het – in mijn ogen vrij nietszeggende – titelnummer staat er de albumversie van Terminal Frost op en de echt interessante liveversie van Dogs Of War. Ik kocht de Britse 12″ versie (dit keer geen ‘poster cover’) op 12 september 1988.

–

bazbo 0370: Pink Floyd – On The Turning Away (12″ single)
Hé, deze is mooi! De hoes is een poster van de Momentary Lapse Of Reason elpee! Dat wist ik geeneens meer. Blijkt nog een verzamelaarsobject te zijn ook; op Discogs gaat hij voor tientallen euro’s. Ik kocht hem op 23 december 1987. Op de tweede plaatkant staan twee liveversies: het titelnummer en Run Like Hell.

–

bazbo 0369: Pink Floyd – A Momentary Lapse Of Reason
Ik krijg deze elpee op 5 december 1987 van Sinterklaas. Hij is dan net verschenen. Pink Floyd is dan voornamelijk David Gilmour met Nick Mason. Rick Wright is erbij, maar heeft geen prominente rol. Verder een boel sessiemuzikanten aan het werk. Dat werk bestaat voornamelijk uit compacte songs. Er staat mooi spul op, hoor. De opener Signs Of Life is bijna provocerend met die kabbelende natuurgeluiden en die zo kenmerkende gitaar. Dogs Of War vind ik prachtig en de zo typische afsluiter Sorrow is wat mij betreft zo’n beetje het hoogtepunt van de plaat. Geen slecht werk, maar ik mis de diepgang en het psychopatische van Waters.

–

bazbo 0368: Pink Floyd – The Final Cut
Velen vinden het een van de minste Floydplaten; ik vind het een van de betere. Het is dat duistere, dat beangstigende dat ik zo mooi vind in het werk van Waters. Want het is vooral Waters die hier klinkt. De overige bandleden vervullen slechts een bijrol en Wright lag zelfs helemaal uit de band in deze tijd. Mijn versie is een Amerikaanse heruitgave uit een onbekend jaar, maar het moet ergens tussen 1983 (toen deze elpee verscheen) en 1988 zijn geweest, want ik kocht ‘m op 20 januari 1988. Mooiste liedje? One Of The Few of toch maar Paranoid Eyes.

–

bazbo 0367: Pink Floyd – The Wall
Eind 1979 had een achterbuurjongen deze elpee gekocht. ‘Mooi wel,’ zei hij, ‘alleen weet ik niet waarom het zo nodig weer een dubbelelpee moest worden.’ Ik kende de band niet goed, hoorde de elpee bij hem in zijn jongenskamer en vond hem erg mooi. Toen ik zelf muziek ging kopen en over de band ging lezen, kon die opmerking van hem eigenlijk helemaal niet plaatsen, want de enige dubbelelpee die Pink Floyd voor 1979 had uitgebracht was Ummagumma en die was van 1969! Sloeg dus gewoon helemaal nergens op. Ik begrijp wel iets van dat het krachtigste spul op de eerste plaat staat, maar zelf vind ik dat op de derde en vierde kant alle puzzelstukken zo mooi in elkander vallen. Voor mij is Hey You het sterkste stuk, maar ik zie het hele album als één geheel. Ik kocht mijn versie (waarschijnlijk ook weer een heruitgave) op 30 oktober 1987, opnieuw bij de V&D. Legendarisch album, echt gaaf, maar voor mij niet het allersterkste werk van de band.

–

bazbo 0366: Pink Floyd – Wish You Were Here
Het zal in 1979 of 1980 zijn geweest. Mijn oudste broer had van iemand wat platen geleend, waaronder deze. Toen hij een keer naar school of zijn baantje was, sloop ik naar zijn slaapkamer en draaide ik deze plaat. Ik was helemaal overdonderd. Dit moest ik hebben. Ik nam hem gelijk op een cassettebandje op. Dat bandje was al snel helemaal kapotgedraaid. In de zomer van 1985 had ik een vriendinnetje dat deze plaat had en we draaiden hem samen heel veel. Pas op 16 oktober 1987 kocht ik mijn eigen exemplaar, ook weer bij V&D. Lange tijd kon ik deze plaat niet horen zonder in huilen uit te barsten. Mijn versie is ook weer een heruitgave, ik vermoed uit de UK. Deze heeft het zwarte folie eromheen, de binnenhoes met de foto’s erop en de fotokaarten erin. Ik moet zeggen dat ik deze plaat uit 1985 nog altijd de ultieme Floydplaat vind. Het is eigenlijk een lange suite met slechts vier delen, met het almachtige Shine On You Crazy Diamond als hoogtepunt. Kippenvel, ook vandaag weer.

