Bas Langereis leest u voor!

–

Vrijdag 20 november:
Op tijd ben ik op de werkplek. Daar is het stil, dus ik kan in alle rust mijn achterstallige klussen doen. Overleg, veel uitwerken, veel regelen, enzovoorts. Tussen de middag wandel ik door bos. In de middag veel uitwerken, veel regelen, enzovoorts. Onderweg in de bus, als we Apeldoorn in rijden, ontvang ik een ouderwetse angstbui. Half zes thuis. Zeer moe. Even bijpraten met De Vrouw. Krant. De Vrouw serveert niet lang daarna een ovenschotel van ei en pompoen, wat vleesballen en een salade. Veel eet ik niet, maar voldoende. Afwas. Webstek, ontspannen, lezen en luisteren. Op tijd naar bed.
Muziek vandaag: de eerste twee plaatjes (de albums The Garden Of Jane Delawney en On The Shore) uit de set Trees (50th Anniversary Edition) (Trees), het plaatje dat met de PROG mee kwam

–

Donderdag 19 november:
Mijn ronde hardlopen gaat redelijk soepel, ondanks dat ik niet goed heb geslapen en ik vanaf de helft van de route fikse tegenwind heb. Geen extra wandelpauzes nodig. Zeven uur ben ik aan het werk. Er ligt veel. Overleg, een workshop, uitwerken, regelen, enzovoorts. Lunch met De Vrouw. Die moet op tijd naar haar werk. Ik was af en ga buiten een wandelingetje om het centrum maken. Thuis weer aan de slag. Twee overleggen nog en na vijf uur is het klaar. Morgen verder. Half zes heb ik avondeten voor mezelf klaar. Een restant chili van eerder deze week (dat De Vrouw vergeten is mee te nemen) meng ik meng een restant kikkererwtenpasta van dinsdag. Kliekendag, dus. Er blijft zelfs nog over, dus als De Vrouw nog trek heeft vanavond als ze terug komt… Laatste portie antibiotica van de kuur; die ging goed, nauwelijks bijwerkingen gehad en sinds vandaag hoor ik ook weer normaal. Afwasje, webstek, lezen en luisteren. De Vrouw is om half tien thuis. Bijpraten en dan ga ik slapen.
Muziek vandaag: To The World Of The Future (Earth and Fire), Gate To Infinity (Earth and Fire), Earthworks (Bill Bruford’s Earthworks), het tweede, derde en vierde plaatje van de set Live In The 70s (Soft Machine), Through Shaded Woods (Lunatic Soul)

–

Woensdag 18 november:
Redelijk geslapen, zowaar. Toch om zeven uur op. Koffie, allerlei. Tegen negenen koffie met De Vrouw. Halverwege de ochtend wandel ik naar de biowinkel. Mooi zonnetje. Meer koffie met De Vrouw. Dan lunch. Afwasje. Ik wandel naar een super in het centrum voor wat kleine dingen. Dan gaat De Vrouw even de deur uit. Aansluitend stap ik op de fiets en rijd naar een bouwmarkt om afvoerontstopkorrels te zoeken. Ik vind ze niet en neem voorlopig even een vloeibaar middel mee. Thuis heel even zitten, dan nog een vergeten boodschap halen bij de super in het centrum en beginnen met avondeten maken. Eerst blancheer ik bladeren groene kool. Dan maak ik een salade van bosui, wortel, komkommer en rozijnen. Vervolgens maak ik een bechamelsaus. In een cakebakschaal doe ik een laag pastasaus van gisteren, dan een laag groenekoolbladen, een laag pastasaus, plakken kaas, groenekoolbladeren, pastasaus, groenekoolbladeren en daaroverheen giet ik de bechamelsaus die ik bestrooi met geraspte kaas. De schaal gaat veertig minuten in de oven. Even over zes zitten we aan tafel en eten we de lasagne op. Afwas en afvoerontstoppen. Webstek, lezen en luisteren.
Muziek vandaag: The Bootleg Series Vol. 6 – Live 1964 (Bob Dylan), In Full Colour (De Jongens Driest Brass Quintet), Earth and Fire (Earth and Fire), Song Of The Marching Children (Earth and Fire), Atlantis (Earth and Fire), Thousand Knives Of (Ryuichi Sakamoto), het eerste plaatje uit de set Live In The 70s (Soft Machine)

–

Dinsdag 17 november:
Slecht geslapen. Mijn ronde hardlopen gaat dan gezien de omstandigheden weer erg goed. Ik kan niet onafgebroken lopen en neem twee extra wandelpauzes, maar verder voelt het allemaal beter. De zwelling in mijn linkeroor lijkt heel veel minder. De Vrouw is vanmorgen vroeg al naar het werk. Ik ben ook op tijd weer aan de slag en in alle rust doe ik de dingen die vandaag moeten. Er is allerlei overleg, plots gedoe en uitwerkdingerij. Even na twaalven lunch ik snel, breng ik afval naar containers en loop ik een minirondje door het park hier vlakbij. Dan weer verder. Overleg, uitwerkerij en geregel. Half vijf is het klaar. De Vrouw is dan al twee uur terug. Ik maak avondeten. Eerst een salade van bosui, radijs, komkommer en kaki. Dan een saus van rundergehakt, ui, paprika, courgette, spinazie en tomaten. Ten slotte kook ik kikkererwtenpasta. De Zoon is er iets na zes uur en we eten er veel van. Afwas, afval. Ondertussen vertelt onze minister-president met zijn knecht dat we zeker tot half december in de huidige situatie blijven. Och. Webstek, lezen en luisteren. Dan weer heel moe, want intensieve dag. Oorpijn is er niet meer, zwelling in mijn oor ook niet. De antibiotica doen hun werk en gelukkig weinig tot geen last van bijwerkingen.
Muziek: Summer Dancing (Judy Dyble & Andy Lewis), Earth Is Sleeping (Judy Dyble), Weavings Of A Silver Magic (Judy Dyble), Between A Breath And A Breath (Dyble Longdon), Bringing It All Back Home (Bob Dylan), Highway 61 Revisited (Bob Dylan), Blonde On Blonde (Bob Dylan), Uncommon Deities (David Sylvian with Jan Bang, Erik Honoré, Sidsel Endresen & Arve Henriksen)

–

Maandag 16 november:
Zeven jaar. Slapen gaat niet heel goed. Toch om zes uur op. Uurtje later ben ik aan het werk. Er liggen wat spoedklussen en er is wat overleg. Mooie afleiding. Tussendoor koffie en is de schoonmaakster in huis. Lunch met De Vrouw. Afwasje. Dan wandel ik een klein rondje door de regen. En weer verder. Eind van de middag is er een overleg met de werkgroep Wirwar. De grote verbinder en aanjager gaat een stapje terug doen en dat gaat wat meer van mij vragen. Gelukkig is het nu redelijk rustig aan het front, dus dat moet gaan lukken. Vijf uur stop ik. Krant. De Vrouw serveert een schotel van ui, knoflook, groene kool en kikkererwten in ketjapsaus, met ernaast varkensfilet. Smakelijk. Natafelen. Afwasje. Webstek, lezen en luisteren. Op tijd weer slapen.
Muziek vandaag: Film Music 1976-2020 (Brian Eno), Talking With Strangers (Judy Dyble), Live at WM Jazz (Judy Dyble), Gathering The Threads (Fifty Years Of Stuff) (Judy Dyble), Songs In Waiting (Judy Dyble), Islands (The Flower Kings), Bundles (Soft Machine)

–

Zondag 15 november:
Met vlagen slaap ik tot zeven uur. Dan op, ontbijten en een poging tot hardlopen. Ik kies een langere route, want ik heb de tijd. Na een kort stuk moet ik al wandelpauze houden: kramp, spierpijn, buiten adem, noem het allemaal maar op. Het zal de invloed van de medicatie zijn. Afwisselend ren en wandel ik de route. Thuis nog even terug in bed. Koffie met De Vrouw. Huishoudelijks. Meer koffie met De Vrouw. De Zoon is er om kwart voor een voor lunch. Afwasje. Stofzuigen. Dan even naar buiten. Het regent miezer en we wandelen een klein rondje om het centrum. Eind van de middag maak ik avondeten. Eerst vul ik het restant van de salade van gisteren aan met bosui en komkommer. Dan maak ik een chili van rundergehakt, ui, paprika, courgette, Chinese kool, tomaten en rode bonen. Dit zet ik op tafel met een restantje gekookte spaghetti van gisteren. Weten er goed van en er blijft voldoende chili over voor twee personen (of donderdag als De Vrouw naar het werk gaat). Afwas. Webstek. Lezen en luisteren.
Muziek vandaag: Film Music 1976-2020 (Brian Eno), Live in Amsterdam (Candy Dulfer), Big Boy (Dulfer), Dig! (Dulfer), de eerste show uit de grote doos Halloween 77 (Frank Zappa), Allow Yourself (Nosound)

–

Zaterdag 14 november:
Zowaar, ik slaap bij vlagen wat. Kwart voor zeven op. Koffie en zo. Acht uur wandel ik naar de markt voor groente, fruit en vis; daarna naar de slager en super. Thuis koffie. De Vrouw gaat de deur uit. Ik doe huishoudelijks en drink meer koffie. Iets voor een uur is De Vrouw weer terug en een half uur later is De Zoon er ook voor lunch. Afwasje. Dan wandel ik een rondje om het (drukke) centrum. Thuis krant en de webstek van Kunst-Zinnig-Brein. Eind van de middag ga ik avondeten maken. Ik kook spaghetti. Ondertussen maak ik een salade. Dan bak ik rode ui, champignons en spinazie en roer daar knoflookkruidenkaas doorheen. Ten slotte meng ik het met de gekookte spaghetti. Ik heb inmiddels ook lamsfiletlapjes gebraden. We eten alles op. (Nou, klein beetje salade blijft over.) Afwas. Webstek, lezen en luisteren. Op tijd weer slapen, want moe en pijn.
Muziek vandaag: Muir Woods Suite (George Duke), Psurroundabout Ride (The Dukes Of Stratosphear), Halloween 77 (Frank Zappa), Space For The Earth (Ozric Tentacles), Through Shaded Woods (Lunatic Soul), Ends (Giancarlo Erra)

Het gevoel dat haar bekroop, maakte dat ze extra op haar hoede was. Ze wist dat ze op haar intuïtie af moest gaan; die had haar nooit bedrogen. Er was iets met deze vent en er was de laatste tijd te veel gebeurd om zomaar zorgeloos overal op in te gaan.
‘Ik ga me eerst even opfrissen,’ zei ze. ‘Dan kun jij daarna naar de badkamer.’
‘Kunnen we niet samen?’ vroeg de man.
‘Nee, daar is het te klein voor.’
‘Je weet niet wat je mist,’ zei de man met een zuinig glimlachje. ‘Ik dacht dat het bij de prijs in zat.’
‘Voor dat bedrag kun je ook niet zo veel verwachten,’ zei ze. ‘Aan de kwaliteit zal het verder niet liggen, dat beloof ik je. Ik ben een professional en houd me aan de afspraak.’
‘Wat voor lekkers doe jij dan allemaal wél voor die prijs?’
‘Wat zou je graag willen?’ vroeg ze.
‘Naakt met me lul in een kut liggen pompen.’
‘Dat kan.’ Ze zuchtte en stond op.
‘Maar wat ik nog weten wil: heet je echt Selina of is dat zeg maar je artiestennaam?’
‘Is dat belangrijk voor nu?’ Ze zette haar handen in haar zij.
‘Nou, er is al zo veel nep. Ik betaal voor de liefde en je gaat waarschijnlijk faken dat je gillend klaarkomt. Dan is het wel fijn als ik weet hoe je echt heet.’
‘Zou je dat ook graag willen? Dat ik gillend klaarkom?’
‘Zal wel weer extra kosten en mijn budget voor dit weekend is nu op.’

