bazbo 0366: Pink Floyd – Wish You Were Here Het zal in 1979 of 1980 zijn geweest. Mijn oudste broer had van iemand wat platen geleend, waaronder deze. Toen hij een keer naar school of zijn baantje was, sloop ik naar zijn slaapkamer en draaide ik deze plaat. Ik was helemaal overdonderd. Dit moest ik hebben. Ik nam hem gelijk op een cassettebandje op. Dat bandje was al snel helemaal kapotgedraaid. In de zomer van 1985 had ik een vriendinnetje dat deze plaat had en we draaiden hem samen heel veel. Pas op 16 oktober 1987 kocht ik mijn eigen exemplaar, ook weer bij V&D. Lange tijd kon ik deze plaat niet horen zonder in huilen uit te barsten. Mijn versie is ook weer een heruitgave, ik vermoed uit de UK. Deze heeft het zwarte folie eromheen, de binnenhoes met de foto’s erop en de fotokaarten erin. Ik moet zeggen dat ik deze plaat uit 1985 nog altijd de ultieme Floydplaat vind. Het is eigenlijk een lange suite met slechts vier delen, met het almachtige Shine On You Crazy Diamond als hoogtepunt. Kippenvel, ook vandaag weer.
–
bazbo 0365: Pink Floyd – The Dark Side Of The Moon Wat kan ik over dit album zeggen dat nog niet is gezegd? Niet veel. Ik kocht hem pas op 23 oktober 1987. Bij V&D. Er zijn zo veel versies dat ik er niet heel wijs uit kan worden. Ik zal een herdruk hebben, uit de UK, in ieder geval. Met klaphoes en de twee posters. De pyramideposter heeft jarenlang op mijn zolderkamer in het ouderlijk huis gehangen. Klassieke plaat, dat ook.
bazbo 0364: Pink Floyd – Meddle ‘PING!’ Langzamerhand komen we bij de echt klassiekers van Pink Floyd. Op deze plaat uit 1971 staan twee echte uitschieters en vier niemendalletjes. Op de twee uitschieters doet de band waar het echt goed in is: uitschieten. En verschrikkelijk goede psychadelische progmuziek maken. Ik kocht de plaat pas op 11 januari 1988 (bij Free Record Shop) en heb een herdruk uit 1986, wel op het Harvest label en met zwarte labels in plaats van de geel/groen gekleurde. Op discogs verkopen lui hem voor tientallen neuro’s en er is zelfs een complete randdebiel die er tweehonderd voor wil hebben. En niet eens gratis verzenden, hè. De krent. ‘PING!’
–
bazbo 0363: Pink Floyd – Relics Vreemde verzamelplaat, verschenen in 1971. Er staat spul op van de eerste twee/drie studioplaten, wat singles en een enkel toen nog niet verschenen stuk. Leuk overzicht van de eerste periode. Voor toen mooi dat singles als Arnold Layne, See Emily Play en Julia Dream eindelijk op elpee verschenen, met als hoogtepunt de studioversie van Careful With That Axe, Eugene. De hoes is getekend door drummer Nick Mason. Ik kocht een Nederlandse heruitgave uit 1980 op het Music For Pleasure label op 23 december 1987 (Bij Free Record Shop).
bazbo 0362: Pink Floyd – Atom Heart Mother Prachtplaat uit 1970. Eerste plaatkant bevat het instrumentale titelnummer, vol orkestrale arrangementen, een swingend stuk met koor en funky orgel en een gaar deel met psychadelische geluiden erin. Mooi stuk. Plaatkant twee kent drie ‘solonummers’. If is een lief liedje van Waters; in Summer ’68 vertelt Wright over zijn bedavonturen en Fat Old Sun is een goede gitaarsong van Gilmour. Hoogtepunt van de plaat vind ik het driedelige Alan’s Psychadelic Breakfast waarin de melodieën omgeven zijn door kook-, bak-, eet- en slurpgeluiden. ‘Marmelade, I like marmelade.’ Waanzinnige plaat die ik kocht op 13 november 1987. Volgens Discogs zijn er 408 verschillende versies en ik heb volgens mij een Britse versie uit 1970.