–

bazbo 0365: Pink Floyd – The Dark Side Of The Moon
Wat kan ik over dit album zeggen dat nog niet is gezegd? Niet veel. Ik kocht hem pas op 23 oktober 1987. Bij V&D. Er zijn zo veel versies dat ik er niet heel wijs uit kan worden. Ik zal een herdruk hebben, uit de UK, in ieder geval. Met klaphoes en de twee posters. De pyramideposter heeft jarenlang op mijn zolderkamer in het ouderlijk huis gehangen. Klassieke plaat, dat ook.

Lotgenoten,

‘Dit wordt een mooie traditie,’ zegt Peter.
Het bandje hebben we ondertussen meerdere keren live aan het werk gezien en gehoord. Je zou zeggen: nu ken ik het wel, maar toch zijn we weer gegaan.
Ik hoop maar dat het geluid niet al te hard is. De vorige keer, in het poppaleis van mijn thuisplaats, was het oorverdovend. Bij binnenkomst al moest ik mijn gehoorbeschermers indoen. Hier valt het tot nu toe mee.
Er staat een man platen te draaien. Grammofoonplaten! Leuk. Een maand of wat geleden ben ik thuis begonnen om alle grammofoonplaten uit mijn verzameling van voor naar achter te draaien. Ik ben nog niet eens halverwege. De oudere man met de witte halflange haren is druk in de weer bij de twee draaitafels. Ik vraag me af wat er gebeurt als ik hard op de vloer stamp. Bij mij thuis slaat de plaat over bij de minste geringste beweging in de buurt, maar dat kan ook komen doordat ik de naalddruk zo licht mogelijk heb gezet. De man draait allerlei spul uit de jaren zeventig. Sommige platen ken ik, al kan ik ze niet bij naam noemen, de meeste platen herken ik niet. Maar het geluid is onmiskenbaar uit de prachttijd.

‘Wanneer hebben wij ze voor het laatst gezien? Was dat die keer in Zwolle?’
‘Nee joh,’ zeg ik. ‘Daarna zijn ze zeker nog twee keer in Gigant geweest en daar waren wij toch ook.’
‘O ja, dat zou kunnen.’
Nee, dat zou niet kunnen, Peter. Dat is zo. Ik zeg het niet. Het maakt niet uit wat zo is of wat zou kunnen. Wat uitmaakt, is dat we hier samen zijn.

Een lokaal bandje in het voorprogramma. Je houdt je hart vast. Ik deed het. Maar vanaf de eerste tonen laat ik mijn hart los. Met een gerust hart. Ook deze jongelui hebben goed naar de muziek uit de jaren zeventig geluisterd. Het is toegankelijk en dansbaar, met fijn gitaarwerk en een heuse Hammond. De jonge drummer heeft er duidelijk plezier in. Kijk hoe hij aan een stuk door zit te lachen. De zanger heeft het ook naar zijn zin. Hij heeft een prima soulvolle stem die goed bij de muziek past. De meeste liedjes ken ik niet en dat hoeft ook niet. ‘Dat was een eigen nummer,’ zegt hij als de band net een stuk heeft gespeeld dat ik wél herkende: Almost cut my hair van David Crosby. Grapje.
Naast mij komt een meisje staan. Het is druk. Uitverkocht concert. We staan dicht opeen. Ik kijk naar het meisje. Ze heeft lange donkerblonde haren en een gezicht met een bijna jongensachtige kaaklijn. Donkere ogen, hoge jukbeenderen en een beetje roodgeverfde mond. Ze is slank en draagt een strakke zwarte broek en een zwarte blouse met kant en bloemen erin. Haar hoofd beweegt ze langzaam op de muziek en af en toe neemt ze een slokje uit de plastic beker met bier die ze in haar hand houdt. Ze kijkt voor zich uit. Een beetje somber, lijkt ze.
‘Jij nog iets drinken?’ vraagt Peter.
Ik knik.
‘Water weer? Ik ga nu even halen. Straks zal het hier wel heel druk zijn voor het podium. Blijf jij hier een beetje staan?’
Ik zou niet weten wat of ik anders zou moeten doen.