Ze antwoordde niet, ging naar de badkamer en deed daar het licht aan. Toen reikte ze naar het kleine klapraampje en zette dat open. Straks moest die vieze vent hier ook zijn en ze hield de boel graag een beetje fris. In de steeg achter het oude pand hoorde ze gestommel. Aan het geluid te horen zal het die bejaarde achterbuurvrouw wel zijn die de vuilnis buiten zet, dacht ze. Of was het wat anders? Er waren de laatste tijd incidenten geweest en ze was liever voorzichtig. Toen het verder stil bleef in de steeg, zette ze het klapraam op een kier.
Ze ging op de wc zitten, plaste en waste daarna haar handen met koud water. Terwijl ze in de spiegel keek, controleerde ze of haar make-up op orde was en haar pruik nog recht zat. Alles oké. Die man in haar kamer was een onschuldige sul. Een vent die dacht dat hij heel wat was, maar de zieligheid zelve. Van hem niets te vrezen. Ze snoot haar neus, haalde diep adem en ging terug naar het kamertje.

‘Nu mag jij,’ zei ze.
De man stond op. ‘Helemaal wassen?’
‘Je kunt douchen. Er hangt een schone handdoek.’
‘Kom je me inzepen?’
‘Nee.’
‘Niet zo kortaf, dame. Ik betaal je voor je diensten. Als je niet lief bent, krijg ik hem niet omhoog en duurt het allemaal nog langer.’
‘Je hebt voor een uur betaald, dus maak dan maar voort.’
De man zei niets meer, stond op van het bed en liep de kamer uit.
‘Links en dan de deur rechts!’ riep ze hem na.

Het was er allemaal niet gemakkelijker op geworden nu Leo er niet meer was. Natuurlijk, ze had Leo nooit gemogen. Hij was koud en ongevoelig. Voor geld ging hij over lijken. En nu was hij zelf dood. Even had ze overwogen om uit het leven te stappen. Nee, geen zelfmoord. Maar het idee dat ze iets anders voor de kost kon gaan doen, was aanlokkelijk. Bovendien was ze bang. Want Leo was geen gewone dood gestorven. Ze hadden hem gevonden in een zak, drijvend in de vaart. De lokale krant had er twee volle pagina’s aan gewijd. Het was de zoveelste dode in de business.
Toen ze jaren geleden begon met dit werk, wist ze dat het een harde bedrijfstak was. Leo was gewelddadig, collega’s liepen verwondingen op en het was wel eens voorgevallen dat een doorgedraaide klant een meisje bedreigde, maar nu vielen er te veel slachtoffers.
Emmeline en Sharona waren niet alleen collega’s, maar in de loop van de tijd ook goede vriendinnen geworden. Ook dat meisje dat destijds nieuw was, ze had haar hondje bij zich, hoe heette ze ook weer? Simone. Dat was het. Zelfs haar hond was dood. Gewoon vermoord, op de hoek van de straat waar ze tippelde.
En toen een tijdje terug een van haar eigen klanten werd afgemaakt, toen kwam het allemaal wel heel dichtbij. Het was nog een fikse klus geweest om al het bloed van die knul Martijn weg te krijgen. Er moest een nieuw tapijt komen.
Van de hele gebeurtenis was ze dagen van streek geweest. Leo stond erop dat ze weer aan het werk ging, maar ze kon het niet opbrengen. Dan sloeg hij haar maar, kon haar het schelen. Na vier dagen was ze weer in haar kamertje.
En toen ging Leo dood en had ze geen pooier meer. Nu kon ze stoppen. Maar na een dag of wat bekroop haar een soort onrust. Ze verlangde terug naar het werk. Er was wel zo’n vriendje van hem langs geweest die aanbood haar in bescherming te nemen en haar probeerde te overtuigen van de noodzaak daarvan, maar ze had hem netjes doch kordaat bedankt. Vanaf nu zou het geld dat ze verdiende ook echt voor haarzelf zijn. Ook die paar tientjes van deze vieze vent die naakt met z’n lul in een kut wilde liggen pompen. Vooruit. Het was maar een uurtje werk.
Ondertussen zou hij wel zover zijn. Ze schikte de sprei op het bed, ging erop liggen en nam een uitdagende pose aan. Maar –

Een schreeuw. Een klap. Een stem. Lawaai in de gang. Selina stond op en snelde naar de deur. Net toen ze de klink wilde grijpen, vloog de deur open. Ze zag een man, gekleed in een lange regenjas. Hij hield iets in zijn hand. Het glinsterde in het rode licht. Achter de man zag ze haar klant, naakt, liggend op de grond en badend in het bloed. Zijn hoofd lag los van zijn romp. Voor ze het wist, stapte de man op haar af en benam hij haar het zicht. Ze stond aan de grond genageld, verstijfd, verlamd. Ze keek hem aan. Even zag ze zijn donkere ogen. Ze herkende hem. ‘Ik ga mijn deadline halen,’ siste hij en hij was nu heel dicht bij haar. Een felle steek in haar blote buik. Ze sloeg dubbel, greep naar de wond, er welde van alles naar buiten, haar handen werden nat en warm. Toen duwde iemand iets voor haar mond en trok haar hoofd met kracht naar achteren. Eigenlijk wist ze wel wat er zou komen. De angst was geen verrassing. Niet eens heel langzaam verdween het gevoel.

–
Apeldoorn, oktober 2020

Hier lees je ‘m op FOK!.

–

Vrijdag 13 november:
Ik heb pijn in mijn linkeroor. Gisteren al had ik jeuk en deed het wat pijn. Ik kon er gisterenavond niet op liggen om in slaap te komen. Bij vlagen ben ik dus wakker geweest. Ik heb er niet zo last van als ik vanmorgen vroeg mijn ronde hardloop, maar eenmaal thuis is het weer erg. Plus gierende oorsuizingen. Nog even terug in bed. De Vrouw bekijkt mijn oor en constateert dat het nogal rood en opgezet is en adviseert telefonisch contact met de huisarts. Drie kwartier later zit ik in de wachtkamer en nog weer een paar minuten daarna spreek ik de huisarts. Ze kijkt in mijn oor. ‘Inderdaad, een flinke ontsteking. Nu even de bocht om en … oei, je trommelvlies doet ook mee. Dat moet erg pijn doen?’ Op dat moment valt het mede. Een week lang antibiotica om de bacterie te bestrijden. ‘Ik hoop niet dat je andere mensen besmet, want je hebt in je huishouden iemand die er heel gevoelig voor is.’ We zijn niet met heel veel thuis, dus dat moet De Vrouw zijn. ‘Als zij ook klachten krijgt, dan moet ze gelijk contact opnemen.’ Ach zo. Thuis koffie met De Vrouw. Even later is Zwager met De Neef ook op de koffie. Een uurtje later haal ik de medicatie. Enorme capsules die ik nauwelijks weg krijg. We lunchen. Afwasje Half twee wandel ik naar buiten. Het is net droog en ik haal het groentepakket op. Als ik thuis kom, is De Vrouw naar het werk. Ik ontspan wat, lees de krant. De pijn in mijn oor maakt dat er weinig zinvols uit mijn vingers komt. Even voor zes uur ga ik avondeten maken. Ik doe het restant romanesco van gisteren in een ovenschaal met wat bataatballen en warm die op in de oven. Er is ook nog wat salade van gisteren. Ik eet alles op en was af. Dan zie ik het laatste stukje van de serie Sahara (Michael Palin). Webstek. Lezen en luisteren. De Vrouw is er om half tien. Bijpraten en ik ga op tijd slapen, want moe.
Muziek vandaag: De Jongens Driest (De Jongens Driest), Live in Leer (De Jongens Driest with Michael Vatcher), III (De Jongens Driest), Harem (Duffhuës), Dwellers Of The Deep (Wobbler), Through Shaded Woods (Lunatic Soul), Film Music 1976-2020 (Brian Eno)

–

Donderdag 12 november:
Half acht ben ik op de werkplek. Het is er stil. Doodstil. Toch goed om er te zijn. Ik heb wat online overleg, werk wat uit en zo voorts. Kwart voor twee pak ik in en een bus. Even na half vier thuis. Daar verder werken met overleggen. Half zes klaar. Krant. De Vrouw serveert kalfsoesters met champignons en uien, ernaast romanesco in blauwe kaas en ten slotte een salade. Natafelen. Afwas. Webstek. Ik zie weer een aflevering van Sahara (Michael Palin). Lezen en luisteren.
Muziek vandaag Dwellers Of The Deep (Wobbler)

–

Woensdag 11 november:
Niet koud als ik om half zeven de deur uit ga om een ronde hard te lopen. Half negen ga ik opnieuw de deur uit, dit keer naar de tandarts. Alles oké. Koffie met De Vrouw. Dan wandel ik naar de biosuper. Erna nog naar een andere super voor salades voor De Vrouw. Meer koffie met De Vrouw. Half een lunch. Afwasje en pleepoetswerk. De Vrouw gaat rond twee uur naar het werk. Ik doe werkzaamheden voor Kunst-Zinnig-Brein en Wirwar. Ook zie ik een muziekdvd. Tegen zes uur eten maken. Ik leg bataatballen in de oven en bak ondertussen bosui en courgette in kruiden en room. Ik leg de ballen in een bord en schenk de saus eroverheen. Smakelijk. Afwasje. ik bel Onze Vader; hij vertelt honderduit over van alles en niets en het gaat goed met hem. Lekker geen kinderen aan de deur. (Dat is de afgelopen drie jaar ook al zo, dus wat zeur ik?) Dan zie ik weer een aflevering uit Sahara (Michael Palin), lees en luister ik en ga ik op tijd slapen.
Muziek vandaag: Five Leaves Left (Nick Drake), Bryter Layter (Nick Drake), Pink Moon (Nick Drake), Tanworth-in-Arden 1967/68 – 18 Rare Home Recordings (Nick Drake), Green Leaves – Nick Drake covered (allerlei), EP One (Paul Draper), Live at the BBC – Vol Two – In Concert (Strawbs), de dvd die mee kwam met Frankfurt ’86 (Allan Holdsworth), From Silence To Somewhere (Wobbler)

–

Dinsdag 10 november:
Nog voor zeven uur ben ik weer aan het werk. Er is wat overleg en regel- en puzzelwerk. Koffie met De Vrouw. Begin van de middag lunchen we. Afwasje. Ik wandel een rondje om het centrum. Weer verder met werk. Half vijf is het klaar. Krant. De Zoon is er pas kwart voor zeven. De Vrouw heeft een mooie schotel gemaakt van chorizo, spek, pompoen, pastinaak en bataat. Erbij het restant salade van gisteren, ietwat aangevuld. Afwas. Webstek. Ik zie weer een aflevering van de serie Sahara (Michael Palin), lees en luister.
Muziek vandaag: The Soft Parade (The Doors), Morrison Hotel (The Doors), L.A. Woman (The Doors), DOOT! (DOOT!), 2007 Mega-Sampler (DOOT!), Vox Humana (Geoffrey Downes and The New Dance Orchestra), The Collection (Geoffrey Downes and The New Dance Orchestra), Skyscraper Souls – DBA3 (Geoffrey Downes & Christopher Braide),

