Bas Langereis leest u voor!

–

bazbo 0634: Ansamblis Lietuva – Valstybinis Dainu Ir Sokiu Ansamblis Lietuva
Gruwelijke, wat is dit nu weer? Volksmuziek uit Lithuania, uitgevoerd door het Nationale Dans- en Muziekensemble Lietuva. Nog vermakelijk ook. Geen idee hoe we eraan komen. De plaat zelf komt uit 1991 en er is ook maar een enkele uitgave van. Het ensemble bestaat nog steeds en treedt volop op. Dat u het weet.

–

bazbo 0633: Ladysmith Black Mambazo – Shaka Zulu
Vermoedelijk eveneens afgepakt van de malloot die zijn volledige vinylverzameling de container in wilde mieteren. Plaat uit 1987, geproduceerd door ene Paul Simon. Hier de Europese versie. Niet bijzonder. Je zou de hit Homeless verwachten, maar: niet. Wel: veel negerts acapella.

–

bazbo 0632: Sourakata Koite & Diombo Kouyate – Les Griots
Afrikaanse griotmuziek op balafon en kora, met hier en daar gezang. Je moet ervan houden. Ik houd ervan. De elpee komt uit 1987 en heb ik ooit eens afgepakt van de malloot die zijn gehele verzameling bij het oud vuil ging zetten. Er is slechts een versie van (op elpee) en die heb ik dus.

–

bazbo 0631: ’t Kliekske – Vlaamse Volksmuziek
De titel zegt het al. Vlaamse Volksmuziek. Deze band komt uit Pajottenland. Je houdt je hart vast. Toch is het leuk! Dit album komt uit 1976. Draailier, doedelzak, eenhandsfluit, trombom, zang, harmonica, accordeon: het komt allemaal voorbij. Korte stukjes en toch drie kwartier vrolijk vertier. Hoe we hier aan komen weet ik niet meer. We hebben er ooit zeven euro’s voor betaald. De Vrouw kent ze van vroeger en heeft ze in de jaren tachtig hier in de oude Gigant nog zien optreden, toen zijzelf nogal verkeerde in de turbulente folkscene hier in het zo majestueuze Apeldoorn. Slechts twee versies van dit album en wij hebben de originele Belgische uit 1976.

–

bazbo 0630: Kentigern – Kentigern
Alleraardigste plaat uit 1979 van Brits bandje. Heeft maar een elpee gemaakt en van die elpee is maar een persing. Deze dus. Het materiaal op de plaat is op zich niet zo opzienbarend: Veelal traditionele fiedelfolk, met gitaren, fiddle, whistles, pipes, bodhran en zowaar een vrouwenstem. Het is zeker niet slecht, maar het stijgt niet boven iets anders uit. En dat is jammer, want veel van de stukken zitten toch complexer in elkaar dan je in eerste instantie doet vermoeden. Zo staat het openingsstukje Cullen Bay bijvoorbeeld in 5/4 en dat is een lastige maatsoort om op te dansen. Hoogst aangenaam om eens te horen, deze plaat.

–

bazbo 0629: Ferre Grignard – Ring, Ring, I’ve Got To Sing
Ferre Grignard? Nooit van gehoord. Blijkt een Antwerpse skifflezanger te zijn. Geweest, want hij overleed al in 1982. (Dank, wikipedia!) Puntige, bluesy en folkachtige liedjes à la Dylan in zijn begintijd met af en toe een wat country/westernachtige inslag. Dit album verscheen in 1966 onder de titel Ferre Grignard en werd later onder andere titels heruitgebracht. Het titelnummer en My Crucified Jesus maakten hem in bepaalde kringen legendarisch. Hoe De Vrouw erbij kwam om dit ooit (in de jaren tachtig) te kopen, weet ik niet. Ze heeft een heruitgave van de plaat uit een onbekend jaar.

–

bazbo 0628: Michel Fugain – 20 Grands Succes
Meer van de Big Bazar en Le Compagnie, onder leiding van de heer Michel Fugain. Meer van hetzelfde, eigenlijk. Dit is een Nederlandsche verzamelaar uit 1978 en er zijn twee uitgaven van. De ene is op blauw vinyl en het moge duidelijk zijn: De Vrouw heeft de andere. Het bonte gezelschap van Fugain (veel negerts) deed het opmerkelijk goed ook buiten Frankrijk, ook bij Rudi Carell.

–

bazbo 0627: Michel Fugain et le Big Bazar – Numero 4
Waarom heb ik dit bij de folk/volksmuziek gezet? Omdat het hitje Le Printemps een wat folky toets heeft? Het past beter gewoon bij de pop. Wat maakt het uit. Dit album komt uit 1976. Uit de hoesinformatie word ik niet veel wijs. De meeste stukken heeft meneer Fugain aan meegeschreven, wie de muzikanten en zangerts zijn, blijft een raadsel. Wel is er ene meneer Jean Bouchéty van de Direction Musicale en de arrangementen en de dirigeerstok, dus ik vermoed dat deze meneer een tamelijk grote klauw in de BigBazarpap heeft. Maar het kan natuurlijk ook zijn dat alle informatie op een binnenhoes staat die bij het exemplaar van De Vrouw, een Franse uitgave uit het jaar van verschijnen, ontbreekt. Vrolijk is het allemaal zeker. Fijne jarenzeventigpositivopop. En: ik ontdek dat er naast Le Printemps nóg een hitje op staat.

–

bazbo 0626: Folkstow – Danish Folk
Fiedeldiedelfolk uit 1980. Vijfkoppig bandje. Drie koppen uit Nederland, de andere twee uit Denemarken. Er is maar een uitgave van deze elpee, op het Stoof label, door het Munich bedrijf, destijds gevestigd in Bennekom. Drie fiddles, een tweetal mandolines, gitaren en een accordeon en spaarzaam wat zang. Leuk wel, eigenlijk.

–

Vrijdag 10 mei:
De wekker gaat ‘gewoon’ om kwart over vijf. twee uur later heb ik dan al wat werkzaamheden voor de Kap en Arnhem gedaan. Half acht fiets ik naar de huisarts. Ik krijg het advies om chronisch Vitamine D te blijven slikken. Daarnaast krijg ik een doorverwijzing naar een reumatoloog, in de hoop dat die iets zinnigs kan zeggen over de verdikkingen op mijn vingers. Ze zijn niet minder geworden en enkele juist dikker. Over drie maanden eens bloed prikken om te kijken of mijn Vitamine D-spiegel goed is. Ik fiets terug naar het centrum en ga gelijk naar de Kap. Daar overleg ik over een artikel dat vandaag klaar moet. Er is aanvullende tekstinhoud en een foto, dus het gaat goed komen. Rond elf uur rijd ik naar de biowinkel en bioslager voor boodschappen. Thuis koffie, lunch en vinyl met De Vrouw. Zij gaat tegen een uur naar de bioscoop. Ik wandel nog het centrum in voor een kleinigheidje en ga dan thuis verder aan het werk. Niet lang: Zwager met de twee Neefjes aan de deur. Vooruit. We kletsen wat en drinken thee. Dan komt ook De Vrouw terug. Half vijf is het weer rustig in huis. Ik werk nog een uurtje en ga dan eten maken. De Zoon is er vanavond niet. Ik maak een salade van bosui, komkommer, eikenbladsla, kerstomaat en geitenkaas. Dan een groene Thaise curry van ui, knoflook, paksoy en pastinaak. Ten slotte bak ik lamslappen. De boel is zeer op smaak en smakelijk. De afwas is te overzien en ik breng allerlei afval naar containers. Begin van de avond werk ik de webstek bij, doe ik nog werk voor de Kap, lees en luister ik en nog voor half elf ga ik slapen.
Muziek vandaag: Nocturne – The Piano Album (Vangelis), Vlaamse Volksmuziek (’t Kliekske), Les Griots (Sourakata Koite & Dkombo Kouyate), Shaka Zulu (Ladysmith Black Mambazo), Valstybinis Dainu Ir Sokiu Ansamblis Lietuva (Ansamblis Lietuva), Agusa (Agusa), Magma Live (Magma), het eerste plaatje uit de doos Torrid Zone – The Vertigo Recordings 1970-1975 (Nucleus & Ian Carr)

