Bas Langereis leest u voor!

_

Vrijdag 21 oktober:
Zeven uur aan het werk. Schrijfwerk, presentatie maken. De Vrouw gaat even de deur uit. Nog meer schrijf- en regelwerk. Koffie met De Vrouw. Dan nog wat klussen voor Wirwar en eind van de ochtend is het klaar. Meer koffie met De Vrouw. En lunch. Afwas. We wandelen een klein rondje en halen het groentepakket op. Krant. Aar appt. De webstek doet het weer; de server was volgelopen en niet met mijn webstekrommel. Lezen. De Vrouw gaat weer de deur uit. Ik maak avondeten. Ik rasp twee grote gele bieten die ik een paar dagen geleden heb gekookt en doe die in een braadslede, samen met wat gesnipperde rode ui. Honing eroverheen, peper en zout. Dan vul ik een paar grote kastanjechampignons met geraspte kaas en de paddestoelen zet ik eveneens in de braadslede, die dertig minuten de oven in gaat. Halverwege schep ik alles om. Ook in de oven staat voor De Vrouw de schaal met het restant kipsaté en groente van gisteren. We eten er fiks van. Het restant salade van gisteren eten we op. Afwas. Lezen. Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: Two Piano’s, het negende en tiende plaatje (volume 5) uit de doos Complete Piano Music (John Cage), The 3rd Majesty (Ring Van Möbius), Out Of Myself en Voices In My Head (het eerste en tweede plaatje uit de Reality Dream Trilogy) (Riverside), The More You Know (Jon Anderson), Closure/Continuation (Porcupine Tree), QuAUDIOPHILIAc (Frank Zappa), Empire Central (Snarky Puppy), Nocturne (Irmin Schmidt)

–

Donderdag 20 oktober:
Het is fiks koud als ik voor zessen mijn ronde hardloop. Het maakt dat ik stevig doorren en zo ben ik weer thuis voor ik er erg in heb. Zeven uur ben ik aan het werk. Er is van alles en ik doe van alles. Tussendoor ben ik vanmorgen ook nog in Gigant voor een overleg van de werkgroep Wirwar. Ook daar komt werk uit voort. Thuis weer verder met het reguliere werk.
Zwager is er om twaalf uur even en hij helpt me het fornuis van het balkon weer terug te zetten op z’n ouwe plek. We kunnen weer een week koken. Ik lunch en ga dan een klein rondje om het centrum, door een park en door de regen wandelen. De rest van de middag volop aan het werk en om kwart over vijf heb ik een boel afgerond, maar is het nog niet klaar voor deze week. Morgen verder, dus.
Ik maak avondeten. Voor De Vrouw zet ik een ovenschaaltje met rode ui, courgette en paprika in de oven en daar doe ik dan na een kwartier een van gisterenavond overgebleven kipdijfilet bij in. Voor mezelf maak ik eerst een salade van bosui, rode kool, komkommer, blauwe bes en vijg. Ondertussen kook ik volkorenspaghetti. Dan bak ik kastanjechampignon, bosui, courgette en paprika en daar roer ik de gekookte spaghetti en een ferme schep knoflookkruidenroomkaas doorheen.
We eten het op. Althans, ik. De Vrouw laat nog wat liggen voor morgen. Afwas en afval. Krant. Webstek. Huh? De webstek werkt niet. Ik app Aar en vraag of hij even wil kijken. Lezen.
Muziek vandaag: The Köln Concert (Keith Jarrett), Country Airs (Rick Wakeman), Live In Santiago (het dertiende album uit de doos Complete) (Bill Bruford’s Earthworks), Zappa ’75 – Zagreb/Ljubljana (FrankZappa), Sum Of Erda (Guranfoe)

–

Woensdag 19 oktober:
Iets na zes uur op. Slapen ging een stuk beter. Ik doe allerlei, waaronder dingen voor de website van Kunst-Zinnig-Brein. Koffie met De Vrouw. Vanmorgen geen bezoek aan de super en niet naar de repetitie van Wirwar, want het nieuwe fornuis gaat komen. Het komt inderdaad, maar er gaat ook veel mis. Ondanks dat ik in de afgelopen twee weken meerdere malen heb gebeld om het huisnummer te corrigeren, blijkt de bezorger op zoek naar het foutieve huisnummer. Als hij het fornuis binnen in de woonkamer heeft neergezet wil hij afscheid nemen. Ho ho, u zou ook monteren, daar hebben we voor betaald. Helaas, hij is slechts de bezorger. En dus bel ik met de keukenwinkel. Na wat gestamel krijg ik een bevoegd iemand aan de lijn die me weet te vertellen dat er iets mis is gegaan. Goh. Komt er dan vandaag nog iemand monteren? Eh nee, dat gaat niet meer lukken. Op z’n vroegst kan het vrijdag over een week. Váááát? Maar we hebben het oude fornuis al verwijderd. Het kan echt niet eerder. Verbijsterd ben ik, maar het is niet anders. Het betekent dat het oude fornuis weer terug moet van het balkon naar de keuken. Grrr. Om mijn hoofd leeg te maken wandel ik naar de super. Thuis meer koffie met De Vrouw. Ik was bezig om alle oude pannen te verwijderen, dus die zet ik maar weer terug. We lunchen ook. Afwasje. Huishoudelijks. De Vrouw gaat even de deur uit. Ik breng de mobiele tuinstoelen naar de kelder en daar maak ik plaats door oude lichte tuinstoelen op te hangen. Dan wandel ik een kort rondje langs het kanaal en buiten het centrum. De Vrouw is tegen vijf uur weer terug. We lopen het centrum in en nemen plaats in een restaurant. Daar eet ik courgette met spinazietagliatelle, zure room en parmesan. De Vrouw heeft kipsaté besteld en krijgt daar frieten en salade bij. Een halve portie bestellen lukte niet in de keuken; ze krijgt er dan ook niet heel veel van op. De overgebleven kip kunnen we mee naar huis nemen. Net voor het donker zijn we thuis. Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: Concerts (Keith Jarrett), Live At Carnegie Hall (Renaissance), Romantic Warrior (Return To Forever), Forever Comes To An End (Bjørn Riis), Door One (David Longdon), Empire Central (Snarky Puppy), Past The Midnight Sun (Ring Van Möbius)

–

Dinsdag 18 oktober:
Niet goed geslapen, maar toch beter in het hoofd. Veel beter. Op tijd op de werkplek. Daar weer volle dag met van alles gepland en ongepland. Tussen de middag wandel ik door veld, bos en zon. Uiteindelijk een goede dag; veel gedaan en afgewerkt. Ruimte in de kop. Half zes thuis. Krant. De Zoon is er om zes uur. De Vrouw serveert een plaattaart met rode ui en brie, plus een restant salade. We eten alles op. Afwas. De Zoon is even blijven hangen en hij helpt met het fornuis uit de keuken sjouwen. Het staat nu op het balkon te wachten op een koper. We ontdoen het aanrechtblad van kitresten en dan is het klussen weer klaar voor vandaag. Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: Empire Central (Snarky Puppy)

–

Maandag 17 oktober:
Weer redelijk geslapen. Het lijkt rustig in de kop. Op tijd op de werkplek. Daar een redelijk gevulde dag, dus dat ik mooi. Tussen de middag wandel ik door lichte regen en bos. Op de terugweg naar huis haal ik in de plaatselijke platenwinkel in Arnhem het bestelde nieuwe album van Frank Zappa. Half zes thuis. Krant. Het gaat goed met De Vrouw. Ze heeft vandaag van alles gedaan en het is allemaal gelukt. Ze serveert een schotel van sajourbonen in saus met quinoa. Daarnaast is er een restant van de aardappel uit de oven en de salade van gisteren. Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: Zappa ’75 – Zagreb/Ljubljana (Frank Zappa), Door One (David Longdon)

–

Zondag 16 oktober:
Wat vaak helpt, is goed slapen en een lange ronde hardlopen. Beide lukt. Thuis weer terug in bed. Dan koffie met De Vrouw. Beter zo. Huishoudelijks. Meer koffie met De Vrouw. We zetten ons fornuis op een online verkoopplaats. De Zoon is er om half een voor lunch. Afwas en stofzuig. Gedrieën fietsen we naar het huis van Zwager, alwaar de Neef alvast zijn vijfde verjaardag viert. Het is mooi weer en we zitten in de zon in de tuin. Half vijf is het welletjes en vertrekken we weer. Ik maak avondeten. Ik leg aardappel in een braadslede en die zet ik een kwartier in de oven (190C). Ondertussen maak ik een salade van bosui, rode kool, komkommer en vijg. Dan leg ik zoete aardappel en rode ui bij de aardappel in de braadslede en zet deze terug in de oven. Na twintig minuten schep ik alles om en zet ik de braadslede nog een kwartier terug in de oven, samen met een schaaltje met voorgegaarde kip voor De Vrouw. We eten er goed van. Afwas en afval. Webstek. Lezen. Is het beter zo?
Muziek vandaag: Renaissance (Renaissance), Ashes To Ashes (Renaissance), Sheherazade And Other Stories (Renaissance), Falling Deeper (Anathema), ???? = Futha (Heilung), Sleepwalking (Marjana Semkina)

–

Zaterdag 15 oktober:
Leeg. Half zeven op. Koffie. Anderhalf uur later wandel ik de gebruikelijke zaterdagmorgenronde langs slager en super. Het is aangenaam weer, maar mijn hoofd doet zeer. Koffie met De Vrouw. Ik loop het centrum in, bezoek een klerenwinkel en ga naar de Syriër om brood te kopen. Meer koffie. Huishoudelijks. De Zoon is er om half een voor lunch. Afwas. Ik wandel een rondje door de regen en langs het kanaal. Krant. Dan is het alweer eind van de middag en maak ik avondeten. Ik kook plakken venkel. Vervolgens leg ik kastanjechampignons, repen zoete aardappel en parten rode ui in een braadslede die twintig minuten de oven (190C) in gaat. Na die twintig minuten gaan de plakken venkel erbij en leg ik repen grillfeta eroverheen. De braadslede gaat nog eens vijftien minuten de oven in, samen met een schaaltje waarin voorgegrilde kipdrumsticks (voor De Vrouw) liggen. We eten alles op. Er is ook nog een restant salade van gisteren en die gaat er ook aan. Afwas. Webstek. Krant. De kopzeerte is er nog, de genadeloze pieptoon ook. Ik vind het niet leuk meer en dat mag. Het gaat voorbij, maar het komt niet goed.
Muziek vandaag: Dark Intervals (Keith Jarrett), Worm! (Regal Worm), Genesis Revisited Live: Seconds Out & More (Steve Hackett), 5 Klavierstücke (Irmin Schmidt)