–

Maandag 9 november:
Mijn ronde hardlopen gaat niet heel soepel, maar het gaat. Om zeven uur ben ik aan het werk. We zitten alweer in week vijfendertig van thuiswerken. Deze week wil ik op donderdag even naar de werkplek in Arnhem. Vanmorgen doe ik in alle rust van alles. Eind van de ochtend koffie met De Vrouw; daarna is zij even de deur uit. Ik lunch, was af en wandel een rondje buiten. Dan weer verder. Half vijf sluit ik af. Krant. Dan avondeten maken. Ik kook aardappel, pastinaak, ui en wortel. Ondertussen maak ik een salade van bosui, radijs, komkommer en peer. Dan bak ik lamsboutlap en ten slotte stoemp ik de gekookte groente met wat room tot een smeuïge puree. Dit eten we. Er blijft een beetje stoemp voor woensdag over (als ik alleen thuis ben). Afwas en afval. Webstek, een deel van de dvd Sahara (Michael Palin) en wat lezen en luisteren.
Muziek vandaag: Skin (Doctor Nerve), The Gift Of Shame (Doctor Nerve), Out To Lunch! (Eric Dolphy), The Doors (The Doors), Strange Days (The Doors), Waiting For The Sun (The Doors), A Victim Of Stars – 1982-2012 (David Sylvian), Seven (Soft Machine), Secrets & Lies (Jakko Jakszyk), Between A Breath And A Breath (Dyble Longdon)

–

Zondag 8 november:
Rond zeven uur ben ik echt wakker en sta ik op. Koffie, webstek, restje krant. Koffie met De Vrouw. Meer koffie met De Vrouw. De Zoon is er om half een voor lunch. Afwas, stofzuigen. Dan wandel ik naar buiten, door de zon, langs het kanaal, door wat parken en om het centrum heen. Thuis wat aan de cd-collectie op een webstek doen. Vijf uur maak ik avondeten. Eerst maak ik een salade van bosui, komkommer, tomaat en appel. Dan bak ik het kleine restje shoarma van gisteren, ui erbij, restje miniromasla, een peper, een paarse bataat en een kwart Chinese kool, beetje bouillon en Itialiaanse kruiden en smoren maar. Ten slotte bak ik steaks d’Avignon. We eten het op. Toe is er blauwebessenkefir. Afwas, muziekdvd, webstek, lezen en luisteren.
Muziek vandaag: Live & Outta Sight II (DeWolff), Tascam Tapes (DeWolff), Synchronized (Dial), California Screamin’ (Dixie Dregs), Too (Dizrhythmia), Live at Toad’s Place April 5th. 2005 (Doctor Dark), Every Screaming Ear (Doctor Nerve), de dvd die mee kwam met Letter God – A Few Words On Psycedelica (DeWolff), Islands (The Flower Kings)

–

Zaterdag 7 november:
De Vrouw staat even na zes uur op. Ik volg al snel om een ronde te gaan hardlopen; De Vrouw gaat naar haar werk. Lopen gaat prima in de kou en als ik thuis kom, ben ik alleen. Ik wandel naar de markt, breng de groente en fruit terug en ga dan naar de slager en super. Thuis koffie. De Zoon is er om half een voor lunch. Hij is vrolijk en opgewekt en vertelt van alles. Afwasje en ander huishoudelijks. Ik wandel door de zon langs het kanaal naar een supermarkt voor een kleinigheid. Thuis lezen en luisteren. De Vrouw is er om half vijf. Even bijpraten en dan ga ik eten maken. Ik prepareer een knoflookyoghurtmayosaus, dan bak ik aardappeltjes en shoarma en ten slotte zet ik het restant salade van gisteren op tafel. Uitstekend. Toe is er frambozenkefir. Afwasje. Webstek, muziekdvd’tje, lezen en luisteren.
Muziek vandaag: Live & Outta Sight (DeWolff), Roux-Ga-Roux (DeWolff), Thrust (DeWolff), The Royal Affair Tour – Live From Las Vegas (Yes), The Kyteman Orchestra (Kyteman), de dvd die mee kwam met Phoenix Rising (Deep Purple), Auto Reconnaissance (The Tangent)

–

Vrijdag 6 november:
Aan het werk om kwart voor zeven. Koffie met De Vrouw. Half elf ben ik bij de Kap om de striptekeningen van Robert te brengen. Het is er stil, ik spreek kort een of twee oud-collega’s en dan loop ik weer terug. Thuis meer koffie met De Vrouw en nog even verder aan het werk. Lunch. Afwas. Rondje wandelen. Nog verder werken en om half vijf klaar. Krant. Dan avondeten maken. Ik kook blokjes wortelpeterselie. Ondertussen maak ik een fikse salade van bosui, komkommer, rode kool, rode biet, peer en walnoot. Ik bak rode ui, doe daar het restant van de wortelpeterseliespitskoolroomkaassausschotel van gisteren bij plus de gekookte wortelpeterselie. Ernaast bak ik tartaar. Dit alles eten we. Smaakt goed. Blauwebessenkefir toe. Afwas. Webstek. Lezen en luisteren.
Muziek vandaag: Letter God – A Few Words On Psychedelica (DeWolff), IV (DeWolff), Grand Southern Electric (DeWolff), Double Image (Miles Davis), Secrets & Lies (Jakko Jakszyk), Order Of Magnitude (Devin Townsend), Shimmer Into Nature (Ed Wynne), Ends (Giancarlo Erra)

–

Donderdag 5 november:
Al heel veel kouder als ik voor zes uur buiten mijn ronde hardloop. Lopen gaat prima. Thuis aan het werk. Wat overleg, allerlei regeldingen, noem maar op. Halverwege de ochtend wandel ik door de zon naar de biowinkel. Dan weer aan het werk. Koffie met De Vrouw. Ik loop nog naar een supermarkt voor wat sla. Dan lunchen we. Afwas. In de middag allerlei overleg en uitwerkwerk. Vijf uur is het klaar. Krant. De Vrouw heeft het avondeten gemaakt: biefstukken en een schotel van wortelpeterselie, spitskool in roomkaassaus. Erbij een salade van bosui, komkommer en kerstomaat. Zeer smakelijk. Aardbeienkefir toe. Afwasje. Niet langer in het krat of de teil, maar gewoon weer in de spoelbak. Webstek. Lezen en luisteren.
Muziek vandaag: I’ve Always Kept A Unicorn – The Acoustic Sandy Denny (Sandy Denny), DeWolff (EP) (DeWolff), Strange Fruit And Undiscovered Plants (DeWolff), Orchard/Lupine (DeWolff), Space For The Earth (Ozric Tentacles), Little Dots (Frank Zappa), Nocturne (Irmin Schmidt)

–

Woensdag 4 november: lekkage de keuken uit
Half zes wakker en op. Koffie. Dan maak ik de koelkast leeg en ruim ik de keuken zo ver als mogelijk uit. Acht uur is de aannemer er. Een uur later heeft hij een kastje en het fornuis van de muur. Hij laat wat zien. Als je de spoelbak leeg laat lopen, komt er grote druk op de afvoerleiding achter de voorzetwand. Daar is een deel van open. Omdat de leiding horizontaal loopt, gaat het water door de druk het open deel in. Met grote golven stroomt het de leiding uit achter het fornuis. Dit is al jaren zo. Wij hebben het dus nooit gemerkt en de vorige bewoner waarschijnlijk ook niet. Vermoedelijk is het beton nu zo verzadigd van water, dat het doorlekt naar de onderburen. Aha. De Vrouw gaat even de deur uit. Ik haal geld om de monteur te betalen. Half één, als De Vrouw net weer thuis is, is hij klaar. Dat valt me honderd procent mee. Ik had verwacht dat hij zeker een dag, zo niet anderhalve dag bezig zou zijn. Blij, dus. We lunchen. Daarna boent De Vrouw de koelkast, de keukenkasten en de vloer; ik was af, reinig koelkast- en vriezerplanken, haal het balkon weer leeg en ruim de koelkast, vriezer en keukenkasten weer in. Afval naar buiten. Dan even zitten. Krant. Na vijf uur maak ik avondeten. Niet moeilijk: er waren nog wat restanten en er is wat spul uit de vriezer ontdooid. Vooraf erwtenpompoensoep (van wanneer?) en daarna gehaktballen met runderstoof (van maandag), gebakken aardappelen en spitskoolmandarijnsalade (van zaterdag). Afwas. Webstek. Lezen en luisteren.
Muziek vandaag: La Fenice (Keith Jarrett), Phoenix Rising (Deep Purple), Secrets & Lies (Jakko Jakszyk), Islands (The Flower Kings)

–

Dinsdag 3 november:
Nog redelijk geslapen ook. Koud is het niet echt als ik om zes uur mijn ronde hardloop. Lopen is wel zwaar, dat valt me de laatste twee weken op. Thuis aan het werk. Er ligt van alles, dus dat ga ik doen. Koffie met De Vrouw. De Vrouw gaat de deur uit. Om tien uur is De Zoon er. We rijden naar de werkplek in Arnhem om mijn bureaustoel, toetsenbord en documentstandaard (waarop ik mijn laptob zet) op te halen. Thuis koffie. Tegen half een is De Vrouw weer thuis en maken we lunch. Afwasje. Ik ga een ronde om het centrum wandelen. Dan weer aan het werk. Overleg, uitwerken en om vijf uur is het klaar. Krant. De Zoon is er om zes uur. De Vrouw serveert een nasi-achtige schotel van hamlap met Chinese kool (maar zonder nasi) en een salade. Toe is er ijs. De vriezer is bijna leeg; het laatste beetje kan straks bij de buren op bezoek. Afwas. De minister-president kondigt in een persconferentie aan dat de komende twee weken de lockdown strenger moet. Alleen naar buiten als het echt moet, zo min mogelijk reizen, alle theaters, bioscopen en bibliotheken dicht. Afval. Ik ruim de laatste keukenkastjes nog leeg en we brengen de inhoud van één vrieskastlade naar de buren. Dan is er even rust. Ik werk de webstek bij, lees en luister.
Muziek vandaag: Space For The Earth (Ozric Tentacles), Secrets & Lies (Jakko M. Jakszyk), het vierde plaatje uit de doos Shades 1968-1998 (Deep Purple), Live (Eddie Jobson)

–

Maandag 2 november:
Ik denk dat het fris is buiten, maar het is gewoon warm. Sta ik met mijn dikke winterjas en sjaal om bij de bushalte. Om half acht ben ik op de werkplek. Daar doe ik van alles, inhoudelijk maar ook contactueel. Veel uitwerkwerk, planwerk, enzovoorts. Tussen de middag wandel ik door veld en bos. In de middag nog weer verder. Half zes thuis. Bijkletsen en krant lezen en gewoon ouderwets lekker moe. De Vrouw serveert een mooie stoofpot van sucade met allerlei groenten en brood. Toe is er ijs; we willen de vriezer zo veel mogelijk leeg maken voor woensdagmorgen. Afwas. Webstek. Dan lezen en luisteren tot het bedtijd is.
Muziek vandaag: Islands (The Flower Kings), het derde plaatje uit de doos Shades 1968-1998 (Deep Purple)