–

Donderdag 9 mei:
Als ik vanmorgen vroeg in de keuken ben, gaat het licht uit. Hè? Dat nou? Dan gaat op de galerij ook het licht uit. Vreemd. Ik doe de koelkast open: licht uit. Ik loop naar de meterkast. Het modem is werkend en zo op het eerste gezicht is er niets mis met de stoppen. Badkamer: geen licht meer. Ik zet koffie in de woonkamer, daar is gewoon stroom. Iets voor half zeven ga ik nog een keer kijken in de meterkast: wacht, één aardlekschakelaar staat anders. Ik zet hem weer aan en: alles werkt. Vreemd. Wat een avonturen weer. Op de werkplek heel veel te doen en ik doe het. Tussen de middag wandel ik door bos en veld. Ook in de middag heel veel te doen en ik doe het. Vijf uur thuis. De Vrouw serveert school van gehaktballetjes met allerlei groente in tomatensaus en met linzen-doperwtenrijst. Niet verkeerd. Ik was af en dan is het droog buiten en schijnt de zon. Ik loop mijn ronde hard. Als ik op straat kom, voel ik kramp in mijn lies, maar eenmaal rennend is dat helemaal weg. Wat een avonturen weer. Ik werk de webstek bij, lees en luister en ga om tien uur doodmoe slapen. Wat een avonturen weer.
Muziek vandaag: Flower Power (The Flower Kings), The Grey Of Granite Stone (Grice)

–

Woensdag 8 mei: met Kunst-Zinnig-Brein naar Nursing Congres
Wekker op gebruikelijke tijd = 05.15 uur. Ik doe rustig aan, zelfs wat werkzaamheden voor de Kap. Kwart over zeven wandel ik naar de afgesproken plek. Ank pikt me op. We rijden naar een congrescentrum in Ede. Daar staat Kunst-Zinnig-Brein vandaag de gehele dag tijdens het Nursing Congres. Al snel hebben we alles opgebouwd: een mini-expositie, informatiestand en een tafel waaraan twee kunstenaars zitten te schilderen. Het is de derde keer in deze locatie en dat we dit podium hier krijgen. Podium: letterlijk en figuurlijk. Als de bezoekers van het congres pauze hebben, dan hebben wij het druk: heel veel bekijks. Tussendoor is het rustig en komen we op adem. De catering is fijn en de mensen van de organisatie hartelijk. In september mogen we weer, maar dan in Zwolle. Ook goed. Vier uur hebben we alles weer in de auto geladen en rijden we terug. Ank zet me ergens langs het kanaal uit de auto en het laatste stukje loop ik naar huis. Daar even uitblazen. En schrikken: Roelof is overleden. Ik merk dat het me raakt. Nog iets langer uitblazen dan maar. Dan maak ik avondeten: kastanjechampignons bakken, bosui, paprika, courgette, parmesan. Klein afwasje. Webstekken bijwerken. Lezen en luisteren. De Vrouw is er om half negen. Bijpraten. En om tien uur ben ik doodop en ga ik slapen.
Muziek vandaag: Ege Bamyasi (Can), Future Days (Can), Köhntarkösz (Magma), de rest van het vierde en het gehele vijfde plaatje uit de doos The Virgin Years 1977-1983 (Tangerine Dream), The Diary Of Robert Reverie (Needlepoint)

–

Dinsdag 7 mei:
Slapen iets beter. Op de werkplek volle boel. Tussen de middag door bos. In de middag weer vol. Lange dag. Ook in de avond op de werkplek. Iets voor negen loop ik er weg. Duurt nog voor bus komt, dus eindje verderop wandelen. Half elf thuis. Niet eens heel lang bijpraten met De Vrouw. Kwart voor elf in bed.
Muziek vandaag: geen

–

Maandag 6 mei:
Niet al te redelijk geslapen. Wat wil dit zeggen? Geen idee. Ik ben in ieder geval nog niet uitgerust als ik opsta. Verder klaag ik niet. Vraag uw lokale dealer. Wat wil dit zeggen? Geen idee. Het is koud, vanmorgen. Toch zonnig. Op de werkplek is het kalm om me heen en doe ik veel. Er komt veel extra werk. Wat wil dit zeggen? Niet veel. Tussen de middag wandel ik door bos, veld en zon. In de namiddag weer veel. Half zes thuis. Ik warm de chili van vrijdag en de kaassaus van zaterdag op. Daarnaast eet ik de salade van zondag. Allemaal fijn. Vervolgens was ik af en werk ik de webstek bij. Ook lees en luister ik. De Vrouw is er om half tien. Kort bijpraten. Wat wil dit zeggen? Dat we iets willen zeggen. Ik wil maar zeggen. Om tien uur ga ik slapen.
Muziek vandaag: Ege Bamyasi (Can), Future Days (Can), het vijfde en zesde plaatje uit de doos Torrid Zone – The Vertigo Recordings 1970-1975 (Nucleus & Ian Carr), een deel van het vierde plaatje uit de doos The Virgin Years 1977-1983 (Tangerine Dream)

–

Zondag 5 mei:
Vandaag is het dertig jaar geleden dat De Vrouw en ik gingen samenwonen. Half acht ben ik echt wakker en uit bed. Koffie. Wat lezen en luisteren. Ik begin met avondeten: een stoofpot van rundvlees, ui, knoflook, paprika, prei, snijbiet en tomaat. Meer koffie met De Vrouw. En vinyl. De Zoon komt even na half een lunchen. Ik was af, stofzuig en stap dan op de fiets. Heel even regent het, maar die is snel voorbij. Fris blijft het. Bij Onze Vader gaat het goed. Hij pakt weer dingen op: lezen, mailen. Niet snel, maar dat hoeft ook niet. Hij is nog vermoeid, maar slaapt overdag minder. Vrijdag heeft hij de chirurg gesproken; die is blij dat het nog altijd goed gaat en dat ontlasting wat op gang begint te komen. Over de lymfeklieren rond de darm was hij duidelijk: je kunt ze missen, dat is geen probleem en het heeft geen consequenties. Het duurt niet lang of Vader zit weer lekker op zijn praatstoel. Na anderhalf uur ga ik weer. Nu schijnt de zon. Thuis eerst even vinyl en dan maak ik het avondeten af: een salade van bosui, radijs, komkommer en walnoot, plus een fruitsalade van ananas, aardbei en peer. Ook bak ik brood in de oven. Er is nog een restant soep van donderdag en dat eten we vooraf. De boel smaakt goed. De afwas is goed te doen en dan is het tijd om een ronde te gaan hardlopen. Het is zonnig, maar koud. Toch loop ik lekker. ’s Avonds werk ik de webstek bij en lees en luister ik nog een heel klein beetje.
Muziek vandaag: de eerste twee plaatjes uit de doos The Virgin Years 1977-1983 (Tangerine Dream), Danish Folk (Folkstow), Numero 4 (Michel Fugain et le Big Bazar), 20 Grands Succes (Michel Fugain), Ring, Ring, I’ve Got To Sing (Ferre Grignard), Kentigern (Kentigern), Sylva (Snarky Puppy & Metropole Orkest), het derde plaatje uit de doos The Virgin Years 1977-1983 (Tangerine Dream)