Al in geen tijden meer in zo’n gelegenheid geweest. De een na de ander heeft hier de afgelopen paar jaren de deuren gesloten en er zijn er niet veel overeind gebleven. Dat ze zijn gesloten, heeft niet zo veel te maken met dat ik er niet meer kom. Ik bestel er slechts water (liefst uit de kraan), dus mij valt de faillissementen niet te verwijten. Het zal de combinatie van de virusmaatregelen en het personeelstekort zijn, alhoewel je als kroegbaas in mijn ogen ook een boel geld bespaart als je geen personeel in dienst hebt. En ik denk dat als je de prijzen ook weer wat aantrekkelijker maakt, je plots heel veel klanten meer in je kloterige kroeg krijgt.
Maar goed, ik ging er dus weer eens heen. Café De losse bal, dit keer. Ik had er afgesproken.
Met Fabio. Die moest iets van me. Geen idee wat, maar dat ging ik horen.

‘Dag Fabio,’ zei ik. ‘Ga zitten.’ Ik wees op de lege stoel naast mij. Alle andere stoelen in het café waren ook leeg, maar daar gaat het nou niet om.
‘Nou vooruit,’ zei Fabio. ‘Al blijf ik liever staan.’
‘Graag of niet, hoor.’ Ik schopte de stoel aan de kant en daardoor viel Fabio – die net een zich neerzettende beweging aan het maken was – met een bons op de niet geveegde cafévloer.
‘Au!’ De vloek die hij eraan toevoegde, noteer ik hier niet.
‘Wat drinken?’ vroeg ik.
‘Eh pils,’ zei hij kreunend, terwijl hij omhoogkrabbelde.
‘Er is geen bediening. Personeelstekort. Achter de bar is ook niemand. Ook personeelstekort.’
‘Laat dan maar.’
‘Mooi. Dat scheelt weer. Met dat gezuip de hele tijd. Maar wat moet je van me?’
‘Au. Oei.’ Fabio stond ietwat krom gebogen en had een hand op zijn achterwerk gelegd. ‘Dat deed zeer, zeg.’
‘Is de pijn nu al weggetrokken?’ vroeg ik. Het liefst wilde ik hem nu een schop voor z’n billen geven, maar ik had inmiddels al avonturen genoeg beleefd. Nog geen tien minuten binnen en ik was dat hele café al strontzat. Fabio stond erbij alsof hij ook strontzat was.
‘Sorry, wat vroeg je?’ vroeg hij wankelend.
‘Wat of je van me moet.’
‘Ik heb een vraag.’
‘Kijk aan.’
‘Samen met een werkgroep organiseer ik een literair festijn. We willen allerlei schrijvers uitnodigen die komen voorlezen en die we kunnen interviewen.’
‘O kut.’
‘Ja.’
‘En wanneer komt de vraag?’
‘De eerste aan wie we dachten, dat was jij.’
‘O kut.’
‘Ja.’
‘En wanneer komt de vraag?’
‘Wil jij meedoen?’
‘Met organiseren?’
‘Nee. Met voordragen en geïnterviewd worden.’
‘Nee,’ wilde ik zeggen, maar mijn aandacht was afgeleid.

De deur was open gegaan en daar kwam ze binnen.
‘Bas!’ riep ze van een afstand. ‘Wat leuk!’ Ze kwam naar me toe gebeend.
Ik stond op en spreidde mijn armen. Ze vloog me om de hals en drukte haar lippen op mijn wangen. Toen keek ze me aan. ‘Je ziet er goed uit.’
‘Je haalt me de woorden uit de mond,’ zei ik.
‘Dank je. Hoe gaat het met je? Wil je wat drinken?’
‘Water graag. Het liefst uit de kraan. Maar doe geen moeite, want er is geen bediening en ook niemand achter de bar, vanwege personeelstekort. Jij dan?’
‘Doe maar een witte wijn.’
‘Fabio, ga ’s op zoek naar personeel en bestel een witte wijn voor deze goed uitziende jongedame.’
‘Eh maar,’ begon Fabio.
‘Wie is hij?’ vroeg ze.
‘Fabio,’ zei ik. ‘Hij moest iets van me. Maar nu gaat hij witte wijn voor je halen.’
‘Ik had mijn vraag nog niet gesteld,’ zei hij.
‘JAWEL! DAT HAD JE WEL!’
‘Maar je had nog geen antwoord gegeven,’ piepte Fabio bedremmeld.
‘Nou, heel kort dan,’ zuchtte ik. ‘Wat was je vraag ook weer?’
‘Wil jij meehelpen met het literaire festijn? Dat je voorleest en geïnterviewd wordt?’
‘Dat zijn twee vragen. Laat ik een tegenvraag stellen. Wanneer is het?’
‘De precieze datum is nog niet bekend, maar we denken aan juni volgend jaar.’
‘Dan kan ik niet. Dan vieren we Het Grote Feest van Mucha Makutsin.’
‘Het grote feest van wát?’

Ik keek naar haar. Ze grinnikte en ik vond het altijd aangenaam om haar te zien grinniken.
‘Wat zit jij nou dom te lachen?’ vroeg Fabio. Hij keek haar woedend aan.
‘Dom?’ vroeg ze. ‘Ik? En bedankt. Hoor wie het zegt.’
‘Ik was het niet,’ zei ik. ‘Dan blijft er slechts één iemand anders over.’
‘Nou, als jij zo nodig roept van moetjemekutzien… dan krijg jij dit.’ Fabio knoopte zijn broek open. ‘Kijk hier, me lul.’
‘Je hersenen zijn het inderdaad niet,’ zei ik.
‘Nee? Nee?’ Fabio werd wat nerveus-panisch-agressief. ‘Nee? Nee?’
‘Nee,’ zei ze en ze wees. ‘Die moeten nóg kleiner zijn dan dat dingetje daar.’
‘Dit pik ik niet,’ brieste Fabio.
‘Pik?’ Ze grinnikte nu hoogst geamuseerd. ‘Dat? Laat me niet lachen.’
‘Ik sla niet graag een vrouw!’
‘Da’s mooi,’ zei ze. ‘Dat scheelt weer.’
‘Maar nu is het moment aangebroken!’ Het sputum van Fabio vloog in het rond.
Ze stond op. Fabio wilde een stap achteruit doen, maar omdat hij nog altijd zijn broek op de knieën had hangen, ging dat niet goed. Ongemakkelijk viel hij achterover, opnieuw op zijn billen.
‘Au,’ zei ik.
‘Au?’ vroeg ze. ‘Jij? Heb jij au?’
‘Nee, maar ik voel wel met hem mee.’ Ik vertelde van het eerdere voorval.
Ze zei: ‘Ach zo.’
‘Ja.’
‘Zullen we hem uitzwaaien?’ Ze wachtte mijn antwoord niet af, maar greep Fabio bij z’n lurven en sleepte hem naar de deur. Wat een kracht, wat een vrouw. Door het gesleep zakte de broek van Fabio tot op z’n enkels. Geen gezicht. Lang hoefde ik het niet aan te zien. De deur van het café viel met een klap achter hem dicht.

‘Toch jammer,’ zei ik.
‘Jammer?’ Ze keek me niet-begrijpend aan. ‘Die vent is hier hoogst grensoverschrijdend en dan zet ik ‘m op z’n nummer en dan vind jij dat toch jammer?’
‘Toch jammer dat zo weinig mensen weet hebben van Mucha Makutsin, de Chileense vredesactiviste die twee eeuwen geleden ruimschoots naast de Nobelprijs voor de Vrede viste, eenvoudigweg omdat de hele prutprijs destijds nog niet bestond en vrouwen in haar geboorteland überhaupt sowieso insblauehinein esistkausbausen geen enkel recht van spreken hadden.’
‘Ik hoor het al: met jou is ook geen land te bezeilen.’ Ze lachte.
‘Weet je wat ook jammer is?’
‘Ja, dat weet ik.’ Haar lach verdween. Ze keek me verdrietig aan. ‘Je moet gaan. Naar huis. Schrijven. En ik weet de titel al.’
Ze had gelijk.

–
Apeldoorn, oktober 2022

Hier lees je ‘m op FOK!.