–

Zondag 1 november:
Mijn ronde hard loop ik om kwart over zeven. Het gaat rustig en prettig. Thuis weer even terug in bed. Dan koffie met De Vrouw. We willen een tapijtje/vloerkleed kopen voor onder de bureaustoel die ik dinsdag van het werk ga ophalen en het liefst ga ik vanmiddag naar een tapijtzaak, maar online vind ik in de buurt niets geschikts, wel bij een webshop. Daar koop ik liever niet, maar vooruit: we bestellen een Perzisch tapijtje. Meer koffie met De Vrouw. De Zoon is er om kwart over twaalf. We feliciteren hem nogmaals met zijn verjaardag en delen cadeaus uit. Dan gaan we beneden bij de Turkse bakkerij een lunch bestellen. Broodjes döner en kipburger voor De Zoon en De Vrouw, börek met feta en een broodje met kaas en salade voor mij. Afwasje. Stofzuigen. Half drie gaat De Vrouw naar haar werk. Ik wach tot het buiten wat minder druilerig is en wandel dan een rondje buiten het centrum. Weer thuis zie ik een muziekdvd. Tussendoor warm ik de schotel van vrijdagavond op en eet die met het restant van de salade van gisteren. Afwasje. Webstek. Lezen en luisteren en om tien uur slaap ik.
Muziek vandaag: Munich 2016 (Keith Jarrett), Soil Festivities (Vangelis), het eerste plaatje uit de doos Shades 1968-1998 (Deep Purple), de dvd die mee kwam met Order Of Magnitude (Devin Townsend), The Royal Affair Tour – Live From Las Vegas (Yes), het tweede plaatje uit de doos Shades 1968-1998 (Deep Purple)

–

Zaterdag 31 oktober:
Tot zeven uur slaap ik. Niet aaneengesloten, met vlagen, maar toch. Vanmorgen wil ik op tijd mijn boodschappenronde doen. Dat lukt. Kwart over negen ben ik weer terug. De Vrouw gaat om half tien de deur uit om op de Neven te gaan passen. Half elf is de aannemer er om te kijken naar de lekkageverhelpklus. Woensdagmorgen om acht uur is hij er; het kost hem een dag werk en de kosten vallen heel erg mee. We zullen twee kleine kastjes en de koel-vriescombinatie leeg moeten halen. Allemaal zeer te overzien. De man is met vijf minuten weer weg. De Zoon is er om half een voor lunch. Hij is opgewekt en zit vol verhalen, altijd mooi. Afwasje. Dan trek ik vast een paar keukenkastjes deels leeg en doe ik de was. De Vrouw is er weer halverwege de middag. Eind van de middag maak ik avondeten. Eerst maak ik een salade van spitskool, mandarijn, rozijnen en kaki. Dan begin ik aan de hoofdschotel. Ik moet dat onderbreken, want Ank belt. Jazeker. Het gaat heel goed met haar, zelfs de revalidatiearts is onder de indruk van haar motivatie. Omdat het haar herstelproces helpt, gaat ze nu wel in de weekenden naar huis. Inmiddels loopt ze zonder stok. Trap op gaat zelfstandig, trap af nog niet. Ik hoor nog regelmatig woordvindproblemen en ze vertelt dat de volgorde van enkele dingen nog moeilijk is. We missen elkaar en we spreken af dat we elkaar vaker bellen. Ze wil haar verhaal graag kwijt, ook op papier, dus wie weet wat voor moois we samen kunnen maken. Na een half uur ga ik verder met de hoofdschotel van vanavond. Ik bak ui, paprika en pastinaak. Dan voeg ik Italiaanse kruiden toe, tomatenblokjes en rode bonen. Dit laat ik pruttelen en uiteindelijk bak ik lamsfilets. Het smaakt allemaal uitstekend en er blijft genoeg over voor De Vrouw om morgen mee te nemen naar haar werk. Afwas. Webstek, lezen en luisteren. Dan slapen.
Muziek vandaag: Tutu (Miles Davis), Who Needs Pyjama’s? (Deckchair Poets), Made In Japan (Deep Purple), The Red Planet (Rick Wakeman), Book Of Romance And Dust (Exit North)

Lotgenoten,

Afstand houden, dat zouden meer mensen moeten doen. Ik ken maar een paar mensen die ik graag dicht om me heen heb en begrijp niet zo goed waarom allerlei lui met honderden tegelijk in de nachtelijke uren dicht op elkaar gaan staan terwijl ze weten dat dit tegenwoordig niet zo’n slim idee is. Wat is dit nou weer voor kroegwijsheid? Dat komt zo: ik zat in de kroeg. Het café Welbespraakt, om precies te zijn. Of wacht. Ik zat helemaal niet in de kroeg, want de kroeg was gesloten. Lieve hemel, had ik te veel lachgas tot mij genomen of zo? Waar zat ik?

Ik zat gewoon thuis, net als de meerderheid van Nederland. Ik weet helemaal niet of de meerderheid van Nederland thuis zit. Ik zeg maar wat. Maar als ik de verhalen op het internet moet geloven, als ik af moet gaan op de commentaren onder de twitterberichten die er gevraagd en ongevraagd in mijn tijdlijn verschijnen, dan zit een groot deel van werkend Nederland nu thuis achter de laptop of tablet of computer of wat dan ook voor modern telecommunicatiemiddel. Of het waar is weet ik ook niet. Wat ik wel weet: het is hoog tijd voor een kroegverhaal. En ik weet dat het beter is om die verhalen op het internet en die commentaren op de twitterberichten die er gevraagd en ongevraagd in mijn tijdlijn verschijnen te negeren of te blokkeren.

‘Hoe gaat het?’ vroeg iemand, van gepaste afstand. Barst, het was Marcel of hoe heet die vogel.
‘Goed hoor,’ loog ik. Eigenlijk had ik gewoon door moeten lopen. ‘Het is middagpauze. Ik heb de hele ochtend thuis achter de laptop gezeten, want ik heb geen tablet.’
‘Moet je thuiswerken?’
‘Ik kán thuis werken,’ zei ik. ‘Sinds een jaar of twaalf heb ik een kantoorbaan. Dat lijkt saai, maar dat is het niet in mijn geval. Op mijn werkplek is het goed toeven. Ik doe heel veel verschillende klussen en ben op meerdere plekken in het gebouw in touw; het is erg afwisselend. Maar thuis lukt dat niet zo. Ik heb vanochtend twee online overleggen gehad, dik een uur zitten zwoegen op een of ander beleidsstuk en een intern nieuwsbericht geschreven. Dan móét ik er nu even uit. Dat deed ik trouwens ook toen ik nog wel naar kantoor ging: iedere dag minimaal een half uur naar buiten, struinen door bos en veld.’
‘Wat een luizenleven, zo te horen.’
‘En,’ vroeg ik, ‘wat heb jij vandaag al gedaan?
‘Gepist, gepoept, gevingerd, gebeft en geneukt,’ zei hij, terwijl hij mij triomfantelijk aankeek.
‘Nou, daar geloof ik nu eens helemaal geen ene fuck van.’
‘Oké, ik loog over dat poepen.’
‘Poepen is vrij plat Vlaams voor neuken. Ik heb je door, vriend.’ Zonder verder nog aandacht aan hem te schenken liep ik door.

Mijn wandeling door de druilerige straten voerde mij over het uitgaansplein. De cafés waren gesloten. Enerzijds was ik daar helemaal niet rouwig om. Ik kom al bijna zeven jaar nauwelijks meer in uitgaansgelegenheden. Redenen te over, maar daar ga ik u nu niet mee lastig vallen. Waar het op neerkomt is dat ik niet alleen op deze wereld ben en mijn lotgenoten hun verzetje in de kroeg van harte gun.

‘Hé Bas!’
Verroest, daar had je Marjolein. ‘Hé, hoi! Leuk jou te zien!’
Ze gebaarde een omhelzing met drie dikke zoenen. ‘Hoe gaat het met jou?’
‘Ik baal,’ zei ik.
‘Waarvan?’
‘Dat ik die omhelzing en drie dikke zoenen niet in het echt krijg.’ Marjolein zag er mooi uit, zo op gepaste afstand. Ik wist dat als ik dichterbij zou komen – voor een omhelzing en drie dikke zoenen, bijvoorbeeld – mijn indruk zou moeten bijstellen. Haar gezicht was overbepoederd en de mascara zeer zwaar aangezet. De lange blonde krullen die ze altijd had leken me nu nogal kunstmatig. Toch was haar lachje als vanouds. Vreemd is dat: ik leerde haar dertig jaar geleden kennen en toen was ze elf of zo. De afgelopen vijfentwintig jaren had ik haar niet gezien. Een paar maanden geleden kreeg ik plots een bericht op een van de weinige sociale media waar ik gebruik van maak. Marjolein? Ja, die kende ik nog wel. In mijn hoofd had ik nog altijd het beeld van dat vrolijke kind met de rode bril. Nu stond hier dan een veertiger voor mijn neus. Op gepaste afstand. Dat wel. ‘En met jou?’
‘Ja, heel goed,’ zei ze.
‘Begreep ik nou dat je hier in het centrum werkt? Bij die klerenwinkel?’
‘Ik ben nu store manager.’
‘Toe maar. Gaaf.’ Store manager. Magazijnbeheerder is dat toch? Stik met je stomme woorden. Jij niet alleen; de hele wereld. Wat las ik nou laatst op dat busje dat bij ons voor de deur geparkeerd stond? Gevelmanagement. Lees dit even goed, dat deed ik ook. Gevelmanagement. Ge-vel-ma-na-ge-ment. Moet ik het spellen? G-e-v-e-l-m-a-n-a-g-e-m-e-n-t. Het busje was van de glazenwasser.
‘Maar ik moet gaan.’
‘Natuurlijk,’ zei ik.
Ik kreeg nog een luchtkus en toen draaide ze zich om. Maar goed dat ik niet had gevraagd naar haar kinderen.

Hoop bedrijfspanden stonden er leeg in de winkelstraten. De huurprijzen zijn dan ook gigantisch; geen startende ondernemer die het zich kan veroorloven hier een zaak te beginnen. Laat maar lekker leeg staan en flink verpauperen. In godsnaam geen grote ketens terug, maar liever kleine zaakjes met een eigen karakter.

‘Op oorlogspad, Bas?’
Ik keek op uit mijn gepeins. Gut nee, hè. Olaf. ‘Gut nee, hè?’ zei ik. ‘Olaf.’
‘O?’
‘Kop dicht. Ik heb net inspiratie.’
‘O? Wat gaat het dit keer worden? Een kwatrijn? Een sonnet? Een ollebolleke?’