bazbo 0361: Pink Floyd – Ummagumma Hoppa. Legendarische dubbelelpee uit 1969. Een plaat live en eentje in de studio. De studioplaat is een vreemd allegaartje. Alle vier de bandleden mogen een halve plaatkant vullen met solomuziek. Dat levert bizar spul op. Toetsenist Richard Wright komt met Sysiphus, een suite toetsenstukken vol abstracte geluiden. Bassist Roger Waters heeft een lief liedje (Grantchester Meadows) en het kaleidoscopische bric-à-bracstuk Several Species Of Furry Animals Gathered Together In A Cave And Grooving With A Pict; de betere musique concrète, zeg maar. David Gilmour is veel melodischer bezig op zijn The Narrow Path en drummer Nick Mason sluit af met het weinig zeggende The Grand Vizier’s Garden Party. Kortom: beetje wisselvallig. De liveplaat is geheel andere koek. Opener Astronomy Domine zet al aardig de toon. Een lange versie van Set The Controls For The Heart Of The Sun is tamelijk indrukwekkend en A Saucerful Of Secrets komt niet helemaal uit de verf. De absolute klapper is natuurlijk het dan nog wat onbekende Careful With That Axe, Eugene: een nogal spookachtig muziekje met fiedelend orgeltje bouwt langzaam in volume op totdat een stem de titel van het stuk fluistert. Vervolgens klinkt een ijselijke gil en daarna blijkt het spookachtige muziekje de basis te zijn voor een nachtmerrie van formaat. Meesterlijke kost. Ik kocht mijn plaat op 25 september 1987 en het is een herdruk uit 1972. Niet erg, want de evenzo legendarische hoes zit er gewoon omheen.
–
bazbo 0360: Pink Floyd – A Nice Pair Deze dubbelaar verscheen in 1972, maar omdat het gewoon de eerste twee Pink Floyd platen zijn, staat deze vooraan in de collectie. The Piper At The Gates Of Dawn is van 1967 en staat vol heerlijk psychadelische muziek, voornamelijk uit het debiele brein van Syd Barrett. Op A Saucerful Of Secrets van een jaar later deed hij al niet meer mee (op een of twee stukjes na, dan) en klinkt de band al meer naar hoe we ze later zijn gaan kennen. Het is opener, ruimtelijker en symfonischer. Of zo. Weet ik ook veel. Ik kocht deze dubbelaar op 4 mei 1983; het is een Nederlandse heruitgave en het jaar van verschijnen is niet bekend. Wel weet ik deze twee mooie platen altijd het herbeluisteren waard zijn.
–
bazbo 0359: Kevin Peek, Jeff Wayne, Rick Wakeman, etc – Beyond The Planets Om een of andere reden staat deze plaat bij de P van Peek. Vraag me niet waarom. Ook deze heb ik meer dan vijfentwintig jaar niet gehoord. Het is een bewerking van The Planets van Gustav Holst. Nadere bestudering van de hoes levert me op dat Jeff Wayne alleen betrokken is bij het nog geen twee minuten durende intro en Rick Wakeman slechts de twee minuten durende finale The Beyond heeft aangeleverd. Naast de volledige suite heeft Kevin Peek ook een eigen nummer ingespeeld en heeft ene Patrick Allen twee composities bijgedragen. Wie is Peek? Hij was lid van de legendarische band Sky. Dat u het weet. Ik kocht deze plaat op 27 augustus 1990 bij FOX, de muziekwinkel die gevestigd was in Arnhem, Enschede, Hengelo, Zwolle en het majestueuze Apeldoorn. Bestaat al lang niet meer, volgens mij. In Apeldoorn in ieder geval al heel lang niet meer. Het was een dure zaak, herinner ik mij, en ik kocht er alleen maar iets als het ergens anders niet te krijgen was. Volgens mij heb ik deze uit de uitverkoopbak daar gehaald. Er is overigens maar een enkele vinylversie van deze plaat verschenen. Die heb ik dus. Deze is op Discogs te koop voor slechts enkele pleuro’s. En de muziek? O, niet onaardig symfonisch synthesizerwerk. Het origineel van Holst is natuurlijk fenomenaal. Mars, The Bringer Of War is door vele muzikanten vertolkt en ook deze versie is weer eens leuk om te horen.