–

Vrijdag 14 oktober:
Hoofd leger, ook vanwege een ronde hardlopen die vanmorgen soepel gaat. Zeven uur aan het werk. Ik doe allerlei. Half tien koffie met De Vrouw en dan loop ik naar Josephine, een van de spelers van Wirwar. Documentairemaker Anne komt er filmen en ik ondersteun wat met sjouwen en er zijn voor Josephine. Ik had verwacht dat we met een uur of twee wel klaar zouden zijn, maar uiteindelijk ben ik pas om een uur of twee thuis. Lunch. Vervolgens weer aan het werk en om kwart over vijf is het allemaal gedaan voor deze week. Krant. Dan maak ik avondeten. Ik bak kastanjechampignon en prei en roer daar ristottorijst en bouillon en later bladselderij doorheen. Dat laat ik pruttelen. Ondertussen maak ik een salade van bosui, rode kool, komkommer en mandarijn. Ten slotte bak ik een stukje kipfilet voor De Vrouw. De Vrouw probeert de risotto, maar die lukt helaas niet goed; de kip gaat een stuk beter. Afwas. Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: Last Dance (Keith Jarrett & Charlie Haden), Pig Views (Regal Worm), The Hideous Goblink (Regal Worm), Eartmotherearth (Jon Anderson), Halloween (dvd) (Frank Zappa), Deus Arrakis (Klaus Schulze)

–

Donderdag 13 oktober:
De werkdag start op de werkplek. Zo goed als het gisteren en eergisteren in de kop ging, zo instabiel en angstig verloopt vandaag. Toch blijf ik overeind doordat er gewoon veel te doen is en ik mijzelf geen tijd gun om afgeleid te worden door kopzorgen. Begin van de middag ga ik weer naar huis; daar ben ik kort ingelogd en om vier uur ben ik na een korte wandeling door regen bij de mondhygiënie. De behandeling valt me mee; ik had verwacht dat-ie door de beurse bek pijnlijk zou zijn, maar de boel is toch al flink genezen. Schijnt nog één hechtdraadje te zien te zijn. Ik wandel langs het kanaal weer terug. Nog heel even wat werkzaamheden en dan is het klaar. Deel krant. Dan maak ik avondeten. Nou ja, ik maak het avondeten warm, want het menu bestaat uit de restanten van gisteren en eergisteren en dat schuif ik zo de oven in. Behalve het restant salade van gisteren, dan. We eten alles op. Afwasje. Deel krant. Webstek. Lezen. Gierende tinnitus.
Muziek vandaag: Earthworks Underground Orchestra (het twaalfde album uit de doos Complete) (Bill Bruford & Tim Garland), Kvitravn (Wardruna)

–

Woensdag 12 oktober:
Half zes op. Zeer koud als ik mijn ronde ga hardlopen, maar daardoor gaat mijn ronde hardlopen wel soepel. Ik moet in beweging blijven. Op tijd loop ik ook naar de super. Dan koffie en vervolgens naar Gigant voor de repetitie van Wirwar. De spelers repeteren het belangrijkste eerste deel van de nieuwe voorstelling Ik pas! en mijn rol achter de techniek is niet onbelangrijk. Dat vraagt nogal wat oefening. Thuis nog koffie met De Vrouw. Dan lunch. Afwasje en ander huishoudelijks. We wandelen het centrum in en bezoeken een paar winkels. Uiteindelijk kijken we online en besluiten dan toch naar een specifieke winkel terug te gaan. Daar kopen we nieuwe pannen voor ons fornuis dat vandaag over een week geleverd komt. Ik loop erna nog even terug het centrum in en koop in een super de laatste paar boodschappen. Heel even uitrusten thuis en dan ga ik avondeten maken. Ik schil en snijd pompoen en leg die in een braadslede en die gaat tien minuten de oven in (190C). Vervolgens gaat er shiitake, paprika en rode ui bij in en dat gaat nog eens twintig minuten in de oven. Ondertussen maak ik een salade van bosui, komkommer, rode kool en mango. Na de twintig minuten schep ik de groente in de braadslede om en leg ik plakken grillfeta eroverheen. Dat gaat nog eens een kwartier de oven in. Ten slotte bak ik een kalfsschnitzel voor De Vrouw. We eten er goed van. Afwas. Krant. Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: Neither Use Nor Ornament (Regal Worm), Hindsight (Anathema), The Murder Wall (Kaprekar’s Constant), Eberhard (Lyle Mays)

–

Dinsdag 11 oktober:
Daar staat dan weer tegenover dat vandaag een bijzonder goede dag op de werkplek is. Er is veel te doen, veel te overleggen, veel te schrijven en ik doe het allemaal en in plaats van ‘vind ik het allemaal nog wel leuk’ weet ik ‘ik vind het allemaal nog wel leuk’ en heb ik de juiste energie. Tussen de middag wandel ik door bos en zon en om half zes ben ik thuis. Krant. De Zoon is er na zessen en De Vrouw serveert een voortreffelijke schotel van aardappelpuree met witte kool en paprika en rode ui en kaas. Afwas. De Vrouw gaat de deur uit. Webstek. Lezen. Slapen.
Muziek vandaag: Space For The Earth (Ozric Tentacles), ???? (Futha) (Heilung), Lunar Mist (Virgil Howe & Steve Howe)

–

Maandag 10 oktober:
Het was volle maan. Dus – naast veel groeiend haar en enorme slagtanden – heb ik niet zo heel goed geslapen. Maar het gaat. Op tijd op de werkplek. Daar is nogal wat te doen, veel overleg bijvoorbeeld. Ik blijf puzzelen of ik het werk op de werkplek verkies boven thuis, of ik de voorkeur geef aan verbinding met collega’s of meer concentratie en hoe ik invulling blijf geven aan mijn klussen. Vooralsnog doe ik die werkzaamheden zonder tegenzin. Vandaag geen gelegenheid om tussen de middag naar buiten te gaan. Om half zes weer thuis. De Vrouw heeft het restant noedelsoep van zaterdag opgewarmd en dit keer eten we alles op. Afwas. Krant. Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: het eerste plaatje uit de set Refugee (Refugee), The Promise Ring (Jon Anderson), het tweede en derde plaatje uit de set Refugee (Refugee)

–

Zondag 9 oktober:
We zijn pas om negen uur uit bed. Koffie. Restje krant. Meer koffie met De Vrouw. Huishoudelijks. Meer koffie. De Zoon is er om half een voor lunch. Afwas en stofzuig. Ik wandel een rondje langs kanaal, door park en om het centrum. Lezen. Dan is het weer tijd voor de zondagmiddagluistersessie met de Duitsche vrienden (keuze van De Vrouw: The Sound – From The Lion’s Mouth) en aansluitend maak ik avondeten. ‘Maak’ is een groot woord; ‘maak warm’ is een betere woordkeuze. Eerst vul ik het restant salade van vrijdag aan met mango. Dan warm ik de tortellini en saus van vrijdag op en vul die aan met wat gepureerde gepelde tomaten. Nu eten we alles op. Afwas. Lezen. Webstek. Lezen. Weinig gedaan, maar toch zeer moe naar bed.
Muziek vandaag: La Fenice (Keith Jarrett), Sanctuary II (Robert Reed), We’re Here Because We’re Here (Anathema), Video Anthology – 1990’s (Bill Bruford’s Earthworks)

–

Ja, het is kwart over zes en ik sta op en ga een ronde hardlopen. Die gaat nog goed ook. Erna wandel ik een gebruikelijke zaterdagmorgenronde langs slager en super. Koffie met De Vrouw. Ik loop het centrum in en via een super en de markt ga ik naar de Syrische winkel. Daar is het brood er nog niet. Huishoudelijks. Nogmaals naar de Syrische winkel. Nu is het brood er wel. Een mens maakt wat mede. De Zoon is er om half een voor lunch. Afwas. Ik wandel een rondje langs het kanaal en een super voor de laatste dingen. Thuis klus ik een beetje: de ombouw onder de cv-ketel moet iets aangepast en ik zaag wat decoupeer. Het lukt. Krant. Dan maak ik avondeten. Eerst noedels koken en voor De Vrouw wat omeletten bakken en in reepjes snijden. Dan twee pannen met bouillon maken: een met kip en prei en een met gebakken shiitake en uiteindelijk die noedels erbij in. Ik snijd prei en selderij en we kunnen aan tafel. We eten er flink van, al blijft er nog voldoende over voor maandagavond. Afwas. Webstek. Lezen. Even na achten wandelen we naar het filmhuis in Gigant en zien we Moonage Daydream, de film over Bowie. Of wat zeg ik – gaat hij wel over Bowie en niet meer over de zoektocht naar de zin van het leven? Hoe dan ook: het is een schitterend werkstuk met boeiende beelden (van Bowie), treffende uitspraken (van bowie) en magistrale muziek (van Bowie). Ik kan er van alles op aanmerken, maar dat doe ik niet – het gegeven dat de man voortdurend ongemakkelijke en uitdagende situaties opzocht om uiteindelijk rust te vinden, is misschien wel de belangrijkste boodschap. Elf uur zijn we pas weer thuis en nog geen twintig minuten later lig ik in bed, alle indrukken onmogelijk vergetend.
Muziek vandaag: Rain Tree Crow (Rain Tree Crow), Blackwater (cd single) (Rain Tree Crow), Go Your Own Way (cd single) (Chris Rea), Bold (Readymade), Moondawn (Klaus Schulze)

–

Vrijdag 7 oktober:
Nog voor half zeven op. Koffie. Lezen. Koffie met De Vrouw. Halverwege de ochtend is Zwager er even met een van de Neven en een huisgenootje; hij helpt mij met het fornuis even van de wand te halen, zodat de gaskraan weer open kan. Als beloning krijgt hij koffie. Tegen twaalven is hij weer vertrokken. Lunch met De Vrouw. Afwasje. Ik wandel een rondje door de zon en haal het groentepakket op. Erna bezoek ik de boekwinkel zonder luifel en daar koop ik de vandaag verschenen Theet 77 (Herman Brusselmans). Lezen. Elizabeth Finch (Julian Barnes) uit. Krant. Dan maak ik avondeten. Eerst een salade van bosui, koolrabi, komkommer en mango. Dan bak ik ui, bosui, prei, knoflook, paprika, courgette en een restje sla. Daar gaat een pak gezeefde tomaten doorheen en kruiden en laat ik inpruttelen tot een saus. Ik kook verse tortellini. Ten slotte snijd ik voor De Vrouw wat plakken salami en gegrilde kipfilet. We eten er goed van. Afwas. Lezen. Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: Kãrtëhl (Magma), Munich 2016 (Keith Jarrett), Rising (Rainbow), On Stage (Rainbow), Toltec (Jon Anderson), Buffalo (Frank Zappa), Skald (Wardruna)

–

Donderdag 6 oktober:
Op tijd op de werkplek. Daar van alles. Tussen de middag wandel ik door bos en veld. En zon. Half zes weer thuis. Ik maak avondeten. Vanwege het niet beschikbare gas maar weer een gerecht uit de oven. Niet moeilijk. Ik stort shiitake, zoete aardappel, rode ui, paprika, courgette en miniromatomaat in een braadslede en zet dit dik een half uur op 190C in de oven. Halverwege gaat er een klein schaaltje met een vispakketje voor De Vrouw erbij. Er is nog een ruim restant salade van gisteren. We eten alles op. Afwasje. Er rijdt een bestelbus de luifel van de boekwinkel schuin tegenover kapot. Webstek. Lezen. Slapen.
Muziek vandaag: de twee cd’s van Video Anthology – The 2000’s (het tiende album uit de doos Complete) (Bill Bruford’s Earthworks), Futha (Heilung)