–

Zaterdag 4 mei:
Half zeven wakker en dat zonder wekker. Een uur later loop ik buiten mijn ronde hard. Oei, het begint net te regenen. Op de hoek van de straat is het weer droog, al lijkt de lucht zeer dreigend. En het is koud. Omdat ik lekker door loop, heb ik daar geen last van, alleen mijn handen doen zeer. Thuis word ik weer warm. Nog voor negenen wandel ik naar de markt voor groente en fruit, erna ga ik naar de slager en biowinkel voor de rest. Half elf is het meeste werk van vandaag gedaan. Koffie met De Vrouw. De Vrouw gaat na elven de deur uit, een middag naar haar Zus. Ik doe de was, lunch, lees en luister, wandel een rondje en ga avondeten voorbereiden. Eerst een salade van bosui, komkommer, radijs en aardbei. Dan een saus (roux, melk, kaas, ham), vervolgens asperges koken en ten slotte bieflappen bakken. De Vrouw is om half zeven thuis en we zitten een kwartier later aan tafel. Het is allemaal heel erg lekker. Kwart voor acht is de afwas ook gedaan. Dan werk ik de webstek bij, lees en luister ik verder. Vanmiddag had ik hoofdpijn. Gisteren vond ik het leven niet leuk. Het is vol in mijn hoofd. Maar het is geen probleem.
Muziek vandaag: Somnium (Jacco Gardner), Wurdah Ïtah (Magma), Bee Gees 1st (Bee Gees), A Drop Of Light (All Traps On Earth), Past The Evening Sun (Ring Van Möbius), Immigrance (Snarky Puppy), Stardust We Are (The Flower Kings)

–

bazbo 0625: Fairport Convention – The History Of Fairport Convention
Ik kocht deze dubbelelpee een jaar of tien, vijftien geleden, tweedehands, in de nadagen van het bestaan van Tommy, de geweldige platenwinkel in het centrum van Tilburg. Ik heb helaas geen datum in de hoes gezet, zoals ik altijd doe/deed. Ik wist een originele Britse versie te kopen; het zegel is helaas van de hoes af, maar het boek zit er nog mooi in. De platen zitten nog in de originele Islands Records binnenhoezen. Dit is een verzamelalbum uit 1972 van de koningen van de folkrock en erop staan stukken van de eerste zes albums (lees: de hoogtijdagen) van de groep, plus een nummer dat op dat moment nog niet verschenen was. De band speelt een mengelmoes van eigen stukken en traditionals (en een enkele Dylancover), zowel akoestisch als meer elektrisch. We horen Richard Thompson in zijn glorietijd, Sandy Denny toen ze nog leefde, Ashley Hutchings en de andere oerleden. Vooral de stem van Denny blijft me bij de strot grijpen. Jammer dat er geen prehistorisch materiaal van de groep op deze elpee staat, maar dat heeft beginzangeres Judy Dyble een paar jaar geleden goedgemaakt op een latere knoert van een verzamelset, waarop zij schittert. Ik heb en ken niet veel van de Fairports, maar weet dat ze een jaarlijks festival organiseren rondom hun werk en waar veel andere bekende artiesten komen optreden (het Cropredy festival), waar hele families naartoe gaan en waar een zeer vriendelijke sfeer heerst. De muziek leeft nog altijd enorm onder de liefhebbers en als ik deze dubbelaar zo hoor, dan begrijp ik wel waarom.

–

bazbo 0624: The Dubliners – Together Again
Album uit 1979 met meer van hetzelfde: traditionele Keltische muziek op gitaartje, fiddle en whistle en met een boel samenzang. Soms saai, soms opzwepend. Schijnt dat de roodbebaarde zanger en snarenman Luke Kelly het beste de weemoedige stukken kon vertolken. En dan John Sheahan’s jankviool erbij. De Vrouw heeft een Ierse uitgave van deze plaat.

–

bazbo 0623: The Dubliners – Fifteen Years On
Verzamelplaat uit 1977, toen The Dubliners al vijftien jaar bezig waren. Meer Keltische traditionals, veelal live uitgevoerd, ook al is nergens te achterhalen waar en wanneer. Ook niet wie er op welk stuk speelt. Vaag. De Vrouw heeft een Britse uitgave van deze dubbelaar en betaalde er ooit f24,95 voor.

–

bazbo 0622: The Dubliners – On Stage
Deze plaat is uitgebracht in 1974 en De Vrouw heeft een Nederlandsche heruitgave, volgens Discogs van een onbekend jaar, terwijl er toch vrij groot 1978 op staat. Verder horen we wat we van The Dubliners mogen verwachten. Saaie songs, afgewisseld met aardige instrumentaaltjes. Klassiek Keltisch. Ik begrijp nog altijd niet zo goed wat deze band nou zo speciaal en legendarisch maakt. Niet dat het slecht is, zeker niet, maar ik vind het gewoon niet zo bijzonder.

–

bazbo 0621: De Danann – Selected Jigs, Reels & Songs – Established 1975
Een Ierse band, dit. Maken traditionele Keltische folk. Op deze plaat uit 1977 staan jigs, reels en songs. Goh. Fiddle, whistles, mandoline, banjo, bouzouki, bodhran en stampen maar! Of je in een Ierse pub zit. Niet heel bijzonder, dus. Toch aangenaam. De Vrouw heeft een Amerikaanse heruitgave uit 1978. Grappig: de plaat is geproduceerd en opgenomen door Conny Plank, de Duitsche krautrockkunstenaar. In 1987 veranderde de band de bandnaam van De Danann in Dannan. Schiet mij maar lek.

Ik kan twee routes lopen naar het café. Een van die routes loopt langs een plein. Daar zal het wel druk en lawaaierig zijn, dus kies ik de iets langere door de winkelstraat. Ook hier al volop mensen. Het zijn veelal gezinnen die van de kermis af komen. Een enkeling loopt al wat te zwalken en te schreeuwen, maar het valt me mee. Het is kwart over negen en Prinsennacht is begonnen.