–
bazbo 0358: Annette Peacock – Abstract-Contact JAAAA! Deze plaat is geweldig. Na het maar liefst twaalf seconden durende titelnummer gaat het meteen fijn los met het melodieuze Lost In Your Speed en daarna volgt gelijk het lange, overweldigende en swingende Elect Yourself, waarin ze bijna rappend ingaat op allerlei politieke en sociale onderwerpen. Op plaatkant twee gaat het politiek verder met We Are Adnate en wat later horen we de heimelijke geneugten van Happy With My Hand. Goor, geil, geweldig! Ik kocht de enige elpeeversie die ervan bestaat op 2 september 1988 en op Discogs verkopen lui hem voor tientallen neuro’s. Heden ten dage is er nauwelijks nog aan het werk van mevrouw Peacock te komen en dat is jammer, want wat een fantastisch spul maakte ze. ‘Living is a series of habits.’
bazbo 0357: Annette Peacock – Been In The Streets Too Long Krijg nou wat. Van deze elpee is maar een versie verschenen. Die heb ik. Ik kocht ‘m op 30 november 1987. Op Discogs gaan ze eruit voor meer dan veertig ballen. Eerlijk gezegd viel hij me tegen toen ik hem voor het eerst draaide. Het zijn gedichten voorzien van geïmproviseerd spul, merendeels opgenomen halverwege de jaren zeventig. De plaat zelf verscheen in 1983. Evan Parker doet op een stuk mee, Stu Cook en Bill Bruford weer, nog een paar anderen. Maar het meeste is mevrouw zelf op piano. Nu ik het zo weer na vijfentwintig jaar terug hoor, kan het werk van mevrouw me weer zeer bekoren. Het blijft bijzonder. Fijne hoesfoto.
–
bazbo 0356: Annette Peacock – The Collection Verzamelaar uit 1982. Veel stukken van X-Dreams erop. Toch kocht ik ‘m (op 11 december 1987), omdat er ook een aantal nooit verschenen liederen op staan. Het is het wat meer songgerichte materiaal en wat minder het avantgarde of experimenteler spul. Er zijn maar zes versies van deze elpee en ik heb de Italiaanse op het Aura- en Basementlabel. Als ik het me goed herinner, was hij niet zo duur. Op de hoes zie je nog de contouren van de afprijssticker?
–
bazbo 0355: Annette Peacock – X-Dreams Drie dagen later, op 16 november 1983, kocht ik dan deze plaat, een originele Britse versie op het Auri-label. Hij kwam uit in 1978 en staat vol met jazzrock, avantgarde en croonnummers. Ik vond het hoogst opwindend, zeker voor het achttienjarige jochie dat ik was. De regel ‘My mama never taught me how to cook, but my daddy taught me how to succeed’ hoorde ik natuurlijk heel anders. Nu, na vijfentwintig jaar, hoor ik het allemaal weer terug en vind ik het vooral mooi in elkaar zitten. En die ietwat hese stem is wel geil, ja. Prijsnummer is het almachtige Real & Defined Androgens, maar ook This Feel Within en Too Much In The Skies mogen er zijn. Mooie plaat weer. Met Mick Ronson, Chris Spedding, Stu Cook, Bill Bruford en anderen. Maar bovenal met de stem en de teksten van deze zangeres/dichteres.
–
bazbo 0354: Annette Peacock – I’m The One Legendarische plaat uit 1972. Ik heb een heruitgave uit 1986 en kocht die op 13 november 1987. Ik kende Annette Peacock van de Bruford-plaat Feels Good To Me, was enorm onder de indruk van haar stem, zeker in combinatie met de flugelhorn van Kenny Wheeler, las dat ze ook soloplaten had gemaakt en was benieuwd. Allerlei lui assisteren haar op dit album, waaronder Stu Woods en Paul Bley, maar over het algemeen is de instrumentatie spaarzaam, met de piano in de hoofdrol. Verder experimenteert ze met de synthesizer; ze stuurt vooral haar stem door het ding heen en geeft die een beangstigend effect mee. Vooral het titelnummer is in die zin opzienbarend, maar er staat meer obscuur spul op dit album. Ook bijzonder is de Elvis-cover Love Me Tender. Intrigerend spul blijft het.
–
bazbo 0353: The Partridge Family – Crossword Puzzle Goede grutten, wat krijgen we nu? De Vrouw houdt bij hoog en laag vol dat zij deze plaat nooit gekocht heeft en beschuldigt mijn moeder ervan hem ooit aan mij te hebben gegeven. Nou: mooi niet! Ha, hij zal uit een verzameling zijn gekomen van iemand die alle vinyl wilde wegdoen, de malloot. Hoe dan ook: hoogst vermakelijke plaat uit 1973. Het is nog een originele Amerikaanse versie ook. Max Bennett op bas, beste mensen! En natuurlijk Shirley Jones en David Cassidy die zingen. Lekkere jarenzeventigfeelgoodmuziek, zo erg dat het weer leuk is.