–

Woensdag 5 oktober:
Ik ben pas om zeven uur wakker. Slaap nodig. Nog moe. Koffie. Eerst wandel ik mijn gebruikelijke woensdagmorgenrondje naar de super. Thuis koffie met De Vrouw. Dan naar de repetitie van Wirwar. Het gaat zeer de goede kant op met de nieuwe voorstelling; de scènes staan langzaam vast en de komende weken is het inoefenen geblazen. Het wordt zeker mooi. Twaalf uur weer thuis. Koffie. Dan lunch. Afwasje. Er is een mooi nieuw boekje van Willem! Ik wandel een ronde om het centrum, door parken en langs het kanaal. Thuis allerlei. Vijf uur ga ik avondeten maken. Ik wil parten spitskool koken, maar verhip: we hebben gisteren het fornuis teruggeplaatst en vergeten de gaskraan weer open te draaien. Ik heb dus geen gas en in m’n uppie het fornuis van de muur af trekken is niet te doen. Barst. Ik leg de spitskool dan maar wat langer in de oven. Ondertussen maak ik een salade van bosui, koolrabi, komkommer en mango; daarnaast snijd ik groenten. Bij de spitskool leg ik shiitake, rode ui, zoete aardappel en paprika in de braadslede. Terwijl deze gaart, maak ik voor De Vrouw een vispakketje van kabeljauwfilet. Dat gaat nog naast de braadslede in de oven. We eten er goed van; de groente gaat op! Afwas en afval. Krant. Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: Lunar Mist (Virgil Howe & Steve Howe), A Natural Disaster (Anathema), Kãrtëhl (Magma)

–

Dinsdag 4 oktober:
De wekker gaat op de gebruikelijke tijd. Iets na zessen ben ik aan het werk. De nacht goed doorgekomen. Redelijk geslapen, nauwelijks napijn. Eten lukt zelfs ook. Om half negen zijn de bouwfuckers er. Twee installateurs gaan de centrale verwarming beter inregelen, de meterkast uitbreiden en driefasestroom in de keuken aanleggen. Het betekent dat het huis compleet op z’n kop staat. Nou ja. De stroom is er af en toe af en dan lukt het even niet met werken. Halverwege de ochtend zijn de mannen een tijdje weg voor een urgente klus elders. De Vrouw gaat even de deur uit. Dan zijn de mannen weer terug. Tussendoor werk ik veel werkzaamheden weg. Koffie en lunch met De Vrouw. De mannen moeten overal bij, bij alle radiatoren en in de keuken. Er is lawaai van boren en water uit het gesloten systeem zuigen. De Vrouw gaat weer de deur uit. Half vier is alles klaar. Ik begin met opruimen en tegen vieren helpt De Vrouw mee. Dan is het klaar en is Ineke er voor (de laatste) spuit en koffie. Zes uur fietsen we naar De Zoon. Dit keer eten we bij hem. Hij serveert een grote schaal boboti en die is zeer smakelijk. We eten er goed van. Dat eten gaat overigens zeer goed, bij zowel De Vrouw als bij mij. Acht uur zijn we weer thuis. Webstek. Lezen. Zeer vermoeid. Een volle tijd met veel spanning is voorbij.
Muziek vandaag: Silhouettes (Klaus Schulze), Rosetta (Vangelis), Angels Embrace (Jon Anderson), A Day At The Races (Queen)

–

Maandag 3 oktober:
Op om zes uur. Ontbijt en start met anti- en pro-biotica. Een uur later ben ik aan het werk. Er is allerlei overleg en verder veel schrijfwerk. Tussendoor koffie en koffie met De Vrouw. Lunch met De Vrouw. Afwasje. Ik loop een kort rondje langs het kanaal en ga dan verder. Overleg en uitwerkwerk. Even na drie stop ik. De Vrouw is de deur uit. Ik warm de soep van gisteren op en eet die op. Dan pak ik een bus naar Zwolle. Ik ben ruim op tijd, dus wandel ik langs de gracht naar de paradontoloog/implantatoloog. Er is een verbouwing gaande, vandaar dat de wachtkamer buiten onder een tent is. De behandeling start om zes uur, eerst met scans en dan nog een kleine reiniging onder tandvlees in de rechterbovenkaak. Dan is het tijd om de twee gaten op te vullen waar ooit mijn melkkiezen hebben gezeten en die ik sinds vijfentwintig respectievelijk acht jaar kwijt ben. Ik heb er zeer tegenop gezien, maar de operatie valt allemaal erg mee. Er is geen botregulering in de kaak nodig, hetgeen betekent dat er oplosbare hechtingen gebruikt kunnen en ik de vanmorgen gestarte antibiotica kan staken. Bovendien scheelt het een vervolgafspraak en een boel poen. Om kwart over zeven loop ik weer buiten. Wel met een dik voelende en beurse bek. Ik heb nog een vlotte bus ook en om half negen ben ik thuis. Bijpraten, webstek, lezen.
Muziek vandaag: Lunar Mist (Virgil Howe & Steve Howe), Side-Eye NYC V1.IV (Pat Metheny), Nocturne – The Piano Album (Vangelis)

–

Zondag 2 oktober:
Wakker om kwart over zes en dan maar op. Ik loop een ronde hard en kies voor een langere route. Die verloopt uitstekend. Thuis nog terug in bed. Dan koffie. Lezen. Meer koffie. Huishoudelijks. De Zoon is er om half een voor lunch. Afwas en stofzuig. De Vrouw en ik wankelen een rondje langs het kanaal en door het centrum. Ik bereid vast avondeten voor: twee verschillende pannen soep: die van De Vrouw met kip, prei en selderij en die van mij met gebakken shiitake en mie. Om vier uur doen we de zondagmiddagluistersessie met de Duitsche vrienden en om vijf uur is Ineke er voor spuit en koffie. Dan maak ik het avondeten af. De soepen staan op tafel, prei en selderij en sambal en gebakken uien ernaast. We eten er goed van en er blijft voldoende over voor morgen. Afwasje. Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: Budapest Concert (Keith Jarrett), A Fine Day To Exit (Anathema), A Night At The Opera (Queen), Spacelines (Nodens Ictus)

–

Zaterdag 1 oktober:
Half zeven. Koffie. Allerlei. Half negen wandel ik naar de super. Meer koffie. Dan naar een andere super en de Syrische winkel. Koffie met De Vrouw. Huishoudelijks. De Zoon is er om half een voor lunch. Afwasje. Ik wandel een ronde om het centrum. Krant. Ineke is er voor spuit en koffie. Ik maak avondeten. Er is nog een pizzabodem van tarwe en pompoen, die beleg ik voor een derde deel (voor De Vrouw) met salami, bosui, rode ui, paprika en kaas, voor het andere deel met shiitake, rode ui, bosui, paprika, courgette en feta. We eten ‘m helemaal op. Er is ook nog een restant salade van gisteren. Afwasje. Ik bel Onze Vader en we voeren een gesprek. Aan beide zijden van de telefoonlijn gaat het goed en dat is mooi. Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: Amazonia (Jean-Michel Jarre), The Turning Year (Roger Eno), Rated PG (Peter Gabriel), The Cartographer (Jo Quail), Trance-Fusion (Frank Zappa), Queen II (Queen), Lunar Mist (Virgil Howe & Steve Howe)

Lotgenoten,

DRRRENGGG! Ze zijn begonnen. Het barst van de bouwfuckers op de galerij en ze laten de betonboor zingen. De oude reling was aan vervanging toe en er komt een nieuwe. Eentje met een eigentijdse uitstraling, vond de vereniging van eigenaren in de vergadering. Ik vond van niet. Wie gaat er nu een hypermodern superstrak vormgegeven hekwerk plaatsen op een karakteristiek jarenzestigflatgebouw? Gelukkig bevindt de galerij zich niet aan de straatzijde van het gebouw en ziet slechts een enkeling straks deze enormiteit. En het belangrijkste is dat bewoners en bezoekers zich weer veilig voelen als ze zich op de galerij bevinden; dat was met die ietwat doorgeroeste reling wel anders.
Ik hoop maar dat het lawaai niet te lang duurt. Het is halverwege de ochtend. Ik werk thuis en zit aan de eettafel in de woonkamer. Die bevindt zich aan de straatzijde, dus veel last van het rumoer heb ik niet echt. Ik ben ook nog eens slechthorend en heb ter vermaak een fijn cd’tje met luide ragmuziek aangezet. Heel in de verte hoor ik ze. Ze zijn begonnen. DRRRENGGG!

De Vrouw slaapt. Ze is even gaan rusten. Vanmorgen was ze al op tijd op om haar medicatie in te nemen. Alles kost haar nog veel energie. Die energie heeft ze nodig voor herstel. Een forse ingreep was het; hij hakt erin. Haar lijf staat momenteel in de overlevingstand. Het komt allemaal goed, maar het is een tijdje buffelen. Als ze opstaat en ze doet een paar handelingen die ogenschijnlijk niets voorstellen – bed uit, iets te eten pakken, dat opeten en de spullen terug naar de keuken brengen – dan is ze doodop. Of ze al een hele dag erop heeft zitten. Vandaar dat ze weer even is gaan liggen.

DRRRENGGG! Met dat ik de wc-deur achter me dicht doe, hoor ik iets anders dan dat gebrul van de betonboor. Wat is het? Het lijkt wel gepiep. O wacht, het is de wekker. De Vrouw zet die omdat ze op tijd medicatie moet innemen. Ik ga zitten en plas en plas en naast me klinkt nog altijd die piep en die piep en het gaat maar door.
Dit is niet goed, denk ik. Het gepiep gaat maar door. Te lang. Veel te lang. Dit is niet goed!
Snel sta ik op. Ik knoop als een razende mijn broek dicht en ga naar de slaapkamer. Daar ligt De Vrouw in bed, roerloos op haar zijde met haar rug naar me toe. Op het nachtkastje gaat de wekker. Dit is niet goed!
Ik probeer de wekker uit te doen. Waar zit dat knopje? Wat is dit voor takkeding? Goedkope meuk uit een zaak vol Chinese rommel of uit een ander inboorlingenland! Het lukt niet. De wekker piept en piept maar door. Twee meter verderop, achter het gordijn en het raam buldert de betonboor. DRRRENGGG!