In het café is het nog rustig. Voorin, aan de bar, staan en zitten al wel veel lui. Achterin, in het zaaltje, is het bijna leeg. Ik blijf wat achterin staan en kijk rond. Op het podium de bekende opstelling: twee gitaarversterkers en de keyboardstandaard, daarachter de grote basversterker en de twee drumstellen. Het past maar net.
‘Ik heb geen idee welk bandje er komt spelen,’ zegt iemand. ‘Jij?’
Ik kijk opzij. Een alleraardigste blonde meid is naar mij toe gekomen. Ik ken haar niet. ‘Gezien het instrumentarium zal het wel een fikse herrie worden,’ grap ik. ‘Oordopjes bij je?’
‘Nee. Jij?’ Ze is rond de dertig, niet al te groot en kijkt me met mooie blauwe ogen aan.
Ik leg mijn hand op de borstzak van mijn jasje. Ze zitten er. ‘Ik altijd,’ zeg ik.
‘Ik ben wel benieuwd naar wat er komt spelen,’ gaat ze verder.
‘Ik niet.’
‘O?’
‘Grapje. Het is een band die de muziek speelt van The Allman Brothers.’
‘Van de wat?’
‘The Allman Brothers, die ken ik van naam,’ zegt iemand anders. Het is een vent van eind dertig, misschien veertig. Hij is erbij komen staan.
‘Wie ben jij nu weer?’ vraag ik luid.
Hij steekt zijn hand uit en zegt iets. Een naam, vermoed ik. De naam versta ik niet, maar ik schud de hand. Ik zeg hoe ik heet. De alleraardigste blonde meid steekt haar hand nu ook uit. Die schud ik ook maar. Wat of ik er anders mee zou moeten doen, weet ik ook niet. Weer noem ik mijn naam. Zij zegt iets. Die van haar, gok ik. Ook die van haar versta ik niet. Van dichtbij ziet ze er ouder uit dan rond de dertig.
‘The Allman Brothers waren heel bekend,’ gaat de vent verder. ‘Maar ik zou geen liedjes van ze kunnen noemen.’
‘Ze maakten dan ook geen liedjes in de drieminutenzin van het woord,’ zeg ik.
‘Ze waren wel heel goed.’ Dat zegt de vent die ze van naam kent en geen liedjes van ze kan noemen. ‘Knap als je hun werk kunt naspelen. Net als Zappa, die was ook geniaal.’
‘O ja?’ vraag ik.
‘Ja. Zij moet er niet zo veel van hebben, van Zappa.’ Hij wijst op de alleraardigste blonde meid, die bij het noemen van de naam een andere kant op is gaan kijken. ‘Als ik thuis Zappa opzet, dan gaat zij naar boven. Maar ik vind het geniaal.’
Zal ik gaan vertellen over hoe ik De Vrouw heb aangestoken met mijn liefde voor De Grote Meester? Dat ze met me mee gaat naar optredens en festivals alwaar bandjes en ensembles het werk spelen? Ik doe het niet.
‘In het begin denk je: dit trek ik niet, het gaat alle kanten op.’ De vent laat zich niet onderbreken. ‘Maar al snel ontdek je dat het geniaal is. Ken je Zappa?’
‘Wie?’ vraag ik.
‘Frank Zappa.’
‘Nogal.’ Over drie weken zitten we in de Kursaal in Oostende naar The Bizarre World Of Frank Zappa te luisteren. Twee maanden later zijn we op het vierdaagse festival Zappanale en eind november bezoeken we de Mosae Zappa tweedaagse in Heerlen met onder andere De Zoon Van.
‘Hij was geniaal,’ gaat de vent verder.
‘Wist je dat we hier in Apeldoorn een band hebben die zijn werk speelt?’ ‘Nee? Dat wist ik niet! Geniaal. Hoe heten ze?’
‘The FoolZ. Al meer dan vijfentwintig jaar. En ze zijn goed.’
‘Als je het werk van Zappa kunt spelen, dan ben je niet goed, maar geniaal.’
‘De band van vanavond is ook heel goed,’ zeg ik. Ik word een beetje simpel van het gegeniaal. ‘Ze spelen het werk in een soortgelijke bezetting als The Allman Brothers begin jaren zeventig. Met twee gitaren, bas, toetsen en kijk maar op het podium: twee drumstellen.’
‘Dat zie je niet zo veel.’
‘Opletten, dus,’ gebied ik. Dan loop ik naar voren. De band begint te spelen.

Links voor het podium vind ik een plekje van waaraf ik het goed kan zien en horen. Ik sta iets aan de kant, zodat ik niemand in de weg sta, ook de mensen die op een stoel aan een tafeltje zitten niet. Uit mijn zak pak ik mijn telefoon. Het is tien uur geweest, zie ik.
Rob staat rechts voor het podium achter de knoppen. Hij ziet mij, ik zie hem. Ik knik en zwaai. Het geluid is nog niet helemaal in balans. Ik hoor de toetsen niet. Nu ben ik niet alleen een toetsenfiel, maar ik ken de man die vanavond de Hammond- en pianogeluiden voortbrengt nogal goed. Altijd fijn om hem aan het werk te horen. De band begint met een serie instrumentaaltjes.
Ik kijk schuin achter mij. Er staan mensen op een paar meter afstand van het podium te kijken en te luisteren. Een jongeman staat ontzettend uitbundig te dansen, met veel wijdse en onverwachte bewegingen. Ik vind het ontzettend debiel. Doe normaal. Naast hem staat een jonge vrouw van hem weg te kijken. Hij probeert haar over te halen met hem mee te clownen, door haar in zijn armen te nemen en dicht tegen zich aan te drukken, zodat ze zijn bewegingen wel moet volgen. Lacht ze? Ze heeft lang en steil oranjerood haar, een bleek gezicht met sproetjes, heldere ogen. Nee, ze lacht niet; het lijkt eerder of ze pijn heeft. Ze draagt een zwart spijkerjasje, een strakke zwarte spijkerbroek en zwarte laarsjes. Ik meen iets in haar te herkennen, maar weet niet wat. Wat ik wel weet, is dat het me niet interesseert.
Op het podium klinkt een gave unisolo door de twee gitaren. De muzikanten gaan al snel op in hun muziek. Ogen dicht en soleren maar. De ene gitarist speelt heel fysiek: hij beweegt explosief mee met de tonen die hij aanslaat. De andere staat erbij alsof er een begrafenis gaande is, maar ondertussen brengt hij de meest waanzinnige tonenreeksen voort. Ik houd ervan.
Ik maak twee foto’s van de band die aan het spelen is en berg dan de telefoon weer op in de zak van mijn jasje.

Opeens staat de jonge vrouw voor mijn neus. Ze veegt een streng oranjerood haar uit haar gezicht en kijkt naar mij op. ‘Nu ben ik toch nieuwsgierig,’ zegt ze. ‘Ben jij Bas?’
‘Ja,’ antwoord ik.
‘Weet je wie ik ben?’
Ik weet het allang, maar ik doe net of ik even nadenk. Dan kijk ik haar aan, diep in haar ogen en ik zeg: ‘Eva.’
Ze juicht zonder geluid en vliegt me om mijn nek. Ik sla mijn armen om haar heen, wrijf over haar rug. Dan draait ze zich om en gaat ze terug naar de kerel die nog altijd bezig is met zijn mallotige kookpottendans.
Eva. Ooit was ze een jaar of vijftien. Wanneer was dat? Even denken. Negentientweeënnegentig of zoiets. Dan is ze nu meer dan vijfentwintig jaar ouder. Ik ook.
De muziek gaat voort. Na de instrumentaaltjes volgen enkele nummers met zang. Het Engels van de zanger is niet zo goed. Zijn gitaarspel wel. De eerste set is voorbij voordat ik het weet. De band stapt het podium af.

‘Hé Bas.’ De toetsenist steekt zijn hand op. ‘Mooi dat je er ook weer bent.’
Ik grijp de hand beet, pak hem bij zijn schouder en begroet hem. ‘Hoe gaat het?’ vraag ik.
Hij zegt iets. Ik versta het niet. De geluidsman heeft de kroegmuziek aangezet. Nogal hard. Ik kijk om me heen. Er is inmiddels veel volk in het zaaltje van het café. Maar Eva zie ik nergens meer. De toetsenist gebaart dat hij een biertje gaat halen bij de bar. Ik zwaai hem na.
Er komen nog meer mensen. Het wordt aardig vol. De mensen moeten schreeuwen om over de muziek heen te komen. Ik zie wat de geluidsman gaat doen. Waar ik bang voor ben, gebeurt: de muziek gaat nog harder.
Het is wat warm aan het worden. Ik heb wel zin in iets drinken. Water graag, het liefst uit de kraan. Maar ik ben alleen. Bij de bar zie ik dat de toetsenist zijn biertje al heeft. Als hij me had gevraagd of ik iets wilde drinken, had ik gezegd dat ik kraanwater wil. Maar hij drinkt vast op kosten van het café. En ik durf niet naar de bar om te vragen om één glas water uit de kraan. De bangerik.
Ik ga niet op mijn telefoon kijken. In plaats daarvan loop ik naar de ruimte tussen het zaaltje en het café. Daar hangen allerlei kunstwerken. Ik doe net of ik ze aandachtig bestudeer. Mijn oordeel heb ik overigens al na één blik om het eerste doek geveld: klodderprutswerk.