Het bandje is afgelopen en de platendraaier is weer aan de gang. Leuk. Het begint inderdaad wat vol te worden hier. Ik kijk naar de grond. Overal liggen plastic wegwerpbekers. Ik heb mijn plastic netjes in de zak van mijn jasje zitten. Straks bij de uitgang is vast een afvalbak. Of ik geef ze af aan de bar.
Iemand wringt zich van achter links langs me heen. ‘Sorry,’ roept hij. Ik weet niet waarom hij dat zegt. Hij gaat toch moedwillig door de mensenmenigte heen? Pal voor mijn neus blijft hij staan. Hij is heel lang en breed. Zo zie ik niks. Ik doe een stapje naar rechts, voor zover het kan. Nu kan ik over zijn schouder heen op het podium kijken. Het ziet ernaar uit dat het concert zo kan beginnen.
Ik kijk rechts achter mij. Het is mudjevol. Mooi dat het uitverkocht is. Als ik me weer naar voren draai, zie ik het meisje dicht naast mij staan. Ze kijkt strak voor zich uit, staart in het niets. Voor ze me zou kunnen opmerken, kijk ik naar het podium. Vanuit een ooghoek zie ik beweging naast me. Ze kijkt in haar lege plastic beker, draait zich om en verdwijnt naar achteren. Er is nu een leeg plekje naast me. Ik ga wat breeduit staan.
‘Mooi,’ zegt Peter. Hij geeft me een plastic flesje. ‘Ja, deze kreeg ik niet in een glas.’ Hij heft zijn beker. Ik pak het flesje aan en tik het tegen zijn beker. ‘Proost.’ Ik kijk naar zijn beker. ‘Rivella,’ zegt hij. ‘Dat je niet denkt dat het bier is. Ik moet jou nog naar huis brengen, hè?’ We lachen. Ik houd het plekje rechts naast me nog bezet.

Het gaat beginnen. De drie jonge muzikanten betreden het podium. Het gaat gelijk goed los met het openingsnummer van de plaat die ze dit jaar uitbrachten. Hard is het, maar niet te hard. Ik houd mijn gehoorbeschermers in de binnenzak van mijn jasje. Gaaf is het ook. Op de latere albums is het geluid wat gevarieerder met invloeden van southern rock en funk; je hoort dat de band is gegroeid en volwassener klinkt, maar mijn voorkeur gaat uit naar dat psychadelischer geluid van hun eerste paar platen.
Van achter drukken de mensen nog wat meer naar voren. Plots botst iemand tegen mijn rechterschouder. Ik kijk. Het is het meisje. Een beetje geschrokken kijkt ze me aan.
Ik maak wat ruimte voor haar, knipper met mijn ogen en glimlach. Het geeft niet, wil ik ermee zeggen.
Ze glimlacht terug. Terwijl ze me aankijkt, zingt ze een regel mee met de tekst van de band.
Ik lach, draai me naar het podium en playback mee.

Allemensen, het klinkt echt goed. Zoals gezegd: hard, maar niet te hard. Je kunt alle instrumenten heel goed horen. Alles mooi in balans. De drie muzikanten zijn lekker op dreef. Flinke gitaaruitbarstingen, een scheurend Hammond en stevige drums. Van mij mag het. Led Zeppelin is nooit ver weg. Deep Purple, Lynyrd Skynyrd en Little Feat ook niet. Ik houd ervan.
Peter maakt foto’s en filmpjes. Ik zie hem regelmatig met zijn hoofd voorovergebogen over zijn kleine camera en zijn telefoon. Als ik stiekem meekijk, zie ik dat hij foto’s en filmpjes op allerlei sociale media aan het zetten is. Ik grinnik. Zelf heb ik ook lange tijd veel concerten gezien door de lens van mijn fotocamera. Ik fotografeerde wat af, filmde hele nummers en die deelde ik dan her en der. Dat doe ik niet meer. Ik heb vanavond een paar foto’s gemaakt ter herinnering, voor de rest wil ik zo veel mogelijk van het concert en van dit moment meemaken.