Ik leg mijn hand op haar heup. Er gebeurt niets. Dit is niet goed! Door het dunne dekbed heen kan ik niet voelen of ze warm of koud is. Ze beweegt niet. Dit is niet goed! Ik druk mijn hand op haar schouder. Is dit warm of is dit koud? Hoe voelt koude of warmte eigenlijk? Het zweet breekt me uit. Ik voel paniek en angst en ben als de dood en …
Plots draait De Vrouw zich naar me toe. Er komt me een vertrouwde vlaag warmte tegemoet. Haar ogen gaan open en ze gilt. Dit is goed!
Ik lach. Zij niet. Ze brengt een hand naar haar oor en peutert daar een gele oordop uit. Dan slaat ze met haar hand op de wekker.

Even is het stil. Dan: DRRRENGGG!
Wat een avonturen weer.

–
Apeldoorn, september 2022

Hier lees je ‘m op FOK!.

–

Datum: 25 september 2022
Tijd: 14.30-16.30 uur
Locatie: zaal De Walvis in Gigant, Apeldoorn

Setlijst / programma:

Rondje van de zaak: Willem, Reinier, Bas (zkv), Aad
Gerry & Gert (muziek)
Hoofdgast: de heer Jos Knipping (voordrachten en zang)
Peter-Jan & Aad (Van Ostaijen en de haperende typemachine)

-pauze-

Elly (spontane voordracht)
Willem Bierman (oa Grote Kerk)
Reinier Groenendijk (Godsdienstleraar)
Gerry & Gert (muziek)
Bas Langereis (Het grote geheim van meneer Van Veen)
Aad van der Waal (oa Bange mannen)
Peter-Jan & Aad (The Beatles op twee gitaren: Ticket To Ride, Here Comes The Sun, Blackbird)

–

Foto’s door onze hoffotograaf Ernst van Rossum:

–
Mijn telefoonfoto’s:

–

Relevante tweets: (in chronologische volgorde)

–

bazbo 0904: Potenzial – 7×3
Een van de leuke dingen van het grote Zappafestival in Noordoost-Duitschland is dat er nogal eens wat experimentele muziek te beluisteren valt. Zo ook op vrijdagavond 15 juli 2022. Potenzial is een project van Friedemann Dähn en Thomas Maos. Dähn is cellist geweest bij het Ensemble Modern (en te horen op Zappa’s The Yellow Shark uit 1993); de laatste jaren zoekt hij voortdurend naar nieuwe geluiden en vormen en samenwerkingsverbanden waarin hij zijn (elektronische) cello kan inzetten. Thomas Maos is een gitarist met een even avontuurlijke inslag. Tijdens het concert dat ik mag meemaken zien we het tweetal op het podium met tussen hen in een drummer. De stukken die het trio speelt, zijn veelal gebaseerd op (ter plekke gecreëerde) loops, waaroverheen dan laag op laag volgt en dan weer allerlei improvisatie. Bizarre projecties en in enkele stukken spectaculaire bewegingen door een dansduo maken het ook visueel aantrekkelijk. Sommige stukken zijn in de basis gecomponeerd; andere geheel intuïtief op het moment bedacht. Zo krijgen we in ieder geval twee stukken van de net uitgebrachte elpee 7×3 te horen (Fallen en het plaatkantlange titelstuk). Bij vlagen is het swingend, dan weer melancholiek, bij andere vlagen atmosferische en soms ook chaotisch. Ik vind het zo boeiend, dat ik anderhalve dag later, op zondag 17 juli die elpee aanschaf. Thuis blijkt het album bijna net zo lekker als live, zij het dat ik de beelden en dans mis.

–

bazbo 0903: Emerson Lake & Powell – ???????, ???? ? ??????
De gewone Europese versie van dit album staat natuurlijk al sinds 1986 in de kast. (Zie bijna vier jaar geleden.) Keith Emerson en Greg Lake vinden na bijna acht jaar weer de moed en de inspiratie om samen te gaan werken. Het liefst hebben ze Carl Palmer er ook bij, maar die zit contractueel vast aan zijn Asia. En dus gaat het duo op zoek naar een andere drummer. Tijdens de audities is er eentje die eruit springt en dat is krachtpatser Cozy Powell. Pas later ontdekt het trio dat de nieuweling ook een achternaam heeft die met een P begint en ja, dat komt wel heel goed uit. De plaat van de drie heren is een krachtige en ijzersterke. In opener The Score horen we niet alleen de zo typisch jarentachtigtoetsengeluiden en de stadiondrums, maar ook flarden van een oude ELP-tekst. Touch And Go was de single en ik vind het leuk om de clip van toen nog eens te bekijken. Hoogtepunt echter is de afsluiter: de bewerking van Gustav Holsts Mars The Bringer Of War, een stuk dat Lake in 1969 al bij King Crimson op het podium speelde. De ELPo-tour die volgt blijkt minder succesvol, omdat er nauwelijks publiciteit voor is en de kaartverkoop dus achterblijft. Financieel blijkt de reünie van Emerson en Lake een flop; creatief is het uitstekend. Na de tour gaan de drie heren ieder hun weg. Ik draai de plaat nog geregeld en koop in 2010 een remaster op cd ervan (uit 1991). In de zomer van 2021 wandel ik met wat Duitsche vrienden door Warnemünde en in een kleine Schallplattenladen zie ik een Russische persing van de plaat staan. Even twijfel ik of ik ‘m moet aanschaffen en ik besluit het niet te doen. Nachtenlang lig ik ervan wakker. (Nee hoor, maar het zou wel leuk zijn voor de heb.) En dan is het donderdag 7 juli 2022. Dit keer wandelen we door Hamburg door het Karolinenvirtel en aan het einde van de Marktstrasse stuiten we op een Schallplattenladen. Later, als we weer thuis zijn en ik google, blijkt dat Zardoz Records een bijna legendarische winkel is. Inderdaad, als ik er rondloop, weet ik van gekkigheid niet waar ik moet kijken. In dat soort gevallen vind ik het altijd het leukst om te zien wat ze van mijn jeugdhelden in huis hebben en … verhip, hier ook een Russische persing van het album (uit 2017). Nu hoef ik niet meer te twijfelen, want alleen voor de prijs al kan ik ‘m niet laten liggen, al gaat-ie op Discogs voor vier pleuro’s minder weg. Maar goed, het ging voor de heb en het verhaal. Dertig jaar na het verschijnen zijn alle drie de muzikanten overleden en nog eens zes jaar later knal ik mijn Russische persing ervan nog maar eens door de kamer.

–

Vrijdag 30 september:
Goed koud als ik vanmorgen mijn ronde hardloop. Maar het lopen gaat soepel. Even na zeven aan het werk. Ik werk veel weg. Tussendoor koffie. De Vrouw is even de deur uit. Begin van de middag lunch. Half twee stap ik op de fiets en rijd ik naar een locatie elders; niet toevallig de locatie waarin ik kantoor had van 2009 tot half 2014. Er is opnieuw een mooi gesprek met cliënten, verwanten en medewerkers over de kwaliteit van zorg en hoe zij het gesprek voeren over wensen en mogelijkheden. Pas na half zes thuis. Ik maak avondeten. Voor De Vrouw kook ik spekbonen en zoete aardappel in bouillon en aan het eind gaat gekookte kip erbij en roer ik er uiteindelijk knoflookkruidenroomkaas doorheen. Voor mijzelf kook ik tagliatelle, bak ik kastanjechampignon, bosui en paprika en daar roer ik dan weer de pasta en eveneens knoflookkruidenroomkaas doorheen. We eten het op. Afwas. Webstek. Krant.
Muziek vandaag: Lunar Mist (Virgil Howe & Steve Howe), Kãrtëhl (Magma), Knot (Nits), What’s It All About? (Pat Metheny), I Could Read The Sky (Iarla Ó Lionáird), Juno To Jupiter (Vangelis)

–

Donderdag 29 september:
Op tijd weer naar de werkplek. Daar ligt bijzonder veel. In de ochtend doe ik veel. Tussen de middag wandel ik door bos, veld en zon. In de middag doe ik ook veel. Toch krijg ik lang niet alles af en er blijft veel liggen. Morgen verder. Half zes thuis. Ik maak avondeten. Ik beleg een pizzabodem (pompoen-tarwe) met tomatensaus, kastanjechampignon, courgette, paprika en kaas. Een punt beleg ik voor De Vrouw met salami, geraspte courgette en kaas. We eten alles op. Natafelen. De Vrouw heeft een goede dag. Afwas. Krant. Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: Lunar Mist (Virgil Howe & Steve Howe), Kãrtëhl (Magma), Soil Festivities (Vangelis)

–

Woensdag 28 september:
Kwart over zes wakker en op. Eerst een ronde hardlopen en die gaat opnieuw zeer soepel en zonder extra wandelpauzes. Webstek van Kunst-Zinnig-Brein. Half tien wandel ik naar Gigant voor de repetitie van Wirwar. Ik had een tekst gemaakt voor Marcel, een van de spelers, en hij heeft hem al zo goed als eigen gemaakt; niets meer aan doen. We bekijken resultaten van opdrachten uit het documentaireproject en de komende tijd ga ik samen met Josephine en filmer Anne verder. Het is bijna kwart voor een als ik thuis kom. Nog koffie en dan lunch met De Vrouw. Afwasje. Ik wandel naar de super, daarna nog naar een andere super. Dan kan ik een moment ontspannen. Krant. Vijf uur is Ineke er voor spuit en koffie en ga ik avondeten maken. Voor De Vrouw kook ik kip en fijngesneden stokboon en verwerk dit in een kerriesaus. Voor mijzelf kook ik hele stokboon en vervolgens bak ik kastanjechampignon en courgette en daar roer ik het restant bonenschotel van gisteren doorheen. Kaas erbij en een restant salade van gisteren. We eten alles op. De Vrouw heeft niet zo’n heel goede dag. Niet erg, vervelend voor haar. Afwas en afval. Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: Sunir (IANAI), Judgement (Anathema), Footloose In NYC (Bill Bruford’s Earthworks)