Hoor, de tweede set gaat van start. Ik ga weer terug naar het podium. Nu sta ik aan de rechterkant, vlak achter de geluidsman. Aan de begintonen had ik Jessica al herkend. Mooi stuk, klassieker. Om mij heen komen allerlei mensen staan. Dicht op me. Heel dicht op me. Maar niet Eva. Ook niet de alleraardigste blonde meid die er van dichtbij niet uitziet als rond de dertig. Verdwenen. In rook opgegaan. De mensen die er wel zijn praten door de muziek heen. Praten? Schreeuwen. Ik zie over de schouders van de geluidsman dat hij de schuifjes wat meer naar boven doet. Heeft hij poep in zijn oren? Dit begint pijn te doen. Met veel moeite peuter ik het etuitje met de gehoorbeschermers uit de borstzak van mijn jasje. De mensen staan zo dicht op me, dat ik nauwelijks ruimte heb. En ze schreeuwen, brullen, krijsen. De oordoppen zitten aan elkaar vast met een koordje. Het koordje zit in de knoop. Het koordje is elastisch. Ik krijg het niet gemakkelijk uit de knoop. Mijn oren doen zeer. Het volk gilt nog steeds. Het lawaai snijdt. Ha, eindelijk. Eerst de rechter, dan de linker. Aan het koordje zit ook een klemmetje. Dat maak ik vast aan de rever van mijn jasje. Ik duw de gehoorbeschermers nog iets beter op zijn plek. Het geluid is dof, veel hoge tonen zijn weg, behalve de alom aanwezige en genadeloze pieptoon. Op het podium is Jessica afgelopen. De mensen klappen en joelen. Een ander nummer begint. Ik kijk weer over de schouders van de geluidsman. De schuifjes gaan nog wat verder omhoog. Mensen duwen, botsen tegen me aan. Er hangt een vogel over mijn schouder te hijgen. Zijn kop stinkt. De pieptoon doet pijn. Mijn hart bonkt in mijn hoofd. Ik zweet van angst. Ik weet dat me maar een ding te doen staat.

Ook buiten is er enorm veel lawaai. Nu maakt het niet meer uit welke route ik kies. De kortste wordt het. Op de hoek is het plein. Bierkramen, een mensenmassa, beukende bastonen, felle flitslampen. ik snel over het trottoir aan de andere kant van de straat om de hossende meute te omzeilen. Gelukkig wordt de menigte hier dunner. Al lopende trek ik aan de koordjes de gehoorbeschermers uit mijn oren. Plop, plop. Er komen me zwalkende mensen tegemoet. Er is iemand op een fiets die er doorheen wil. Ik prop de oordopjes in het etuitje. Drie meisjes trekken een vierde meisje op haar knieën met hen mee. Gegil. Een van de meisjes stoot een beker bier uit de handen van een ander. Het gaat bijna over mijn schoenen; ik kan net opzij stappen. Het etuitje stop ik terug in de borstzak van mijn jasje. Nog iemand op een fiets. Slingerend tussen de lallende mensen door. Ik ontwijk hem en loop verder. Na tweehonderd meter staan er hekken dwars over straat. Daarachter zeker vijf politiewagens en bijna twintig agenten. Sommigen hebben rode lampen in hun hand, een soort toortsen waarmee ze naar auto’s signaleren dat die opzij moeten. Ik passeer de hekken. Twee agenten lopen met me op, schijnen met een zaklamp door de ruiten van een grote zwarte geparkeerde auto. Op de hoek van de straat mag ik linksaf. Nog weer honderd meter verder is de ingang van het appartementencomplex.

Eenmaal binnen is het doodstil. In de gang hang ik mijn jasje op een knaapje aan de kapstok, trek mijn schoenen uit en zet die in het kastje. Dan open ik de deur naar de woonkamer. Ik zoen De Vrouw der Vrouwen en leg mijn huissleutels in de la van de kast.
‘Hoe was het?’
‘Het bandje blijft gaaf,’ zeg ik. ‘Maar de wereld staat in brand.’
‘Je bent vroeg.’
‘Na de eerste set ging het volume heel erg omhoog,’ vertel ik. ‘Op zich helpen de gehoorbeschermers dan wel, maar het publiek schreeuwde eroverheen. Dan is het lawaai en vind ik het niet leuk meer.’
Ik zie dat De Vrouw weet wat of ik dan moet doen. Opnieuw zoen ik haar en ik verlaat de woonkamer weer. Vijf minuten later lig ik rillend in bed. Het is nog voor middernacht en ik poog te gaan slapen. Tevergeefs.

Wat een avonturen weer.

–
Apeldoorn, mei 2019

–

Hier lees je ‘m op FOK!.

–
Vanaf heden lees je bazbo’s stukjes weer op donderdag, net zoals van 2007 t/m 2013!

–

bazbo 0620: Clannad – Dúlamán
Clannad 1976. De band speelt de Keltische folk waarmee het ooit begon. Pas veel later schakelden ze over naar de synthesizerzwijmelarij en werden ze bekend. Dit is authentiek werk, gearrangeerd door Cíarán Ó Braonáin. Harp, mandoline, whistles, gitaar en meerdere stemmen bepalen het geluid. Niet eens echt opzienbarend, maar wel degelijk werk. Het titelnummer is wat dat betreft wel representatief. De Vrouw heeft een originele Ierse versie uit 1976 met een uitklaphoes van verrekte dun karton. Ze betaalde er ooit f21,50 voor.

–

bazbo 0619: The Chieftains – Live!
Aha, de legendarische Ieren! De Vrouw betaalde ooit f24,90 voor een Canadese herpersing uit 1983. De hoes heeft jarenlang ingelijst op een prominente plaats in de woonkamer gehangen. Paddy Moloney en de zijnen geven hier een staaltje Keltische folk van hoog niveau ten beste, opgenomen in de Massey Hall in Toronto in 1977. We horen jigs en reels en een enkele air, uitgevoerd op fiddles, bodhrans, whistles, harp en pipes. Prachtig, prachtig.

–

bazbo 0618: Chickenfeed and guests – The Best Of What?
Chickenfeed was een Nederlands bandje dat vooral westernmuziek speelde. Je zou het in eerste instantie niet zeggen, want het klinkt zeer origineel. Tot halverwege de eerste plaatkant ’t Boemeltje van Purmerend klinkt. Dit album komt uit 1977 en er staat een bonte verzameling vertolkingen op. Van Honky Tonk Blues (Hank Williams) tot en met de Maple Leaf Rag (Scott Joplin). Allemaal hoogst vermakelijk. Het instrumentarium is breed: banjo, mandoline, blazers, gitaren, viool, enzovoorts. Op youtube niets te vinden. De band heeft ook maar een plaat gemaakt. Jammer, want het is aanstekelijk! De hoes vermeldt: ‘Recorded At Fendal Sound Studios, Loenen (NL), 1977’ en de plaat is uitgebracht op een label dat Stoof heet.