Stik, dit is een gaaf nummer. Ik beuk met mijn kop op en neer. Dat betekent dat mijn lange haren heen en weer slingeren. Het maakt me niet uit. Lekker uit mijn dak, dat is alweer een tijdje geleden. In een van mijn wilde bewegingen kijk ik naast mij.
Het meisje schudt haar hoofd ook heen en weer. Een streng van haar steile haren hangt voor haar gezicht. Een andere lok plakt op haar bezwete voorhoofd. Ik ben gestopt met bewegen en blijf naar haar kijken. Ze heeft haar ogen dicht. In haar ene hand houdt ze haar lege plastic beker, haar andere arm steekt ze boven haar hoofd uit. Ze gaat helemaal op in de muziek. Af en toe kijkt ze naar het podium en opeens ziet ze mij. Ik kijk nog steeds naar haar en blijf naar haar kijken.
Ze lacht en strekt zich naar mij uit. Ik buig een beetje naar haar toe. Haar mond is vlak bij mijn oor. ‘Wat kijk je?’ vraagt ze. Ze schreeuwt niet. Ze zegt het bijna zachtjes. Ik kijk haar in haar ogen en lach. Dan breng ik mijn mond naar haar oor. Ze komt me iets tegemoet. ‘Ik vind je mooi,’ zeg ik en ik kijk met een blik dat ik daar ook niets aan kon doen. Ze glimlacht haar witte tanden bloot. Ik lach terug. ‘Dank je,’ vormt haar mond. Haar ogen glinsteren.
Ik knipoog weer met beide ogen en kijk naar het podium. Barst, het lied is alweer afgelopen.

Het publiek is uitzinnig en moedigt de band aan. De wilde haardossen op het podium worden nog wilder. Een drumsolo. Een fikse drumsolo. Minutenlang. Het kan, het mag, het moet, het hoort zo. Gitaarfeedback. Vervormd orgelgeluid. Muziek!
Het concert is voorbij voordat ik het weet. Natuurlijk is er een toegift. Twee zelfs. En dan zwaaien de drie jongemannen definitief gedag.
‘Zal ik nog wat te drinken halen?’ vraagt Peter.
‘Is goed. Ga ik even naar het toilet. Waar is dat?’
Peter wijst. Ik volg zijn vinger en begin te lopen. Een deel van het zaallicht gaat aan. Er komt ruimte in het publiek. De vloer is bezaaid met plastic. Ik worstel me een weg.

Het is druk bij de wc’s. Niet gek. Toch hoef ik niet heel lang te wachten. Ik plas al het water van vanavond eruit en was mijn handen. Dan probeer ik me weer terug de zaal in te wurmen. Het duurt even, maar het lukt. Bij de bar staat Peter met twee plastic wegwerpbekers in zijn hand. Ik krijg er eentje en neem een ferme teug koud water. Uit de zak van mijn jasje haal ik de drie bekers en het flesje. Ik zet ze op de bar. Een man achter de bar pakt ze zonder iets te zeggen weg.
‘Dat was mooi, hè?’ roept Peter.
Ik knik met wijd opengesperde ogen.
‘Ze klinken anders dan de vorige keer,’ zegt hij. ‘Alsof ze wat volwassener zijn geworden. Een mooi concert om op terug te kijken.’
Ik knik weer en draai me van hem weg. Ik kijk naar de plek voor het podium waar we stonden. Ze is weg. Ik ben weg.

Wat een avonturen weer.

–
Apeldoorn, december 2018  

Hier lees je ‘m op FOK!

Meer recente verhalen lees je hier.

–

bazbo 0364: Pink Floyd – Meddle
‘PING!’ Langzamerhand komen we bij de echt klassiekers van Pink Floyd. Op deze plaat uit 1971 staan twee echte uitschieters en vier niemendalletjes. Op de twee uitschieters doet de band waar het echt goed in is: uitschieten. En verschrikkelijk goede psychadelische progmuziek maken. Ik kocht de plaat pas op 11 januari 1988 (bij Free Record Shop) en heb een herdruk uit 1986, wel op het Harvest label en met zwarte labels in plaats van de geel/groen gekleurde. Op discogs verkopen lui hem voor tientallen neuro’s en er is zelfs een complete randdebiel die er tweehonderd voor wil hebben. En niet eens gratis verzenden, hè. De krent. ‘PING!’