–

Dinsdag 27 september: Nursing Congres in Ede
De wekker gaat op de gebruikelijke tijd. Dan heb ik even. Redelijk geslapen. Is de ontsteking in mijn linkeroor terug? Koffie, ontbijt. Tien over zeven ga ik de deur uit en ik pak een bus. Kwart over acht ben ik in Ede en niet veel later in het congrescentrum waar Kunst-Zinnig-Brein weer aanwezig is op het Nursing Congres over NAH. Kunstenaars Marianne en Ellert-Jan zijn er al en niet veel later ook Ank en Annette. We richten snel de mini-expositie in en gaan dan naar de collegezaal voor de opening en de eerste lezing door neuropsycholoog Margriet Sitskoorn (over neuroplasticiteit). In de koffiepauze krijgen we al veel bekijks. De tweede ronde lezingen slaan we over en we praten bij over van alles. Dan is er lunch en wederom veel belangstelling. In de middag wonen we de workshop van de ons bekende Arno Prinsen bij (over communicatie met mensen met hersenletsel) en in de theepauze is er nog wat aanloop. Dan ruimen we alles op en nemen we afscheid. Mooie dag weer, veel gesprekken kunnen voeren en verhalen kunnen vertellen. Ik loop naar het busstation en een uur later – om vijf uur – ben ik thuis. Ineke is er voor spuit en koffie. Dan blijkt dat De Vrouw te moe is om te koken, dus neem ik het over. Ik maak snel een gemakkelijke schotel van ui, paprika, courgette, peper, tomaat en rode bonen, plus een salade van bosui, koolrabi, komkommer, walnoot en vijg. Wraps erbij en geraspte kaas en aan tafel. De Zoon is er om te helpen opeten. Er blijft wat over. Afwas. Webstek. Krant. Doodmoe weer
Muziek vandaag: Deus Arrakis (Klaus Schulze), Change We Must (Jon Anderson), Terry Riley: Sun Rings (Kronos Quartet)

–

Maandag 26 september:
Ik slaap redelijk, maar sta nog doodmoe op. Hoofd vol. Niet stabiel. Toch op tijd op de werkplek. Er is overleg en geregel en overleg en plannen en overleg en schrijfwerk en overleg en uitwerkwerk en overleg en tussendoor te veel regen om buiten een rondje door bos en/of veld te lopen. Zes uur ben ik thuis. Ik maak avondeten. Kastanjechampignon, rode ui, zoete aardappel, paprika en kerstomaat leg ik in een braadslede en die schuif ik de oven in. De Vrouw heeft vandaag linzensoep voor zichzelf gemaakt en die hoeft alleen maar verwarmd. We eten er goed van. Afwas. Webstek. Lezen. Zeer vermoeid weer.
Muziek vandaag: Random Acts Of Happiness (Bill Bruford’s Earthworks), In C (Terry Riley), A Rainbow In Curved Air (Terry Riley)

–

Zondag 25 september: De verjaardag van Anja
Redelijk geslapen, dat ook. Paar keer wakker geweest, maar à la. Half zeven schrik ik wakker. Op. Ik loop een ronde hard. Het is niet heel koud, zonnig zelfs en lopen gaat soepel. Thuis nog terug in bed. Koffie met De Vrouw. We brunchen op tijd. Afwas. Half een fiets ik bepakt en bezakt naar Gigant. De verjaardag van Anja kan beginnen. Het is een uitstekende aflevering. Het publiek ontvangt de podiumgasten de heer Jos Knipping, Gert en Gerry (muziek!) en Peter-Jan (kaduke typmachine en Beatlesgitaarwerk) bijzonder goed en we krijgen veel waardering voor onze eigen bijdragen. De zaal zit redelijk vol en de reacties na afloop zijn bijna overweldigend positief. Als we hebben opgeruimd, ontmoeten we podiumgasten én een paar spelers van Living History in de foyer. Heel veel kans om bij te praten is er niet, maar toch fijn om de mensen (weer) even te zien. Kwart over zes ben ik thuis. Ik maak avondeten warm: zo is er voor De Vrouw nog kipfilet en aardappel in bouillon, ik warm de tomatengroentesaus van gisterenavond op en kook spaghetti voor mijzelf. We eten alles op. Afwasje. Webstek. Lezen. Ik ben heel moe. Mooie dag.
Muziek vandaag: Road To The Sun (Pat Metheny), The Future Bites (Steven Wilson), Worm! (Regal Worm), The Cartographer (Jo Quail), Runaljod – Ragnarok (Wardruna)

–

Zaterdag 24 september:
Wakker en op om kwart over zes. Koffie. Wat voorbereidingen voor een verjaardag, morgen. Dan loop ik naar de super. Het regent. Niet erg. Koffie met De Vrouw. Ik wandel het centrum in en winkel bij super en Syrische super. Het regent. Nog steeds niet erg. Meer koffie met De Vrouw. Huishoudelijks. De Zoon is er om half een voor lunch. Afwas. De Vrouw gaat even de deur uit. Ik loop een rondje langs het kanaal. Het regent. Erg. Op de terugweg koop ik met behulp van onlangs verkregen cadeaubonnen Elizabeth Finch (Julian Barnes) en Naar Irak (Michael Palin). De Vrouw is weer terug. Ik ook. Krant. Tegen vijven is Ineke er voor spuit en koffie en ga ik avondeten maken. Eerst produceer ik een saus van kastanjechampignon, ui, paprika, courgette, wilde spinazie en tomaat. Ondertussen kook ik voor De Vrouw aardappel en kipfilet in bouillon. Het restant salade van gisteren vul ik aan met komkommer en vijg. Ten slotte kook ik spaghetti. We eten er fiks van en er blijft voldoende over voor morgen (als het makkelijk moet). Afwas. Ik loop nog naar buiten naar een super, want beloofde boodschap vergeten. Lezen. Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: The Turning Year (Roger Eno), One Quiet Night (Pat Metheny), Live In The Hood (Qango), Closure/Continuation (Porcupine Tree), het eerste plaatje van The MOFO Project/Object (het album Freak Out!) (Frank Zappa), Technicians Of The Sacred (Ozric Tentacles)

–

Vrijdag 23 september:
En zeven uur weer aan het werk. Tussendoor koffie met De Vrouw. Twaalf uur stop ik voor lunch. Afwasje. Even voor een heb ik een bus en dik een uur later ben ik in een locatie voor een kwaliteitsgesprek met verwanten. Mooi gesprek. Ik rijd met een collega mee langs het station in Arnhem en om zes uur ben ik thuis. Daar schuif ik een schaal met het restant van de stoemp van gisteren de oven (190C) in. Terwijl dat opwarmt, maak ik een salade van bosui, komkommer en kerstomaat. Ook zet ik het pannetje bouillon met het laatste stuk kipfilet voor De Vrouw op het vuur. We eten alles op. Ook het laatste beetje koude fruitsoep werken we weg. Afwas. Lezen. Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: God Save The King (Robert Fripp), Under Heavy Manners / God Save The Queen (Robert Fripp), Tumbling Through The Floativerse (Ed Wynne & Gre Vanderloo), Orange Synthetic (Cobalt Chapel), Deseo (Jon Anderson), Butterfly Mind (Tim Bowness), Drif (Heilung)

–

Donderdag 22 september:
Nog goed geslapen ook. Dat maakt wakker worden lastiger. Buiten is het echt goed koud, tegen het vriespunt aan. Mijn ronde hardlopen gaat uitermate soepel. Zeven uur ben ik aan het werk. Er is weer van alles en veel en zo veel, dat ik merk dat de afgelopen weken veel van me hebben gevraagd en ik lang niet altijd even scherp was en fout na fout heb gemaakt en nou ja het is nou eenmaal zo. Er is overleg en uitwerkwerk en voorbereiding en nog veel meer. Tussendoor koffie met De Vrouw en lunch met De Vrouw en afwas en een klein rondje buiten het centrum wandelen. Om half vijf is het allemaal wel klaar voor vandaag. Krant. Dan maak ik avondeten en is Ineke er voor de spuit en de koffie. Ik kook aardappel, ui en bataat. De laatste paar minuten gaat daar een fijngesneden krop krulandijvie bij in. Afgieten, melk en kerrie erdoorheen en stampen. Voor De Vrouw heb ik de bouillon met kipfilet erin opgewarmd. Ik eet mijn dis met gehakte noten en het restant salade van gisteren ernaast. Er blijft genoeg stoemp over voor morgen. Afwas. Lezen. Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: Let The Power Fall (Robert Fripp), Born (Birth), Frabjous Days – The Secret World Of Godley And Creme 1967-1969 (Godley & Creme), de twee cd’s uit de set Genesis Revisited Live: Seconds Out & More (Steve Hackett), Worm! (Regal Worm)

–

Woensdag 21 september:
Half zeven op. Hoofd leger. Koffie. Ik wandel mijn ronde naar de super. Het is herfst en al flink fris. Meer koffie met De Vrouw. Dan naar Gigant voor de repetitie van Wirwar. Mooi werk daar, het enthousiasme groeit. Er is nog veel werk te doen, maar de nieuwe voorstelling wordt steeds duidelijker. Thuis koffie met De Vrouw. Iets later lunch. Afwasje. Ik wandel een klein rondje door de zon langs het kanaal. Thuis lezen en allerlei. Eind van de middag is Ineke er voor de spuit en koffie. Ik ga avondeten maken. Eerst leg ik pompoen in een braadslede en die gaat een kwartier de oven in (190C). Ondertussen maak ik een salade van bosui, komkommer, tomaat en vijg. Ik snijd rode ui, romanesco, paprika en courgette en die doe ik samen met shiitake bij de pompoen in de braadslede. Dit zet ik nog een half uur in de oven. Voor De Vrouw kook ik bouillon met kipfilet erin. We eten alles op. Nou ja, bijna. Een restant salade is voor morgen. Afwas en afval. Lezen (de PROG uit). Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: The Bridge Between (The Robert Fripp String Quintet), Show Of Hands (Robert Fripp & The League Of Crafty Guitarists), The Chronicles Of The Pussywarmers (The Pussywarmers), 7×3 (Potenzial), Alone Together (Rikard Sjöblom’s Gungfly), Footloose And Fancy Free (Bill Bruford’s Earthworks)