–

bazbo 0617: Bleizi Ruz – Bleizi Ruz
Begin jaren tachtig bestond er in ons zo majestueuze Apeldoorn een heuse folkscene en De Vrouw maakte daar fanatiek deel van uit. Niet dat ze muziek maakte, maar ze bezocht concerten in de folkclub van Gigant en het gebeurde wel eens dat muzikanten overnachtten in het (studenten)huis waarin ze een kamer had. De leden van Bleizi Ruz sliepen op de gang, zo gaat het verhaal. Meer wil ik niet van het verhaal weten. De Vrouw zegt dat dit jarenlang haar favoriete elpee is geweest. Ik begrijp het wel: het is aanstekelijke Keltische volksmuziek uit Normandië op viool, accordeon, fluit, bodhran, gitaar en meer van zulks. Deze elpee komt uit 1980 en De Vrouw heeft de originele Franse uitgave (daarnaast is er slechts nog een Spaanse). Obscuur spul, maar leuk!

–

bazbo 0616: Joan Baez – A Package Of Joan Baez
De Vrouw vraagt waarom dit bij de folk staat. ‘Het repertoire is hetzelfde als op die plaat van Harry Belafonte!’ zegt ze fel. Ja, en die staat bij de pop-rock-jazz. Joan Baez werd vooral bekend als folkie in de jaren zestig. Ik probeer nog een vergelijking met Dylan te maken, maar De Vrouw heeft met Dylan niks te maken. Dit album is een heruitgave van Joan Baez in San Francisco uit mei 1964. De Vrouw heeft een Duitsche versie uit 1978. Tijdens het concert zingt mevrouw allerlei traditionals en covers. Niet bijster origineel, maar daar gaat het in de folk ook niet om. Waar het wel om gaat, weet ik zo even niet. Mooie stem, maar mij grijpt het niet zo. Gelukkig duurt het album net een half uurtje.

–

bazbo 0615: Africa Soli – Bamoulé
We zijn bij de volksmuziek, folk en wereldmuziekskes! Gelijk de eerste weet ik niet meer van hoe ik eraan kom. Ik vrees dat ik hem heb afgepakt van iemand die zijn hele vinylverzameling bij het oud vuil wilde zetten. Ik heb hem nog nooit gedraaid. Tot vandaag, dan. Africa Soli is volgens mij een Nederlandsche aangelegenheid. De band bestaat uit zes muzikanten waaronder een Nederlander, de plaat is opgenomen in de Vuurland Studio in Utrecht in 1988, de producent heet Stefan van Compenhout en de hoes is ontworpen door Jan Willem Baggerman uit Rotterdam. Op de plaat hoor ik voornamelijk negergetrommel. Leuk voor even, maar na een plaatkant ben ik het wel zat. Gelukkig is er wat afwisseling doordat er af en toe wat negergezang is. Er is maar één versie van deze plaat en gezien het aanbod op Discogs is het niet echt een heel bijzonder iets.

–

bazbo 0614: OST – De Stratemakeropzeeshow – Originele liedjes uit de gelijknamige VARA TV-serie
Deze kreeg ik een jaar of wat geleden van iemand, maar ik zou niet meer weten van wie. Slordig. Het is een elpee uit 1973 en er is maar één versie van. Erop zingen Aart Staartjes (‘De Straat’), Wieteke van Dort (de Deftige Dame) en Joost Prinsen (Erik Engerd) de liedjes met teksten van Willem Wilmink en Hans Dorrestijn. Over jeugdsentiment gesproken. Als kind zag ik het programma op televisie, al mocht de aflevering over seks niet aan. Die over poep en pies nog net. Vandaag de dag onbegrijpelijk dat dit ooit zo controversieel was… Mooi werk, dit.

–

bazbo 0613: OST – Sesamstraat
Hoe komen we hier nu weer aan? De Vrouw denkt dat hij van haar zus is geweest. Toen die uit de kleine kinderen raakte, zaten wij er net in (eentje). Het zou kunnen. Deze elpee komt uit 1976. Ernie heeft nog een lage en bijna fluisterende stem, Tommie juist een hoge, Pino is onherkenbaar en Bert is Bert. Er staan een zwik liedjes op, afgewisseld met dialoog. Wij hebben overigens een heruitgave uit 1981, zie ik nu. Dat u het even weet.

–

bazbo 0612: OST – De bekendste liedjes uit Ja Zuster, Nee Zuster – De geschiedenis van een rusthuis vol herrie
Deze heb ik meegenomen uit de kleine platenverzameling van mijn ouders toen ik definitief het huis uit ging op 5 mei 1989. Deze elpee komt uit 1968 en ik kan me niet anders herinneren dan dat we hem thuis hadden. Ik ben van 1965, dus mijn ouders – ik vermoed Onze Vader – moeten hem toen hebben gekocht. Moeders had een koffergrammofoon en we draaiden deze plaat veel op onze slaapkamer, luid de liedjes van de Vara-televisieserie meezingend. De teksten zitten nog altijd voor in mijn geheugen. Dit is Hollandsch erfgoed. Stuk voor stuk klassiekers: Hendrik Haan, Wilt u een stekkie?, Bello, Bello, Bello, M’n Opa, Duifies, duifies en Lodewijk, waar zit je?. Van de televisieserie kan ik me niets herinneren en het is eeuwig zonde dat de originele banden gewist zijn. Maar ik heb de elpee, de enige uitgave ervan. Jeugdsentiment, dit.

–

bazbo 0611: OST – James Bond Grootste Hits
Ik wist niet dat James Bond zelf ook hits had gescoord. O wacht, een of andere Hollandsche platenmaatschappij heeft deze verzamelaar een wat misleidende titel meegegeven. Op deze plaat die De Vrouw ooit kocht staat wat je mag verwachten: de bekendste titelsongs uit de Bondfilms. Van het instrumentale thema tot Goldfinger en van Diamonds Are Forever tot For Your Eyes Only. Wat mij opvalt, is dat de twee stukken met Shirley Bassey met kop en schouders boven alle andere uitsteken. Deze verzamelaar uit 1981 is wereldwijd uitgegeven en wij hebben – zoals de titel doet vermoeden – een Nederlandsche versie ervan.

–

bazbo 0610: OST – The Music Of Cosmos
Cosmos: A Personal Voyage was een dertiendelige Amerikaanse televisieserie, uitgezonden van september tot en met december 1980 door de Public Broadcasting Service omroep. In de serie kwamen allerlei wetenschappelijke onderwerpen aan de orde, van de oorsprong van het leven tot en met de positie van de mens in het heelal. Zelf heb ik die serie van Carl Sagan nooit gezien. Voor de muziek in de serie maakte men gebruik van bestaande klassieke en synthesizermuziek. Bach, Stravinsky en andere klassiers gaan fijn samen met Tomita, Synergy en Vangelis. Hoe ik aan dit album kom: geen idee. Ik vrees dat ik hem heb meegepikt uit een collectie van iemand die al zijn vinyl bij het oud vuil ging zetten. Er is zowaar een Nederlandse versie van het album uit 1981 en die heb ik. Leuk!