Op dat moment kwam er een oude dame met een rollator voorbij. Plots gaf Olaf haar een enorme slag tegen het mondmasker dat ze droeg.
‘Is dit een openbare binnenruimte?’ schreeuwde hij, terwijl het mensje wankelde en omviel. ‘Die mondkapjes werken niet! Er is geen pandemie! Het is een hoax! Allemaal zodat landverrader Hugo de Jonge de horeca om zeep kan helpen!’
Ik bedacht me niet. Voordat Olaf nog meer schade kon aanrichten, beukte ik hem met een welgemikte kopstoot tegen het plaveisel.
‘Waarom?’ vroeg Olaf. ‘Waarom doe je dat? Om inspiratie op te doen voor een van je gedichten?’
Ik hief mijn voet en stampte de hak van mijn mooie schoen hard in zijn smoel. ‘Ik ben geen dichter,’ siste ik.
‘Maar je hebt wel inspiratie?’
‘Neen.’
Ondertussen was er een kleine menigte om ons heen gaan staan. Niks geen anderhalve meter en ook geen enkel mondmasker op.
‘Hoog tijd,’ zei ik, terwijl ik mij een weg baande tussen de mensen door. ‘Hoog tijd.’ Ik was dat thuiswerken goed zat.
Wat een avonturen weer.

‘De kroegen moeten weer open,’ zei ik toen ik thuis kwam.
‘Jij?’ vroeg De Vrouw. ‘Maar jij komt toch nooit meer in de kroeg?’
‘Klopt. Maar mijn serie verhalen loopt vast.’

–
Apeldoorn, oktober 2020

Hier lees je ‘m op FOK!.

–

bazbo 0890: Miles Davis – Double Image – Rare Miles from the complete Bitches Brew sessions
Beetje weinig interessants bij de RSD2020-worp van vandaag. En het enige dat wel interessant was, bleek niet aanwezig in mijn plaatselijke platenwinkel. Dus nam ik deze mee. Volgens mij zat hij niet bij deze worp, maar bij een vorige. Het zijn overblijfsels van de sessies die Miles in 1969 hield waaruit zijn legendarische album Bitches Brew is voortgekomen. Deze overblijfsels doen niets onder voor de officiële plaat. En allerlei groten zijn van de partij: Dave Holland, Jack DeJohnette, Billy Cobham, John McLaughlin, Wayne Shorter, Keith Jarrett, Chick Corea, Herbie Hancock, Joe Zawinul. Wat een sterrenbezetting. Daartussendoor piept Miles zijn trompetpartijen als geen ander. Meeslepend spul, vind ik het. Toch maar eens meer verdiepen in Miles.

–

Vrijdag 30 oktober: De Zoon jarig
Ik feliciteer hem om zeven uur, als ik net wakker ben en op het punt sta de deur uit te gaan om een ronde hard te lopen. Dat lopen gaat wat moeizaam. Veel tegenwind, maar gelukkig wel droog. Thuis nog terug in bed. Koffie met De Vrouw. Krant. Ik fiets naar een supermarkt voor wat dingen. Meer koffie met De Vrouw. En lunch. Dan gaat De Vrouw naar het werk; ik fiets naar een andere supermarkt voor wat dingen. Thuis is er werk voor de webstek van Kunst-Zinnig-Brein. Eind van de middag maak ik avondeten. Eerst kook ik verse ravioli. Dan bak ik kastanjechampignons, bosui, paprika, pastinaak en spitskool. Ik roer daar wat amandelroom en kerrie doorheen en ten slotte ook de gekookte ravioli. Opeten. Ik heb twee porties gemaakt, dus wat overblijft is voor zondag (als De Vrouw weer werken is). Afwasje. Verder met de webstek van Kunst-Zinnig-Brein en die van mijzelve. Lezen, luisteren en om tien uur naar bed.
Muziek vandaag: Air Cut (Curved Air), Radio Wave Surfer (Holger Czukay), InGladAloneness (Dalis Car), On Track (Damanek), In Flight (Damanek), Bitches Brew (Miles Davis), Birth Of The Cool (Miles Davis), Live at the BBC Vol. One – In Session (Strawbs), Between A Breath And A Breath (Dyble Longdon)

–

Donderdag 29 oktober:
Zeven uur ben ik aan het werk. Er is van alles: paar overleggen en allerlei regelzaken. Eind van de ochtend koffie met De Vrouw en lunch en afwasje. Half twee loop ik de deur uit en pak ik een bus naar Epe. Ik ga op bezoek bij Robert, de kunstenaar van Kunst-Zinnig-Brein die zijn striptekeningen voor het magazine van de Kap af heeft. We praten over Kunst-Zinnig-Brein, over Ank, over zijn tekeningen en wat hij in de nabije toekomst nog gaat maken. Na een uurtje neem ik afscheid en ga ik weer terug. Thuis ben ik alleen; De Vrouw is inmiddels naar haar werk. Ik ga zelf ook nog even aan de slag, maar om vijf uur is het klaar. Avondeten maken is zo gedaan. Ik bak bosui, paprika en courgette, doe daar drie geklutste eieren overheen en leg er plakken kaas op. Even afdekken en klaar. Ik eet het op en daarna is er nog een restant salade van gisteren. Afwasje weer. Muziekdvd’tje, webstekken, lezen en luisteren en naar bed.
Muziek vandaag: Air Conditioning (Curved Air), Second Album (Curved Air), Phantasmagoria (Curved Air), Jazz Sabbath (Jazz Sabbath), Discovery (Electric Light Orchestra), Chicago ’78 (Frank Zappa)

–

Woensdag 28 oktober:
Het regent stort als ik om half zeven opsta. Een half uur later ga ik buiten een ronde hardlopen en is het droog. Lopen gaat niet gemakkelijk, maar aan het eind breekt de zon door. Koffie met De Vrouw. Halverwege de ochtend wandel ik naar de winkel. Erna lopen De Vrouw en ik het centrum in. In een winkel koop ik twee nieuwe sweatshirts en een vest. Meer koffie met De Vrouw, aansluitend lunch. Afwasje. Kwart voor twee log ik in op de werklaptob. Ik heb zelf een overleg moeten plannen op deze woensdagmiddag. Niet erg. Ik heb het overleg overigens zo georganiseerd, dat niemand door elkaar heen praat en iedereen echt moet wachten tot hij of zij de spreekbeurt krijgt. Dat is voor mij veel beter te volgen en het hele overleg verloopt hierdoor rustiger, geordender én doelmatiger. Half vijf is het weer klaar. Ik loop nog naar een supermarkt voor wat kleinigheden die ik niet in huis heb, daarna maak ik avondeten. Ik kook aardappelen, bataat, paarse en gele wortel, ui en palmkool. Ondertussen bak ik spekjes en maak ik een salade van bosui, rode kool, komkommer, tomaat, appel en kaki. De kookpan giet ik af en ik stoemp alles door elkaar, samen met de spekjes en wat amandelkookroom. Dan bak ik steaks bavette. Ik zet alles op tafel. We eten er goed van en er blijft voldoende over voor De Vrouw om morgen of overmorgen mee naar haar werk te nemen. Afwas. Webstek. Krant, lezen en luisteren.
Muziek vandaag: Exiles (David Cross), Starless Starlight (David Cross & Robert Fripp), Crossover (David Cross & Peter Banks), Playing In Tongues (Warren Cuccurullo), From The Witchwood (Strawbs), 5 (Soft Machine)

–

Dinsdag 27 oktober:
Nog voor zeven uur ben ik aan het werk. Vanmorgen allerlei overleg. Tussendoor is De Vrouw een griepprik halen en naar de fysio. Ik heb ondertussen ook overleg met de leidinggevende en we komen overeen, gezien de momenten van spanning de afgelopen tijd, dat ik de komende weken eens per week naar de werkplek toe ga. Daarnaast ga ik een goede bureaustoel en een groot toetsenbord lenen. Fijn. Koffie en verder werken. Lunch en afwasje. Dan wandel ik een rondje om het centrum heen. In de middag werk ik nog tweeënhalf uur verder. Half vijf is het wel klaar voor vandaag. Krant. De Zoon is er om zes uur. De Vrouw serveert kalfsgehaktballen in tomatensaus en een terrine van prei, pompoen, palmkool en ei uit de oven. Zeer smakelijk. Afwas. We zien een persmoment waarin de minister-president vertelt dat er nu geen verdere maatregelen komen (misschien volgende week) en dat we erop moeten rekenen dat de huidige maatregelen in ieder geval nog tot half december van kracht zijn. O. Webstek, lezen en luisteren.
Muziek vandaag: 4 Way Street (Crosby Stills Nash & Young), de vier plaatjes uit de doos CSN (Crosby Stills & Nash), The Big Picture (David Cross), Fate Outsmarts Desire (Kaprekar’s Constant)

–

Maandag 26 oktober:
Aan het werk om kwart voor zeven. Mijn ronde hardlopen ervoor ging goed, al was het zwaar. Niet erg. Ik werk eerst wat bij en zeg wat afspraken voor vanmorgen af. Kwart voor acht stappen we op de fiets en rijden we naar het ziekenhuis. (Winterjas aan, handschoenen.) De Vrouw is om half negen aan de beurt en om vijf over negen weten we – na een mammografie en echo: niets aan de hand. De onderhuidse bobbel is ‘gekneusd’ weefsel; de fysiotherapeut is iets te hardhandig geweest. We waren niet heel gespannen, maar nu toch wel opgelucht. Tien uur ben ik thuis weer aan het werk. En koffie. De Vrouw gaat om elf uur nog bloed laten prikken en aansluitend naar haar werk. Ik werk door, drink koffie en ga om half een lunchen. Na een piepkleine afwas wandel ik buiten een rondje. En weer aan het werk. Ik kan rustig van alles doen. Half vijf is het klaar. Wat voor Kunst-Zinnig-Brein en een stukje krant. Dan maak ik avondeten. Eerst spaghetti koken. Dan kastanjechampignons bakken, bosui, paprika. Rode pesto erdoorheen en de gekookte pasta. Ten slotte parmesan. Zeer goed. Afwasje en afval. Webstek. Lezen en luisteren. De Vrouw is er om half acht. Bijpraten. Meer lezen en luisteren en om tien uur maar weer slapen. Het gaat best goed.
Muziek vandaag: Unfaithful Music & Soundtrack Album (Elvis Costello), King Crimson Songbook Volume 2 (Crimson Jazz Trio), Live in Tokyo (The Crimson Project), Fourth (Soft Machine), Citizen (Billy Sherwood), Fool’s Mate (Peter Hammill), het vijfde en zesde plaatje (het derde concert) uit de set Halloween 81 (Frank Zappa)

–

Zondag 25 oktober:
Half zeven op. Vooruit, een uur terug. Koffie. Restje krant. Koffie met De Vrouw. We wandelen een rondje om en door het centrum. Als we thuis zijn, gaat het regenen. Meer koffie met De Vrouw. De Zoon is er om een uur voor lunch. Afwasje en stofzuigen. Auke is er even om nog een set mondmaskers op te halen. Ik lees en luister. Vijf uur ga ik avondeten maken. Ik kook spruiten. Ondertussen maak ik een salade van bosui, rode kool, komkommer, peer en blanke rozijnen. Ik bak spek, kipdijfilet, ui, paprika en courgette met wat tandoorikruiden. Dan roer ik er de gare spruiten doorheen en ten slotte bestrooi ik het alles met verkruimelde rocquefort. De boel smaakt goed en er blijft voldoende over voor De Vrouw om morgen op het werk te nuttigen. Afwas. Dan realiseer ik me dat het net zes uur is en al een tijdje donker. O ja. Webstek. Ik zie de laatste twee afleveringen van de serie In het spoor van Hemingway (Michael Palin). Nog wat lezen en luisteren en op tijd ga ik naar bed.
Muziek vandaag: Mixing Colors (Brian Eno & Roger Eno), Het Land Is Moe (Corrie en de Grote Brokken), The Unreasonable Silence (Cosmograf), The Hay-Man Dreams (Cosmograf), Veronica (Elvis Costello), Mighty As A Rose (Elvis Costello), The Sea Within (The Sea Within), Sleepwaling (Marjana Semkina)