–

Dinsdag 20 september:
Opnieuw redelijk geslapen, maar niet uitgerust. Hoofd vol, af en toe warrig en onstabiel. Nou ja. Op de werkplek volop afleiding, maar als ik het maar allemaal af krijg. Veel overleg en nieuw werk en ik kom een heel eind. Tussen de middag wandel ik door bos. En nog verder. Half zes thuis. De Vrouw heeft een volle dag achter de rug en weet nog avondeten op tafel te zetten ook. De Zoon is er om half zeven. De Vrouw serveert een ovengerecht van ei en groente. Toe is er de koude fruitsoep die ik zondag maakte. Afwas. Lezen. De Vrouw krijgt bezoek. Webstek. Lezen. Slapen?
Muziek vandaag: In The City Of Angels (Jon Anderson), Worm! (Regal Worm), Runaljod – Ygdrassil (Wardruna)

–

Maandag 19 september: 32 jaar getrouwd
Redelijk geslapen. Het is nog zeer donker als ik de deur uit ga naar het werk. Twee weken geleden voor het laatst naar de werkplek. Op die werkplek graai ik benodigde spullen bijeen en dan rijd ik met collega naar locatie waar we een teamdag houden. In de ochtend overleg over onze afdeling in het komende jaar; in de middag klussen we op diverse plekken in de zorglocatie. Ik mag met twee collega’s een schuur schuren en van verse verf voorzien. Ondertussen gaat het gesprek natuurlijk over van alles en nog wat. Aan het eind van de middag nog een korte ontmoeting en nazit en dan brengt een collega me naar het station. Half zes thuis. Daar maak ik avondeten. Niet moeilijk: ik kook tagliatelle, warm de stoof van gisteren op en verwarm een halve runderschnitzel in bouillon. De Vrouw eet van de tagliatelle mee, maar het valt haar zwaar; ze moet even liggen om haar maag tot rust te brengen. Afwas. Lezen. Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: The Sound Of Surprise (Bill Bruford’s Earthworks), The Hideous Goblink (Regal Worm), Deus Arrakis (Klaus Schulze)

–

Zondag 18 september:
Pas om kwart voor zeven wakker en op. Ik loop mijn ronde hard door lichte regen en het gaat soepel, soepel. Thuis nog uitgebreid terug in bed. Koffie. Lezen en huishoudelijks. Meer koffie met De Vrouw. Ik maak een fruitsoep van ooft dat hoognodig op moet. De Zoon is er om half een voor lunch. Afwas en stofzuig. Dan wandel ik door regen langs het kanaal en door park. Op tijd terug voor de gebruikelijke zondagmiddagluistersessie met Duitsche vrienden (AC/DC!). Erna snel aan het werk voor het avondeten. Ik bak kastanjechampignon, ui, paprika, courgette, bataat en wortel; vervolgens daar wat bouillon over- en tomatenpuree doorheen. Dit laat ik inkoken tot een dikke stoof. Ondertussen is Ineke er voor de spuit en koffie. Even na zessen kook ik nog een runderschnitzel in de bouillon van gisteren en vul ik de salade van gisteren aan met vijg. We eten alles op en ik vergeet een foto te maken. Nou ja. Afwas. Lezen. Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: Tonträger (Provinztheater), Pulse X Pulse (Pulse), Friendship (Rikard Sjöblom’s Gungfly), Bundles (Soft Machine)

–

Zaterdag 17 september:
Half zeven op. Koffie. Ik wandel naar de super. Nog niet halverwege gaat het regenen en ik heb mijn plu niet bij me. Nou ja. Thuis koffie. Ik haal een van de twee zonweringen van de buitenramen aan de galerijkant eraf. Dan wandel ik het centrum in naar een super, de markt en de Syrische winkel. Als ik thuis kom, is Zwager er even met De Neef. Meer koffie. Als we weer alleen zijn, is er tijd voor huishoudelijks. De Zoon is er om half een voor lunch. Afwas. Ik wandel nogmaals het centrum in voor een vergeten boodschap. Krant. Halverwege de middag is de andere Zwager met de Schoonzus er. Thee. Ineke komt voor de spuit en om zes uur zijn we weer alleen. Ik leg pompoen in een braadslede en zet die twintig minuen in de oven op 190C. Dan maak ik salade van bosui, komkommer, tomaat en vijg. Ook leg ik een stukje kipfilet in bouillon en kook dat een kwartier. Inmiddels heb ik ook shiitake, rode ui, paprika en courgette bij de pompoen in gedaan en dit gaat nog eens een half uur de oven in. Als de kip voldoende heeft gekookt, zet ik het vuur uit, doe ik er wat voorgekookte wortel en doperwt bij en laat ik het even opwarmen. Dan zet ik alles op tafel. De Vrouw eet de kip met de doperwten en wortel plus wat pompoen en shiitake. Eten gaat zeer goed, dus. De rest van de geroosterde groenten eet ik op. Afwas. Restant krant. Webstek. Lezen.
Muziek vandaag: The Essential Fripp & Eno (Fripp & Eno), A Salty Dog (Procol Harum), het vierde plaatje van The MOFO Project/Object – The Making Of Freak Out! – An FZ Audio Documentary (Frank Zappa), Born (Birth)

Waarde Vader,

Ik had vanmorgen liever nog een paar uur in de bedstee gelegen. Maar u kent mijn taak en ik weet van het vertrouwen dat U in mij heeft. Dat vertrouwen zou ik nimmer beschamen. Een echte verrassing was het ook niet. Het was nog aardedonker en ik had flink de smoor in, maar ik stond toch op. Uiteindelijk zou ik daar geen spijt van krijgen, en U zult later begrijpen waarom.
Ik schrijf U deze brief vanuit de herberg Het rode hert in Beekbergen. De gelagkamer is al leeg. Alles en iedereen is gereed voor de nacht en er is nog een klein stukje kaars. Ik kan U schrijven zo lang er licht is. In de kamer die ik deel met de andere wachters is het rustig. De meeste mannen liggen al te bed, maar ik kon de slaap nog niet vatten, ondanks de vroegte van de dag.

Want vroeg was het, vanmorgen. Nog voordat de marktbel zou luiden, hadden we al het nodige zware werk verricht. Toen het werd afgekondigd bij de kerk, wist ik al hoe laat het was. En U weet: het is een eretaak en als er dan een paar dagen later op de deur wordt geklopt, kan je niet weigeren. Op dit vroege uur reisde ik met enkele andere wachters naar Beekbergen. De banken uit de kerk sjouwden we naar buiten en hesen we op de karren. Samen met het wapenschild van Gelre en met de zetel van de landdrost van de Veluwe brachten we ze naar het Herenhul. Daar maakten we alles gereed voor de klaring van vandaag. Vervolgens liepen we terug naar de jaarmarkt.

Daar was het met het klimmen der zonne al een drukte van belang. Ik kwam dan ook ogen te kort om alles in de gaten te houden. De markt is een ideale plek voor allerlei geboefte en er loopt nogal wat gespuis met kwade bedoelingen rond. Zo zag ik een groepje ongure lui om zich heen kijken. Ze hadden hun zinnen gezet op een jonge vrouw, die aardig wat manden met zich mee torste. Eerlijk gezegd was de vrouw mij al eerder opgevallen. Mijn aandacht was gevangen door haar blanke en schone gelaat met de heldere ogen en stralende lach.
Ze stond te kijken naar het poppenkastspel en ze werd helemaal in beslag genomen door het verhaal. Haar buidel lag naast haar, boven op een van de manden die aan haar voeten stond. Ik zag het gespuis om haar heen dralen en toen ik een van de mannen een hand zag uitsteken, greep ik in. Die drie zakkenrollers wisten niet hoe ze het hadden terwijl ik hen bestormde met mijn zwaard en hellebaard. De een gaf ik een schop, de andere een slag met de platte kant van het zwaard en de derde ging uit zichzelf al henen. De buidel liet hij op de grond vallen en de drie verdwenen in de menigte.
De rest van het volk had het niet eens in de gaten gehad, maar de jonge vrouw had een gil geslaakt en stond te trillen op haar benen van de schrik. Ik wist haar te kalmeren en gaf haar de buidel terug. Ze vertelde me hoe dankbaar ze was en ze vroeg hoe ik heette. Ik noemde mijn naam en voor ik besefte wat ik deed zei ik haar dat ik de baas van de wachters was. Waarom ik zo pochte, wist ik in dat ogenblik niet goed. Ik ben geen leugenaar, dat weet U, Vader. Achteraf weet ik dat ik indruk op haar wilde maken en sterk op haar overkomen, maar een leugen is juist een teken van zwakte.

Ze lachte zo lief en verlegen en gaf me beleefd een knikje. Ze vroeg of ik haar wilde helpen met het dragen van haar vele manden. Ik zei dat ik haar wel enige tijd van dienst kon zijn, maar dat ik op tijd bij de Klaarbank moest zijn om daar de wacht te houden.
Geruime tijd brachten we door op de markt. Er was van alles te zien: barden, acrobaten, een bultenaar met zotte capriolen en er was ook een gezelschap op stelten. Die waren zo verbluffend goed, daar zouden ze aan overkant van de IJssel nog een puntje aan kunnen zuigen.
De jonge vrouw had van alles aangeschaft: mooie stoffen, gezouten vis, graan, een mengel wijn, te veel om op te noemen. Gelukkig had ze het meeste op de pof gekocht, zei ze. Later zou ze de koopmannen betalen, zoals een betrouwbare vrouw betaamt. Stelt U zich voor dat haar buidel toch ongezien ontvreemd zou zijn, dan zou ze zich nu in een zeer lastig parket bevinden.