–

bazbo 0609: OST – Labyrinth
Deze elpee staat verkeerd in de kast. Moet voor de vorige, want hij komt uit 1986. Nou ja. Ik zag deze door Jim Henson geregisseerde rolprent met David Bowie in de hoofdrol in dat jaar in de bioscoop samen met een toenmalige filmvriendin. Op 4 maart 1987 vond ik de soundtrack voor een mooi prijsje. Op deze elpee staan zes stukken die David Bowie (deels) heeft gecomponeerd, de andere muziekskes zijn van filmmuziekmaker Trevor Jones. Nu ik mijn Europese versie uit het jaar van verschijnen zo na dik vijfentwintig jaar weer eens terug hoor, vind ik het alleraardigst. De Bowienummers blijven overeind, maar de instrumentaaltjes ook. Underground was de grote hit voor Bowie. Onder de liefhebbers heerst de opvatting dat de rol van Bowie in de film niet eens zijn allerslechtste is. Van die hele film kan ik me eigenlijk bijna niets herinneren. Hij staat hier al jaren op dvd in de kast en hij zit nog altijd in het plastic. Wie weet …

–

bazbo 0608: OST – Cry Freedom
Juli 1988. Ik ben nogal verliefd op een leuk meisje en neem haar mee naar de film. Niet de meest romantische, deze rolprent van Sir David Attenborough met Kevin Kline en Denzel Washington in de hoofdrollen. Gebaseerd op het verhaal van Donald Woods, de journalist die halverwege en eind jaren zeventig de Zuidafrikaanse vrijheidsstrijder Steve Biko volgt. Als Biko in een politiecel sterft, schrijft Woods daar kritisch over en dat moet hij bijna met de dood bekopen, maar na een hachelijk ontsnappingsavontuur komt alles goed. Met het leuke meisje en mij ook. Na afloop van de film gaan we bij haar thuis nog iets drinken en dan gebeurt het. Nog geen maand later, op 15 augustus koop ik dit album, de Britse versie. De stemmige muziek van George Fenton en Jonas Gwangwa heb ik bijna dertig jaar niet gehoord en maakt gelijk weer diepe indruk. Krijg zin om de film weer eens te gaan bekijken. Met het leuke meisje en mij loopt het later nóg beter af. Inmiddels zijn we bijna negenentwintig jaar getrouwd.

–

Vrijdag 3 mei:
Geen wekker en om kwart voor zeven op. Half acht de werklaptob open. Ik werk lekker en stevig door. Koffie met De Vrouw en vinyl. Na het middaguur lunchen we, haal ik het groentepakket en doe ik een paar boodschapjes bij een supermarkt. Dan weer verder werken. Alles lukt. Maandag verder. Half vijf doe ik de werklaptob weer dicht. Even de krant lezen. Marja is bij De Vrouw op visite. Ik maak alvast avondeten: een fiks goede chili met prei, paprika en ananas. Ook een salade van komkommer, bosui, augurk, olijven, rucola en bladsla. De Zoon is er om kwart voor zeven en een half uurtje later zitten we aan tafel. De fiks goede chili is heet. En goed. Maar dat zei ik al. De afwas is te overzien en erna breng ik afval naar de containers. Het regent, dus ik ga niet een ronde hardlopen. Morgenochtend als het beter is. Ik werk de webstek bij, lees en luister en ga rond half elf slapen.
Muziek vandaag: de eerste drie plaatjes uit de doos The Virgin Years 1977-1983 (Tangerine Dream), Selected Jigs, Reels & Songs – Established 1975 (De Danann), On Stage (The Dubliners), Fifteen Years On (The Dubliners), Together Again (The Dubliners), The History Of Fairport Convention (Fairport Convention), het vierde en vijfde plaatje uit de doos The Virgin Years 1977-1983 (Tangerine Dream), Retropolis (The Flower Kings)

–

Donderdag 2 mei:
De wekker gaat. Twaalf minuten later word ik opnieuw wakker. Verder gaat alles goed. Op de werkvloer is het stil, weinig collega’s om me heen. Toch zeer veel te doen aan overleggen. Tussen de middag heb ik net even gelegenheid om te wandelen door veld en bos. Het regent een heel klein beetje. Ook in de middag volop overleg. Half zes thuis. De Vrouw serveert stevige soep van knolselderij en selderij, kalfschnitzel en salade. De afwas is te overzien. Dan bel ik Onze Vader. Het gaat goed met hem, heeft nog niet zo veel energie, maar de stoelgang komt weer op gang. Mooi. Vanavond komt Jaap op bezoek. Niet erg. Tien uur is hij weg. Snel werk ik de webstek bij en dan ga ik om half elf slapen.
Muziek vandaag: geen.

–

Woensdag 1 mei:
Geen wekker en toch om zeven uur op. Ik doe al wat voorwerk voor de Kap. Kwart voor negen ben ik daar in kantoor en doe ik nog meer. Rond tien uur wandel ik naar de biowinkel voor wat boodschappen. Thuis koffie en lunch met De Vrouw. De Vrouw gaat rond half een naar haar werk. Ik heb dan afgewassen en de krant gelezen. Vervolgens werk ik de webstek bij (vakantieverslag), loop ik naar een supermarkt in het centrum, lees en luister ik wat. Half vijf loop ik mijn ronde hard. Dan eten maken. Rode ui bakken, courgette en tomaat erbij in, twee eieren eroverheen, peper, zout: genoeg. Dan ga ik verder lezen en luisteren. De Vrouw is er om half negen. We kletsen wat bij. Ik lees het boek van Buwalda uit (duurde even voordat ik erin zat, maar eenmaal erin is-ie wel erg meeslepend), begin in Meneer Foppe en het gedoe (Wim de Bie) en ga om tien uur slapen.
Muziek vandaag: BTTB (Ryuichi Sakamoto), Hidden Details (Soft Machine), The Story Of I (Patrick Moraz), Planetary Overload Part 1: Loss (United Progressive Fraternity), Mékaník Destruktíw Kômmandôh (Magma), het vierde plaatje uit de doos Torrid Zone – The Vertigo Recordings 1970-1975 (Nucleus & Ian Carr), South Of Reality (The Claypool Lennon Delirium)

–

Dinsdag 30 april:
Word ik wakker? Vooruit. Met moeite. Zoals altijd: eenmaal op = geen probleem. Op de werkvloer is het stil. Veel collega’s om me heen zijn niet om me heen. Ik kan in alle rust van alles doen. Tussen de middag wandel ik door bos. Ook in de middag is het rustig. Net als ik in de bus zit, ontdek ik dat ik mijn twee telefoons op mijn werkplek heb laten liggen. Wat doe ik? Terug? Ach nee, ik red het ook wel tot donderdagmorgen zonder. Als je nog geen foto’s hieronder ziet, dan klopt dat dus. Zie je wel foto’s hieronder, dan heb ik die later ingevoegd. Half zes thuis. Krant. De Vrouw serveert een quiche van bladerdeeg, roomkaas, courgette, selderij en kerstomaatjes. Met een salade erbij. De Zoon helpt mee met opeten. De afwas is klein. Op tijd kan ik dus de webstek bijwerken en lezen en luisteren.
Muziek vandaag: Octane Twisted (Porcupine Tree), Back In The World Of Adventures (The Flower Kings)

–

Maandag 29 april:
Mistig vanochtend. De markt staat in de straat maar ik zie ‘m bijna niet. Dat komt niet door de mist, maar doordat de markt zo klein is, dat hij helemaal achterin de straat staat. Ik moet wel bij een andere bushalte instappen. Op de werkplek ligt van alles. Dat alles doe ik. Niet alles, maar het meeste wel. Op de vraag of ik mijn tijdelijke urenuitbreiding wil verlengen, antwoord ik tot uiterlijk 1 juli en dat is akkoord. Tussen de middag wandel ik door veld, bos en zon. Ook in de middag van alles, maar niet alles. Morgen verder. Half zes thuis. Eerst een ronde hardlopen. Dat gaat moeizaam, maar het lukt me wel goed. Dan maak ik avondeten: een roerbak van oesterzwam, rode ui, paprika en courgette. Net als ik de parmesan over het gerecht heb gestrooid, komt De Vrouw thuis. Ze kon eerder weg. Even bijkletsen. Dan was ik af en ga ik de webstek bijwerken. Ook lees en luister ik en om tien uur is het bedtijd.
Muziek vandaag: The Story Of I (2019 remastered) (Patrick Moraz), het derde plaatje uit de doos Torrid Zone – The Vertigo Recordings 1970-1975 (Nucleus & Ian Carr)