–

Zaterdag 24 oktober:
Zwaar is mijn ronde lopen. Ik ben om kwart voor zeven op straat en gaat niet soepel. Toch red ik het. Om acht uur ben ik op de markt voor groente en fruit. Daarna ga ik naar de slager en super (ik laat dat bio- voortaan weg). Op de terugweg doe ik de plaatselijke platenwinkel aan. Het is de derde Record Store Day van dit jaar en ook al zijn de items die ik graag wilde aanschaffen er niet, toch koop ik iets. Met Double Image – Rare Miles from the Bitches Brew sessions (Miles Davis) kom ik thuis. Koffie met De Vrouw. We doen huishoudelijks (was, plee boenen) en drinken meer koffie. De Zoon is er om half een voor lunch. Afwasje in een dichte spoelbak. De Vrouw gaat even naar buiten; ik lees de krant. Halverwege de middag ga ik ook een stukje lopen. Ik wandel een ronde buiten het centrum, want voor mijn gevoel is het in en vlak rond het centrum heel erg druk. Als ik na een uurtje terug kom, miezert het. Ik maak avondeten. Het restant van de salade van gisteren vul ik aan met komkommer en radijs. Dan bak ik aardappelpartjes en lamsshoarma. We eten het weer op. Je zou er ook iets anders mee kunnen doen, maar wij kiezen ervoor om het op te eten. Afwas in de aangepaste spoelbak: een plastic krat past precies in de spoelbak. Webstek. Dan zie ik twee afleveringen uit de serie In het spoor van Hemingway (Michael Palin). Nog iets lezen en luisteren en iets voor half elf is het gedaan voor vandaag. Lange nacht vannacht, want de klok gaat een uur terug.
Muziek vandaag: Double Image – Rare Miles from the Bitches Brew sessions (Miles Davis), When Everything Was Magical (The Last Wave), Kado Uit De Hel (Corrie en de Grote Brokken), From Silence To Somewhere (Wobbler), Died In The Wool (David Sylvian)

–

Vrijdag 23 oktober:
De Vrouw staat om zes uur op. Ik niet heel veel later. Om kwart voor zeven ben ik aan het werk. De Vrouw gaat om half acht de deur uit. In alle rust voer ik veel (achterstallige) werkzaamheden uit. Tussendoor koffie en wat pauze. Nog voor een uur lunch ik. Afwasje. Dan wandel ik naar buiten, langs het kanaal en door de zon naar een supermarkt en weer terug. De Vrouw is thuis; ze vertelt dat ze maandagmorgen naar het ziekenhuis kan voor een mammografie, een echo en zo nodig een punctie. Spannend weer. Thuis nog doorwerken en kwart over vier sluit ik af. Krant. Avondeten maken. Eerst leg ik kippendrumsticks in de oven. Dan maak ik een salade van bosui, radijs, rode kool, komkommer en kerstomaat. Ten slotte bak ik kastanjechampignons, bosui en courgette. We eten het op en het smaakt nog ook (laat dat nou net de bedoeling wezen). Afwas. Webstek. Lezen en luisteren tot het bedtijd is.
Muziek vandaag: Sea Airs (Rick Wakeman), Raise The Dead – Live From Wacken (Alice Cooper), Corrie en de Grote Brokken (Corrie en de Grote Brokken), Sleepwalkers (David Sylvian), Oté Maloya – The Birth Of Electric Maloya On Réunion Island 1975-1986 (allerlei), Frankfurt ’86 (Allan Holdsworth), het derde en vierde plaatje (het tweede concert) uit de doos Halloween 81 (Frank Zappa), Alone Together (Rikard Sjöblom’s Gungfly)

–

Donderdag 22 oktober:
Het is gewoon warm als ik mijn ronde hardloop. Toch, door tegenwind en een heel vol hoofd moet ik een wandelpauze houden op driekwart van de route. Zeven uur ben ik aan het werk. Er ligt weer van alles te doen en dat doe ik. Ook allerlei overleg. Om tien uur wandel ik naar de biowinkel en daarna nog meer overleg en dergelijke. De Vrouw is vanmorgen naar de huisarts geweest om advies te krijgen over een onderhuidse plek bij haar oksel. Is het een verdikking in de pees, verhard littekenweefsel of wat anders? Ze mag afspraken gaan maken voor bloedonderzoek en een echo. Als dat maar niet als dat maar niet. We lunchen. Klein afwasje en weer verder werken. Half vijf vind ik het klaar voor vandaag; morgen verder. Krant. Dan maak ik avondeten. Ik bak rode ui, pompoen en palmkool, voeg ietwat bouillon toe en laat het vijfentwintig minuten smoren. Ook bak ik runderschnitzels. Ik zet het restantje salade van gisteren op tafel. Ten slotte strook ik kruimels roquefort over de pompoenpalmkoolschotel en we eten alles op. Afwas. Ik bel Onze Vader. Met hem gaat het goed; hij zit weer vol verhalen, terwijl hij zegt dat hij nergens komt en niets meemaakt. Ik werk de webstek bij, lees en luister en ga op tijd weer slapen.
Muziek vandaag: alle vier plaatjes uit de doos The Life And Crimes Of Alice Cooper (Alice Cooper), Third (Soft Machine),

–

Woensdag 21 oktober:
Ik ben wakker en op om half zeven. Koffie en lezen. De Vrouw gaat om half negen naar haar werk. Ik doe allerlei. Vanmorgen zou er een een lekkagedetectiebedrijf komen om de lekkage te detecteren, maar eind van de ochtend is er nog niemand. Pas begin van de middag staat er een busje voor de deur. Heel veel onderzoek, waaronder afvoeren doorkijken, waterdruk meten. Aanvankelijk lijkt het een probleem met de kitranden in de douchecabine (terwijl de lekkage in de keuken van de onderbuurvrouw zit). Uiteindelijk, na alle afvoeren door laten lopen met een kleurstof blijkt het in de afvoer van de keuken te zitten, inderdaad onder de koelkast. Nou, fijn. Ik eet snel iets, heb contact met onze keukenleverancier over eventuele garantie en ga dan naar buiten. Als ik bij de biowinkel kom, blijkt die gesloten vandaag. Nou ja! Morgen een nieuwe poging. Bij een andere winkel koop ik wel een afwasteil, zodat ik de keukenafvoer voorlopig niet hoef te gebruiken. De rest van de middag gaat kapot aan telefoontjes met de monteur, het keukenbedrijf, een nieuwe aannemer en de verzekeringsadviseur. De Vrouw is al om half vijf terug. Krant. Ik maak avondeten. Eerst een salade van bosui, rode kool, komkommer en rozijnen. Dan een chili van rode ui, bleekselderij, peper, paprika en rode bonen. Ten slotte bak ik steaks d’avignon. We eten het op. Afwassen in het teiltje. Webstek. Ik bel de nieuwe aannemer weer voor een afspraak. Hij komt zaterdag 31 oktober kijken (om een begroting te maken, zodat we die kunnen overleggen met de verzekeringsman) en gaat ons dan inplannen. Ik zie de laatste afleveringen van De cirkel rond (Michael Palin), lees en luister nog wat en ga dan slapen.
Muziek vandaag: The Prodigal Son (Ry Cooder), Acoustic Performance Radio Ranch 12-12-1972 (Ry Cooder), School’s Out (Alice Cooper), From The Inside (Alice Cooper), Manafon (David Sylvian), Silhouettes (Klaus Schulze)

–

Dinsdag 20 oktober:
Mijn ronde hardlopen gaat ondanks koude en tegenwind weer redelijk snel. Vandaag het wintertenue aan. Nog voor zeven uur ben ik aan het werk. Allerlei overleg en koffie en gedoe tussendoor. Begin van de middag lunchen we. Ik doe een afwasje en ga dan een klein rondje buiten het centrum door de lichte regen wandelen. In de middag weer verder. Vijf uur is het weer mooi geweest. Krant. De Zoon is er om zes uur en De Vrouw serveert een goede bamisoep. Afwas. Webstek. Dan zie ik nog twee afleveringen van de serie De cirkel rond (Michael Palin), lees en luister ik nog heel even voordat ik om tien uur naar bed ga.
Muziek vandaag: I, Flathead (The Songs Of Kash Buk And The Clowns) (Ry Cooder), Pull Up Some Dust And Sit Down (Ry Cooder), Election Special (Ry Cooder), het tweede en derde plaatje van Meat Light (Frank Zappa), Love Is (Steve Howe), World Citizen (David Sylvian & Ryuichi Sakamoto), Sleepwalking (Marjana Semkina)

–

Maandag 19 oktober:
Ik heb de werklaptob open iets voor zeven uur en ga aan de slag. Koffie met De Vrouw. Schoonmaakster is in huis. De Vrouw gaat om half elf naar het werk. Meer koffie. Ik heb een overleg en na een uur lunch ik eenvoudig. Klein afwasje en een klein rondje buiten. Dan verder werken. Half vijf is het klaar. Krant. Ik maak avondeten voor mijzelve: kastanjechampignons bakken, paprika, bosui, courgette, restant rodelinzenpasta erdoorheen, rode pesto en een restje amandelroom. Dit alles schep ik in een bord en dan gaat er een boel geraspte kaas eroverheen. Smaakt voortreffelijk. Afwasje. Webstek. Dan lezen en luisteren. De Vrouw is pas terug om half tien. Bijpraten en om tien uur weer slapen.
Muziek vandaag: Johnny Handsome (Ry Cooder), Tresspass (Ry Cooder), Chávez Ravine (Ry Cooder), My Name Is Buddy (Ry Cooder), Empath (Devin Townsend), het eerste plaatje van Meat Light (Frank Zappa), Live at WOMAD 1985 (Nusrat Fateh Ali Khan and Party), de eerste twee plaatjes (het eerste concert) uit de doos Halloween 81 (Frank Zappa), Just A Collection Of Antiques And Curios (Strawbs)

–

Zondag 18 oktober:
Door mist en koude loop ik om kwart voor zeven mijn ronde hard. Wel snel. Thuis nog terug in bed. Koffie met De Vrouw. Half elf stappen we op de fiets en rijden naar de Neef die vandaag drie jaar oud wordt. Hij krijgt van zijn ooms en tantes een Spidermanpak, dat hij gelijk aantrekt. Er is taart, koffie en plezier. Na anderhalf uur gaan we weer. De Zoon is er iets na enen voor lunch. Afwasje. De Vrouw en ik wandelen even het centrum in voor wat kleinigheden (handschoenen, sokken). Thuis wat lezen. Half zes ga ik avondeten maken. Ik vul de salade van gisteren nog heel iets aan, maak een groentecurry van rode ui, paprika, courgette en zoete aardappel en daarnaast bak ik kogelbiefstukken. We eten het meeste op en tafelen na. Afwas. Webstek. Ik zie twee afleveringen van De cirkel rond (Michael Palin). Dan nog even iets lezen en luisteren en op de gebruikelijke tijd lig ik in bed.
Muziek vandaag: The Long Riders (Ry Cooder), Paris, Texas (Ry Cooder), Alamo Bay (Ry Cooder), Crossroads (Ry Cooder), It Is And It Isn’t (Gordon Haskell), Jet Lag (PFM), Blue City (Ry Cooder)