–

bazbo 0363: Pink Floyd – Relics
Vreemde verzamelplaat, verschenen in 1971. Er staat spul op van de eerste twee/drie studioplaten, wat singles en een enkel toen nog niet verschenen stuk. Leuk overzicht van de eerste periode. Voor toen mooi dat singles als Arnold Layne, See Emily Play en Julia Dream eindelijk op elpee verschenen, met als hoogtepunt de studioversie van Careful With That Axe, Eugene. De hoes is getekend door drummer Nick Mason. Ik kocht een Nederlandse heruitgave uit 1980 op het Music For Pleasure label op 23 december 1987 (Bij Free Record Shop).

–

bazbo 0362: Pink Floyd – Atom Heart Mother
Prachtplaat uit 1970. Eerste plaatkant bevat het instrumentale titelnummer, vol orkestrale arrangementen, een swingend stuk met koor en funky orgel en een gaar deel met psychadelische geluiden erin. Mooi stuk. Plaatkant twee kent drie ‘solonummers’. If is een lief liedje van Waters; in Summer ’68 vertelt Wright over zijn bedavonturen en Fat Old Sun is een goede gitaarsong van Gilmour. Hoogtepunt van de plaat vind ik het driedelige Alan’s Psychadelic Breakfast waarin de melodieën omgeven zijn door kook-, bak-, eet- en slurpgeluiden. ‘Marmelade, I like marmelade.’ Waanzinnige plaat die ik kocht op 13 november 1987. Volgens Discogs zijn er 408 verschillende versies en ik heb volgens mij een Britse versie uit 1970.

–

Vrijdag 11 januari:
Acht uur wakker en uit bed. Goed geslapen. Koffie. Rustig aan. Wat lezen. Meer koffie met De Vrouw. Vinyl. Ik lees het mooie maar beklemmende boek Verhalen uit het gekkenhuis (Maarten Biesheuvel) uit. Het is beangstigend, omdat ik veel van zijn gekte herken, zij het in mindere mate. Nou ja. Meer koffie en dan een lunch. Na de afwas fiets ik naar een supermarkt. Het regent wat en ik word er erg nat van. Dan door het groentepakket ophalen. De Vrouw gaat kort naar het werk. Ik begin te lezen in Dans Dans Dans (Haruki Murakami) en begin met het voorbereiden van avondeten. De Vrouw is rond half vijf weer thuis. Een uur later staat de bamisoep op tafel. De Zoon is er ook. Vinyl. Ik was af en breng afval naar containers. Dan werk ik de webstek bij. Acht uur wandel ik naar het poppaleis om getuige te zijn van een optreden van Orgel Vreten. Als ik het gebouw binnen kom, merk ik dat ik mijn telefoon niet bij me heb. En ik heb wel speciaal een ander jasje aan, zodat ik die telefoon goed ergens in een zak kan steken. Van Reinier hoor ik dat er een of ander gaar voorprogramma is, dus heb ik nog ruim tijd om mijn telefoon op te halen. Dat doe ik. Als ik de zaal alsnog betreed, zie ik het gordijn hangen dat de zaal halveert. Dan weet je dat er nauwelijks kaarten zijn verkocht. Dat is jammer. Het voorprogramma is nog bezig: Wat een lawaaiband, denk ik nog. Als ik achter het gordijn kijk, zie ik dat het een enkele jongeman is die zingt, gitaar speelt en met zijn voeten een bas- en snaredrum bedient. Een eenmansband, dus. Ik heb mijn oordoppen al lang in. Ik maak het laatste nummer van het voorprogramma mee en ook tijdens de pauzemuziek heb ik mijn gehoorbeschermers nodig. Maar dan stapt Orgel Vreten op het podium en is het geluid mooi, goed uitgebalanceerd, hard maar zeer prima te doen. Ondanks het weinige publiek zie ik een concert dat zijn wiedeweerga niet kent. Bassist en drummer leggen een uiterst swingende basis, de twee Hammonds tegenover elkaar gieren erop los (iets te veel galm erop, wat mij betreft), maar hét podiumbeest is Arno Bakker met zijn trombone, sousafoon en ontregelende capriolen. Dik anderhalf uur vette pret. Na afloop koop ik de laatste elpee van de band, laat die signeren en krijg er een maxisingle bij. Half twaalf ben ik thuis. Even napraten en om twaalf uur lig ik in bed.
Muziek vandaag: Somnium (Jacco Gardner), Protegid (Carmen Souza), The Final Cut (Pink Floyd), A Momentary Lapse Of Reason (Pink Floyd), On The Turning Away (12″ single) (Pink Floyd), One Slip (12″ single) (Pink Floyd), Elvis The Moviestar – 20 Original Hits (Elvis Presley), Double Live (Glass Hammer), Around The World In A Day (Prince And The Revolution), Skyscraper Souls (Downes Braide Association)