–
bazbo 0352: The Alan Parsons Project – Eye In The Sky Het oog in de skoog is misschien wel de bekendste plaat van APP, niet in het minst om het titelnummer, dan wel het afsluitende Old And Wise. Denk niet dat deze twee liederen het hoogtepunt van de plaat zijn. Dat is het lange Silence And I. Ook vermeldenswaardig zijn de instrumentaaltjes: Mammagamma en het legendarische Sirius. Nog meer te vertellen? Ja. Er staan ook en paar prutliedjes op. Maar dat is niet erg; dan vallen die goeie juist op. Ik kocht deze plaat op 9 januari 1984, nog geen anderhalf jaar nadat hij uitkwam. Het is een Europese versie met de ‘embossed’ albumhoes. Niet heel bijzonder, maar op Discogs is er een Italiaan die hem verkoopt voor honderd pleuro. Moet je de verzendkosten nog bij optellen. Wat een imbecilo.
–
bazbo 0351: The Alan Parsons Project – The Turn Of A Friendly Card Kijk. De Vrouw had ook smaak. Grapje. Zij kocht deze plaat uit 1980. Niet zo avontuurlijk als Tales Of Mystery And Imagination, maar wel weer veel mooie melodieën op dit album. Vooral plaatkant 2 vind ik in zijn geheel mooi. Het titelnummer (een suite van verschillende korte delen) beslaat het grootste deel van die plaatkant. De stem van Chris Rainbow – God hebbe zijn ziel – is hier prachtig.
bazbo 0350: The Alan Parsons Project – Tales Of Mystery And Imagination – Edgar Allan Poe Jazeker, bij ons staat Alan Parsons Project bij de P. De P van Parsons, niet van Project. Dit album uit 1976 was de eerste plaat van dit project. Ik kocht ‘m op 2 juni 1983 en heb een Portugese versie uit 1976 op het 20th Century Records label. Ook al vijfentwintig jaar niet gehoord en ik vind het een schitterende plaat. Atmosferisch, spannend, sinister. De maniakale stem van Arthur Brown past goed bij de onheilspellende songs die hij zingt. The Raven en The Tell-Tale Heart vind ik prachtig, maar het hoogtepunt is wat mij betreft het lange en orkestrale The Fall Of The House Of Usher. Mooi werk!
–
bazbo 0349: John Parr – Running The Endless Mile Wat is dit nou weer? Wie is John Parr? Hij maakte in 1986 in ieder geval goed in het gehoor liggende, beetje proggy songs. Minder is die afgrijselijke productie uit de jaren tachtig. Alles blik. Maar de liederen zelf mogen er zijn. Krachtig. Geen idee waarom De Vrouw dit ooit gekocht heeft. Alleraardigst is het wel. Schijnt dat Parr nog altijd muziek maakt en optreedt.
–
bazbo 0348: Gilbert O’Sullivan – 20 Greatest Hits Nieuwjaarsfeest! Van de TV reklame. Arcade Records (Netherland) b.v. is gevestigd aan de Industrieweg 11, 4130 Vianen. Dat u het weet. Weer een plaat van De Vrouw. Had O’Sullivan eigenlijk nog iets anders gemaakt dan deze twintig grootste hits, waarvan ik er wel drie ken?
bazbo 0347: Osmonds – Our Best To You Oudejaarsfeest! Met deze plaat uit 1974 krijgen we de boel wel aan het swingen. Hij is van De Vrouw, dat u het weet. Ze heeft de enige Nederlandse versie van dit verzamelalbum. Er staat allerlei solomateriaal op van Donny, Jimmy en Mary, maar natuurlijk ook van de gehele familie tezamen. Die stukken vind ik het leukst. Mocht u geïnteresseerd zijn: in 1974 was de Official Osmonds fan club te bereiken via London WIA 4YE.
–
bazbo 0346: Mike Oldfield – Mike Oldfield’s Wonderland Van radio en tv. Zowaar, De Vrouw heeft een Oldfieldplaat. Een verzamelaar uit 1981. Naast delen van de ‘grote vier’ (Tubular Bells, Hergest Ridge, Ommadawn en Incantations) staan er wat singles en wat korte stukjes op. Leuk overzicht van de ‘klassieke’ periode van Oldfield. Hierna werd het allemaal toegankelijker en poppy en iets minder interessant.