–

Zaterdag 17 oktober:
Half zeven uit bed. Anderhalf uur later wandel ik naar de markt voor groente, fruit en vis. Daarna naar de bioslager en biowinkel. Half tien weer terug. Koffie met De Vrouw. Allerlei huishoudelijks. Meer koffie met De Vrouw. De Zoon is er om half een voor lunch. Afwasje. Krant. Ik wandel een rondje om het centrum, want in het centrum zelf is het me veel te druk. Krant verder. Na vijven maak ik avondeten. Eerst een knoflookyoghurtmayosaus, dan een restant salade van gisteren aanvullen met bosui, komkommer en tomaat en vervolgens bak ik aardappelen en shoarma. We eten het (bijna) op. Afwas. Stukje krant verder. Dan zie ik weer twee afleveringen van de dvddoos De cirkel rond (Michael Palin). Ik lees en luister nog iets en wat na tien uur ga ik te bed.
Muziek vandaag: Rising Sons featuring Taj Mahal and Ry Cooder (Rising Sons), Music By Ry Cooder (Ry Cooder), The Soundtracks – The Border/Alamo Bay (Ry Cooder), From This Place (Pat Metheny), The Soft Machine Volume Two (Soft Machine), Dragonfly (Strawbs)

Ik weet niet of ik moet lachen of huilen.

(Of ik er wel een heb, vroeg ik me het laatste jaar af. Ik zal heus geen mensen bewust pijn doen, fysiek of emotioneel. Zo zit ik niet in elkaar. Jatten zit ook niet in mijn aard. Met vriendelijkheid kom ik altijd een heel eind. Maar als iemand iets vertelt over iets ergs wat hem of haar is overkomen, dan doe ik op dat moment of ik zeer begaan ben, maar ik ben het ook snel vergeten. Tuurlijk, er zijn mensen echt belangrijk voor me. De Vrouw, De Zoon, maar dan houdt het wel ongeveer op. Ik betrap me er soms op dat ik zeer onverschillig kan zijn en dan vraag ik me dus af of ik er wel een heb.)

Ik weet niet of ik moet lachen of huilen.
Daar zit ze. Staan kan ze niet meer. Laat staan op die eeuwige naaldhakken van d’r. Het is voornamelijk haar linkerbeen dat haar voortbeweegt. Sinds enige tijd is zit er ook weer wat beweging in haar rechterbeen, maar nog onvoldoende om het linkerbeen te assisteren. Haar rechterhand ligt onbeweeglijk op een plank op haar rolstoel.
Ze komt dichterbij. Ik sta op, maar toren zo een heel stuk boven haar uit. Dat wil ik niet. Ik wil haar recht in de ogen kijken, dus ga ik weer zitten.
‘Wat vind ik het ontzettend fijn om jou te zien,’ zeg ik. Meer komt er niet over mijn lippen.
Ze strekt haar linkerarm uit en legt haar hand open op tafel. Ik kan niet anders en pak haar hand. Ook al mag het nu niet; we moeten afstand houden. Even knijpt ze. Ze kijkt me aan. Ik ben blij dat ik bij haar ben nu.

Sinds een jaar of vijf trekken we intensief met elkaar op. Iets met vrijwilligerswerk. Zij is een aanjager, een spil, iemand die zich enthousiast in allerlei projecten en samenwerkingen stort. Ik ben haar vraagbaak, haar spiegel, haar rust, haar rem, haar (excusez le mot horrible) ‘sparring partner’ en doe allerlei dingen voor haar op de achtergrond. We vullen elkaar aan, zo verschillend als we ieder zijn, zo veel brengt het ons. We kunnen het gewoon goed met elkaar vinden, ook buiten het vrijwilligerswerk om. We werden vrienden en tijdens gezellige avonden en etentjes bleken onze partners ook goed met elkaar op te kunnen schieten.

Haar gezicht lijkt op het hare, maar sommige gelaatstrekken zie ik niet meer. Ze ziet er verzorgd uit, dat vindt ze belangrijk. Haar rode leesbril met het koordje staat karakteristiek op haar hoofd. Zijn haar haren nu witter dan een tijdje geleden? Her en der de rimpels die haar zo eigen zijn. Onlangs werd ze eenenzeventig. Op sommige plekken lijkt de huid in haar gezicht juist gladder. Ze is het, maar ze is het ook een beetje niet.

Achtentwintig augustus. Haar man belt. Haar man belt me nooit. Hij vertelt het verhaal. Ze kan niets meer, lijkt wel een kasplant. Haar hele rechterzijde is verlamd, ze kan geheel niet praten. Vanmorgen bij het ontbijt liet ze haar mes uit haar rechterhand vallen. Daarna viel ze zelf. Ambulance, ziekenhuis. Een bloeding in haar hoofd. ‘Het is goed mis.’
Zij kan niets, niemand kan iets. De machteloosheid is groot. Het verdriet ook. Afwachten. Afwachten.
In de dagen en weken erna komt af en toe bericht hoe het gaat. Ze herkent haar man, haar kinderen, haar kleinkinderen. Verder wil ze niemand zien. Ze gaat van het ziekenhuis naar een ander ziekenhuis en daarna naar een revalidatiecentrum. Praten gaat ze, maar moeizaam. Er komt een rolstoel. En dagen propvol therapie. Dat vraagt alle aandacht, dus verder wil ze geen bezoek ontvangen.
Een paar weken later. Haar man belt opnieuw. ‘Ze wil haar kringetje wat uitbreiden. Jij bent een van de eersten die ze noemt.’

Iemand van de verzorging komt met een kar langs. ‘Wilt u iets drinken?’
‘Ja,’ zegt ze, ‘doe maar. Doe maar van dat…’ En dan valt ze stil. ‘Van dat ene, dat … gut, hoe heet dat nou, dat …’ Ze kijkt mij aan en zegt: ‘Het gaat ‘m niet worden.’
‘Yogi?’ vraagt de dame van de verzorging.
‘Yogi,’ herhaalt ze.
‘Ik zet het hier op tafel. Wacht, dan doe ik er even wat verdikkingsmiddel in.’
Slikproblemen.
‘Alsjeblieft. Even laten staan, hè?’ De dame van de verzorging duwt haar kar weer verder.
‘Dank je wel.’ Ze pakt het glas, wil het naar haar mond brengen en zet het dan weer voor haar neer op tafel.
‘Hoe gaat het met eten?’ vraag ik. ‘Kunnen ze hier een beetje koken?’
‘Ik eet goed, maar ik krijg wel alles gemalen.’
Ze strekt haar arm weer en wil het glas pakken. Ze stoot het om. De dikke drab loopt over tafel. ‘Och jee,’ zegt ze kalm en begint te lachen.
Ik sta op, trek haar rolstoel een stukje naar achteren. ‘Wacht, dan haal ik een doekje.’
Eerst poets ik haar hand op haar plankje, dan haar broekspijp en sportschoen. Ik ben dichtbij haar, zie hoe klein ze eigenlijk is en hoe kwetsbaar.
Ze pakt mijn arm en zegt: ‘Het is als vanouds. Je bent mijn steun en toeverlaat. Mooi, hè?’ Dan lacht ze.
Ik ook.

Ze laat foto’s zien van twee mensen. ‘Met die twee heb ik iets bijzonders.’
Ik vertel dat ik ze help nu zij is uitgevallen.
‘Dat is mooi,’ zegt ze. ‘Dank je dat je dat wilt doen.’
Ze betekent zo veel voor zovelen.

Ik herken de dingen die ze zegt. Het is of ik de oude Haar hoor die hier praat. Met die zo typische woordkeuze, die zo typerende zinsnedes, die positiviteit in alles wat ze over een ander zegt. ‘Ik ben begonnen aan mijn tweede leven,’ zegt ze over zichzelf. ‘Daarom wil ik alles doen om te leren en te ontdekken.’
Niet alles lukt. Soms zegt ze de verkeerde dingen. Ze weet de volgorde van dingen niet meer.
‘Dan wil ik tanden poetsen,’ legt ze uit. ‘Hier staat dan het glas water, daar is de hoe-heet-dat-ding-ook-weer en hier heb ik dan de dat-andere.’ Ze kijkt me hoopvol aan.
‘Tandenborstel?’
‘Precies. En daar dus dat-andere.’
‘De tandpasta?’
‘Ja. En dan wil ik iets met het een met het andere doen, maar dan weet ik het gewoon niet.’

We praten verder en verder. Het is vertrouwd en tegelijkertijd klopt er allemaal geen bal van. Zij moet hier niet zijn. Ze moet midden in het leven staan, zoals altijd, zoals het hoort. Ik zie hoe veel er niet meer is, maar merk ook hoe veel er van haar oude zijn er nog steeds is. Ze is het en ze is het niet.
En ik? Ik mag bij haar zijn, voel me bevoorrecht.

Na een uur is ze vermoeid en komt ze nog moeilijker uit haar woorden.
Ik zeg dat ik moet gaan. ‘Maar als je behoefte hebt, als je even wilt kletsen of een ommetje maken buiten, al is het maar voor tien minuten, laat het me weten.’
‘Dat zal ik doen. Ik kan zelf niet bellen.’
Het afscheid duurt lang, zoals altijd. Ze pakt mijn hand en trekt me naar zich toe. Diezelfde linkerarm slaat ze om mijn hals. Ik houd het kleine mens even vast, kus haar wang, laat haar los, zwaai en loop het gebouw uit.
Het regent licht.

En dan, dan realiseer ik mij plotseling dat ze me zo dierbaar is en dat ik van haar houd. Met of zonder kapotte hersenen. Ik weet niet of ik moet lachen of huilen en dus doe ik allebei tegelijk. En ik weet ook: een geweten, ik heb er een.
Buiten huil ik van blijdschap.

–
Apeldoorn, oktober 2020

Hier lees je ‘m op FOK!.