–

Donderdag 10 januari:
De wekker gaat gewoon om kwart over vijf. Opstaan is zwaar. Toch lukt het. Op de werkplek heel veel te doen. Maar goed ook, anders zou ik inzakken. Geen pauze. In plaats daarvan ga ik om kwart over twee weer weg. Half vier thuis. Even uitblazen, vinyl, dan gelijk een ronde hardlopen. Beetje miezerregen. Douchen en in etappes eten maken. Bietensoep met spek en ui. Afwas. Webstek bijwerken. Lezen en luisteren. De Vrouw is er om half negen. Zij eet nog wat. Ik sleur de afgetuigde kerstboom naar een afvalplek buiten, schud de kluit uit de emmer, mik de grond in de groene container en de emmer bij het plasticafval. Tien uur ga ik slapen.
Muziek vandaag: The Wall (Pink Floyd), Warszawa (Porcupine Tree), Failure In Wonderland (Monika Roscher Bigband)

–

Woensdag 9 januari:
Geen wekker. Kwart over zeven ben ik wakker. Half negen wandel ik naar de Kap. Daar ontmoet ik collega’s en handel ik wat mail af. Een uur later loop ik naar de biowinkel voor wat kleine dingen. Thuis koffie met De Vrouw. Vinyl. Ik loop naar een drukwinkel voor de uitnodigingen voor 16 februari. Vanmiddag terugkomen. Thuis vinyl en lunch. Telefoon: de uitnodigingen zijn klaar. Mooi. Na de afwas haal ik ze op. Mooi geworden. Thuis ga ik de enveloppen schrijven. Auke is er om wat oude (wissel)lijsten van ons op te halen voor in zijn atelier. Ik loop even met hem mee. Dan weer terug om enveloppen verder te schrijven. Om drie uur is alles op de post. Ik werk de webstek bij en lees en luister. De Zoon is er om vijf uur met de auto. We rijden naar Zwolle. In het theaterrestaurant van de Spiegelzaal eten we. Saté voor mijn metgezellen, een tarte tartin voor mij. Cheesecake met chocolade en kaneelijs voor ons allen. Vervolgens maken we een theateroptreden van Het Klein Orkest mee. We zitten gevaarlijk hoog op het tweede balkon. Hoogst vermakelijke show met liedjes uit de jaren tachtig en een boel verhalen. De band is in prima vorm; de toetsenist is muzikaal het best onderlegd en dat hoor je. Jekkers brengt het er minder goed vanaf: hij haalt veel hoge tonen niet meer, is nogal eens zijn teksten kwijt, moet een nummer helemaal opnieuw beginnen omdat hij de verkeerde akkoorden heeft ingezet en slaat zelfs een deel van het programma over (via zijn oortje wordt hij gecorrigeerd). Toch een heel leuke avond, waarin blijkt dat de kinderliedjes bij het publiek het populairst zijn. Half twaalf zijn we weer thuis en ik ga gelijk door naar bed.
Muziek vandaag: Somnium (Jacco Gardner), The Dark Side Of The Moon (Pink Floyd), Wish You Were Here (Pink Floyd), Hergest Ridge (Mike Oldfield), Ommadawn (Mike Oldfield), Live from Austin, Texas (David Byrne)

–

Dinsdag 8 januari:
Opnieuw opgewekt. Lange dag voor de boeg. Op de werkplek doe ik veel, maar ik kan het wel in heel rustig tempo doen. Tussen de middag wandel ik door bos en veld. Eind van de middag zetten we alles klaar voor een ontmoetingfeest met cliënten. Mooie avond, leuke activiteiten, cliënten enthousiast, mooie collega’s om me heen, wat wil ik nog meer? Om tien uur sta ik in Beekbergen en nog geen half uurtje later ben ik thuis. Heel even bijpraten en dan ga ik slapen.
Muziek vandaag: geen