–
bazbo 0345: Mike Oldfield – Airborn Op 23 december 1982 koop ik deze dubbelelpee uit 1980 tweedehands. Ik heb dan geen idee dat het een bijzonder geval is. Het is de alternatieve versie van het album Platinum en is alleen in Noord-Amerika uitgebracht. Van dat album staan op de eerste plaat zeven van de acht stukken. Als achtste stuk staat discostamper Guilty erop. De derde kant is het eerste deel van Tubular Bells live (uit de Exposed doos) en kant vier is een deel van Incantations in een mengsel van studio en live (ook weer van Exposed). Mijn versie is een van de zes verschillende die er zijn. Platinum was het begin van het wat meer poppy/toegankelijk en korter werk van Oldfield. De gelijknamige vierdelige suite beslaat plaatkant 1 en eindigt met North Star (van Philip Glass). Zelf vond ik het malle Punkadiddle altijd het leukst. Fijne eindejaarsmuziek. Ik zeg maar wat.
bazbo 0344: Mike Oldfield – Incantations Deze koop ik op 11 augustus 1984. Tweedehands ergens. Een Duitsche versie uit het jaar van verschijnen: 1978. Mooie plaat. Vier lange delen van het titelnummer, verspreid over vier plaatkanten. Misschien niet (meer) zo avontuurlijk als Tubular Bells, Hergest Ridge of Ommadawn, maar wel degelijk de moeite waard. Ik dacht altijd dat mijn plaat oversloeg ergens op driekwart van mijn kant 1, maar toen ik een jaar of wat geleden over deze plaat las op wikipedia, ontdekte ik dat het een fout in de master is. Een tijdje later kocht ik deze plaat op cd en inderdaad: op precies hetzelfde moment ‘slaat hij over’. Mooi hoe het Diana-thema her en der in verschillende vormen terugkomt. Veel wonderschone melodieën op dit album, veel lekker gitaarwerk en gave arrangementen. Met dank aan Maddy Prior (Hiawatha!), Sally Oldfield, Pierre Moerlen en de legendarische David Bedford. Ik heb veel te weinig Oldfield op vinyl.
–
bazbo 0343: Billy Ocean – European Queen (12″ single) Maxisingle met een extended mix van deze hit. Op de tweede plaatkant een instrumentale en een albumversie. Niet mijn kop thee. Gladde, overgepolijste discopoppulp. Gelukkig is het een maxisingle. Zo afgelopen.
–
bazbo 0342: The Nylons – The Nylons Plaat ook uit 1982. Acapellagroepje dat grote hit scoorde. Staat op deze plaat. De Vrouw kocht dit ooit. Niet onaardig, plaat is lekker kort.
–
bazbo 0341: The Nylons – One Size Fits All Plaat uit 1982. Acapellagroepje dat grote hit scoorde. Staat niet op deze plaat. De Vrouw kocht dit ooit. Niet onaardig, plaat is lekker kort.
–
bazbo 0340: Rob de Nijs – Met Je Ogen Dicht Weet je hoe deze plaat, die De Vrouw ooit kocht, het leukst is? Met je oren dicht.
–
bazbo 0339: Rob de Nijs – De Regen Voorbij Kwaliteitspop. Kan niet anders zeggen. Maar ik vind het verschrikkelijk. Staan ook vernaggelingen op van klassiekers als How Can We Hang On To A Dream (Tim Hardin), The Hungry Years (Neil Sedaka) en Always A Woman To Me (Billy Joel). Gelukkig hebben we veel om door deze plaat van De Vrouw heen te praten.
–
bazbo 0338: Nigel Olsson – Nigel Geen idee wie dit is. Blijkt een drummer te zijn. Speelde een enkel nummer mee op de eerste plaat van Uriah Heep in 1970, deed toen iets met de Spencer Davis Group (of wat daarvan over was) en ging vervolgens deel uitmaken van de begeleidingsband van Elton John. Dat doet hij tot de dag van vandaag. Deze soloplaat uit 1979 staat vol funksoulpopliedjes, rijkelijk gearrangeerd zoals dat in de jaren zeventig gebruikelijk was. De Vrouw kreeg deze plaat van ene Toos, staat groot op de achterkant van de hoes. O.
bazbo 0337: The Nice – The Nice Dit was mijn eerste Nice-elpee. Ik kocht hem op 22 juli 1982. Het is een verzamelniemendalletje uit Duitsland op het Charly Records label. Er staan twee stukken van de eerste Niceplaat op (Rondo!), eentje van de derde en twee van de tweede (te weten een deel van het Intermezzo van Kareliasuite en de gehele tweede plaatkant beslaande suite Ars Longa Vita Brevis. Het was mijn eerste kennismaking met The Nice en er kwam al snel meer in huis.