We rustten wat in herberg Het rode hert. Onder het genot van een kroes gerstenat en een nap soep maakten we nader kennis en spraken we over ons beider leven.
Diedewij, heet ze en ze is woonachtig in Epe. Mijn waarde Vader, ze is van niet al te hoge komaf, maar ze is jong en sterk. Sinds enkele jaren is ze meid bij een voorname familie en ze kan goed voor zichzelf en voor anderen zorgen. Bovendien: ze bleek benieuwd naar wie ik ben en wilde gaarne dat we elkander nog verder leerden kennen. Ik wist niet wat me overkwam en had nimmer gedacht dat dit mij ooit nog zou gebeuren.
Tot mijn spijt had ik niet veel tijd meer en ik moest aan het werk. Diedewij wilde echter niet van mijn zijde wijken en ging met mij mee. We liepen over een stil pad naar het Herenhul, alwaar de klaring zou plaatsvinden. Toen we op een open plek kwamen, stopten we om kort uit te rusten. We zetten de manden neer en keken elkaar aan.
Ik kreeg een ingeving en nam haar handen in de mijne. Het liefst van alles zou ik het kapje van haar hoofd tillen en heur haren aanschouwen, maar zoiets beschamends zou ik niet durven én – gezien mijn betrekking – niet kunnen doen. Haar slanke handen voelden zacht aan in de mijne en ja, mijn waarde Vader, daar op het bospad drukte ze haar lippen op die van mij.
Lang mocht onze kuise kus niet duren. We werden onderbroken door bekenden van Diedewij. Tot mijn schrik stelde Diedewij mij aan hen voor als de baas van de wachters. Om mijn gezicht niet te verliezen bleef ik volharden in de leugen. Vervolgens maakte ik kennis met haar bekenden. Zo was daar Theunisken, de meid van Vrouwe Catharina, die de zaak van vandaag had aangespannen. Theunisken was door de beklaagden uitgemaakt voor toverkol en dat nam ze niet, vertelde ze ons. Aan haar zijde liep haar zoon Aert, die vandaag als haar momber op zou treden. Aert is een zeer jonge man en ik vind het dan ook een vreemde zaak dat zo’n jongen het woord moet voeren voor een volwassen vrouw als Theunisken. Maar zo zijn de gebruiken nu eenmaal, Vader. Wie weet wordt het ooit anders, als de invloed van de verlichte denkers zal reiken over de Veluwe.
Tot mijn ontsteltenis kwam ook de andere wachter Bertram voorbij. Hij vroeg of de baas wist dat ik hier was. Zo kwam mijn leugen uit. Beschaamd moest ik toegeven dat ik de baas van de wachters niet ben, maar Diedewij vergaf mij en bleef toch trots op me dat ik haar had gered van de zakkenrollers.
Vervolgens liepen we gezamenlijk verder naar de Klaarbank.

Vader, volgens mij hebt U nog nooit een rechtszaak van een dergelijke orde mogen aanschouwen, dus ik zal hier naar beste kunnen beschrijven hoe het er bij de Klaarbank aan toe gaat.
U weet dat als de schout in de stad er bij een civiele zaak niet uit komt of men gaat in beroep, dat hij dan de zaak kan overlaten aan het hoogste gerecht van de Hertogen van Gelre. Al eeuwen wordt dat recht gesproken hier op het Herenhul, gelegen nabij het Engelanderholt. Het Herenhul is een verhoging in het landschap, een open plek in het bos bij een grote kei en de Klaarbank bevindt zich in de open lucht.
We hadden het touw vierkant rond de zetel van de landdrost gespannen en daaromheen de banken geplaatst. Het wapenschild stond goed in het zicht. Met veel gewichtig vertoon kondigde de gerichtsschrijver de betrokkenen aan. Naast de landdrost Assuerus van Appelthorn tot den Poll waren er drie gerichtsmannen die de zaak mede zouden beoordelen, zodat er eindelijk helderheid over de kwestie zou zijn. Voorts waren bij de klaring aanwezig: de aangeklaagde en de aanklagende partij. Hun banken staan net buiten het touw. Slechts zij, die het woord zijn gegeven door de landdrost, mogen binnen het touw stappen en hun zegje doen. Achter de banken en verder buiten het touw bevond zich de ommestand en U kunt zich nauwelijks voorstellen hoe veel volk er nieuwsgierig is naar een dergelijke rechtszaak. Bijna iedereen uit de omgeving komt eropaf. De jaarmarkt vindt bij deze gelegenheid plaats in de buurt en de herbergen zitten allemaal vol.
Zelf stond ik naast de zetel van de landdrost opgesteld en het was ook hier mijn taak om de veiligheid van alle betrokkenen te waarborgen.

De betreffende klaring was een bijzondere vertoning. Op het eerste gezicht onbevattelijk dat ze er destijds in Epe niet zelf zijn uitgekomen. Mijn waarde Vader, U zult het bijna niet geloven, maar het handelde om een eenvoudige partij hout. De beklaagden hadden de partij van het land van Vrouwe Catharine weggehaald omdat ze vonden dat het van hun Enk kwam en niet van de Marke en dus ook niet toebehoorde aan Vrouwe Catharina. Naar ik begrijp was de schout die in Epe het recht moest spreken een neef van de beklaagde en derhalve partij, vandaar dat er beroep werd aangetekend en de Klaarbank van de hertogen van Gelre uitsluitsel zou moeten gaan geven. Nou, mooi niet. Landdrost Assuerus van Appelthorn tot den Poll is een vernieuwend denker, die de verlichte theorieën uit onze moderne tijd in de praktijk weet toe te passen. Volledig kon ik het niet volgen, want het is mijn taak om mijn aandacht op de ommestand te richten, opdat er geen ongeregeldheden plaatsvinden. Maar dat de hertog scherpzinnige en vernuftige ondervragingen liet zien, dat kan ik U wel vertellen. Aan het eind merkte ik evenwel enige teleurstelling bij zowel de aangeklaagde als de aanklagende partij, want een dwingende uitspraak over het hout – die of die is de schuldige en dit is de straf – die was er niet. Wel was de landdrost zeer uitgesproken over de verdachtmakingen van de beklaagde, die voornoemd aanklager Theunisken Lubberts had uitgemaakt voor toverse en weerwolf. Namens zijn moeder sprak Aert en verrassend genoeg viel er in diens toon geen zweem van verontwaardiging te bespeuren. Deze jongeman sprak helder en met de stem van de rede. Niet alleen de goede naam van zijn moeder stond op het spel, maar ook haar leven. Als de landdrost zou meegaan in die beschuldiging, zou dat zomaar eens de heksenwaag of marteling kunnen betekenen. Gelukkig sprak Assuerus in de geest van de nieuwe tijd; hij heeft in Deventer gestudeerd en ziet veel in de denkbeelden van Erasmus. Hij stuurde de partijen naar huis met de opdracht om zich niet meer te laten leiden door bijgeloof en door macht, geld en eer, maar om naar elkaar te luisteren en elkaar niet zwart te maken. Dan komen ze er zelf zeker uit. Echter, de aangeklaagde die de ongepaste woorden had gebezigd, werd ter plekke gestraft: hij moest zich ten overstaan van Theunisken en de hele ommestand op de mond slaan. Daarmee was de klaring ten einde.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik die hele klaring slechts in grote lijnen heb kunnen volgen. Ik was niet alleen belast met de taak van het bewaken van de veiligheid; tevens was mijn aandacht geregeld afgeleid. Vrouwe Diedewij zat in de ommestand en onze blikken ontmoetten elkaar voortdurend. Met kleine en hartelijke gebaren lieten we de warme gevoelens voor elkander blijken.

Na afloop waren we helaas genoodzaakt afscheid te nemen, maar we beloofden elkaar spoedig weder te zien. Daarbij keken we elkander lang en diep in de ogen. Toen ik haar nakeek, terwijl ze zich met haar manden van mij verwijderde in de richting van Epe, viel alles om me heen weg. Gelukkig wist ik me te vermannen, want ik moest nog lang verder met het werk.
We tuigden de Klaarbank af, laadden het wapenschild en de zetel op de kar en vervolgens brachten we de banken weer naar de kerk in Beekbergen. Vannacht blijf ik dus hier slapen in Het rode hert en morgen reis ik met de andere wachters terug naar huis.

Mijn waarde Vader, ik ben nu bijna aan het einde van deze lange brief. Het duurt niet lang meer voordat de kaars op is en derhalve is het tijd dat ik ter zake kom. U zult het met mij eens zijn dat ik U nooit veel om gunsten heb gevraagd. Maar nu vraag ik slechts Uw toestemming die voor mij zo van belang is. Vader, mijn geliefde is van lage komaf, maar ze is jong en sterk en zorgzaam en ze werkt hard. Ik ben tamelijk ouder dan zij, maar ben er tevens van overtuigd dat ik haar en ons met mijn betrekking voldoende zekerheid zal kunnen geven. Daarbij: ze is de vrouw van mijn leven; het kan niet anders dan dat de Here ons voor elkaar heeft voorbestemd.
Ik hoop dan ook met gans mijn hart dat U mij Uw zegen zult schenken om een toekomst op te bouwen met Diedewij – als ik haar ooit nog mag terugzien.

Vader, ik hoop op Uw spoedige bericht en bevestiging. Geeft U mijn geliefde Moeder een warme omhelzing en vertelt U haar hoe dankbaar ik haar ben voor alles wat zij tijdens mijn leven voor mij heeft verricht en betekend.
Een welgemeende groet van Uw liefhebbende zoon,

Rikkert
Wachter uit Brummen

–
Beekbergen, 7 juli 1625

–

Met dank aan het Erfgoed Platform Apeldoorn en aan theatermaker/regisseur Aad van der Waal voor de inspiratie. De theaterproductie in het kader van Living History is in het weekend van 27 en 28 augustus 2022 vijf maal opgevoerd op het Herenhul, met de schrijver dezes in de rol van Rikkert.

Hier lees je ‘m op FOK!.