–

Maandag 7 januari:
Beter geslapen. Ik ben opgewekt en het verbaast me zelf. De normale weken beginnen weer. Hoewel. Deze week van alles. Op de werkplek heb ik allerlei te doen. Tussen de middag geen gelegenheid om naar buiten te gaan. Jammer, maar ik neem tussendoor wel rustmomenten. Half zes ben ik thuis. Ik maak een schotel van basilicumtofu, ui, bosui, peper, courgette en spaghetti. Die eet ik op. Snel afwassen en om half zeven ga ik een ronde hardlopen. Het regent lichtjes en het is niet erg. Als ik de wind tegen heb, is het een beetje vervelend, maar ik heb het niet koud. Thuis werk ik de webstek bij, werk ikde uitnodiging voor 16 februari bij en lees en luister ik. De Vrouw is er om negen uur. Bijpraten en dan om tien uur ga ik slapen.
Muziek vandaag: X (Peter Hammill), Somnium (Jacco Gardner), Silhouettes (Klaus Schulze)

–

Zondag 6 januari:
Het is kwart over acht en ik sta op. Bij vlagen wat geslapen, bij andere vlagen niet. Koffie. Ook doe ik iets aan een motivatiebrief en de cv van De Vrouw. De Vrouw zelf is om half elf uit bed. Samen koffie. We maken de motivatiebrief en de cv af en zenden die naar een organisatie. Dan meer koffie en vinyl. De Zoon is er om kwart over zeven voor lunch. Erna een kleine afwas, een rondje stofzuigen en vervolgens wandel ik het centrum in op zoek naar sla. Tegen drieën lopen De Vrouw en ik naar een café, alwaar Peter zijn jaarlijkse foto-expositie opent. Deze keer vind ik het echt heel boeiend; er hangt allemaal spul dat vragen oproept en daar houd ik heel erg van. Voor het eerst vind ik echt alles interessant. Na dik een uur wandelen we door naar een ander café. Daar viert Lex zijn tienjarig jubileum van zelfstandig muzikant. We krijgen hem niet te spreken, want hij staat voortdurend op het podium te spelen. Dat is ten slotte wat hij het liefste doet. We ontmoeten er allerlei andere aardige mensen en we beleven aardige anderhalf uur. Iets na zessen gaan we terug naar huis. Ik maak het avondeten. Niet moeilijk: de schorseneren in kaassaus van gisteren opwarmen, het restje pompoenpastinaakpalmkoolquiche in de oven, de fruitsalade aanvullen, paddenstoelen bakken en ten slotte lamsfiletlappen. Mooie hap weer. We horen vinyl. De afwas is te overzien. Erna werk ik de webstek bij, lees en luister ik iets tot het tien uur is geweest.
Muziek vandaag: The Virgin Years 1974-1978 (Tangerine Dream), Relics (Pink Floyd), Meddle (Pink Floyd), Proxy (The Tangent), From The Trees (Peter Hammill

–

Zaterdag 5 januari:
Negen uur uit bed. De laatste paar uur aardig geslapen, verder heel niet. Ik zet de was aan en drink koffie. Kwart over tien wandel ik naar de slager en super. Het is grijs en miezerregenachtig en niet erg. Boodschappen thuisbrengen en dan door naar de markt voor fruit en vis. Nog meer koffie met De Vrouw. De Zoon is er om een uur voor de lunch. Ik was af en begin van de middag pikt De Zus mij op. We rijden naar een gelegenheid waar we waarschijnlijk het vijfentachtigjarige verjaardagsfeest van Onze Vader gaan vieren. We worden ontvangen met koffie en thee, krijgen korte uitleg, mogen dan wat rondkijken en we weten het al wel: dit wordt ‘m. Vier uur ben ik weer terug. Even uitblazen en vinyl draaien, dan het avondeten maken. Op het menu: keukenmeidenverdriet, waarom ook niet? Met kaassaus en runderschnitzel en salade. Fruit toe. Toe maar. Na de afwas ga ik hardlopen. Even denk ik dat het te hevig regent, maar eenmaal lopend valt het reuze mee en mag het niet eens een miezerbuitje heten. Erna maak ik een concepttekst voor een uitnodiging en lees en luister ik tot het half elf is.
Muziek vandaag: Romance Of The Victorian Age (Rick Wakeman & Adam Wakeman), Szikra (Amsterdam Klezmer Band & Söndörgö), Atom Heart Mother (Pink Floyd), The Breaking Of The World (Glass Hammer), Tubular Bells (Mike Oldfield)