–

Zondag 28 april:
Geen wekker en toch rond kwart voor zeven uit bed. Ik drink koffie, eet iets en ga dan een ronde hardlopen. Het is zonnig en fris, maar het loopt heerlijk. Ik kies de iets kortere route, maar het gaat zó goed, dat ik eigenlijk wel verder had gekund. Thuis nog even in bed kruipen. Tien uur opstaan. Weer koffie, nu met De Vrouw en vinyl. De Zoon is er om een uur voor een eenvoudige lunch. Na de afwas fiets ik naar de wijk Orden. Eerst even een klein boodschapje doen in de supermarkt aldaar, dan naar Onze Vader. Hij doet niet open. Kan zijn dat hij even aan het slapen, op zolder of op de wc is. Na tien minuten ga ik toch echt terug. Niet erg, want het is nog steeds goed weer. Thuis bel ik hem voor de zekerheid even. Hij neemt op. Het gaat heel goed met hem. De dakkapel is vrijdag keurig afgewerkt en alles is mooi opgeruimd. Lichamelijk gaat het ook beter: ontlasting komt nu op gang dankzij de medicatie en hij weet zich ertoe te zetten om meer te drinken. Fijn om te horen. De rest van de namiddag hoor ik vinyl en lees ik. Dan ga ik avondeten maken: een salade van bosui, komkommer, tomaat, feta en bladsla, plus een curry van ui, pastinaak, knoflook, paprika en rookworst. Blijkt zeer smakelijk. Ik was af en breng afval naar de containers. Dan werk ik de webstek bij en lees en luister ik tot het tien uur is.
Muziek vandaag: 5 Klavierstücke (Irmin Schmidt), Magma 2 – 1.001 Centigrades (Magma), Sesamstraat (OST), De Stratemakeropzeeshow – Originele liedjes uit de gelijknamige VARA tv-serie (OST), Bamoulé (Africa Soli), A Package Of Joan Baez (Joan Baez), Bleizi Ruz (Bleizi Ruz), The Best Of What? (Chickenfeed and guests), Live! (The Chieftains), Dúlamán (Clannad), de eerste twee plaatjes uit de doos Torrid Zone – The Vertigo Recordings 1970-1975 (Nucleus & Ian Carr)

–

Zaterdag 27 april: Koningsdag
Half acht op. Koffie. Wat later wandel ik over de markt, die voor de deur is. Mijn vaste kramen kan ik nergens vinden. Bovendien is het koud en regent het. Plu ophalen dus. Als ik naar de bioslager en winkel loop, is het weer droog. Beide winkels blijken gesloten. Bij een Turks winkeltje koop ik brood en dat is het dan voor vandaag. Thuis koffie met De Vrouw en vinyl. De Zoon is er om een uur voor lunch. Erna was ik af en gaan De Vrouw en De Zoon naar de bioscoop. Ik werk de webstek bij, lees en luister. Half zeven is De Vrouw pas terug. We lopen naar een restaurant in het centrum. Daar nuttigen we een vijfgangendiner. Eerst een amuse van forellenmousse met foreleitjes en kwartelei en kruidenmayo. Her eerste voorgerecht is een watermeloencarpaccio met broccoli en romanesco en tomaatjes en geitenkaas. Het tweede voorgerecht is waterkerssoep. Markeelfilet met asperges en aardappel en sauce hollandaise vormt het tussengerecht. Voorts een hoofdgerecht van hertenbiefstuk met doperwtenpuree en knolselderij en pompoen. Ten slotte een nagerecht: bluf van rabarber met merengue en sorbet van framboos. Uiterst smakelijk, allemaal! Zowaar, op de weg terug is het redelijk rustig in het centrum. Thuis werk ik de webstek verder bij en lees en luister ik nog iets en om half elf ga ik slapen.
Muziek vandaag: Siwan (Jon Balke), het bonusplaatje dat mee kwam met Planetary Overload Part 1: Loss (United Progressive Fraternity), Cry Freedom (OST), Labyrinth (OST), The Music Of Cosmos (OST), James Bond Grootste Hits (OST), De bekenste liedjes uit Ja Zuster, Nee Zuster – De geschiedenis van een rusthuis vol herrie (OST), het bonusplaatje dat mee kwam met Empath (Devin Townsend), The Flower King (Roine Stolt), Silhouettes (Klaus Schulze)

–

bazbo 0607: OST – The Last Emperor
Ik zag de film uit 1987 toen hij net uit was in Nederland en niet lang daarna kocht ik de filmmuziek, op 6 juni 1988 om precies te zijn. Ryuichi Sakamoto verzorgt de eerste plaatkant en zijn materiaal vind ik werkelijk schitterend. Orkestraal met de traditionele instrumenten erin en de zo typische Sakamotomelodieën. Op kant twee staan vijf stukken van David Byrne en eentje van Cong Su. Daarnaast twee marcheerstukjes uit de film en een versie van The Emperor’s Waltz vertolkt door The Ball Orchestra Of Vienna. Ik kan me niet veel meer herinneren van de film, behalve dat ik hem destijds zeer indrukwekkend vond. Mijn versie van de filmsoundtrack is een Britse versie. Vreemd dat ik dit later nooit op cd heb gekocht, want ik vind het nog steeds prachtige muziek.

–

bazbo 0606: OST – Als Je Begrijpt Wat Ik Bedoel – De Bommelplaat
Nee, dan dit! Ik kocht deze op 13 juli 1984, tijdens een van mijn laatste vakanties met mijn ouders, broertje en zusje, in Vlissingen. Er is slechts één versie van deze elpee uit 1983. Ik ben lange tijd een aardige Bommelfanaat geweest. De plaat is een korte geluidsversie van de film. Ik had het leuker gevonden als er slechts muziek op zou staan, want die klinkt goed maar zeer op de achtergrond. De stemmen van veel grote Nederlandse namen zijn te horen: Fred Benavente, Luc Lutz, André van den Heuvel, Arnold Gelderman, Joan Remmelts en Harry Geelen. Maar het leukst zijn die van Paul Haenen en van Fred Emmer (die nieuwslezer speelt). De film is een tijdlang (zal jaren negentig zijn geweest) bijna wekelijks op televisie te zien geweest en dus kwam hij me toen redelijk de keel uit. Voor die tijd wel revolutionair, het was de eerste ‘avondvullende’ tekenfilm van Nederlandsche bodem. Een klein uurtje Hollandsch filmglorie dit en leuk om weer eens terug te horen na meer dan dertig jaar.

–

bazbo 0605: OST – The Kids From Fame
Starmaker was de grote hit van de televisieserie uit 1982. Kan me herinneren dat ik begin jaren tachtig een paar afleveringen heb gezien, maar ik haakte ook al snel af vanwege het zeer voorspelbare karakter van de serie. De muziek voldoet ook aan die verwachtingen. Ik vind het niet wat en De Vrouw volgens mij ook niet meer. Wat houd ik van haar. En wat is Starmaker een kwijlnummer, zeg.

–

bazbo 0604: OST – Fame
De Vrouw was destijds nogal gek van deze film uit 1980. En van de televisieserie. Ik niet. Op zich alleraardigste jarentachtigmeuk. Met grote hit voor Irene Cara. In de hoes staat met pen geschreven dat ze deze kreeg van ene Janny en André. Wie zijn dat nou weer?