–
bazbo 0336: The Nice – Elegy Deze elpee kwam in 1971 uit. The Nice bestond toen al niet meer. Emerson had het idee dat hij met de band niet zo veel verder kon ontwikkelen en startte met ene Greg Lake en Carl Palmer een nieuwe band die uiterst succesvol zou worden. Op deze plaat vier overblijfsels. Twee live, twee studio. Hang On To A Dream is live en Emerson bouwt zijn pianosolo uit tot een waar huzarenstukje. My Back Pages is weer eens een Dylannummer waarin geen spaan heel blijft van het origineel: na een pianointro volgt een lang en dramatisch elektrisch deel. Kant twee opent met een studioversie van Tsjaikovski’s Pathetique Symphony 6, dat live ook al te horen was op Five Bridges. Maar de absolute klapper van de plaat is America, live opgenomen. Emerson haalt ongelofelijke fratsen uit op het Hammond, hij laat ‘m gieren en schreeuwen. Ik weet nog zo goed dat ik dit voor het eerst hoorde op 4 december 1982, toen ik de plaat kocht en van Sinterklaas kreeg. Ik wist niet wat me overkwam. Dood, verderf, het einde van de wereld. Dit is wat mij betreft de definitieve versie van dit lieve liedje van Bernstein. Kippenvel van onder tot boven en vice versa. Nog altijd. Ook nu. Gloeiende! Ik liet het destijds aan vriendjes horen, maar die snapten geen bal van wat me zo raakte. De tieten van Blondie waren toch veel lekkerder? Mijn elpee is een Britse heruitgave uit 1982. Ik koester hem.
–
bazbo 0335: The Nice – Keith Emerson with The Nice Opnieuw een dubbelelpee met twee platen van The Nice erop. Five Bridges is misschien wel de beste Niceplaat. In 1969 mocht Emerson een stuk schrijven voor zijn band en een orkest. De Five Bridges Suite, live opgenomen in de Fairfield Halls in Croydon, beslaat de hele eerste plaatkant. In vijf delen komen allerlei stijlen voorbij: neoklassiek, romantisch, rock, prog, jazz, fuga, noem maar op. Voorwaar, geen minne kost. Op de tweede plaatkant vier stukken: twee met orkest van hetzelfde concert, waaronder een debiel mooie versie van Sibelius’ Intermezzo from Karelia Suite. Verder een ander livenummer (van de Fillmore East), waarin Emerson Dylan’s Country Pie vermengt met Bach’s zesde Brandenburger concert, en een niemendalletje dat One Of Those People heet. De tweede elpee is Elegy en daarover vertel ik later meer, want die heb ik ook los. De dubbelaar met de twee elpees verscheen in 1972 en ik heb een Nederlandse versie uit dat jaar op het Philips label. Ik kocht/kreeg hem tweedehands op 17 mei 1983 (ik herinner me dat ik op mijn achttiende verjaardag mijn cadeaus mocht uitzoeken in Concerto, Amsterdam).
bazbo 0334: The Nice – Nice Geweldige plaat uit 1969. Vier stukken uit de studio en de tweede plaatkant is live. Allerlei stijlen en toch een mooi geheel. Inmiddels was de band een heel sterk trio geworden. Dit album klinkt zelfverzekerd. Opener Azrael Rivisited is een jazzy pianobewerking van het b-kantje van hun eerste single, Hang On To A Dream is een net zo jazzy pianobewerking van de Tim Hardin-klassieker, Diary Of An Empty Day is het eerste stuk van de plaat met een Hammond erin en is een bewerking van een klassiek stuk van Lalo en For Example is een progstuk met zowaar zelfs blazers erin. En dan kant twee. Rondo ’69 ragt erin en Emerson mag zijn Hammond volop laten gieren. Voor mij is het laatste stuk echter het absolute hoogtepunt van de plaat. She Belongs To Me is een bewerking van een liedje van Dylan, maar de band laat geen spaan heel van het origineel. Emerson speelt hier meesterlijk. Hij fiedelt allerlei thema’s van Bach erin, brengt het het volume terug en weer omhoog, laat horen waarom hij ‘de Hendrix van de Hammond’ werd genoemd en ondertussen zit ik hier met kippenvel. Ik kocht deze prachtplaat op 5 november 1982 en heb een Duitse heruitgave uit 1982. Ik draai She Belongs To Me nog een keer. Mag dat?