–

Vrijdag 16 oktober:
Ik begin mijn ronde hardlopen om zeven uur en omdat ik zo snel ga – het is koud – ben ik binnen een half uur terug. Thuis rustig op gang komen. Koffie met De Vrouw. Ik ontdooi de diepvries en maak hem schoon. Meer koffie met De Vrouw. En lunch. Afwasje. Ik wandel naar buiten om het groentepakket op te halen. IJsvogel in het Amaliapark! Thuis lezen. Bob belt. Het gaat heel goed met Ank, inderdaad een verbazingwekkende vooruitgang. Ondertussen loopt ze de trap op en af. Wat een veerkracht. Door coronaregels mogen er nu nog slechts twee vaste mensen bij haar op bezoek, maar zo snel mogelijk komt er een tablet waarmee ze kan beeldbellen naar de mensen uit haar huidige kleine kringetje. Daar kijk ik naar uit. Eind van de middag maak ik avondeten. Eerst een ferme sla van bosui, rode kool, komkommer en ananas. Tussendoor kook ik rodelinzenpasta. Dan een saus van ui, bosui, paprika, courgette en gepelde tomaten. Dan roer ik daar de pasta doorheen. Ik heb ook een soort gehaktrollen in een plakje spek gebakken. We eten het allemaal op en het smaakt nog ook. Afwas. Webstek. Ik zie een deel van de dvd De cirkel rond (Michael Palin); het boek heb ik vanmorgen uitgelezen. Dan nog wat verder lezen en luisteren en iets na tien uur is vrijdag zestien oktober ook weer voorbij. Niet heel spannend.
Muziek vandaag: Borderline (Ry Cooder), The Slide Area (Ry Cooder), Get Rhythm (Ry Cooder), Get Rhythm (cd single) (Ry Cooder), Disques Debs International – Volume 1 – An Island Story: Biguine, Afro Latin & Musique Antillaise 1960-1972 (allerlei), het eerste plaatje van Camphor (David Sylvian), Chocolate Kings (PFM), Between A Breath And A Breath (Dyble Longdon)

–

Donderdag 15 oktober:
Ik ben om kwart voor zeven aan het werk. Koffie met De Vrouw rond negen uur. Wat overlegjes. Meer koffie met De Vrouw. En lunch. Afwasje. Ik wandel een rondje buiten het centrum. De Vrouw gaat naar haar werk. Ik werk nog een uur of twee verder en krijg veel af. Half vijf klaar. Krant. Ik maak avondeten. Spaghetti koken, kastanjechampignons bakken, bosui erbij, paprika en courgette, dan pasta erdoorheen plus groene pesto. Parmesan eroverheen. Opeten. Afwasje. Webstek, lezen en luisteren. Tien uur maar weer slapen. Wat een avonturen, weer.
Muziek vandaag: Chicken Skin Music (Ry Cooder), Show Time (Ry Cooder), Jazz (Ry Cooder), Bop Till You Drop (Ry Cooder), Zappatite – Frank Zappa’s Tastiest Tracks (Frank Zappa), Abolition Of The Royal Familia (Orb), Vive (Annie Barbazza), Live At The Baked Potato (Soft Machine), The Soft Machine (The Soft Machine), Live At The Royal Albert Hall (Snarky Puppy), het tweede plaatje van Camphor (David Sylvian)

–

Woensdag 14 oktober:
Iets voor zeven uur loop ik een ronde hard. Het is koud, heel koud, maar lopen gaat lekker. Doodstil op straat, ook vreemd. De Vrouw gaat om half negen naar haar werk. Ik lees, drink koffie en wandel rond half elf naar de biowinkel. Thuis nog meer koffie. En lunch. En afwas. En pleepoetsen. Dan even naar buiten de zon in. Ik wandel een rondje om en door het centrum. Thuis nog even lezen. Rond vijf uur ga ik avondeten maken. Eerst prepareer ik een salade van bosui, bleekselderij, rode kool, komkommer en ananas. Dan bak ik kastanjechampignons, stukjes runderchipolata, ui, paarse waspeen en risottorijst. Bouillon eroverheen en vijfentwintig minuten laten pruttelen. De Vrouw is er rond half zes weer. Ik roer parmesan door de risotto en zet hem naast de salade op tafel. We eten de risotto op, want hij smaakt zeer goed. Afwasje en afval. Webstek, lezen en luisteren en dan ga ik twee uur voor middernacht weer naar bed.
Muziek vandaag: Ry Cooder (Ry Cooder), Into The Purple Valley (Ry Cooder), Boomer’s Story (Ry Cooder), Paradise And Lunch (Ry Cooder), At The Edge Of Light (Steve Hackett), Shockwave Supernova (Joe Satriani), Far From Home (Traffic), Now We Have Light (Sanguin Hum), The World Became The World (PFM)

–

Dinsdag 13 oktober:
Zes uur. Drie kwartier later aan het werk. Vanmorgen volle bak met overleggen. De Vrouw gaat halverwege de ochtend naar buiten voor een boodschap. Ik lunch na half een en ga dan een rondje lopen om en door het centrum. En weer verder aan het werk. Vijf uur is het klaar. Krant. De Zoon is er om zes uur. De Vrouw serveert stroganoffburgers met een stoemp van aardappel, palmkool en spak. Ook heeft ze het restant salade van gisteren aangevuld met kerstomaat en doperwt. Het smaakt. Met De Zoon gaat het goed. Afwas. We zien de persconferentie waarin de minister-president en zijn knecht strenge maatregelen aankondigen voor in ieder geval de komende vier weken. Vanaf morgenavond is de horeca weer dicht, kunnen we zo min mogelijk reizen en met weinig mensen samen zijn. Dit alles om het toch weer oprukkende virus terug te dringen en te voorkomen dat er meer mensen opgenomen in de ziekenhuizen en dat de reguliere zorg stil komt te liggen. Niet leuk, maar we doen wat we moeten doen. Een 88-jarige buurvrouw is er even om advies te vragen of ze haar auto moet laten keuren of dat ze ‘m beter even uit de verzekering kan halen. Dat vraagt ze ons. Ze vertelt er ook haar halve oorlogsverleden bij. Amusant. De laatste anderhalf uur van vandaag werk ik de webstek bij, lees en luister ik en dan ga ik om tien uur weer naar bed.
Muziek vandaag: Continuum I – The Continuum Recylings Volume I (Continuum – Steven Wilson & Dirk Serries), Continuum II – The Continuum Recylings Volume II (Continuum – Steven Wilson & Dirk Serries), We Like It Here (Snarky Puppy), Tascam Tapes (DeWolff)

–

Maandag 12 oktober:
Het is opnieuw koud als ik om kwart voor zes mijn ronde hardloop. Gelukkig loop ik hard, dus merk ik er niet veel van. Nog voor zeven uur heb ik de werklaptob open en ben ik aan de slag. Het is niet eens heel druk en ik kan in alle rust van alles doen en inhalen. Koffie met De Vrouw. Meer koffie met De Vrouw. Lunch met De Vrouw. Afwasje. Ik wandel een rondje langs het kanaal. En weer verder. Vijf uur is het klaar en doe ik de werklaptob weer dicht. Krant. Dan maak ik avondeten. Eerst een fikse salade van bosui, bleekselderij, gele waspeen, rode kool, komkommer en rozijnen. Dan bak ik kastanjechampignons, ui, paprika, peper en courgette met Italiaanse kruiden. Ten slotte bak ik lamsfiletlappen. We eten – met uitzondering van de salade – de pannen leeg. Smakelijk. Afwasje. Dan webstek, lezen en luisteren. Gebruikelijke tijd ga ik slapen.
Muziek vandaag: Face Value (Phil Collins), But Seriously … (Phil Collins), Serious Hits … Live! (Phil Collins), Valentyne Suite (Colosseum), First Utterance (Comus), Collezione (Paolo Conte), het vijfde en zesde plaatje (het derde concert) uit de doos Halloween 81 (Frank Zappa), Photos Of Ghosts (PFM)

–

Zondag 11 oktober:
Ik ben op om kwart over zeven. Redelijk goed geslapen, paar keer wakker geweest. Koffie. Webstek. Lezen en luisteren. Koffie met De Vrouw. Huishoudelijks. Meer koffie met De Vrouw. De Zoon is er om kwart voor een voor lunch. Afwas. Was. Stofzuig. Ik heb appcontact met Bob en hij vraagt of ik vanmiddag weer even bij Ank op bezoek kan. Jazeker. De Vrouw gaat om twee uur weer naar het werk. Even na drie uur ben ik bij Ank. Ik schrik. Alsof er een metamorfose heeft plaatsgevonden. Ze vertelt dat ze gisteren een dagje naar huis is geweest en in en om huis zich heeft weten te redden zonder rolstoel maar met driepoot. Slikproblemen zijn weg. Haar rechterarm beweegt ze ook steeds meer, al kan ze (nog) geen kracht zetten met haar hand of er iets mee vastpakken. Ook heeft ze nog moeite met lezen en is er nog sprake van apraxie, al wordt ook dat minder. Ze vertelt in alle rust haar verhaal zonder al te veel naar woorden te zoeken. In haar gezicht zie ik veel minder dat ‘vlakke’, maar juist weer die zo typerende Ankmimiek. Het is of ik met de oude Ank zit te praten. Ik word er zielsblij van. We praten als vanouds, ook over Kunst-Zinnig-Brein, en ik vertel haar dat ik haar daarin enorm mis. Ze wil erover mee blijven denken. Bij het afscheid neem ik nog een foto. (Thuis zal ik de foto bekijken en met tranen in mijn ogen vaststellen: ‘Jezus. Dat is Ank.’) Half zes ben ik thuis. Ik maak eten: het laatste restje van de preivenkelbleekselderijsoep warm en eet ik op. Miniafwas. Ondertussen bekijk ik ook een muziekdvd. Dan werk ik de webstek bij, lees en luister ik nog iets en voor tien uur ga ik slapen.
Muziek vandaag: Sounds Of Passion (Coda), Smiling Phases (Traffic), Their First LP (The Spencer Davis Group), de dvd die mee kwam met Selling England By The Pound & Spectral Mornings – Live At Hammersmith (Steve Hackett), The Good Son vs. The Only Daughter – The Blemish Remixes (David Sylvian)

–

Zaterdag 10 oktober:
Belachelijk. Ik heb de wekker gezet. Kwart voor zes loop ik mijn ronde hard. Het is fiks koud, maar ik loop snel. Het gaat goed, al maak ik mijn hoofd niet erg leeg. Kwart voor acht is de loodgieter er. Hij kijkt van alles na, controleert de druk op de waterleiding. Die is prima. Hij kan niets vinden; de lekkage zou bij ons vandaan kunnen komen, maar voor hetzelfde geld ook niet. Hij adviseert een gespecialiseerd lekdetectiebedrijf. Lekker dan, daar had ik hem voor gevraagd. Nou ja. De beheerder van de VvE gaat bij de verzekering navragen en licht de eigenaar van de woning hieronder in. Een uur later dan gebruikelijk op zaterdag loop ik naar de markt voor fruit en groente. Daarna naar de bioslager en biowinkel. Het is zonnig, maar echt fris op straat. Tien graadjes, maar door de wind voelt het veel kouder aan. Koffie met De Vrouw. Allerlei huishoudelijks (was, plee, planten). Meer koffie met De Vrouw. De Zoon is er om half een voor lunch. Afwasje. Ik maak een overzicht en een plan met een voorstel voor de komende tijd voor Kunst-Zinnig-Brein en stuur dat naar de vrijwilligers en een betrokken kunstenaar. De Vrouw gaat om half drie naar haar werk. Ik zie een muziekdvd en eet rond half zeven twee borden uit de pan met venkelpreibleekselderijsoep. Afwasje van niks. Webstek, lezen en luisteren. De Vrouw is er om tien uur. Even bijpraten en om half elf lig ik in bed.
Muziek vandaag: Country Airs (Rick Wakeman), Live (Joe Cocker), de dvd die mee kwam met Live At The Roundhouse (Nick Mason’s Saucerful Of Secrets), Worlds Of Yesterday (Moonshot), Alone Together (Rikard Sjöblom’s Gungfly), Thousand Knives Of (Ryuichi Sakamoto)